Mien weblog

Putdicht

2012-02-13T14:29:00.000-08:00

In het diepst van mijn ziel ben ik geroerd.
Zomaar op een decembermorgen
In zalmroze en in groen.
Mijn maag voelt als een bodemloze put.
Is er iemand die mijn zwarte gaten vult?

Drab en regenwater rochel ik naar binnen.
Niets gaat aan mijn waterpoort voorbij.
In ijzer smeed ik snode plannen.
Gitzwart, want alles drijft in mij.
Op drift hol ik door donkere kanalen.
Vind amper troost in moeder aarde.
Ik eindig in een eindeloze zee.

Blaadjes, peuken, neuzel ik naar binnen.
Ze prikkelen mijn betonnen maag.
Ik hoest ze met het water naar de zee.
Met mijn baggergaten houd ik ieder straatje schoon.
Slechts af en toe word ik gelucht en gekeerd.
Dan ziet mijn bodem ook eens licht.

Mien

Tekst geïnspireerd op fotowerk van Paul Bogaers

Diep gegrond

2012-02-02T07:45:00.000-08:00

Diep gegrond fluistert de stilte vanachter een gesloten deur.
Wie twijfelt hier nu over beweging als in zwijgzaamheid het oranje flonkert?
Azuur licht op, dwars door twijfelend blauw.
Ik durf het niet. Twijfelen. Om niets.
Liever treed ik binnen, in grote luister.
Maar iets weerhoudt. Iets weerhoudt
Met het slot op slot. Toe. Gewoon dicht.

Een gouden greep biedt houvast.
Zij nestelt zich in mijn kruin.
En ik, ik hoor slechts tweetakt.
Wind fluit in mijn oren. Dwarrelt om mijn stam.
Een onstuimig spel der liefde woelt in mijn bonkend hart..
Complementair in blauw oranje. Vierkant lacht het spel me uit.
Het neemt me beet. Laat niet meer los.
Passie overwoekert zacht mijn dunne lijst.

Een schilderij gedrenkt in dun wazig streperig blauw schreeuwt om lucht.
Het wil ademen. Verdraagt geen klodders verf.
Acht scharnieren houden het recht. Opdat het doek niet omkiepert.
Vurige bladeren van geluk strelen het oppervlak.
Om terstond neer te vallen in een open boek.
Ik hang er maar stilletjes bij. Zilverachtig.
Met het slot op slot. Toe. Gewoon dicht.

Mien

Tekst geïnspireerd op fotowerk van Paul Bogaers

Maison de jeu

2012-01-29T10:46:00.000-08:00

Vlammenzee in spetterend theater.
Het doek scheurt, valt, troost, huilt.
Bittere tranen smelten in fijn stof.
Een fanfare van onmacht klinkt.

Een zwart skelet rilt in kou en regen.
Dat kan zomaar niet.
Dit huis was speels.
Où est mon maison de jeu?

Het gaat mijn fantasie te boven.
Zoete herinneringen houden het theater levend.
Kommil Foo, een circus vol met muzen.
Groots in kleinheid.

Verpakt in plastic folie komt ze naar mij toe.
Mijn muze.
Stil spat het zweet van haar af.
Zij verwonderd, ik bewonder.

Een jazzconcert komt dubbel binnen.
Van lieve Loet van der Lee.
Een groot artiest geeft het publiek applaus.
En ik, ik dank Har en Piet.

Mien / Helmond / 27-01-2012

Ode aan theater 't Speelhuis te Helmond (naar aanleiding van brand)

That will be the day

2012-01-04T14:13:00.000-08:00

Met een zwaar hoofd wordt Kees wakker. Langzaam opent hij zijn ogen en knippert met zijn lange wimpers doelloos in het donker. Achter in zijn oren hoort hij vaag en dof iets wat lijkt op muziek. Het is de wekkerradio die dagelijkse rituelen afdraait. Begin de dag met een dansje. Begin de dag met een lach. Want wie vrolijk kijkt in de morgen. Ja die lacht de hele dag. Ja die lacht de hele dag ...
Ja, maar nu even niet. Kees’ hoofd staat niet naar Giel’s geluksriedel. Vandaag is een bijzondere dag.

Met lichte weerstand schuift Kees langzaam uit zijn bed. Liever was hij deze dag niet begonnen. Voor hem had hij gewoon voorbij mogen gaan. Overgeslagen desnoods. Al heel lang lag hij in het verschiet. Nu is deze dag aangebroken. Hij voelt als een loodzware deken. Kees overweegt om voor de gelegenheid speciale kleding aan te trekken. Maar welke? Hij denkt terug aan wat er toentertijd gedragen werd. Bruin, paars, oranje. Wijde pijpen, lange rokken. Zijn gedachten dwalen af als een gouwe ouwe uit de wekkerradio klinkt. Eres tu. Touch the wind.

I woke up this morning and my mind fell away. And looking back sadly from tomorrow. As I heard an echo from the past softly say. Come back, come back, won't you stay. And only forever can I say I love you. And only forever have I lost you. But only a dreamer could wake up. As I do and hope it's still yesterday.

Met een zachte plof en zwaar gemoed zinkt Kees neer op de oude zitzak in de slaapkamer. Met tegenzin schuift hij in zijn sokken. Geitenwol vandaag, want het is winter. Voor de gelegenheid dan toch maar een corduroy broek aan. Een paarse blouse met grote kraag en een bijbehorend vest. Klaar is Kees. Nu nog even de sluipers zoeken. Zijn outfit is bijna compleet. Alleen de groene pukkel ontbreekt nog. In gedachten ziet Kees zijn gerafelde pukkel op de oude nappa leren bank liggen. Verstild in een armetierige grijze woonkamer. Hij denkt terug aan kapotte knieën, opengehaald aan een veel te harde kokosmat. Ruw. Wreed. Maar ach. Everybody was wounded, wounded at Wounded Knee.

Kees hoeft zijn gedachten niet langer te ordenen. Ze achtervolgen hem al sinds zijn jeugd. Haunted by days and numbers. Deze dag zou vroeg of laat komen. Daarvoor heeft hij geen glazen bol nodig. Ook geen visnet en ook geen macramé. Achtenveertig jaar is zij geworden. Droef en moederziel alleen, 17656 dagen lang. Vandaag wordt hij net zo oud. Een speciale aangelegenheid. Troostvol bindt Kees een verjaardagskaart aan zijn vlieger. Een verjaardagskaart voor zijn moeder. Die hoog in de hemel is. Een kaart met 17656 digitale kaarsjes. Voor als het donker is daarboven. Stroom, stroom, stroom, de loop van het leven gaat steeds maar voort.

Mien eres tu

Herderkens, herderkens

2011-12-24T04:25:00.000-08:00

De os doet zijn verhaal

Hier sta ik dan met mijn zware lijf en dikke poten, in een veel te kleine stal. Ik heb nauwelijks plek en iedereen loopt me voor de voeten. Het is hier ongelofelijk druk. Een komen en gaan. Iedereen vergaapt zich boven een klein kribje achter in de stal. Ik snap er niets van. Er worden hier wel vaker kindertjes geboren. Maar deze kleine schat trekt toch wel erg veel aandacht. Het moet vast een belangrijk kindje zijn.

Verdikkeme zeg, wat een vervelende ezel hier naast mij. Hij staat ongegeneerd tegen mij aan te leunen. Hij heeft het zeker koud. Ik voel zijn botten door zijn vel, tegen mijn dikke buik aantrillen. Ach, ze zijn ook niets gewend die domme ezels. Wie heeft dat feest hier eigenlijk georganiseerd? Het is toch veel te koud voor een babyshower? Hoe halen ze het in hun hoofd om dat buiten in een stal te doen?

Zeg, nou lopen er ook al schapen voor mijn voeten. Ze lopen allemaal in polonaise en mekkeren er wat irritant op los. De voorste houdt er het tempo goed in. Hier moet ik even ingrijpen. “Ho, ho, meneertje schaap, een beetje respect voor een oude os. Hou eens even op met zenuwachtig door die stal te hollen. Straks gebeuren er nog ongelukken. Sta liever eens stil en luister naar de mooie hemelse muziek die in deze stal klinkt. Het lijkt wel of hier engelen zingen.”

Mijmeringen van een ezel

Nou zeg die os is ook een mopperkont. Hij denkt dat ik hem niet versta. Hij moest eens weten. De onnozele. Ik ben namelijk een geletterde ezel. Afgestudeerd cum laude op HAVO, stro en Cambridge. Hij kan nog zo staan schudden met zijn dikke kont. Luctor et emergo. Ik wijk hier voor geen meter. Zijn vacht is veel dikker dan de mijne. Ik, ik warm me lekker aan de zijne. Laat die dikke os maar lekker kuchen. Wij noeste dieren staan hier met een missie. Dat is dit pas geboren kindje beschermen tegen regen, wind en kou.

Ik blaas me helemaal suf, de longen uit mijn magere lijf. Straks kan ik nog geen IA meer zeggen. Maar ja, alles voor het goede doel. Het is hier stiekem toch wel druk. Daar heeft die os toch wel een punt. Het wemelt van de schapen in de stal. Ik kan die beestjes geen ongelijk geven. Het regent buiten pijpenstelen en wie wil er nu een natte vacht? De schaapjes staan hier op ’t droge. Ziet ze toch eens grijnzen. Maar menen ze dat nu wel? Of is het schijn die bedriegt? Die grijns van hen is eigenlijk best schaapachtig.

Hé, daar komt mijn oude baas de stal ingelopen. Hij draagt een houten staf. Ik herken hem bijna niet meer terug. Hij is getooid in een schapenvel. Waar is zijn blauwe overall gebleven? En draagt hij nou sandalen in plaats van klompen? In mijn oude baasje is geen boer meer te bekennen. Hij is schapenherder geworden. Wat heb ik voor mijn oude baas een ballast gedragen. Jaar in jaar uit. Gebukt ging ik onder al zijn zorgen. Nu is het een contente mens. Hoor hem eens lachen boven het kribje. Van blijdschap zingt hij spontaan een nobel refrein. Nota bene in het Latijn. Geletterd als ie is.

De zorgen van Maria

Wat een beestenbende is het hier in deze stal. Een puinhoop maken ze er van. En ik maar proberen alles maagdelijk schoon te houden. En dan die herrie? Als dat zo doorgaat maken ze mijn lieve menneke nog wakker. Dat is niet de bedoeling. Ziet hem daar eens heerlijk slapen. Het is voor mij nog steeds een mirakel hoe dit kindje in mijn buik terecht is gekomen. Onbevlekt volgens mijn moeder. Dat is toch wel bijzonder.

Mijn Jozef en zijn familie waren ‘not amused’, toen zij dit hoorden. Ik heb hemel en aarde bewogen, om hen op het hart te drukken, dat er niemand anders in het spel is. Zelfs engelen heb ik aangeroepen. Gelukkig gaf er eentje gehoor. Die gaf een originele uitleg aan de situatie. Nu maar hopen dat het verder geen toestanden geeft. We krijgen veel toeloop voor ons menneke. Ik voel me als moeder Maria dan ook zeer vereerd. Boeren, herders, koningen, ja zelfs drie wijzen uit het oosten, bezoeken ons kindje.

Die wijzen komen goed van pas. Zij geven tekst en uitleg over het bijzondere mirakel. Eentje is wel erg enthousiast. Arnol heet hij geloof ik. Met luid stem verhef orakelt hij de oren van ieders hoofd er bijna af. Het is een lief mens, maar eenmaal op dreef is hij moeilijk te bedaren. De drie wijzen hebben de stal gemakkelijk gevonden. Een ster en wat fritslichten van Philips wezen hen de weg. Het enige wat ze hoefden te doen is ‘Glow with the flow’. Nu luisteren ze in de stal met blij gemoed naar het gezang van leeuweriken. Hoort de vogels en de muziek eens dwarrelen, in de ijle winterlucht!

Jozef timmert aan de weg

Nog steeds kan ik het niet begrijpen. Hoe is het mogelijk dat mijn lieve Maria een kindje heeft gebaard? In elke man die de stal hier binnentreedt, zie ik een potentiële vader. De geboorte heeft de gemoederen bij ons thuis flink doen oplaaien. Mijn vader heft telkens de armen ten hemel als hij ons kindje ziet en roept dan luid:
“Die kleine heeft niet jouw handen en veel te weinig haar. Heb je die neus al eens bekeken, en die oortjes? Nee, nee, die kleine lijkt niet echt op jou?”

Gelukkig is mijn moeder milder gestemd. Zij is een trotse oma en onvoorwaardelijk content. Ze zegt tegen mij: “Je bent nu vader geworden mijn lieve zoon. Er rust een grote verantwoordelijkheid op je schouders. Je geeft het leven door, zorg er goed voor. Het is een menneke met een missie. Kijk maar eens naar al dat bezoek, daar moet een bijzondere reden voor zijn.” Mijn mams heeft gelijk. Zo heb ik het nog niet bekeken. Maar het stelt me nog niet helemaal gerust. Bij ieder mannelijk bezoek blijft een zweem van verdenking bestaan. Met mijn timmermansoog speur ik neuzen, oren en ogen van bezoekers af op zoek naar gelijkenis. Gelukkig tevergeefs.

Een gevleugelde vriend stelt me eindelijk gerust. Hij spreekt van een godswonder dat gekoesterd moet worden. En dat het de kleine aan niets mag ontbreken. Opgelucht stort ik mij op het timmeren van een fantastisch kribje. Ik gebruik al het sloophout dat ik kan vinden. In diverse maten en pasteltinten. Kleurrijk moet het kribje zijn. Trots als een pauw besluit ik er gauw kasten, tafels en stoelen bij te maken. Misschien begin ik wel een handeltje? Een gouden handel wel te verstaan. Het resultaat van creatieve processen geeft altijd lucht. Ik omarm al mijn muzen en zing van blijdschap en geluk.

Kindje Jezus laat van zich horen

Jezus, wat een drukte bij mijn kribbe. Het is zeker weer showtime? Ik krijg hier niet eens de tijd om een dutje te doen. Jammer dat ik geen filmcamera bij me heb. Je zou die gezichten eens moeten zien, die boven mijn kribbe komen hangen. Ik lig af en toe helemaal in een deuk. Behalve als ze zeveren, van opwinding. Ja, dat komt wel eens voor. Dan helpt maar één ding. Snel mijn mond en ogen dichtdoen. Ik krijg veel commentaar op mijn kribbe. Die vindt iedereen prachtig. Sommigen doet het denken aan Piet Hein Eek. Geen idee wie dat is. Vast één of andere local.

Zou het al etenstijd zijn? Ik krijg langzaam honger. Eens even kijken of ik wat aandacht kan trekken van mijn mams. Een kwestie van mijn mond ver open doen en dan jammerlijk huilen. Succes gegarandeerd.
Hé, wie zijn die deftige heren die nu plots boven mijn kribbe hangen? Ze ruiken naar wierook en naar mirre. Ze ruiken in ieder geval beter dan die os en die ezel. Wat kunnen die beesten een partij dampen. Die twee maken ook nog eens de hele tijd stennis. Alsof ze niet genoeg plek hebben in de stal.

Ach, het zal mijn tijd wel duren. Ik lig hier voorlopig goed. Mijn mams en paps zien er gelukkig en tevreden uit. Wat kan ik me dan als kindje nog meer wensen? Er doen verhalen de ronde als zou ik mensen redding brengen. Dat is wel een beetje hoog gegrepen. Ik begrijp best dat in deze complexe wereld van techniek en multimedia een wegwijzer zeer gewenst is. Maar verwacht van mij geen zegen. Zolang mensen mij niet verafgoden wil ik ze best met raad en daad bijstaan. Ik ben een specialist in troost, hoop en liefde. Bij hoge nood mag iedereen er wat van komen halen. Ik deel het met liefde en plezier.

Mien kerstverhaal

Kerstverhaal in vijf delen.
Voorgedragen tijdens het Kerstconcert van Kamerkoor Alauda Vocalis.
Op 20 en 23 december 2011 te Eindhoven.
Dirigent: Hubert Koniuszek.

Programma:
1. G. Messaus (1589-1640): Resonet in laudibus
2. Kerstverhaal (dl.1): De os doet zijn verhaal
3. W.G. James (1892-1977): Country carol
4. G. Messaus (1589-1640): O salich heylich Bethlehem
5. Jetse Bremer (1959): In ‘t stalleken van Bethlehem
6. Kerstverhaal (dl.2): Mijmeringen van een ezel
7. G. Messaus (1589-1640): Dies est laetitiae
8. W.G. James (1892-1977): The three drovers
9. Jetse Bremer (1959): Het komet een schip
10. G. Messaus (1589-1640): Het quamen dry Coningen
11. Kerstverhaal (dl.3): De zorgen van Maria
12. Jetse Bremer (1959): O herders laat uw bokken en schapen
13. G. Messaus (1589-1640): Laet ons met herten reyne
14. Th. L. de Victoria (1548-1611): O Magnum mysterium
15. Kerstverhaal (dl.4): Jozef timmert aan de weg
16. W.G. James (1892-1977): Carol of the birds
17. Jetse Bremer (1959): Herders hij is geboren
18. G. Messaus (1589-1640): Het viel eens hemels dauwe
19. Kerstverhaal (dl.5): Kindje Jezus laat van zich horen
20. Jetse Bremer (1959): In ‘t stalleken van Bethlehem

Mien vertelt een kerstverhaal

2011-12-14T06:35:00.000-08:00

Komt dat zien en komt dat luisteren. Een bijzondere ervaring in kerstsfeer.
Mien draagt een zelf geschreven kerstverhaal voor tijdens het kerstconcert van Kamerkoor Alauda Vocalis.

Waar : Antonius van Paduakerk, Fazantlaan 17 te Eindhoven
Wanneer : Vrijdag 23 december 2011
Aanvang : 20:00 uur
Toegang : Graag een bijdrage naar eigen waarneming
Dirigent: Hubert Koniuszek

Het kerstverhaal wordt steeds weer opnieuw verteld en bezongen, door de eeuwen heen en over de hele wereld in alle culturen. In dit Kerstconcert door Kamerkoor Alauda Vocalis weerklinken de wonderbaarlijke gebeurtenissen in de liederen van de 16e eeuwse Nederlandse componist Guilliemus Messaus (1589-1640). De Spaanse componist T.L. da Victoria (1548-1611) schreef in het Latijn voor uitvoering in de kerk, waarbij hij op muzikale wijze uitdrukking gaf aan de mystiek-religieuze beleving van het kerstverhaal. De Nederlandse hedendaagse componist Jetse Bremer heeft oude Nederlandse verzen op muziek gezet, die wonderschoon past bij de oude teksten. De Australische componist W.G. James laat horen hoe midden in de Australische zomer drie vee-drijvers de plaats innemen van de Wijzen uit het oosten, tropische vogels op de vlakte en in bomen fluiten, dansen, roepen en zingen, zoals de Aboriginals zeggen: Orana (Welcome) to Christmas Day! Tussen de 14 liederen door brengt Rob Mientjes zijn Kerstvertelling.

Hier alvast een klein tipje van de sluier van Mien's kerstvertelling:

De os
Daar sta ik dan met mijn zware lijf en dikke poten, in een veel te nauwe stal. Ik heb hier nauwelijks plek en iedereen loopt me voor de voeten. Wat is het toch druk? Het is een komen en een gaan. Iedereen vergaapt zich boven een klein kribbeke. Ik snap er niets van. Er worden hier zo vaak kindertjes geboren. Maar deze kleine schat trekt toch wel erg veel aandacht. Het moet vast een belangrijk kindje zijn.

Zie ook de website van Kamerkoor Alauda Vocalis en dirigent Hubert Koniuszek
Komt dat zien en komt dat luisteren. Een bijzondere ervaring in kerstsfeer.

Project Buiten Om: Onteigening in Helmond West

2011-12-04T05:20:00.000-08:00

Project Buiten Om is een serie columns geschreven naar aanleiding van onteigening van woningen, bedrijfspanden en garageboxen ten behoeve van wijkontwikkelingsplannen in de wijk Helmond West. Geschreven in de periode 14-07-2009 tot en met heden. De meest recente column staat bovenaan.

Project Buiten Om (18): Duurzaamheid
24-11-2011

De wijkontwikkeling in Helmond West komt voorzichtig op gang. In september 2009 is het wijkontwikkelingsplan met veel toeters en bellen aangekondigd. Twee jaar later is de uitvoering van de wijkontwikkelingsplannen eindelijk in een fase aanbeland van bekendmaking en onthulling van voorlopige ontwerptekeningen en startseinen voor bouwplannen. In november is voor twee bouwprojecten, Suurhoffstraat en Hertoghof, een feestelijk startsein afgegeven. Voor de Suurhoffstraat is na vijf jaar tijd eindelijk een projectontwikkelaar gevonden die de klus gaat klaren. Ook het ontwerp van de stedelijke verkeersring begint langzaam vorm te krijgen. Het voorlopig ontwerp wacht alleen nog op een definitief ontwerp. De Wijkhuis Brede School heeft een definitief gezicht gekregen. Architectenbureau RAU heeft een mooi en duurzaam ontwerp afgeleverd. In 2013 wordt de school niet alleen bezocht door kinderen maar ook verwarmd door kinderen. Via een ingenieus warmte-terugwin-systeem wordt lichaamswarmte opgevangen. Het wordt de trots van Helmond West.

Helmond West, in de volksmond ’t Haagje genoemd, wordt klaargestoomd voor duurzaamheid. De Provincie Noord Brabant heeft deze achterstandswijk gebombardeerd tot modelwijk en behoorlijk wat subsidie toegekend. In de ‘Week van West’ is een hele week in november aandacht besteed aan uitleg over duurzaamheid en energiebesparing. Helaas werden de activiteiten niet erg druk bezocht. Tijdens de informatiedag waren bijna net zo veel organisatoren en bestuurders aanwezig als wijkbewoners. In totaal zijn een twintigtal wijkbewoners geteld. De wijkbewoners hebben voorlopig andere zaken aan hun hoofd. Ingrijpende veranderingen en sloopactiviteiten zetten de wijk op spanning. Lof gaat wel uit naar gemeente Helmond, woCom, Waterschap AA en Maas en Provincie Noord Brabant. Zij getroosten zich veel moeite om duurzaamheid op de kaart van Helmond West te zetten.

Dat kan helaas niet gezegd worden van de inspanningen die woCom en gemeente Helmond doen om passende woonruimte te vinden voor gedupeerden huurders in Helmond West. In de communicatie naar bewoners komt dit pijnlijk naar voren als tegelijkertijd twee tegengestelde beschouwingen over de inspanningen verschijnen in de Wijkkrant Helmond West en de Nieuwsbrief Helmond West. De eerste beschouwing is geschreven door verontruste huurders in hun wijkblad en verhaalt over het gebrek aan inspanningen van woCom. De tweede beschouwing is een louter positief verhaal geschreven door woCom in de nieuwsbrief die uitgegeven wordt door gemeente Helmond en woCom. Beide publicaties vielen een dag na elkaar in de bus bij alle wijkbewoners Helmond West. Dat vraagt om uitleg.

Als belangenvereniging BUITEN(ONS)OM probeer je te bemiddelen door navraag te doen bij zowel de huurders als bij woCom en gemeente Helmond. Het verhaal van de gedupeerde huurders blijkt dan nog triester te zijn dan het door hen ingezonden stuk. Door woCom en gemeente Helmond wordt vervolgens niet gereageerd op een zorgmail die verstuurd is door de vereniging in juli. Pas eind oktober komt er na een aantal herhalingmails en een telefoongesprek, gevoerd op initiatief van de vereniging, een reactie van een leefbaarheidconsulent van woCom: “O, maar wij hebben de vereniging een mail gestuurd. Daar is niet op gereageerd. Daarmee hebben wij de zaak afgedaan als zijnde afgehandeld”. De mail is echter nooit ontvangen door de vereniging. Gelukkig bleek wel uit het telefoongesprek dat er nu meer inspanningen gedaan worden door woCom. Mede op verzoek van gemeente Helmond, want er is plots haast geboden. De huizen dienen in februari 2012 opgeleverd te worden. Navraag bij gedupeerde huurders blijkt dat nog steeds in een aantal gevallen niet met de nodige zorgvuldigheid en empathie gehandeld wordt. Als belangenvereniging blijf je er dan voor waken dat ten dienste van algemeen belang ook individuele belangen gekoesterd worden. Het zou woCom en gemeente Helmond sieren als zij alle gedupeerden een glimlach rondom de mond kunnen toveren.

Project Buiten Om (17): Wijkmanifestatie
23-06-2011

Er valt de laatste tijd van alles te vieren in Helmond West. Dat gaat gepaard met toeters en met bellen. Onder het mom van die wijk heeft het zwaar. Er staan zoveel veranderingen op sprong. Het is dan ook belangrijk om de buurtbewoners een hart onder de riem te steken. Om ze op een aangename wijze te informeren en ze deelgenoot te maken van veranderingen in de wijk.

Ja, de vlaggen worden volop uitgehangen en ook de loftrompet wordt uitgestoken. Het kan niet op. Aan de ingangspoorten van de wijk kondigen houten welkomstborden aan dat in Helmond West de mensen “Samen de wijk vernieuwen”. Iedereen voelt zich aangesproken. Dat belooft. Gemeente Helmond, woCom, buurtverenigingen, meedenkgroepen, bewoners en ondernemers, samen slaan ze de handen ineen.

Op de plek waar straks de Wijkhuis Brede School gaat verrijzen is alvast het terrein afgebakend met hekken. Kleurrijke banieren scanderen welluidende teksten: ‘Onze nieuwe school’, ‘De plek waar West samenkomt’, ‘Samen één gastvrij kindcentrum’, ‘Wie ha dè naw gedaacht’. Met vlag en wimpel wordt een voorschot op de toekomst genomen. Maar eerst moet op de tekentafel de school nog een gezicht krijgen. Een duurzame aannemer zal voor body moeten zorgen. In 2013 opent Wijkhuis Brede School dan haar poorten voor body en soul. En dat allemaal binnen de 5 O’s. Zij biedt de buurtbewoners dan ontmoeting, ontspanning, onderwijs, ondersteuning en opvang.

De ondernemers van het Combicentrum hebben met Hemelvaart alvast de metamorfose van hun winkelcentrum feestelijk ingeluid. Middels een Wijkmanifestatie presenteerden zij zich in samenwerking met buurtverenigingen en Buurtbeheer Helmond West aan wijkbewoners en gemeentelieden. Een succesvolle onderneming die voortaan tweejaarlijks wordt herhaald. Nu is het nog wachten op grotere parkeervakken, klinkerbestrating en extra parkeerplaatsen. Liefst zonder blauwe stoeprand.

Momenteel loopt Helmond West met haar wijkontwikkeling wel een beetje voor de fanfare uit. Vooral op het gebied van volkshuisvesting. Door renovatie in de wijk ontstaat woningnood. Waar moeten de bewoners naartoe waarvan de huizen binnenkort gesloopt gaan worden? Ook zij willen graag blijven wonen in hun mooie wijk, dicht bij het centrum en straks grenzend aan het groen. Wat is het dan wrang om het grote informatiebord aan de Suurhoffstraat te zien staan. Een bord dat al meer dan een jaar doet geloven dat er nieuwe huizen zullen komen. Huurwoningen, zoals aanvankelijk beloofd. Maar helaas, daarvoor ontbreekt het geld bij woningbouwvereniging woCom. Een aannemer is nog niet gevonden. Voorlopig wordt er eerst gesloopt.

Project Buiten Om (16): Meedenkgroepen
29-03-2011

De vogeltjes zijn druk bezig met het bouwen van nieuwe nesten in onze tuin. De natuur maakt zich op voor een nieuwe lente. Ook de wijkontwikkelingsplannen in Helmond West beginnen langzaam vorm en kleur te krijgen. Ze zien steeds meer licht. Het live getwitter in de tuin overstemt vooralsnog het digitaal getwitter op internet. Voor hoelang nog? De tijd begint langzaam te dringen. Van bouwactiviteiten is echter nog geen sprake. Ligt de gemeente wel op schema? Achter de schermen wordt hard gewerkt.

Af en toe verschijnen er kleine berichten in de pers. Ook wordt de website die speciaal voor de plannen is ingericht steeds beter benut en actueel gehouden. Op website www.helmondwest.nl is onder het kopje 'Planning' een mooie animatie opgenomen die in 3 minuten vogelvlucht laat zien wat er allemaal op sprong staat in de wijk. Hier zijn ook andere berichten te vinden. Thomas Rau is aangewezen als architect van de nieuw te bouwen Wijkhuis Brede School. Hij wordt één van de smaakmakers van Helmond West.

De Meedenkgroepen beginnen langzaam vaste vorm en bezetting te krijgen. Er zijn vier Meedenkgroepen in het leven geroepen. Zelf maak ik deel uit van Meedenkgroep Goorloop – stedelijke verkeersring. Er zijn inmiddels drie bijeenkomsten geweest. De gemeente laat de plannen zien en de Meedenkgroep levert commentaar en geeft advies. Er moeten nog behoorlijk wat lastige (verkeers)knopen doorgehakt worden. Een kort verslag met belangrijke besluiten wordt na afloop van iedere Meedenkgroepvergadering op www.helmondwest.nl geplaatst.

Het gedeelte stedelijke verkeersring dat door Helmond West gaat lopen heeft sinds kort een nieuwe naam gekregen. De werknaam Tracé BuitenOm is omgedoopt tot Kasteelherenlaan, een naam met meer cachet. Daar zouden de kasteelheren Berlaer, Cortenbach en Arberg zeer blij mee zijn geweest. De drukke weg loopt ver buiten het kasteel om. De kasteelheren zouden er geen last van hebben gehad. Of de bewoners aan deze drukke weg er last van krijgen is en blijft de grote vraag.

Door toename van het verkeer zal het milieu onder druk komen te staan. Met als gevolg, grotere geluidsoverlast en grotere uitstoot CO2 en fijnstof. In het ontwerpbestemmingsplan ten behoeve van de Wijkhuis Brede School wordt niet gerept over de stedelijke verkeersring die binnen 500 meter van de school gaat lopen. Er is dus geen extra uitgebreid onderzoek gedaan naar de te verwachten milieuoverlast. Dat is een kwalijke zaak. De wijkbewoners in Helmond West krijgen veel te slikken. Hopelijk slikken ze niet alles.

Project Buiten Om (15): Reactie op Zienswijze
25-01-2011

Het is rustig rondom de uitvoering van wijkontwikkelingsplannen in Helmond West. Januari heeft nog weinig nieuws gebracht. Achter de gemeentecoulissen wordt hard gewerkt. 2011 wordt een belangrijk jaar. In 2011 worden namelijk de wijzigingen van bestemmingsplannen verwacht.

Ook worden in 2011 de eerste resultaten van milieuonderzoeken verwacht. De bewoners zijn vooral benieuwd naar de onderzoeken op het gebied van luchtkwaliteit en geluidshinder.

Voorzichtige resultaten zijn geboekt rondom de compensatie voor garageboxhouders die een garagebox hebben op het bedrijvencomplex in de Berlaerstraat. Na een half jaar wachten is er eindelijk een minicontract opgesteld door de eigenaar van de garageboxen en de gemeente. Garageboxhuurders ontvangen nu bij opzegging van de huur en het inleveren van de sleutel een vergoeding van 750 euro. Het gaat om circa 80 garageboxen. Dit is ook goed nieuws voor de 18 garageboxhouders in de Itterestraat. Zij zullen naar verwachting eenzelfde compensatie ontvangen van gemeente Helmond die de garageboxen heeft overgenomen van de woCom en nu dus eigenaar is. Over de compensatie naar huurders van bedrijfspanden zijn nog geen gegevens bekend.

In een mailbericht aan de raadscommissieleden RF en MO&E heeft de belangenvereniging BUITEN(ONS)OM haar zorg uitgesproken of het bedrag (9,9 miljoen euro) dat gereserveerd is voor grondverwerving ten behoeve van het tracé BuitenOm wel afdoende zou zijn. De mail is besproken in de raadscommissievergadering Ruimtelijk Fysiek van 16 november 2010 bij agendapunt 4. Krediet afronding stedelijke ring (tracé BuitenOm). Op het door de vereniging berekende tekort van ruim 1,3 miljoen euro werd door de wethouder Verkeer en Stedelijk Beheer niet inhoudelijk ingegaan. De wethouder zegde wel toe dat het gereserveerde budget zeker niet overschreden zal worden.

De belangenvereniging BUITEN(ONS)OM heeft na lang wachten ook eindelijk een inhoudelijk antwoord gekregen op haar zienswijze die zij op 3 november 2009 heeft afgegeven aan het college B&W. Op 21 oktober 2010 vond een gesprek plaats met coördinerend wethouder Helmond West en de betrokken gemeenteambtenaren. De wethouder en de gemeenteambtenaren gaven toe dat zij zich vergist hebben in het aantal te slopen objecten (woningen, bedrijfspanden, garageboxen) ten behoeve van de realisatie van tracé BuitenOm. Door de enorme tijdsdruk is er ook geen gedetailleerde kostenberekening gemaakt voor het tracé BuitenOm. Het feit dat de voorkeur voor tracé BuitenOm boven de keuze Cortenbachtracé, door het college B&W is bepaald, nog voordat de gemeenteraad op de hoogte is gesteld, werd door de wethouder noch bevestigd noch ontkent.

De wethouder gaf na het gesprek aan dat gezien de complexiteit van het WOP Helmond West met al zijn bouwstenen in combinatie met de tijdsdruk in besluitvorming, het onvermijdelijk is gebleken dat er niet altijd zorgvuldig is omgegaan met de communicatie en de doorberekening van cijfers. Dit zou echter niet van doorslaggevende betekenis zijn geweest in de bepaling van keuzes die uiteindelijk gemaakt zijn. De belangenvereniging sprak na afloop van het gesprek de waardering uit dat er nu eindelijk door de gemeente meer inhoudelijk gereageerd is op de Zienswijze en dat de gemeente toegeeft dat er niet altijd goed gecommuniceerd is naar bewoners, raadscommissies en gemeenteraad en dat er fouten zijn gemaakt in de doorberekening van cijfers voor de beide Tracékeuzes. De vereniging betreurt het wel dat door de late reactie van de gemeente op de Zienswijze de belangenvereniging de mogelijkheid is ontnomen om zaken aan de orde te stellen binnen de gemeenteraad voorafgaand aan de besluitvorming. Mogelijk had de besluitvorming dan een andere wending genomen en beter onderbouwd kunnen worden.

Een troost is dat de activiteiten die de belangenvereniging onderneemt, gewaardeerd worden door de wijkbewoners en ook door degenen die de regie hebben bij het wijkontwikkelingsplan. Rond de jaarwisseling mocht de voorzitter van de belangenvereniging een mooi bloemstuk ontvangen van woningbouwvereniging woCom als dank voor de inzet in de wijk Helmond West. De participatie in de Meedenkgroep Openbare Ruimte werd door gemeente Helmond beloond met een vrijwilligersattentie als dank voor de inzet.

Project Buiten Om (14): Compensatie garageboxhouders
13-11-2010

De uitwerking van de wijkontwikkelingsplannen in Helmond West verloopt erg traag. Na wat gesprekken met de coördinerend wethouder Helmond West en gemeenteambtenaren was er aanvankelijk hoop gecreëerd op een wat vlottere aanpak en betere communicatie van zaken. Het blijken maar weer eens harde lessen. Het geduld wordt weeral eens op de proef gesteld. En weer wordt duidelijk dat het de gemeente is die de maat bepaald.

Waar hebben we het over? Sinds 2 juni 2010 wachten zo’n 80 garageboxhouders die hun garagebox verliezen door de aanleg van de stedelijke ring op een vergoeding die is toegezegd. Vanaf het moment dat zij de huur opzeggen ontvangen zij namelijk 750 euro compensatie. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Na herhaaldelijke verzoeken om ook de daad bij het woord te voegen is er nog steeds geen regeling getroffen. De gemeente verschuilt zich achter de gemeentelijke grondaankoper die in onderhandeling zou zijn met de eigenaar van de garageboxen. Er moet eerst nog een minicontract opgesteld worden. Daar blijken meer dan 4 maanden voor nodig te zijn. Tot op heden hebben de garageboxhouders nog geen minicontract tegemoet gezien en weten zij niet wat te doen. Zij leveren hun sleutel voorlopig nog niet in en betalen vanaf het moment van huur opzeggen geen huur meer. Het wachten blijft nu op de 750 euro compensatie.

Als belangenvereniging probeer je de vinger aan de pols te houden. Tijdens een gesprek met de coördinerend wethouder en zijn gemeenteambtenaren (21-10-2010) kun je aandacht vestigen op de vertraging. De wethouder bevestigt dat het lang wachten op een regeling erg vervelend is voor gedupeerden en geeft opdracht om dit zo spoedig mogelijk op te lossen. Hoopvol wachten gedupeerden dan op het minicontract. Alleen helaas, de communicatie valt stil.

Vervolgens kun je als belangenvereniging nogmaals de zaak onder de aandacht brengen bij de gemeenteambtenaar die opdracht heeft gekregen van de wethouder om dit verder te regelen en in goede banen te leiden. De belangenvereniging stuurt een mailbericht op 3 november 2010. Dit wordt niet beantwoord. Na een herhalingsmail op 9 november komt er eindelijk antwoord. De gemeenteambtenaar is helaas door ziekte niet in de gelegenheid geweest om te antwoorden maar gaat er spoedig achteraan. Hij verwijst in de beantwoording van de mail naar een afspraak die er nu ligt tussen de grondaankoper en de eigenaar van de garageboxen. De afspraak staat gepland voor 12 november 2010. We zijn zeer benieuwd of er nu op initiatief van de gemeente uitsluitsel komt.

Gelukkig draagt de eigenaar van de garageboxen ook zorg voor de huurders. Want hij wil de zaken voor hun netjes regelen. Afwachten maar dus weer. We hebben als belangenvereniging de gemeente Helmond gevraagd om in ieder geval voor december uitsluitsel te geven hoe één en ander geregeld wordt voor de garageboxhouders. Het zou helemaal mooi zijn als dan ook het minicontract klaar is.

Project Buiten Om (13): Chronologische terugblik
02-09-2010

Het is ruim een jaar geleden dat wijkontwikkelingsplannen in Helmond West bekend werden gemaakt.
Dit had grote impact op wijkbewoners en leidde tot oprichting van een belangenvereniging. Tijd voor een korte terugblik. Eerst een chronologische opsomming van data en feiten om inzicht te geven in acties die zijn ondernomen om de informatie rondom de wijkontwikkelingsplannen helder te krijgen.

06-07-09: Coördinerend wethouder Helmond West bezoekt onaangekondigd wooneigenaren met de mededeling dat hun huis gesloopt wordt voor de completering stedelijke binnenring
13-07-09: Informatieavond aanvankelijk voor wooneigenaren, maar na beraad, ook voor andere gedupeerden (verenigingen, ondernemers, etc…)
14-07-09: Bekendmaking Wijkontwikkelingsplannen Helmond West (WOP) aan wijkbewoners
10-08-09: Oprichting Belangenvereniging BUITEN(ONS)OM
14-08-09: Zorgbrief van BB(O)O gericht aan B&W, raadscommissie Ruimtelijk Fysiek en de pers
23-08-09: Radio-interviews met leden BB(O)O over WOP t.b.v. Brabant Nieuws (Omroep Brabant)
24-08-09: Tv-opnamen met leden BB(O)O over WOP t.b.v. Brabant Nieuws (Omroep Brabant)
30-08-09: Commissie Ruimtelijk Fysiek is verrast door plan West. Opdracht is niet goed uitgevoerd. (artikel Zondagnieuws)
02-09-09: Verwarring over aantal te slopen woningen (artikel Eindhovens Dagblad)
09-09-09: Gesprek met opbouwwerker over onrust in Helmond West met voorzitter BB(O)O
30-09-09: Gesprek bestuur BB(O)O met twee wethouders en diverse gemeenteambtenaren
08-10-09: Forumavond met fractievoorzitters m.b.t. WOP Helmond West georganiseerd door BB(O)O
10-10-09: Radio-interview Stadsradio Helmond met voorzitter BB(O)O
13-10-09: Presentatie voorlopige Zienswijze WOP Helmond West van BB(O)O in spreektijd voorafgaand aan commissievergadering Ruimtelijk Fysiek
13-10-09: Presentatie WOP Helmond West en bijbehorende raadstukken door gemeenteambtenaren aan raadscommissie Ruimtelijk Fysiek
03-11-09: Aanbieden definitieve Zienswijze WOP Helmond West van BB(O)O aan B&W en pers
10-11-09: Tv-opname met leden vertegenwoordigers BB(O)O over WOP voor Tv Kanaal Helmond
10-11-09: Brandbrief BB(O)O voorgelezen in spreektijd voorafgaand aan gecombineerde raadscommissievergadering (commissies RF / MO&E / S) over concept WOP Helmond West
01-12-09: Raadsvergadering besluitvorming WOP Helmond West. Plannen worden goedgekeurd met voorbehoud dat gedupeerden goed geïnformeerd en voldoende gecompenseerd worden.
26-01-10: Brief aan burgemeester Helmond over uitblijven inhoudelijke reactie op Zienswijze BB(O)O
28-01-10: Telefoongesprek voorzitter BB(O)O met opbouwwerker n.a.v. onrust en onduidelijkheid bewoners over uitvoering plannen WOP
29-01-10: Buiten(Ons)Om wacht tevergeefs op antwoord (artikel Eindhovens Dagblad)
01-02-10: Verzoek aan grondaankoper gemeente Helmond om aankoopprocedure op schrift te stellen
04-02-10: Brief van B&W met reactie op Zienswijze BB(O)O
24-02-10: Vergadering Klankbordgroep Helmond West met toezegging wethouder dat BB(O)O een aankoopprocedure op schrift ontvangt en dat er op verzoek van BB(O)O een informatieavond komt voor garageboxhouders en huurders bedrijfspanden
12-03-10: Officieel sloopbericht woningbouwvereniging woCom aan huurders (tevens ingangsdatum Sociaal Plan)
17-03-10: Gesprek met opbouwwerker over actieve rol voor BB(O)O binnen WOP Helmond West
26-03-10: Schriftelijke aankoopprocedure op hoofdlijnen ontvangen
02-06-10: Informatieavond afbouw stedelijke ring voor garageboxhouders en huurders bedrijfspanden. Tevens zijn uitgenodigd bewoners van de overzijde van de spoorlijn die nog niet persoonlijk geïnformeerd zijn
09-06-10: Overleg nieuwe coördinerend wethouder Helmond West en gemeenteambtenaren ter kennismaking met bestuur BB(O)O.
29-06-10: Uitnodiging aan BB(O)O voor deelname aan de Meedenkgroep Openbare Ruimte
30-06-10: Ondertekening Samenwerkingsovereenkomst Helmond West door gemeente Helmond en woningbouwvereniging woCom.
05-07-10: Toezegging afspraak coördinerend wethouder voor inhoudelijke bespreking Zienswijze B(O)O) op hoofdlijnen in september 2010.
21-07-10: Eerste bijeenkomst Meedenkgroep Openbare Ruimte

Bovenstaande activiteiten hebben wijkbewoners en leden van de belangenvereniging behoorlijk kruim en tijd gekost. Gelukkig heeft het ook resultaat opgeleverd. Netwerken zijn ontstaan en er is draagvlak gecreëerd. Scepsis ten aanzien van wijkontwikkelingsplannen én de belangenvereniging is omgebogen naar erkenning, acceptatie en waardering. Laat niet onverlet dat een aantal zaken geen goedkeuring dragen. Zoals de incorrecte en onvolledige weergave van cijfers waarop de uiteindelijke besluitvorming van wijkontwikkelingsplannen is gebaseerd.

Moeizame communicatie met de gemeente werkte vertragend en verlammend op het helder krijgen van standpunten. Onduidelijkheid rondom te slopen panden zorgde voor verwarring. De opdracht die door de gemeenteraad werd meegegeven aan het college is niet naar behoren uitgevoerd. Raadscommissies werden laat en onvolledig ingelicht waardoor beslissingen overhaast en niet goed overwogen genomen zijn. Het tijdverschil in datering en overhandiging van raadsstukken die ten grondslag liggen aan de besluitvorming bevestigd dit.

Vooralsnog handhaaft de belangenvereniging het standpunt dat completering van een stedelijke binnenring niet thuishoort in een drukke woonwijk. Zeker als mogelijke alternatieven niet of onvoldoende zijn onderzocht.

Op dit moment wordt door gemeente Helmond in diverse projectgroepen gewerkt aan de voorbereidingen op de uitvoering van de diverse bouwstenen uit het WOP. Op het gebied van communicatie en burgerparticipatie komt langzaam garen op de klos. De nieuwe website www.helmondwest.nl en de Meedenkgroepen leveren hieraan een positieve bijdrage.

Helmond West staat aan de vooravond van uitvoering van de wijkontwikkelingsplannen. Een aantal bewoners heeft al een nieuwe woning gevonden of is daarmee bezig. Nu maar hopen dat de economische crisis geen vertragende factor wordt. Met regelmaat wijzigen de bouwplannen in diverse Helmondse projecten. De wijkbewoners in Helmond West wachten met geduld de herontwikkeling af. Dat doen ze immers al jaren.

Project Buiten Om (12): Nieuwe wethouder
05-06-2010

Aan de vooravond van de landelijke verkiezingen hangt een waas van rust over Helmond West. Schijn bedriegt. Enkele wijkbewoners hebben hun huis al verlaten. Uit een veel te kleine woningvijver hebben zij een nieuwe stek gehengeld. Niet bepaald iezie.

Voorzichtig treedt het nieuwe college naar buiten. Aangenaam verrast ontving ik een uitnodiging van de nieuwe coördinerende wethouder Helmond West. Voor kennismaking. Kennismaking met wie? Met mij persoonlijk of als voorzitter van Belangenvereniging BUITEN(ONS)OM? Eerst maar op persoonlijke titel.

Samen met mijn vrouw toog ik naar de wethouder. We hadden een goed gesprek waarin gelegenheid werd geboden om persoonlijke onvrede rondom de wijkontwikkelingsplannen kenbaar te maken. Dit vond gehoor. Verkapt bood de wethouder excuus aan voor zaken die niet soepel verliepen in de vorige collegeperiode. Hij beloofde verbetering in communicatie.

Een week later werd de daad bij het woord gevoegd. Ik ontving een uitnodiging voor hernieuwde kennismaking tussen gemeente en belangenvereniging BUITEN(ONS)OM. Ook kreeg de vereniging eindelijk bericht dat een informatieavond georganiseerd zou worden voor gedupeerde huurders van garageboxen en bedrijfspanden.

Intussen heeft de informatieavond plaatsgevonden. Voor het gemak waren tevens bewoners en ondernemers uitgenodigd, woonachtig tussen het spoor en de Heeklaan. Zij waren tot nu toe verstoken gebleven van persoonlijke toelichting op de plannen. In twee aparte sessies werd voor beide groepen de laatste stand van zaken toegelicht.

In de eerste sessie kwam vooral bereikbaarheid ter sprake. De artist impression van Tracé BuitenOm toonde geen enkele verkeersaansluiting met het gebied tussen spoor en Heeklaan. Vraagtekens alom. Dat wordt een moeilijke opdracht. Ook werd onvrede uitgesproken over het feit dat er drie jaar lang bouwactiviteiten plaats zullen vinden met grote gevolgen voor de bereikbaarheid. Om nog maar te zwijgen over de consequenties van trillingen met betrekking tot het heiwerk?

In sessie twee gaf de wethouder uitleg, hoe en door wie de huurders van garageboxen en bedrijfspanden gecompenseerd gaan worden. De eigenaar verkoopt de percelen in verhuurde staat aan de gemeente. Op twee manieren biedt de gemeente compensatie. Huurders van bedrijfspanden ontvangen een wettelijk vastgestelde compensatie. De garageboxhouders komen daarvoor niet in aanmerking. De vraag is of dit zo is? De gemeente biedt als goeddoening een vergoeding van 750 euro per huuropzegging. Ik ben benieuwd of woCom dit ook doet voor haar garageboxhouders in de Itterestraat?

Het is een doekje voor het bloeden. Door het verdwijnen van de 110 garageboxen zullen de parkeerproblemen in de wijk toenemen. Dat het parkeerprobleem in heel Helmond speelt is een dooddoener. Wellicht een idee om de Zuid Willemsvaart te dempen voor zowel ondergrondse als gelijkvloerse parking?

Helaas was voor de informatieavond geen pers uitgenodigd. Ook Stichting Buurtbeheer Helmond West had geen uitnodiging ontvangen. Voor gemeente Helmond een gemiste kans op burgerparticipatie. Zeker nu de Klankbordgroepen definitief zijn ontmanteld.

Of Tracé BuitenOm überhaupt doorgang vindt valt te bezien. Zeker gezien de aanhoudende economische recessie en de vele onderzoeken die nog plaats moeten vinden. De verworven percelen zullen in dat geval ongetwijfeld een dankbare bestemming vinden als dure bouwgrond. De gemeentelijke grondaankoper wist te melden dat het niets verandert aan de waardebepaling van de percelen. Maar daarover heb ik grote twijfel.

Project Buiten Om (11): Spagaat in draagvlak
16-04-2010

De krokussen schieten uit de grond. Met een gemengd gevoel zie ik aarde en bloemknoppen openbarsten in mijn tuin. Hoor de vogels flirtend fluiten. Sommigen bouwen al een nest. De lente lonkt. Maar niet voor mij. Ik verblijf nog volop in herfst en winter. Mijn huis, op sterven na dood, huivert en wacht op sloop.

Vol goede moed blijf ik strijden voor wijk en woning. Dit wordt door sommige wijkbewoners met argusogen bekeken. Hoe haalt iemand het in zijn hoofd om voor zijn wijk te strijden als hij die wijk op termijn zelf moet verlaten? Ook de opbouwwerker kan het maar moeilijk vatten. Voor zijn gevoel roep ik weerstand over mij heen als ik voor wijk, huis en haard strijd en gelijktijdig wil participeren in nieuwe wijkontwikkelingsplannen. Een patstelling die niet uitnodigt voor deelname aan meedenkgroepen. Voor mijn gevoel hoeft het één het ander niet uit te sluiten. Desondanks besef ik terdege dat ook mijn verstand en gevoel soms met elkaar in spagaat liggen.

Met lede ogen zie ik toe hoe niet alleen mijn huis, maar ook ikzelf, gesloopt dreigen te worden uit mijn geliefde wijk. Dat sta ik niet toe. Helmond West en ik zijn mij veel te lief. Helaas kan ik niet bogen op jarenlang geworteld zijn. Niet als wijkbewoner noch als Helmonder. Maar ook mijn hart kan verloren gaan. Betrokkenheid, mededogen en met elkaar in gesprek blijven, dat is wat er toe doet. Troost vind ik in het hart onder de riem, mij toegestoken door buurtbewoners, vrienden en familie.

Het is aan sommigen moeilijk uit te leggen dat je enerzijds mee wil praten in uitvoering van nieuwe wijkplannen, terwijl je anderzijds ook mogelijk stokken in wielen steekt van deelplannen, die in jouw ogen slecht ontwikkeld zijn. Dan mag je niet meer meepraten en wordt je buitengesloten. In mijn opinie en mijn ervaring is er pas sprake van succesvol projectwerk als zowel de grootste voor- als tegenstanders in onderling gesprek tot elkaar komen. Pas dan ontstaat ruimte en mogelijkheid voor draagvlak. Onderhandeling, sloop en wederopbouw zijn dan slechts een fluitje van een cent.

Helaas is die ruimte nog steeds niet gegeven. Veel wijkbewoners en ondernemers in Helmond West zijn nog steeds in afwachting van concrete toelichting van wijkontwikkelingsplannen. Zij hopen dat het nieuwe college, de nieuwe raad, de nieuwe raadscommissies en de uitvoerende ambtenaren, inzicht, tijd en moed vinden om belanghebbenden en mogelijk gedupeerden tijdig in te lichten. In Helmond West zijn de wijkbewoners en ondernemers het beu om informatie in last minute vorm of erger nog, achteraf tot zich te nemen. Zij nemen geen genoegen met mosterd na de maaltijd.

Project Buiten Om (10): Onbehoorlijk bestuur
01-03-2010

Het kabinet Balkenende IV is gevallen en de gemeenteraadsverkiezingen staan voor de deur. Gedurende de verkiezingsstrijd lijkt de uitvoering van gemeentebeleid even stil te staan. Zo ook de uitwerkingen van het wijkontwikkelingsprogramma Helmond West. Of toch niet? De gemeentelijke grondaankoper heeft al een aanvang gemaakt met het werven van huizen die moeten wijken voor de plannen.

Vreemd eigenlijk. Een sloopvergunning is nog niet afgegeven. Het is daardoor niet mogelijk voor gedupeerden om eventueel bezwaar aan te tekenen. Een schriftelijke aankoopprocedure is niet op schrift gesteld en uitgereikt. De spelregels blijven vooralsnog onduidelijk.

Het kost gedupeerden veel kruim om telkens aan familie, vrienden en kennissen uit te moeten leggen dat nog geen klaarheid is gegeven. De plannen zijn al meer dan een half jaar geleden aangekondigd. In december heeft de gemeenteraad in haar besluit aangedrongen om grote zorgvuldigheid naar alle betrokkenen te betrachten en te voorzien in goede en snelle communicatie. Dat wil nog niet echt vlotten.

Voorafgaand aan de besluitvorming in de gemeenteraad heeft belangenvereniging BUITEN(ONS)OM haar zienswijze op het wijkontwikkelingsprogramma afgegeven aan B&W. Pas drie maanden later is er een reactie gekomen. Daarvoor was wel eerst een brandbrief aan de burgemeester nodig. B&W vraagt zich in haar reactie af of BUITEN(ONS)OM nog wel behoefte heeft aan terugkoppeling. De gemeenteraad heeft immers al haar goedkeuring verleend aan het wijkontwikkelingsprogramma. Met deze vooronderstelling gaat B&W voorbij aan de kritiek en voorstellen die zorgvuldig zijn vastgelegd in de zienswijze van de belangenvereniging.

De gemeente neemt gedupeerden niet echt serieus. Herhaaldelijke verzoeken van BUITEN(ONS)OM om te worden gehoord in de wijkontwikkelingsplannen worden niet of nauwelijks beantwoord. Tijdens een recente klankbordvergadering Helmond West meldde de voorzitter, die tevens coördinerend wethouder Helmond West en wethouder Welzijn is, dat meedenken en meedoen alleen is toegestaan binnen bestaande bewonersverenigingen. Niet echt democratisch. De bewonersverenigingen vertegenwoordigen alleen huurders. Op die manier worden wooneigenaren en ondernemers niet in de plannen betrokken en gekend. Dit creëert selectief draagvlak.

In de klankbordvergadering werden de eerste uitwerkingen van het wijkontwikkelingsprogramma gepresenteerd. De wijkbewoners reageerden alert met kritische vragen. De wethouder zegde toe, op korte termijn, een schriftelijke aankoopprocedure aan huiseigenaren te versturen. Woningbouwvereniging woCom gaat huurders uitnodigen voor een individueel gesprek. Echter pas nadat een sloopvergunning is afgegeven. De gemeente gaat een informatieavond voor ZZP-ers organiseren waarin zij uitleg krijgen over hun situatie. Al met al een vruchtbare klankbordvergadering die een beetje gemoedsrust brengt in Helmond West.

Project Buiten Om (9): Horen, zien, zwijgen
12-01-2010

In december is de besluitvorming rondom de wijkontwikkelingsplannen Helmond West en mijn huis definitief geworden. Een geliefd huis raak ik driedubbel kwijt. Eén keer emotioneel, een gekoesterde eigen plek verdwijnt. Twee keer fysiek, het wordt gesloopt voor een nieuwe weg en nog erger, onverkoopbaar in de toekomst. Triest, bitter en zuur. Over de eerste schrik ben ik inmiddels heen. De angst en onzekerheid wat betreft de uitvoering blijft. Met argusogen zie ik het nieuwe jaar tegemoet.

Hopelijk houdt de politiek in Helmond een vinger aan de pols? Het college B&W is op het hart gedrukt, snel en helder de concrete plannen te communiceren, ten uitvoer te brengen en de belangen te behartigen van alle betrokkenen. Wijkbewoners en ondernemers zijn gevraagd mee te denken en mee te doen. Voorstanders van de plannen hebben hieraan gehoor gegeven en wederhoor gekregen.

Anders staat het met de gedupeerden die dankzij de plannen hun huis en/of bedrijf kwijt raken. Sinds de besluitvorming is er geen enkel geluid meer vernomen. Een troost is dat gedupeerden zich verenigd zien in een belangenvereniging. Een vereniging die met open vizier actie onderneemt, belangen behartigt en communicatie en voortgang bewaakt. Een vereniging die meedenkt en zelfs aanbevelingen doet in een zorgvuldig opgetekende Zienswijze.

Het is onbegrijpelijk en getuigt van arrogantie en onzorgvuldigheid dat het college B&W geen enkele inhoudelijke reactie geeft op de Zienswijze. Een Zienswijze die al op 13 november is overhandigd en is ondertekend door 35 leden van belangenvereniging BUITEN(ONS)OM.
Met grote moeite is een ontvangstbevestiging losgepeuterd. Hierin kondigt de gemeente aan dat zij binnen 6 weken (lees: voor 21 december) zal reageren. Helaas hult de gemeente Helmond zich liever in bureaucratie en navelstaarderij dan gedupeerde wijkbewoners en ondernemers te bedienen van een fatsoenlijk antwoord. Gemeente Helmond hanteert liever het credo: horen, zien en zwijgen.

Zonder inhoudelijke reactie te geven is het dan ook wrang om op 23 december een brief van de gemeente Helmond op de kerstmat te zien vallen, met daarin de aankondiging dat een vertegenwoordiger van de afdeling Grondzaken, in januari contact op gaat nemen met gedupeerden over de aankoop van hun huis en/of bedrijf. Een beroerde timing en tactiek. Zeker als je in ogenschouw neemt dat de vertegenwoordiger eerder verstek liet gaan in zijn voornemen, met alle gedupeerden in september 2009 al een afspraak te maken.

Zaken vooruitschuiven of uitstellen en het informatie stil- of achterhouden biedt geen vertrouwen voor goede onderhandelingen. Een Nieuwjaarsboodschap van gemeente en woCom aan wijkbewoners met daarin de woorden als … wij doen het niet alleen, maar samen met u … laat uw stem horen en breng ideeën naar voren … is daardoor nauwelijks geloofwaardig te noemen. Vooralsnog wacht belangenvereniging BUITEN(ONS)OM op antwoord.

Project Buiten Om (8): Raadsbesluit WOP
10-12-2009

De kogel is door de kerk. De gemeenteraad Helmond heeft op 1 december 2009, zich vrijwel unaniem uitgesproken voor het wijkontwikkelingsprogramma Helmond West. Op het laatste moment werden nog twee alternatieve plannen voor de completering stedelijke binnenring gelanceerd. Tegen beter weten in of met een knipoog naar op handen zijnde gemeenteraadsverkiezingen? Wie zal het zeggen?

Het fiat dat de gemeenteraad heeft afgegeven aan het college B&W, rust op een wankele fundering. Er is niet alom draagvlak voor de plannen. De voorbehouden die zijn uitgesproken door betrokken partijen, liegen er niet om. Zelfs de belangrijkste partner, woningbouwvereniging woCom, geeft nog geen volledige garanties af.

Een flink aantal huishoudens in Helmond West heeft aan het besluit koude rillingen overgehouden. Zij leven in onzekerheid over de uitvoering van de plannen. Wat gaat, waar en wanneer, precies plaatsvinden? Gelukkig heeft de gemeenteraad aan het college B&W een duidelijke opdracht meegegeven, die zij ook zal toetsen. B&W dient op zorgvuldige wijze uitvoering te geven aan het wijkontwikkelingsprogramma. Dit moet vergezeld gaan van snelle en eenduidige communicatie. Daarnaast dient er extra zorg en aandacht te zijn voor gedupeerden in de wijk.

Met de toezegging van het college B&W zich hard te maken voor deze zorg en het verbeteren van de communicatie kan het wijkontwikkelingsprogramma de goedkeuring dragen van het gros van de inwoners van Helmond West. Het doet wel pijn en verdriet voor degenen die hun geliefde stek, hun met hart en ziel geborgen huis en haard, op termijn moeten verlaten.

Aan de andere kant mogen degenen die door het besluit van de gemeenteraad hun huis gered zien nu eindelijk lang uitgestelde investeringen waarmaken. Het is hen gegund.
Zij hebben veel te lang moeten wachten op dit besluit. Een besluit dat door inertheid, wispelturigheid en besluiteloosheid maar niet genomen werd door de gemeente Helmond.

Hopelijk trekt het college B&W lering uit wat wijkbewoners en de gemeenteraad haar influisteren. Een aantal zaken zijn voor verbetering vatbaar. Goed luisteren naar inwoners, zorg dragen voor goede communicatie, arrogantie los laten en empathie tonen. Pas dan creëer je als gemeente optimaal draagvlak en schep je voorwaarden voor het mooie credo ‘samen meedenken en samen meedoen’.

Helmond West is te mooi om in de waan te laten. Laat het niet nog langer wachten op uitvoering van de mooie plannen. De gedupeerden inwoners willen, het algemeen belang dienend, ook graag hun individuele belangen geborgd zien. Zij zijn benieuwd welke compensatieregelingen de gemeente treft en of deze toereikend worden geacht. Stevige onderhandelingen staan ongetwijfeld op stapel. De vraag is alleen, wanneer?

Project Buiten Om (7): Commissievergadering
17-11-2009

Een donkere hemel tekent zich af boven ons huis. Het stormt en dondert rondom hem heen. Het huis schudt op zijn grondvesten. In december wordt zijn lot bezegeld. Het zal voor niemand wijken. Niet voor geld of gouden regen. Met hart en ziel strijdt het voor zijn plek. Voor eigen huis en haard.

Het is vijf voor twaalf. Alle zeilen worden bijgezet. Rechtsbijstand moet worden ingeschakeld, een nieuwe commissievergadering staat voor de deur. Ik moet nog die en die bellen. Is de media al ingelicht? Ik oefen hardop inspreektijd en schaaf de tekst wat bij. Vlug nog wat printjes maken. Heb ik de laatste mails beantwoord? Is iedereen benaderd, op de hoogte? Langzaam daalt de adrenaline in.

De raadszaal stroomt vol. De raadsleden hebben hun verdict al lange tijd klaar. Heilige huisjes bibberen. De voorzitter neemt het woord en luidt het eerste agendapunt in. Geritsel van papier en gekuch vanaf de publieke tribune, brengen hem tot een ander inzicht. “O ja, bijna vergeten, we hebben ook nog burgerijspreektijd, beste voorzitter van Belangenvereniging BUITEN(ONS)OM, u mag.” Ik loop naar voren en roep hardop: “O, dat is fijn.”

“Beste raadsleden, u als vrachtwagenchauffeur hebt de keuze tussen enerzijds een route met 12 stoplichten, 7 km lang en anderzijds een route met 6 stoplichten, 3 km lang. Wat kiest u dan?”
De keuze is duidelijk, dat wordt tracé Buitenom. De bewoners langs dit tracé en in Helmond West zitten straks met de gebakken peren, met onveiligheid, foute lucht en helaas een hoop herrie.

“Geachte raadsleden, stop het ASP navelstaren, laat het stedelijk ringsteken los. Vanaf Julianalaan, via Schotense- en Brandevoorterdreef ligt de oplossing al jaren klaar. Brandevoort is ingericht voor een vierbaansweg en heeft al een tunnel paraat. Geen huizensloop meer nodig. Overdag is er nauwelijks verkeershinder. Iedereen is werken. Weinig luchtverontreiniging en veiligheid gegarandeerd.” Hoezee, het Brandervoorter-tracé stelt iedereen tevree.

“Tot slot, beste raadsleden, draag zorg voor mogelijk gedupeerden in Helmond West, ook al dienen zij het algemeen belang. Blijf waakzaam, belofte maakt schuld. Voorkom het betalen van een dure rekening.”

Het woord is op 1 december aan de gemeenteraad. Elf fracties hebben hun advies uitgesproken. Zeven fracties geven het wijkontwikkelingsprogramma een volledige “go”. Vier fracties houden dapper een voorbehoud. Ambitieus en ondemocratisch zette B&W haar eigen raadscommissies voor het blok. Zonder ballen en amper in staat om zelf te oordelen, honoreren zij nu zonder inspraak en wederhoren, braaf de voorgekauwde doelen.

Project Buiten Om (6): Forum met fractievoorzitters
26-10-2009

Besluitvorming over wijkontwikkelingsprogramma Helmond West komt steeds dichterbij. Het is goed om in een project achterom te kijken. Zo ook in dit project dat algemeen en individueel belang moet dienen. Soms lijkt het alsof die twee voortdurend met elkaar in oorlog zijn.

Cruciaal in oorlogsvoering is bevoorrading en communicatie van juiste informatie. Niets is zo verraderlijk als informatie foutief weergeven of uitleggen. “Wat gezegd wordt, is dat ook gehoord? Wat gehoord wordt, is dat ook begrepen? Wat begrepen wordt, is dat ook begrepen als bedoeld? Wat bedoeld wordt, is dat ook akkoord bevonden? Wat akkoord bevonden is, wordt dat ook gedaan? Wat gedaan wordt, blijft men dat ook doen?” Gelukkig valt elke communicatiemuur te beslechten.

Dat gebeurde ook tijdens de Wijkforumavond in Helmond West waarbij alle fractievoorzitters waren uitgenodigd om te discussiëren met wijkbewoners. Het bracht wijkbewoners en politiek dichter bij elkaar, De politiek schrok van de tekortkoming in de communicatie van haar eigen gemeente naar wijkbewoners en henzelf. Uit een hoge hoed kwamen stellingen tevoorschijn waarop antwoorden op vragen niet langer schuldig bleven. De standpunten van de politieke partijen waren lang niet zo verrassend als de keuzes die B&W in het geheim maakte binnen het wijkontwikkelingsprogramma.

De gemeente doet haar best om alle neuzen dezelfde kant uit te laten wijzen. Dat werd ook tijdens de commissievergadering Ruimtelijk Fysiek van 13 oktober weer duidelijk. Een gelikte presentatie zorgde voor misleidende beeldvorming. Zo was een zonovergoten Warande handig gefotoshopt in tracé Buitenom. In het Cortenbachtracé stonden alleen maar kale herfstbomen gefotoshopt. Dichterlijke internetvrijheid zullen we maar zeggen.

Voorafgaand aan de commissievergadering had ik 5 minuten spreektijd aangevraagd. Hierin bracht ik 10 standpunten uit de zienswijze van belangenvereniging BUITEN(ONS)OM naar voren. Dat rechtte de ruggen van wethouders en commissieleden. Diverse redenen tegen completering van de stedelijke ring in woonwijk Helmond West haalde ik aan. Mocht de gemeenteraad in december instemmen met één van de tracékeuzes, dan komt de vereniging in verzet en wendt alle juridische mogelijkheden aan, indien vóór het raadsbesluit geen concrete compensatiemaatregelen zijn vastgesteld.

De belangenvereniging heeft geen contact gelegd met andere verenigingen binnen de wijk, uitgezonderd de Dahliavereniging en Volkstuin de Apostelhoeve. Wij zijn van mening dat Stichting Buurtbeheer Helmond West en Belangenvereniging de Vaart vooraf gepeopled zijn door gemeente Helmond en woCom. Er bestaan vermoedens dat het onderzoek naar bewonerswensen in Helmond West heeft plaatsgevonden onder een selectief gezelschap bewoners, die diverse belangen hadden bij bepaalde keuzes uit het nu voorliggende wijkontwikkelingsprogramma. BUITEN(ONS)OM beoogd neutraliteit en voelde derhalve geen behoefte om met beide verenigingen in contact te treden.

p.s.Klik hier voor de video die Hart voor Helmond maakte tijdens de Wijkforumavond

Project Buiten Om (5): Gesprek met gemeente
06-10-2009

Sinds kort heb ik twee nieuwe banen. Semiambtenaar op mijn werk en semiambtenaar thuis. Opgeteld mag ik me fulltime ambtenaar noemen en kom ik wekelijks ruim boven de zestig uur noeste arbeid. Alles voor de goede zaak. Het inlezen van dossiers is verworden tot sport. Dossiermap nummer drie is in de maak. Het voorzitterschap van de belangenvereniging kost veel tijd maar loont de moeite. Langzaam begint het netwerken vruchten af te werpen.

Zo stond de opbouwwerker plots op mijn voicemail. Vers terug van vakantie had hij geluiden van onrust gehoord in de wijk over de wijkontwikkelingsplannen. Of ik op gesprek wilde komen. Ik was verrast. Zou de gemeente Helmond en woningbouwvereniging woCom eindelijk rooksignalen gaan herkennen? Ik had een onderhoudend gesprek, over onrust in de wijk, slechte communicatie, het klein houden van informatie en de oprichting van belangenvereniging BUITEN(ONS)OM. De tam tam snelde ras door naar hogere regionen in het ambtelijke apparaat.

Zo stond de senior projectmanager Samenleving & Economie van de gemeente twee dagen na het gesprek met de opbouwwerker op de voicemail. Een aantal wethouders wilden graag kennismaken met het bestuur van belangenvereniging BUITEN(ONS)OM. Zo gezegd zo gedaan. In een onderhoudend gesprek werd duidelijk gemaakt waar de belangenvereniging voor stond en wat de aanleiding was voor de oprichting. Het opkomen voor de belangen van de mensen die gedupeerd worden door op handen zijnde wijkontwikkelingsplannen, en de beperkte en slordige communicatie van de gemeente naar wijkbewoners en gedupeerden.

Met dit laatste was de coördinerend wethouder Helmond-West het niet eens. Hij vond dat hij er goed aan had gedaan de gedupeerden vlak voor de zomervakantie thuis te bezoeken. De gemeente had in samenwerking met woCom inloopavonden voor de wijkbewoners georganiseerd. Daarmee was voldaan aan de noodzakelijke communicatie en het verzoek van de klankbordgroep de bewoners tijdig in te lichten. Helaas vergat de wethouder te vermelden, dat de plannen die gepresenteerd werden tijdens de inloopdagen, voorgekauwd zijn door het college van B&W. Hij vergat te vertellen dat de raadscommissies niet over de gemaakte keuzes in het wijkontwikkelingsplan gekend zijn.

Dit blijkt onder andere uit het rapport dat op 23 juni 2009 door de gemeente is opgemaakt, genaamd ‘Zuidwesttangent stedelijke ring: Tracékeuze gedeelte Helmond-West’. Hierin wordt de voorkeur beargumenteerd voor de keuze tracé Buitenom boven de keuze tracé Cortenbachstraat.
Helaas heeft de raadscommissie dit rapport niet mogen inzien, zelfs niet voorafgaand aan de commissievergadering Ruimtelijk Fysiek die plaatsvond op 25 augustus, twee maanden na de totstandkoming van het rapport. Op 13 oktober mogen de raadscommissies op een voorgekauwd rapport commentaar leveren. Ik wens ze daarbij veel wijsheid en sterkte toe.

Het onderhoud met de coördinerend wethouder Helmond-West, de wethouder Stedelijk Beheer, Verkeer en milieu (wethouder Stedelijke Ontwikkeling, Volkshuisvesting en Grondzaken was verhinderd), de senior projectmanager Samenleving & Economie, de projectleider wijkontwikkelingsplan Helmond West en de senior medewerker communicatie had een positieve uitwerking. De banden zijn versterkt en we zullen elkaar directer op de hoogte houden van informatie. Onze ‘club’ wordt eindelijk serieus genomen. Met een knipoog naar wijsgeer Aristoteles.

Intussen heeft de vereniging niet stilgezeten. De eerste algemene ledenvergadering heeft plaatsgevonden en de vereniging breidt zich verder uit. Met een gerust hart maakt het bestuur zich op voor de forumavond, die zij zelf organiseert, over de wijkontwikkelingsplannen Helmond-West. Negen fractievoorzitters en een raadslid nemen plaats aan de forumtafel. Diverse media zullen verslag komen doen. Ik ben benieuwd of er nieuw licht gaat schijnen op de acht bouwstenen uit het wijkontwikkelingsplan. Op dit moment verkeren wijkbewoners Helmond-West vooralsnog in een levensfase van uitgesteld geluk. Herfst en winter komen langzaam naderbij. Het thuis, de tuinen, de woningen, ze mogen even rusten.

Project Buiten Om (4): Oprichting belangenvereniging
14-09-2009

De zomervakantie is voorbij. Een vakantie van hard werken. In de luwte van de zomer heb ik een wezenlijk en allesomvattend dossier opgebouwd. Uit noodzaak geboren. Een dossier van oorzaak en gevolg, feiten en misvattingen over mijn geliefde wijk, Helmond West. De gemeente gooide vlak voor de zomervakantie een ‘bom’ op onze wijk. Een schok ging door de wijk nog voor de scherven vielen.

Waarom besloot de gemeente na dertig jaar beeldvorming rondom het Cortenbachtracé plots van koers te wijzigen? Waarom koos men voor completering van de stedelijke ring, de variant Buitenom?
Benieuwd naar wie in onze wijk voor en tegen sloop waren en wie geen mening hadden, zette ik een enquête uit. Een flink aantal huurders en kopers van huizen, bedrijven en garageboxen bleken tegen het nieuw voorgestelde tracé en tegen sloop te zijn.

De gemeente besteedde na het gooien van de bom geen aandacht meer aan de zaak. Dat deed me besluiten om de krachten in onze wijk te bundelen. Met goede argumenten trachtte ik voorbarige besluitvorming van de gemeente te keren. Een aantal buurtgenoten dacht hier hetzelfde over. Op 10 augustus 2009 zag Belangenvereniging BUITEN(ONS)OM het licht. Een driekoppig bestuur was gauw gevormd evenals verenigingsstatuten. Belangen behartigen van leden met betrekking tot leefbaarheid en kwaliteit van de woonomgeving werd het hoofddoel van de belangenvereniging.

De eerste activiteit was het wakker schudden van college B&W en de gemeenteraad. Dit deden we middels een ingezonden brief die ook aan de pers overhandigd werd. De brief verwoordde het leed, ons aangedaan in de wijze van communiceren van de wijkontwikkelingsplannen. We spraken in de brief onze zorg uit over hoe de belangen van gedupeerden behartigd zouden worden indien de plannen doorgang zouden vinden. Een algemeen belang dienend mogen individuele belangen nooit uit het oog verloren worden.

Het afgegeven signaal werd door de media snel opgepikt. Omroep Brabant en het Eindhovens Dagblad besteedden ruime aandacht aan de bominslag in onze wijk door het houden van interviews onder belanghebbenden en mogelijk gedupeerden.
De gemeente en politiek toonde zich verrast door de berichtgeving. Dat bleek tijdens de eerste raadscommissievergadering Ruimtelijk Fysiek op 25 augustus. Voor het eerst stond het nieuwe wijkontwikkelingsplan Helmond West op de agenda, meer dan een maand nadat de bewoners waren geïnformeerd.

Een volle publieke tribune toonde demonstratief spandoeken en kennis van zaken. De commissieleden waren verrast. Echter nog meer door de minimale berichtgeving vanuit de gemeente. Een magere powerpoint presentatie van de projectleider en een dun verhaal van coördinerend wethouder Helmond West en wethouder Stedelijke Ontwikkeling, Volkshuisvesting en Grondzaken viel de raadscommissie ten deel. Wethouder Stedelijk Beheer, Verkeer en Milieu was helaas verhinderd.

Het ontbreken van enige financiële onderbouwing van de plannen werd terecht door de raadscommissie als onvoldoende beschouwd en verworpen. De commissie kreeg het gevoel voor een keuze te worden gesteld voor een oud, onbekend en niet opgetekend plan en een nieuw, onzorgvuldig onderbouwd plan. De coördinerend wethouder Helmond West voegde eraan toe dat het oude plan nooit concreet is uitgewerkt, maar wel in zijn concept is afgewogen tegen het nieuwe plan. Dan mag je toch veronderstellen dat de nodige argumenten voor de verandering van de keuze zijn doorberekend en vastgelegd. Niets is minder waar.

Het blijft nu wachten op een vergelijkend warenonderzoek. De coördinerend wethouder kon niets anders doen dan een uitvoerige verslaggeving van beide plannen toezeggen. Daarmee werden zowel de projectleider als de verantwoordelijke wethouders teruggewezen naar de teken- en rekentafel. In oktober zal een nieuwe raadscommissievergadering over Helmond West plaatsvinden.

Misschien wil de gemeente Helmond alleen maar trompetgeschal horen over haar troetelkind wijkontwikkelingsplan Helmond West. Niet echt realistisch. Met duidelijke informatie creëer je een groter draagvlak, dan burgers te overrompelen met wilde plannen om die vervolgens door de strot te duwen. Het wijkontwikkelingsplan Helmond West moet vooral geen nieuwe luchtbrug worden, zoals ook de Traverse die voor velen in aanvang was. De bewoners in Helmond West zitten niet te wachten op sloop van gedroomde en gerealiseerde paleizen die verworden tot luchtkastelen in een nabije toekomst.

Project Buiten Om (3): Gebrekkige communicatie
20-08-2009

Het is ruim een maand geleden dat coördinerend wethouder wijkontwikkeling Helmond West mij op de hoogte bracht van voorgenomen plannen om het ontbrekende stuk van de stedelijke binnenring door onze straat en huis te laten lopen. Het nieuws deed mijn hoofd en hart behoorlijk op hol slaan. De enige zorg die onmiddellijk bovendreef was, hoe kom ik aan informatie en waar haal ik advies?

Slapeloze nachten deden mij het internet afstruinen naar nieuws op webpagina’s van gemeente en media. Ik verdiepte mij in de historie en actualiteit van de voorgenomen plannen en kwam tot verrassende ontdekkingen. Wat mij vooral verbaasde was de louter positieve berichtgeving in de diverse media rondom de wijkontwikkelingsplannen.

De plannen, gepresenteerd aan de buurtbewoners tijdens inloopdagen op 14 en 20 juli, zouden met groot enthousiasme ontvangen zijn. Ik was er zelf bij. Ik moet toegeven, prachtig gedocumenteerd en gekieteld door een overdaad aan hapjes en drankjes, werden de plannen door gemeente en woningbouwvereniging woCom aan ons gepresenteerd. Het meeste aandacht kregen de met gemeentelijke logo versierde bonbons die op een gum leken. Ik bedacht meteen welke plannen ik ermee uit zou willen gummen.

De euforie van de inloopdagen werd zeer zeker niet gedeeld door degenen gedupeerd door de voorgenomen plannen. Integendeel. Mijn lieve buurvrouw, al meer dan 50 jaar trouwe bewoonster van een huurhuis, kreeg plompverloren, de volgende informatie van een woordvoerster van de woCom: “Mevrouw, uw huis staat bovenaan de lijst om gesloopt te worden, kijk maar, eind 2010 begin 2011; u krijgt eenmalig circa 5000 euro inrichtingskosten voor uw nieuwe huurhuis. Dit bedrag is inclusief de kosten die u maakt voor het inrichten van een eventuele tijdelijke tussenwoning.”

De schrik sloeg haar om het hart. Wat nu? Deze boodschap werd voorbarig en onbeschoft gebracht. Zeker gezien het feit dat de raadscommissie Ruimtelijk Fysiek, die normaliter waakt over wijkontwikkelingsplannen, nog niet eens volledig op de hoogte was gesteld van de plannen. Die zouden pas veel later, op 25 augustus, aan de commissie gepresenteerd worden. De besluitvorming door het college van Burgemeester en Wethouders zou zelfs pas in december plaats vinden. Ach, een gewaarschuwd mens telt voor twee, nietwaar?

Het noodzakelijke leed van gedupeerden wordt klein gehouden. Door minimale, late of zelfs geen enkele kennisgeving aan belanghebbenden. Eigenaren en huurders van de Dahlia-, de Speel- en de Volkstuin en ook de eigenaar en huurders van bedrijfspanden en garageboxen zijn pas vijf voor twaalf ingelicht over de op handen zijnde plannen. Ze zijn op het allerlaatste moment uitgenodigd voor een informatieavond. Verdere berichtgeving en communicatie, hoe om te gaan met gedupeerden, laat op zich wachten. Nog steeds. Een verantwoordelijke en noodzakelijk taak voor de gemeente zou je zo denken.

De berichtgeving over de wijkontwikkelingsplannen is eenzijdig en gekleurd. Cijfers worden door gemeente en diverse media, incompleet weergegeven of vergeten. Er zou sprake zijn van enkele relatief goede huizen die moeten wijken voor de stedelijke binnenring. De huishoudens die straks een drukke verkeersweg voor hun deur krijgen worden niet eens vernoemd. Kortom, er is slecht huiswerk gedaan. Ik besloot zelf de maat te nemen door simpelweg huisnummers te tellen. En wat schetste mijn verbazing?

Het voorgenomen “Tracé Buiten Om” treft niet slechts enkele maar vele huizen en daarnaast ook bedrijven. Maar liefst 92 huishoudens zijn de pineut. Hiervan moeten er 64 hun huis verlaten wegens sloop. De gemeente ziet 80 garageboxen, inclusief huurders met bedrijfsvoering, en zes bedrijfspanden over het hoofd, allen gehuisvest binnen het nieuwe geplande tracé. De gemeente gaat helaas wederom buiten alles en iedereen om. Gelukkig spreken feiten en cijfers altijd voor zichzelf. Mogelijk is het oorspronkelijk gekozen Cortenbachtracé toch een beter alternatief.

Project Buiten Om (2): Informatieavond gedupeerden
30-07-2009

Met tegenzin loop ik naar de basisschool. De angst voor wat komen gaat is vele malen groter dan de schrik van een kind dat zijn eerste schooldag meemaakt. De gemeente geeft informatie over de verregaande consequenties van de wijkontwikkelingsplannen. De voltooiing van de stedelijke ringweg wordt omgebogen door mijn geliefde straat en dat betekent huizensloop.

Het lood staat in mijn schoenen als ik het klaslokaal binnenloop. Twee wethouders, een gemeentedirecteur en twee ambtenaren staren mij aan. Ze ritselen wat met papier. Het lokaal loopt langzaam vol. Ik zie een hoop onbekende gezichten. Vreemd, de besloten avond was alleen bedoeld voor wooneigenaren. In plaats van 20 mensen zie ik er minstens 80. De mensen staan tot op de gang. De sfeer is timide.

De coördinerend wethouder wijkontwikkeling neemt het woord en vraagt of iedereen het nieuws over het gewijzigde ringwegplan al heeft verwerkt. Doodse stilte, we weten het pas een week. Hij legt uit dat de gemeente achteraf toch maar besloten heeft om ook de huurders en enkele bestuurders van verenigingen in de wijk uit te nodigen voor deze bijeenkomst. De gemeente was even vergeten dat ook zij belanghebbenden zijn. Slechte voorbereiding of schimmige tactiek?

Ik maak kennis met bestuurders van de Speeltuin, Dahliavereniging en Basisschool. Alleen de bestuurder van de Volkstuin ontbreekt. De gemeente kon hem niet op tijd vinden en bereiken. Ook de anderen zijn pas op het laatste moment uitgenodigd. Slechte communicatie, slechte zaak. Er is blijkbaar haast geboden met presentatie, afwikkeling en vaststelling van de wijkontwikkelingsplannen.

De mensen achter de ambtelijke tafel worden voorgesteld. Naast de gemeentedirecteur Dienst en Samenleving zijn dat de wethouder van verkeer, de projectmanager stedelijke ring en de taxateur, tevens grondaankoper van de gemeente. Er is ook een vertegenwoordiger van de participerende woningbouwvereniging aanwezig. Zij zit in het publiek. De gemeente werkt nauw samen met deze woningbouwvereniging.

De gemeentedirecteur is gespreksleider en vertelt hoe de avond eruit ziet. Allereerst geeft elke ambtenaar een presentatie over zijn rol bij de voltooiing van de stedelijke ring. Na afloop is er voldoende tijd voor reacties en vragen. Met een glimlach nodigt de directeur alle belanghebbenden van harte uit om hun kruim te spuien en stoom af te blazen, want dat zal nodig zijn.

De fantastische ontwikkelingsplannen worden flash en glossy getoond. Het algemene belang wordt benadrukt. Het zal mij worst wezen. Waar staat mijn huis? Het komt niet voor op de plattegrond. Dat vind ik in algemeen en specifiek belang zwaar kloten.
De gemeentelijke taxateur nodigt zichzelf al bijna uit. Na de vakantie komt hij in ontspannen sfeer een kijkje nemen op de te slopen locaties. Er valt dan overal over te praten en iedereen krijgt wat ie verdient. Sommige eigenaren kunnen er zelfs op vooruit gaan. Ik voel me net een klein kind dat een snoepje voorgehouden wordt.

Na anderhalf uur gemeenteshow kunnen eindelijk vragen worden gesteld. Door informatieoverload, beperkte verwerkingstijd en hete binnentemperatuur zijn de gemoederen behoorlijk lamgeslagen. Slechts een handjevol mensen heeft vragen. Ik ook. Ze spookten de afgelopen week in slapeloze nachten door mijn hoofd. Mezelf voortdurend afvragend: welk monster komt aan mijn huis en haard, hoe ziet ie eruit en belangrijker, hoe trek ik tegen hem ten strijde en wanneer?

Is er al een naam gekozen voor het nieuwe tracé? Jarenlang droeg het de naam van de straat waar het tracé aanvankelijk gepland was. De wethouder van verkeer beantwoordt de vraag. De gemeente verplaatst de aansluiting naar de rand van de wijk. De nieuwe naam wordt: Tracé Buiten Om. Pardon, mevrouw de wethouder. U vergist zich. U bedoelt eigenlijk: Buiten Alles Om. Dat is namelijk wat de gemeente doet. Plannen laat bekend maken, slecht communiceren, vlak voor de vakantieperiode. De gemeente beoogd met het nieuwe tracé twee wijkgedeelten te verbinden? Mooi niet. Maar liefst 52 percelen worden volledig gedelete. Daarmee gaat u buiten ons en alles om. Ik dacht het niet.

Project Buiten Om (1): Onheilsboodschap
14-07-2009

In de verte in mijn straat herken ik twee silhouetten vergezeld met twee sportieve fietsen. Wethouder en opbouwwerker. Dit betekent aangekondigd slecht nieuws. Sinds kort zijn we door verschillende gremia op de hoogte gesteld van in- en aangrijpende veranderingen in onze wijk. Ik laat beide heren binnen in ons kleine paradijs. Drie jaar geleden aangekocht en grondig verbouwd.

In de woonkamer dendert op TV de Tourkaravaan richting finish. Ik nodig beide heren te gaan zitten. In de hoedanigheid van coördinerend wethouder wijkontwikkeling wordt de onheilstijding met medeleven gebracht. Er gaat op korte termijn veel veranderen in de wijk en ik wordt uitgenodigd voor een informatieavond.

De coördinerende wethouder vouwt een kaart uit op tafel. Project Buiten Om lacht mij toe in heel veel kleurtjes. Het is slechts een artists-impression, maar toch. Ik verken de coördinaten en bekijk in welke zone ons huis post heeft gevat. Juist ja. Bange vermoedens worden bewaarheid. Een donkergrijze balk loopt als een donderschicht door onze achtertuin. Ons huis, ons thuis balanceert op drijfzand.

De klap komt hard aan. Bange vermoedens zie ik vorm gevat en gematerialiseerd in miljoenen euro’s subsidie. De spade moet zo snel mogelijk in de grond. Maar wat is nu de uitgangspositie? De artists-impression doorklieft slechtst de tuin. Wordt het huis in quarantaine geplaatst door een geluidswal? Door fijn stof uitgerookt? Het lawaai van denderend zwaar transport verdrijft ons uit een miniparadijs. Duur betaald op voorschot van een dertigjarige hypotheek. We gingen hier nooit meer weg.

De coördinerende wethouder vindt het triest, deze boodschap te moeten brengen. Ik uit mijn waardering voor het persoonlijk brengen van dit slechte nieuws. Ik zoek houvast in achtergrond geluid. Mijn oren vangen flarden Tour de France. Hushovd vindt aansluiting bij Cavendish. Dit is echt, dit wordt knokken. Hier is geen ontsnapping mogelijk. Ik moet de confrontatie aan.

De wethouder drukt mij op het hart om ons goed te laten informeren. Door professionals. Straks zijn we elkaars tegenpartij. Dan moet je beslagen ten ijs komen. Het wordt me nu wel erg heet onder de voeten. Ondanks dat de tuindeuren openstaan voel ik geen zuchtje lucht. Mijn behoefte aan frisse lucht is nu erg groot. De klamheid van de buitentemperatuur en het slechte nieuws werkt verstikkend.

Ik probeer helder na te denken. Onwillekeurig gaan mijn gedachten naar de uitnodiging van onze House Warming Party, drie jaar geleden. Een kaart in de vorm van een Iglo met van binnen een knapperend houtvuur. Het zal toch niet waar zijn … Tussen mijn oren klinken de tonen van een nasaal zingende Paul Simon, meelijwekkend, bijna fluisterend. Homeless.

Ik laat beide heren uit en bedank hen voor het bezoek. Als troost krijg ik mee, dat het voorkomt dat mensen er in deze omstandigheden er op vooruit kunnen gaan. Ik vraag me af hoe. Dit huis en deze plek zijn onvervangbaar. In een flits zie ik in een trots college van Burgenmeesters en Wethouders feestvieren. Voorbeeldproject Buiten Om heeft landelijk gescoord. De stad is onvolprezen op de nationale kaart gezet. Chapeau.

Ik loop de tuin in en tel de vogels en bloemen. Het vooruitgeschoven gemis doet nu al zeer. Woningbouw, zelfs vijf hoog, achter onze tuin, dat was voorzien. Een ringweg met luidruchtig en stinkend vrachtverkeer er dwars door heen is echter een bittere pil. Ik weet niet of ik die slikken wil. Adrenaline welt in mij op want ik besluit te strijden. Voor huis en haven. What doesn’t kill you makes you stronger.

Project Buiten Om (18): Duurzaamheid

2011-11-24T05:33:00.001-08:00

De wijkontwikkeling in Helmond West komt voorzichtig op gang. In september 2009 is het wijkontwikkelingsplan met veel toeters en bellen aangekondigd. Twee jaar later is de uitvoering van de wijkontwikkelingsplannen eindelijk in een fase aanbeland van bekendmaking en onthulling van voorlopige ontwerptekeningen en startseinen voor bouwplannen. In november is voor twee bouwprojecten, Suurhoffstraat en Hertoghof, een feestelijk startsein afgegeven. Voor de Suurhoffstraat is na vijf jaar tijd eindelijk een projectontwikkelaar gevonden die de klus gaat klaren. Ook het ontwerp van de stedelijke verkeersring begint langzaam vorm te krijgen. Het voorlopig ontwerp wacht alleen nog op een definitief ontwerp. De Wijkhuis Brede School heeft een definitief gezicht gekregen. Architectenbureau RAU heeft een mooi en duurzaam ontwerp afgeleverd. In 2013 wordt de school niet alleen bezocht door kinderen maar ook verwarmd door kinderen. Via een ingenieus warmte-terugwin-systeem wordt lichaamswarmte opgevangen. Het wordt de trots van Helmond West.

Helmond West, in de volksmond ’t Haagje genoemd, wordt klaargestoomd voor duurzaamheid. De Provincie Noord Brabant heeft deze achterstandswijk gebombardeerd tot modelwijk en behoorlijk wat subsidie toegekend. In de ‘Week van West’ is een hele week in november aandacht besteed aan uitleg over duurzaamheid en energiebesparing. Helaas werden de activiteiten niet erg druk bezocht. Tijdens de informatiedag waren bijna net zo veel organisatoren en bestuurders aanwezig als wijkbewoners. In totaal zijn een twintigtal wijkbewoners geteld. De wijkbewoners hebben voorlopig andere zaken aan hun hoofd. Ingrijpende veranderingen en sloopactiviteiten zetten de wijk op spanning. Lof gaat wel uit naar gemeente Helmond, woCom, Waterschap AA en Maas en Provincie Noord Brabant. Zij getroosten zich veel moeite om duurzaamheid op de kaart van Helmond West te zetten.

Dat kan helaas niet gezegd worden van de inspanningen die woCom en gemeente Helmond doen om passende woonruimte te vinden voor gedupeerden huurders in Helmond West. In de communicatie naar bewoners komt dit pijnlijk naar voren als tegelijkertijd twee tegengestelde beschouwingen over de inspanningen verschijnen in de Wijkkrant Helmond West en de Nieuwsbrief Helmond West. De eerste beschouwing is geschreven door verontruste huurders in hun wijkblad en verhaalt over het gebrek aan inspanningen van woCom. De tweede beschouwing is een louter positief verhaal geschreven door woCom in de nieuwsbrief die uitgegeven wordt door gemeente Helmond en woCom. Beide publicaties vielen een dag na elkaar in de bus bij alle wijkbewoners Helmond West. Dat vraagt om uitleg.

Als belangenvereniging BUITEN(ONS)OM probeer je te bemiddelen door navraag te doen bij zowel de huurders als bij woCom en gemeente Helmond. Het verhaal van de gedupeerde huurders blijkt dan nog triester te zijn dan het door hen ingezonden stuk. Door woCom en gemeente Helmond wordt vervolgens niet gereageerd op een zorgmail die verstuurd is door de vereniging in juli. Pas eind oktober komt er na een aantal herhalingmails en een telefoongesprek, gevoerd op initiatief van de vereniging, een reactie van een leefbaarheidconsulent van woCom: “O, maar wij hebben de vereniging een mail gestuurd. Daar is niet op gereageerd. Daarmee hebben wij de zaak afgedaan als zijnde afgehandeld”. De mail is echter nooit ontvangen door de vereniging. Gelukkig bleek wel uit het telefoongesprek dat er nu meer inspanningen gedaan worden door woCom. Mede op verzoek van gemeente Helmond, want er is plots haast geboden. De huizen dienen in februari 2012 opgeleverd te worden. Navraag bij gedupeerde huurders blijkt dat nog steeds in een aantal gevallen niet met de nodige zorgvuldigheid en empathie gehandeld wordt. Als belangenvereniging blijf je er dan voor waken dat ten dienste van algemeen belang ook individuele belangen gekoesterd worden. Het zou woCom en gemeente Helmond sieren als zij alle gedupeerden een glimlach rondom de mond kunnen toveren.

Mien

De boodschap

2011-10-27T02:49:00.000-07:00

Hier reis ik dan op de baren van een woelige zee. Inktzwart kijkt het water mij aan. En koud, koud dat het is. De boodschap mag duidelijk zijn, het is nacht en de temperatuur beneden vriespunt. Zo ook mijn humeur. Waaraan heb ik dit te danken? Zomaar overboord geflikkerd. Vanuit een wanhoopsdaad bij naderend gevaar. In paniek werd mij terloops vaarwel gezegd. Een dikke kus kreeg ik nog in mijn gladde nek. Alle hoop is op mij gericht. Heilig is de boodschap die ik binnen onafzienbare tijd de mensheid mag gaan brengen. Ben alleen benieuwd of de ontvanger er wijs uit wordt.

Ik drijf door een woeste zee zuidwaarts af. De elementen spelen spelletjes met mij. Hagel striemt mijn glazen pels en de wind fluit scherp in mijn papieren oren. Heel af en toe butst een verdwaalde vis tegen mijn venster. Boze kraalogen staren me dan vernietigend aan. Met getuite lippen lijkt de vis te vragen: “Wat mot jij hier?” Om vervolgens zwalkend weg te zwemmen. Zij mogen van geluk spreken. Een stukje verder waren ze tegen een veel groter fenomeen aangebutst. Dat had de vis van kop tot staart in al zijn graten gevoeld. Dat is een ding dat zeker is.

De storm gaat liggen en voor even houden de elementen zich koest. Het geeft mij tijd om even tot mezelf te komen. Om de tijd te doden lees ik een aantal keren de boodschap die ik de mensheid brengen moet hardop aan mezelf voor. Het is en blijft een hulpeloos en schattig volkje die mensheid. De lieve mensjes, zij laten maar met moeite los. Houvast is wat hen ultiem geluk brengt. Een paar wereldreizigers daargelaten, hunkeren de meeste mensjes naar aandacht en bevestiging. Om deze optimaal te ontvangen heeft de mensheid een grappig tooltje ontwikkeld. Communicatie.

Door de eeuwen heen is dit tooltje door velen onderzocht en doorontwikkeld. Het zingt nu in de mensheid rond in verschillende gedaanten. Verbaal en non-verbaal. Eenvoudige mensen zoeken nog het meest houvast in communicatie. Gewillig laten zij zich daarbij voeden door informatie. Met bakken tegelijk wordt informatie overal vandaan gehaald. De informatie wordt gekneed, gekauwd, geconsumeerd en weer uitgespuugd. Soms blijven er restjes informatie onverteerd. Die liggen dan voor even zwaar op de maag. Maar niet voor lang. Informatie heeft namelijk de vervelende gewoonte om blijvend op zoek te gaan naar gewillige ontvangers. Dat is inherent aan een boodschap. Iedere boodschap kent een intrinsieke en natuurlijke aandrang tot uiten van informatie. Er is geen ontkomen aan.

Ook ik draag een boodschap in mijn glazen buik. Al is hij niet veelzeggend, mijn boodschap zal hard aankomen. Eigenlijk kan ik de mensheid daarmee niet confronteren. Wat als ik de boodschap nou eens een beetje oppoets? Dat merkt toch niemand. Eens even kijken, misschien zwemt hier nog ergens links of rechts een sepia rond. Met zijn zwart bloed zal ik mijn boodschap aanscherpen. Niets zo vervelend als een ruisende boodschap. Dat kan ik mijn ontvanger niet aandoen. Helaas zwemt er geen sepia in de buurt. De mensheid zal het met mijn huidige boodschap moeten doen. Onopgepoetst.

Maanden dobber ik verder in eindeloos water. Door verveling ben ik volledig één geworden met mijn boodschap. Mijn boodschap is mijn enige vriend gebleken. Aanvankelijk ontwikkelde ik een haatliefde verhouding met mijn boodschap. Maar zoals altijd. Het papier is geduldig en achteraf gebleken, ook nog eens goed gezelschap. De boodschap is uiteindelijk mijn maat geworden. Vele stormen hebben we samen doorstaan. Met flink wat krassen op mijn raam spoel ik samen met mijn boodschap een jaar na dato aan op een Iers strand vlak bij het dorpje Glanmire Even later raapt een trillende hand mij op en ontbottelt mijn boodschap. De geest komt letterlijk uit de wijwaterfles. Met een schorre whiskystem prevelt mijn ontvanger de boodschap langzaam voor zich uit: 13 / 4 / 1912 from Titanic, Goodbye all: Burke of Glanmire, Co. Queenstown. Verbaast leest hij de boodschap nog een keer.

Mien Jeremiah

Expositie Herfstdag de Walburg 2011

2011-10-18T03:25:00.000-07:00

Klik hier voor de foto's

Foto's van de expositie die gehouden werd tijdens de Herfstdag de Walburg op 9 oktober 2011 in Nuenen.
Het werk bestaat uit (pastel)tekeningen en aquarellen gemaakt tijdens de cursus 'Tekenen in de tuinen' in de periode 2010 / 2011 in de tuinen van de Walburg. Cursusleider: Jaqueline Nas
Deelnemers: Petra Arts-Geraedts, Ingrid van Duren, Marjan Coppens en Rob Mientjes.

Tevens foto's van:
- de voorbereidingen van de expositie
- Marianne Menting die verhalen uit haar hoed toverde voor de kinderen
- Vissersvrouwenkoor De Walnoten uit Nuenen.

Zie ook: de Walburg

De Walburg

2011-10-08T11:46:00.000-07:00

Haastig stap ik uit de auto. Boterham op zak. Een boterham waarvan ik nu al weet dat ik hem straks vergeet te eten. Waarom is dan de vraag? Omdat ik op het punt sta de wondere wereld van de Walburg in te stappen. Een wonderschone tuin vol muzen. Een tuin die mij vangt in haar luister en haar mijmer. Een baken van rust. Een tuin die honger en verlangen doet stillen. Een voedingsbodem voor droom en inspiratie. Maar ook een plek van feest.

Ieder jaargetijde is het feest. Een prikkeling van zinnen. Talrijke kleuren en geuren stromen mij tegemoet. Ze vullen mijn kleurpalet, met amber, roze en ultramarijn. Met sepia, turkoois en titaanwit. Bloemen, struiken, bladeren, ze smeken om mijn aandacht. Ze trekken mij de bosjes in en hebben dolle pret. Ik snuif hun sporen op. Mijn ogen gaan op zoek naar vorm en lijn. Fantastisch is het kleurenspel dat voor mijn ogen dartelt. Bedwelmd raak ik, door iedere schakering en verdrink in vorm en kleur.

Driftig zoek ik naar een fijn penseel, om vloeiend alles vast te leggen, in water en in verf. Het aquarel lijkt vroegtijdig met me weg te willen lopen. Is dat nou sjans? Laat ik me vangen? Daar ben ik nog niet aan toe. Snel verstop ik mij achter de Sorbus Thibeticus John Mitchell, mijn favoriete boom. Mijn ogen draaien nu op volle toeren. Ze speuren langs wortel, stam en kruin. Alle ogenblikken teken ik op. Vanuit mijn hoofd en ogen schieten ze via mijn armen en vingers, linea recta op het papier. Om te beklijven voor de eeuwigheid.

Ze zijn zo mooi, de lijnen der natuur. Ze hechten snel aan het papier. Ze kijken me voortdurend aan. Sommigen doen dat ietwat vaag. Anderen weer moddervet. Ze zuigen mij hongerig naar binnen. Volledig ga ik op in hun lijnenspel. Als ik de lijnen goed beluister, dan hoor ik ze zelfs roepen. “Hé, geef mij nog eens een krul” of “Joh, geef mij nog eens wat schaduw”. De lijnen weten heel goed wat ze willen. En dat niet alleen slechts voor de vorm. Zie ze maar eens blinken en lonken, het zijn soms ware ijdeltuiten.

Jaar in jaar uit volgt de natuur haar eigen ritme. De cyclus der seizoenen zorgt telkens weer opnieuw voor bedwelming van de zinnen. Elk seizoen doet dat met haar eigen klank, kleur en geur. Voor wie het wil horen, zien en ruiken, opent zich al snel een boeket van muzen. Madeliefjes zorgen voor de lentemuziek. Zonnebloemen dansen er zomers op los. Rode rozen en rijm zijn ingrediënten voor een prachtig herfstgedicht. De kikker en de pad kruipen ieder jaar in een diepe winterslaap, dicht tegen elkaar. Versteend, gebeeldhouwd in het frisse Walburgs vijverwater. Ze wachten op een nieuwe lente.

Ik mijmer wat voor me uit. De poes springt spontaan bij mij op schoot. Ze spint bij wat ze ziet en voelt. En ik, ik vergeet mijn boterham te eten. Ik zit weer eens vol met muzen. Het wit papier op mijn triplex plank schiet langzaam vol. Darwin is aan mijn voeten komen liggen. Hij vindt het allemaal wel best. De Walburg opgetekend met zijn borders boordevol met muzen.

Mien

Eloze Holyman

2011-09-26T03:42:00.000-07:00

Dichtbij is zijn komst. Ja, ja, Holyman ligt al klaar, laag in ’t schap. Hij valt bijna uit zijn mal. ’t Kind juicht vanuit gans zijn hart. Wat is ‘t in zijn nop van al dat zalig spul. Vol smacht houdt ’t zijn hand op. Pa blij, ma blij. Maar toch, ’t kind krijgt naast smacht ook smart in ‘t lijf. Strotpijn, kaakpijn, tandpijn, buikpijn. Ook bij mams plus paps vindt smart plaats, portomonnaipijn. Dat zit danig dwars. Raar want chocola smaakt als honing, zalig toch? Daar waar honing langzaam langs ’n kin omlaag druipt, krult ‘n mond van blijdschap omhoog.

Nougat, kruidnoot, taaitaai, walnoot, borstplaat, aardnoot, fondant, mandarijn, ook zij zijn blij. In spotlights blinkt hun huid fantastisch. Hun smaakvol aroma lonkt naar aandacht. ’t Vraagt dolblij: ‘Gooi mij maar vlug in uw boodschapkar?’ Good old Holyman, hij maakt captains of industry van AH tot C1000, van Plus tot Jumbo, van MT tot V&D, van Aldi tot Spar, van Macro tot Sligro, van Kruidvat tot Lidl, van Action tot Timco, totaal happy. Maar ik, ik raaskal maar wat: ‘Holyman, pak uw boot maar gauw naar ’t Spaans land. Want wij gaan na uw komst in training. Spijtig maar waar, uw gul is ons gram. Uw gul is oorzaak van ’n buikrand bomvol kilo’s’.

Holyman grinnikt op zijn paard. Op ‘n thuistrainapparaat krijgt ’t stout lijf haar straf. Vijftig pushups, buik strak op spanning, lucht op slot, puf, puf, puf, hup vooruit. Wazig kijk ik uit mijn oog. Uit mijn oor stijgt langzaam lucht omhoog. Zwaar shit. Rood van inspanning tuur ik voorzichtig in ’n ruit vol glans. Slinkt dat lijf nu al? Op mijn trainingsmat dik ik m’n buik in ’n half uur tijd nog zo’n vijf cm in. Holakomola, wat ’n mijlpaal, fantastisch toch? Trots blik ik omlaag naar mijn bikinilijn. Hij is door mijn inspanning strak lila. ’t Kost kruim, ’n buik zo plat als taaitaai.

In mijn laars vind ik daags na mijn training ’n boodschap van good old Holyman. In koninklijk handschrift staat ’n zin, inktzwart op ’n wit blad, in kapitaal: ‘NOG ’N PAAR MAAND TRAINING MIJN VRIND, HOU VOL, DAN ZIJT GIJ ZO BLIJ ALS ’N KIND’. In mijn laars vind ik ook nog ’n bikini plus slip in scharlaak, maat 41. Wat pakt good old Holyman voor mij dit jaar gul uit. Daarom alvast ’n toast op mijn vrind uit Madrid. ‘n Bisschopswijn uit ’t Spaans land is altijd prima. Rood of wit, warm of koud, ’t drinkt, ’t smaakt, ‘t stropt als honing. Zalig.

Themacolumn geschreven voor ColumnX.
Opdracht: Schrijf een column zonder e.
Aanleiding: Eloze roman van la Disparition van Georges Perec vertaald door Guido van de Wiel ('t Manco - Arbeiderspers).
Klik hier voor verdere uitleg.

Spiegelspin

2011-09-06T15:18:00.000-07:00

Elke ochtend stap ik in de auto om naar mijn werk te rijden. Het hoort bij de doordeweekse rituelen die volgen na het wassen, tandenpoetsen, aankleden en ontbijten. Sinds een maand of drie is daar een nieuw ritueel bijgekomen. Een bijna dagelijkse ontmoeting met mijn spiegelspin. Gemakshalve heb ik hem maar Kareltje genoemd.

Zodra ik de sleutel in het portier steek en vluchtig nog even mijn kapsel in de buitenspiegel check, zie ik Kareltje wegschieten. Ik moet de dag nog meemaken dat Kareltje op zijn draad blijft zitten. Eerst dacht ik dat hij last had van antropofobie. Maar net zo min als dat ik last heb van arachnofobie heeft Kareltje angst voor mensen. Hij is gewoon verlegen.

Ik moet altijd enorm lachen als hij met zijn wiebelbuik op hoge dunnen poten in zijn favoriete spiegelkapspleet schiet. Soms kijkt hij me daarbij schalks aan. Hij weet dat ie onnavolgbaar snel kan vluchten. Hij weet ook dat ik hem niet uit zijn spleet gepeuterd krijg. Ik gun hem die lol. Ieder zijn talent. Soms ben ik wel eens jaloers op Kareltje. Met zijn talent zou ik met twee vingers in de neus, de 100 meter sprint tijdens de Olympische Spelen kunnen winnen. Ware het niet dat ook ik daarvoor te verlegen ben. Dat matcht niet echt met het karakter van een 100 meter sprinter.

Als ik de motor van mijn auto start zie ik hoe Kareltje zich nerveus verstopt in zijn spleet. Hij weet wat er komen gaat. Angstig, droevig en hoopvol tegelijk werpt hij nog een laatste blik op zijn kunstig gevlochten dradenweb. In een mum van tijd staat het bol door de zijwind. Met een bibberende buik zet Kareltje zich met al zijn poten schrap in de spleet. Gelukkig regent het vandaag niet. De bolling van het web knapt zodra we op de snelweg zijn. Ik heb weer zijn kunstwerkje vernietigd. Hoe wreed. Al honderd keer heb ik Kareltje uitgenodigd om in mijn auto te bivakkeren. Maar dat is zijn eer te na. Hij is een buitenspin en van auto’s krijgt hij alleen maar claustrofobie. Ik respecteer dat.

Kareltje is eigenlijk heel dapper. Dagelijks houdt hij mij met gevaar voor eigen leven een spiegel voor van de zinloosheid van het bestaan. Want zeg nu eens eerlijk. Dagelijks je tanden poetsen en naar je werk rijden lijkt toch soms net zo zinloos als het aan gort rijden van een spinnenweb. Dezelfde rituelen waarmee wij het bestaan draaglijk maken drijven ons vaak ook tot waanzin. Iedere dag opnieuw rolt Kareltje enorme sisyphosaanse rotsen de berg op om vervolgens keihard weg te rennen. Op de vlucht voor niets. Drie maal daags bouwt hij een nieuw web. Hoe broos kan een jachtveld zijn? Liefst zou hij mijn bloed willen drinken. Maar hij laat het niet merken. Verlegen als Kareltje is.

Mien Spiderman

Het Gouden Glimlachje

2011-08-03T04:53:00.000-07:00

Ik sla de advertentiepagina open van het plaatselijke leugenaartje en schiet in de lach bij een merkwaardige advertentie. Een blijde wulpse dame kijkt me verleidelijk aan. Ze staat achter een kleurrijke balie. Boven de balie hangt een groot bord met de tekst ‘Welkom bij Klantenopvangcentrum Het Gouden Glimlachje!’. Onder de schreeuwletters staat nog een kleinere tekst. ‘Oplossingen op maat voor al uw klantvragen én -problemen. Eerste consult gratis. Bel 06-109708605 voor een afspraak.’ Op de balie zie ik een lamp staan in de vorm van een groot hart.

Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Is dit een grap of een serieuze zaak? Ik wil er het mijne van weten en hang meteen aan de telefoon. Een mevrouw met poezelige geeft antwoord. “Hallo, met Klantenopvangcentrum het Gouden Glimlachje, waarmee kan ik u van dienst zijn?” Ik kom meteen to the point. “Beste mevrouw, ik las vandaag uw advertentie in de Koerier en vroeg me af wat het Gouden Glimlachje voor mij kan betekenen?” “Ha, ha, meneer u bent een leukerd, u kaatst de vraag terug, nu heeft u een serieus probleem.” Ik laat een kleine stilte vallen en antwoord: “Ja, daar bel ik dus voor, mijn vragen leiden altijd tot problemen.” “Nou meneer, in dat geval bent u bij ons aan het juiste adres. Wij bieden maatwerkoplossingen voor zowel vragen en problemen. Het eerste consult is gratis, dus roept u maar, wanneer kunt u langskomen?”

De directheid waarmee ik aangesproken wordt vraagt om een doortastend antwoord. “Nu meteen mevrouw, kan dat?” “Dat kan meneer, maar dan heb ik wel eerst wat gegevens van u nodig.” Onmiddellijk voel ik argwaan opkomen. “Graag wil ik even het klantenprofiel met uw doornemen, puur administratief, is dat goed?” “Nou vooruit dan, ik ben vandaag in een goede bui, vraagt u maar.” “Hoelang bent u al klant?” “Mmm … moeilijke vraag, vanaf mijn geboorte denk ik.” “Bent u een tevreden of ontevreden klant?” “Dat hangt ervan af, ik heb zo mijn behoeftes. Zolang die gekoesterd worden ben ik tevreden, anders niet.” “Klinkt logisch meneer, ik vul beiden in: tevreden en ontevreden. De volgende vraag. Bent u als klant meegaand of lastig?” “Dat hangt geheel af van de stemming waarin ik verkeer mevrouw. Vandaag ben ik meegaand.” “Wel meneer, dan vul ik ook hier beiden in: meegaand en lastig.”

“Nu nog een persoonlijke vraag meneer, u hoeft die niet te beantwoorden, maar ik raad het u wel aan. Voor u eigen gemoedsrust. Begrijpt u? Wat is het u waard om antwoord op al uw vragen en problemen te krijgen?” Die vraag stemt tot nadenken. “Nou mevrouw, daar vraagt u me wat. Indien het bevredigende antwoorden oplevert, veel, heel veel. In tijd en geld is dat voor mij niet uit te drukken. Daar wilt u zeker naartoe mevrouw, niet waar?” Het is even stil aan de andere kant van de lijn. “Tsja meneer, er hangt natuurlijk wel een prijskaartje aan onze dienstverlening. Maar daar komen we samen wel uit, toch? Onze klanten zijn over het algemeen zeer tevreden en zeer gul. Gaat u akkoord als ik bij deze vraag ’alles’ in vul?” De poezelige stem klinkt onweerstaanbaar maar ik antwoord resoluut. “Laat u die vraag nog maar even open staan, mevrouw, tot na het gratis consult met uw goedvinden.”

“Best meneer, wilt u dan wel zo vriendelijk zijn om al uw klantvragen én -problemen duidelijk op een A4 te schrijven. Want tot zover reikt het gratis consult. En ja, ik weet het, een A4 is lang niet toereikend om alles duidelijk te formuleren. Maar alleen op deze wijze kunnen we antwoorden garanderen die u een gouden glimlach bezorgen. In de beperking toont zich de meester niet waar? Ik hoef u natuurlijk niet uit te leggen dat in een juiste formulering van de vraag, het antwoord vaak al schuil gaat, ha, ha. Wij worden samen slapend rijk meneer. Begrijpt u? Ja, u en ik. En ik kan u nu al vertellen meneer, als u hier vandaan gaat bent u weer helemaal het mannetje. Dan voelt u zich weer koning. Koning klant. Komt u nu maar snel. Zullen we zeggen tot over een half uur?” Ik krijg geen tijd meer om antwoord te geven. De dame in kwestie heeft ingelegd. De boodschap is duidelijk. Ik noteer het adres met een vette glimlach. Op naar goud. Het A4 schrijf ik in een mum van tijd vol. Geen probleem.

Mien

In de wolken

2011-07-27T00:56:00.000-07:00

Boven de wolken moet de vrijheid haast grenzeloos zijn. Daar kan Lewis over meepraten. Ooit verdronk hij in modderig water, dronken van liefdesverdriet en onder invloed van Pan’s pijpen. Groot liefhebber van jazz en een man van veel talenten. Nu zit Lewis dromend op een roze blauwe wolk. Hij droomt van zijn Anita in een hemel van diamanten. God wat is hij verliefd op haar geweest. En met hem vele anderen. Lang dromen doet Lewis echter niet. Zijn droom wordt wreed verstoord door een ruige zwarte man met lang krullend haar. Hij kent die man, maar weet niet meer precies waarvan. Iets uit een ver en wazig verleden. Brutaal neemt de zwarte man plaats naast Lewis en begint hem te ondervragen.

"Ben jij niet die man die iedere dag sterft? Volgens mij heb ik zelfs ooit een lied aan jou opgedragen? Ben alleen even de naam van het lied kwijt. Wacht nou schiet me je naam weer te binnen. Lewis, ja, de man zonder verwachting. Wat doe jij hier op deze roze blauwe wolk Lewis? Net als ik, duizend doden sterven?"
Wie is die man nu ook al weer, denkt Lewis. Plotsklaps herinnert hij het zich weer. Het is Johnny. Hoe kan hij die vergeten zijn? Ja, ja, het is de flamboyante Johnny die met zijn gitaar alles en iedereen in vuur en vlam zet. Good old afro-american Johnny. Hij bracht zijn spectaculair gitaarspel voor het eerst ten uitvoer op een bezemsteel en daarna op een ukalele. Dat is Lewis nooit vergeten.

"Tsja", antwoordt Lewis. "Dat is effe geleden Johnny. Hebben ze jou ook naar boven geroepen? Ik ben vandaag inderdaad weer dood gegaan. Doe ik bijna elke dag. Macht der gewoonte, zullen we maar zeggen. Maar hoe is het met jou? Steek je nog steeds gitaren in de fik?" Johnny krabt even achter zijn oor en lacht. "Wah, wah, ja, ja, Lewis ik ben ook geroepen. Vooral door Joe. Je weet wel die vriend van mij, die oen, die zijn eigen vrouw dood schoot. Bij mij is het pas veel later misgegaan. Na een combi van wijn en ietwat te sterke slaappillen. Ze zijn er daar beneden nog steeds niet helemaal uit wat er precies is misgegaan. Wat ik me nog kan herinneren is dat ik het vrij benauwd had en plots vanaf een brancard in mijn nekvel omhoog getrokken werd. Einde Johnny, einde experimenten. Maar ik zit er niet mee. Het is toch één en al treurnis daar beneden. Schuif eens een stukje op Lewis, dan drinken we er samen één. Doe jij trouwens nog wat in jazz?"

"Jazz, jazz, jazz, maar jongens toch, dat is toch allang achterhaald, dat is voor ouwe lullen, jullie zijn toch zeker van de blues?" Johnny en Lewis kijken elkaar verbaasd aan. Naast hun staat een kleine vrouw met blond haar, op blote voeten in een rood geruit hemd. Ze kijkt een beetje sip. In haar linkerhand een fles whisky. Lewis en Johnny weten niet wat ze zien. Is de geest nu plots uit de fles gekomen? Daar staat de welbekende Janis voor hun neus. "Hee, good old Janis, jij ook hier? Dat wordt hier nog een leuk feestje. Kom erbij. Ga zitten. Schuif eens een stukje op Lewis." Lewis maakt plaats voor Janis en grapt naar haar: "Heb je Bobby toevallig ook nog meegenomen, gie, gie?" Schuchter neemt Janis plaats. Ze is blij de ouwe gabbers te treffen. Soulmates zo gezegd. "Wat brengt jouw hierboven, Janis?" vraagt Johnny. "Je hebt toch niet net als ik, iets te sterks genomen?" Janis geeft geen antwoord. Ze weet het gewoon niet meer. De herinnering is weggeslagen door een enorme roes waarin ze verkeerd.

Gestommel klinkt op de trap die onder de roze blauwe wolk hangt. Een opgeblazen rood hoofd verschijnt voor de neus van de drie metgezellen. Het hoofd laat een enorme boer. "Zo, dat moest ik even kwijt", roept het hoofd. "Zitten jullie hier al lang op deze wolk. Jezus wat een duf zooitje hier. Jullie kijken allemaal erg sip. Wat een grafstemming. Ik denk dat ik maar terugklim naar moeder aarde. Daar is vast meer te beleven."
"Nee maar", roept Lewis. "Ben jij het James, ik kan het bijna niet geloven, dat gaat hier nog een muzikale wolk worden." Het hoofd wordt gevolgd door een goddelijke lichaam en neemt plaats tussen het drietal. "Ja Lewis, ik ben het, James, die ooit nog een gedichtje voor jou schreef nadat jij moeder aarde verliet. Het is je blijkbaar niet goed bekomen, want je ziet nog steeds erg witjes. Krijg je hier wel genoeg te drinken?" "Nou James, dat is hier niet echt nodig hoor. Hoog boven de wolken leven wij op roze en blauwe lucht. Meer hebben we niet nodig." "Dat kan ik me niet voorstellen, dat doet voor mij de deur dicht. Als hier geen drank voorhanden is keer ik onmiddellijk terug naar aarde." Als James weer op de trap klimt veert Janis plotseling op.

"Hee ho, hoor ik dat goed. Is mijn lieve, mooie, kwaaie poëet James ook toegetreden tot het walhalla boven de wolken? Hield je het daar beneden niet langer vol? Valt het je hier ook al weer tegen? Blijf toch lekker hier. Je verkeert hier in goed gezelschap." James glundert en reageert blij verrast. "Ha, ha, Janis, dat doet me goed om jou te zien. Eindelijk een vrouw waarmee ik op niveau kan praten. Jij hebt toch op een paar universiteiten gezeten? Waarom heb je de studie nooit afgemaakt joh, doodzonde?" "Tsja, dat was een beetje moeilijk James, ik raakte behoorlijk in de war en koos uiteindelijk voor muziek. Mijn vader heeft me nog wel gepusht. Hij beloofde mij een dure auto bij het afstuderen. Ik zag dat niet zo zitten, mijzelf in een Mercedes. Liever hupste ik wat rond. Een beetje flierefluiten. Uiteindelijk heb ik mezelf verdronken in muziek en wijn. En zo te zien ben ik niet de enige."

De roze blauwe wolk drijft langzaam verder. Jazzy, bluesy en gedreven op droeve akkoorden van hemelse muziek die niet onopgemerkt blijft op moeder aarde. Vol overgave, poëtisch en tot op het bot doordrongen van passie en onvoorwaardelijke liefde. De roze blauwe wolk rokt en rolt. Maar niet voor lang. De wolk krijgt opnieuw bezoek.

"My, my, hey, hey, wat is hier op deze mooie wolk gaande? Begeef ik mij nu tussen arme beroemdheden? Mijn droom komt uit. Knijp eens even in mijn arm. Zijn jullie het echt, Janis, Johnny, James en Lewis, hoe lang zweven jullie hier al rond? Kicken man." De vier wolkgenoten kijken elkaar verbaast aan en schieten gezamenlijk in de lach. James neemt het woord. "Kurt, geweldig, je hebt ons gevonden. We zeiden al tegen elkaar, die laat vast nog van zich horen. Maar wat een toestand heb jij achter gelaten daar beneden. Weet je wel hoeveel volgers jij daar hebt, op moeder aarde? De roem achtervolgt je. Het doet ons bijna verbleken. Maakt niet uit. Gelukkig kun je hier weer tot jezelf komen. Sterallures krijgen is namelijk best lastig in de wolken."

Daar is Kurt het helemaal mee eens. Kurt is super blij dat hij zijn muziekbroeders gevonden heeft. Hij heeft zich niet voor niets voor zijn kop geschoten. Kompleet uitgedoofd neemt hij plaats tussen zijn vrienden. Ook voor hem is er nu een einde gekomen aan begeerte, aversie en verwarring. Hij verkeert in een ultieme staat van Nibbanna. Het ruikt nog lekker ook. Het ruikt een beetje naar de geest van een tiener. Wild en naïef. Voldaan legt Kurt zijn hoofd met blonde manen te ruste op een stukje roze blauwe wolk en geeft zich over aan een zoete droom vol liefde. De liefde die in zijn droom aan hem verschijnt lijkt op een vrouw. Als Kurt zijn armen naar haar uitstrekt wordt hij wakker. Naast hem zit een vreemde vrouw. Zij strijkt met haar handen door een dik bos zwart lang haar.

"Wat doe ik hier, wie zijn jullie?", mompelt de vrouw voor zich uit. Ze ziet lijkbleek. De tranen staan op haar wangen. Ze herkent niemand van het gezelschap. "Nou lieverd, je bevindt je op een grote roze blauwe wolk, zwevend tussen hemel en hel. Je herkent ons misschien niet onmiddellijk, maar wij zijn een soort vakbroeders, ook wel muziekdieren genoemd. Beneden op aarde werd het ons te broeiierig. Wij hebben elkaar hier gevonden en zijn nu op zoek naar de hemel. Net als jij zijn we trouw aan onze ziel gebleven. Ook al schiepen wij één voor één onze eigen demonen, we zijn nu in een fase beland om daar afstand van te nemen. We zijn op aarde nooit begrepen en ergens tussen hemel en hel verdwaald. We zweven hier wat rond en maken er het beste van. Sommigen van ons zijn hier op eigen kracht naartoe gekomen en anderen zijn opgepikt. Dat laatste geldt ook voor jou."

Terwijl James dit vertelt aan de vreemde vrouw, rollen bij Kurt de tranen over de wangen. Hij beseft dat tussen hemel, aarde én hel, de tijd voor altijd stil is blijven staan. Met een schuin oog kijkt hij omhoog naar de magere vrouw die naast hem zit. Haar lijf bibbert en spreekt boekdelen. "Hoe heet je, lieverd?" "Ik ben Amy", fluistert de magere vrouw. "Ik ben blij jullie hier te ontmoeten, ik heb een rottige tijd achter de rug. Mag ik helpen bij het zoeken naar de hemel, jullie zijn zo aardig?" "Geen probleem", roept de hele club in koor. "We trekken gewoon nog een flesje open, we spuiten wat en slikken en alles komt goed." Zo leven Janis, Johnny, James, Lewis en Amy nog immer vrolijk verder op een grote roze blauwe wolk. Wie liggend met zijn rug in het gras, starend naar de wolken, heel goed luistert, kan nog steeds genieten van de mooie liederen die het hele clubje dagelijks ten gehore brengt. Rokkend en rollend tot in de eeuwigheid, op zoek naar de zevende hemel.

Mien Stardom

Avventura di Chiesa

2011-07-19T06:32:00.000-07:00

Na een lange rit van bijna vier dagen stapt Kees uit de vrachtwagen van zijn oom en komt er een einde aan de lift. Het einddoel is bereikt, de Italiaanse stad Florence. Het oponthoud bij grenspost Vipiteno heeft bijna één extra dag gekost. De vakantie van Kees kan nu eindelijk beginnen. Na een moeizaam eindexamen en een verbroken liefdesrelatie is Kees toe aan rust en vrede. Hij is een gezonde knaap van negentien en de wereld ligt aan zijn voeten. Wat kan hem gebeuren?

Kees is een verschijning. Hij ziet er sportief uit in zijn korte groene kakibroek met legerprint en wit t-shirt met korte mouwen. Zijn bruine armen, benen en snoet steken mooi af tegen zijn zomerse outfit. Op zijn frisgeschoren hoofd draagt hij een petje, als bescherming tegen de zon. Het goddelijk lichaam van Kees is afgetraind en stevig gespierd. Jarenlange hockeytraining heeft hem gezegend met ballonkuiten en een kippenkontje. Apetrots is Kees. Een maand geleden doorstond hij de selectieprocedure van de Katholieke Academie voor Lichamelijke Opvoeding. Een brugklasdroom kwam uit. In de toekomst zal hij sportleraar worden, vast en zeker.

Zijn oom heeft hem afgezet bij het station van Florence. De avonturenreis kan beginnen. Flink zet Kees de pas in. Het aluminium frame van de grote rugzak prikt in zijn rug en de geitenwollen sokken kriebelen in de bergschoenen. Bijna op iedere hoek van de straat wordt hij nagekeken, vooral door mannen. Die zijn in de wijk rondom het station volop aanwezig. Het laat hem koud. Hij is veel meer benieuwd naar de mooie Italiaanse vrouwen. Maar waar zijn ze? Le belle donne?

Een grote kerk met plein, grasveld en fontein ervoor, trekt zijn aandacht. Het is de Santa Maria Novella. De houten bankjes rondom het plein zitten vol mensen. Er heerst een vrolijke sfeer. Hoge schelle geluiden van spelende kinderen klinken in de lucht. Kees ploft neer op één van de bankjes om even op adem te komen. Midden op het grasveld klinkt plots een enorm gekerm. Twee hondjes lukt het niet op z’n hondjes. Ineens staan ze met de konten tegen elkaar gekeerd. Ze zitten letterlijk en figuurlijk aan elkaar vast. Een omstander gooit een emmer water over de hondjes heen en bevrijdt ze uit hun lijden. De reu druipt af met een enorme rode kegel. Je zult het maar hebben als reu, last van je Santa Maria Novella.

Kees zwoegt verder door Florence. Al snel heeft de zon haar hoogste punt van de middag bereikt. Het is bloedje heet. Zevendertig graden Celcius is toch iets te veel van het goede. Hij besluit de eerstvolgende kerk te bezoeken. Kerken zijn namelijk koel en gratis toegankelijk en je hoeft er niets te drinken. Het wordt de San Lorenzo. Amper twee seconden binnen wordt Kees aangesproken door een klein mannetje in net pak met witte boord. Die gebaart met wuivende wijsvinger dat hij iets doet wat niet mag. Druk nee schuddend met zijn hoofd strijkt hij over de benen van Kees en knijpt hem in zijn arm. Vervolgens wijst hij naar een klein bordje bij de entree. Kees begrijpt het. Het is niet toegestaan om met onbedekte armen en benen de kerk te betreden en maakt aanstalte om naar buiten te lopen. Maar dat staat het kleine mannetje niet toe. Hij trekt Kees amicaal naar zich toe.

In gebrekkig Engels legt het mannetje uit dat hij kapelaan is en dat hij voor deze keer de foute kleding door de vingers zal zien. Sterker nog. Hij zal Kees een rondleiding geven door het heilige der heiligen. Vol trots wordt hij door de prachtig mooie kerk geloosd. Overal krijgt Kees tekst en uitleg, in Italiaans en gebrekkig Engels. De kapelaan murmelt wat over Medici, Brunelleschi, Donatello en Michelangelo, allemaal namen die Kees niets zeggen. Af en toe kletst de kapelaan met zijn hand op de armen en benen van Kees. Een beetje maf vindt Kees, maar het hoort ongetwijfeld bij de open en vriendelijke volksaard van de Italianen.

Nog één bijzondere plek wil de lieve kapelaan aan Kees laten zien. Heel speciaal. Daarvoor maakt de kapelaan eerst het rode koord los dat voor het altaar is gespannen. Achter het altaar bevindt zich een ruimte afgeschermd door een zwaar roodfluwelen gordijn. Achter het gordijn bevindt zich een hoge ruimte met glazen deuren, een soort serre. Door het glas ziet Kees een kleine giardino met prachtige struiken en fel gekleurde bloemen. Achter hem hoort hij de kapelaan het gordijn zenuwachtig sluiten. Vreemd, denkt Kees. Als Kees zijn fototoestel te voorschijn haalt om een foto te maken voelt hij plotseling een klam handje over zijn bovenbeen glijden. De hand kruipt langzaam omhoog. Achter hem hoort Kees de kapelaan geil en hijgerig ademhalen. Alle alarmbellen gaan onmiddellijk af. Met de hand voor zijn klokkenspel duwt Kees verontwaardigd de kapelaan van zich af en rent zo snel ie kan de kerk uit. Plagerig prikt de zon hem buiten in zijn gezicht. San Lorenzo! Waar haalt die kapelaan het in hemelsnaam vandaan om zijn goddelijk lijf zo ongevraagd en brutaal te betasten? De viespeuk.

Mien Avventura

Getapte mop

2011-07-12T09:07:00.000-07:00

Vrijdagavond. Kees fietst naar het werk. Hij heeft er niet zoveel zin in vandaag. Maar plicht roept. Langzaam stromen de arbeiders op het industrieterrein de poorten binnen. Het distributiecentrum waar Kees werkzaam is ruikt naar meel, verpakkingsmateriaal en weeë zure lucht. Snel stopt hij zijn kaart in de prikklok en bergt zijn jas op. Door de grote speakers in de megahal klinkt Skyradio. Hol en leeg. De muziek zal zich vannacht herhalen. Moonlight shadow. Wel drie keer.

Zwijgzaam haalt Kees een pallettruck op, ook wel BT genoemd. De accu’s van de BT zijn gelukkig al opgeladen voor de nachtploeg. Bij de magazijnchef haalt Kees zijn eerste orderbon op. Het wordt een vrachtje toiletpapier en chips laden. Lekker makkelijk. Kees stuurt zijn BT de toiletpapier- en chipsgang in en kan nog net de heftruck ontwijken die midden in de gang staat. Het is de heftruck van dronken Willem. Die laat zich altijd omhoog takelen door zijn collega Dries. Hij heeft weer eens flink gedronken en gaat zijn roes uitslapen op stelling 44, tussen het toiletpapier. Na de nachtlunch gaat hij pas aan de slag. Hij hoeft maar 20 orders te verwerken. Met zijn ervaring a piece of cake.

Om het uur gaat de pauzezoemer. Heel fijn want een bak koffie gaat er altijd in en houdt de nachtploeg wakker en scherp. Kees is nog niet echt opgenomen bij de nachtploeg. Hij is student en uitzendkracht. In de stoere distributiewereld kost het dan extra moeite om een plek te veroveren. Na de pauze checkt Kees of zijn BT niet stiekum is vastgebonden aan een stelling. Zijn twee pallets staan hoogopgestapeld en propvol. Het moment om waakzaam te zijn. De vaste krachten zijn dol op breukpakketten. Het is hun extra bonus. Een stukje verder staat een nieuweling zijn omgevallen vracht uit te pluizen. Hij is het slachtoffer van de nacht. De vaste krachten lachen in hun vuistje. Op de pallet stond veel wijn. Dat wordt een mooi breukpakket.

De lunch is altijd het breekpunt van de nachtdienst. De pauze duurt veel te lang. Tijd voor een praatje. Onderwerp van gesprek zijn steevast gore moppen. De mannen met de meeste tattoes lachen het hardst. Kees lacht schaapachtig mee. Hij wil er graag bij horen. Ook de magazijnchef lacht mee. Heel belangrijk om hem te vriend te houden. Hij deelt namelijk de orders uit. De moppen zijn van bedenkelijk niveau. “Wat krijg je als je pinokkio pijpt?” “Splinters in je mond!” Er wordt hard gelachen. “Waarom mag sperma niet heter zijn dan 40 graden?” “Anders gaat je leuter fluiten”.

De nachtdienst zit er op. Het is 06:00 uur. Kees is blij dat ie naar huis kan. Met een leeg en slaperig hoofd glijdt hij op z’n fiets door de ochtendnevel. In de woonwijken staan de rozen in bloei en hangen de vlaggen en boekentassen in top. Vanavond heeft hij weer een eindexamenfeest. Thuis duikt Kees snel in bed. Hij heeft vanmiddag nog strafcornertraining. Die mag hij niet missen. Kees speelt tophockey en zondag staat een belangrijke wedstrijd op het programma. Gauw dus effe een paar uurtjes vooruitslapen.

Het is een half uur fietsen naar het hockeyveld. Kees stroopt zijn kousen omlaag en doet zijn scheenbeschermers uit. Het is veel te warm. Aanvoerder Gerard spreekt hem aan. “Hee kerel hoe gaat ie? Hoezo moe? Werk je nog steeds in dat distributiecentrum? Je bent gek.” Gerard vindt het maar niks dat Kees in een distributiecentrum werkt en nachtploegen draait. Dat gaat ten koste van slagkracht. De hockeywedstrijd van aanstaande zondag is een hele belangrijke. Kees denkt er het zijne van.

De warming-up is van korte duur. Tijdens de rekkingsoefeningen is er tijd voor een praatje. Onderwerp van gesprek zijn steevast gore moppen. De mannen met de grootste mond lachen het hardst. Kees lacht schaapachtig mee. Hij is nog niet lang bij de club en wil er graag bij horen. De moppen zijn van bedenkelijk niveau. “Wat krijg je als je pinokkio pijpt?” “Splinters in je mond!” Er wordt hard gelachen. “Waarom mag sperma niet heter zijn dan 40 graden?” “Anders gaat je leuter fluiten.” Gegrinnik in de groep.

Kees ligt in een deuk van het lachen. Alle hockeyers kijken hem bedenkelijk aan. De anders zo nuchtere en stille Kees moet nog harder lachen. Hij kan het niet uitleggen. Het is frapant hoezeer zijn hockeymaten overeenkomstig gedrag vertonen met de arbeiders uit het distributiecentrum? Alleen de tattoes ontbreken. Ze moesten eens weten. Kees herinnert zich plots het gesprek met de directeur van zijn school, dat hij afgelopen week had. De directeur van de Academie Beeldende Vorming had hem gevraagd hoe hij in hemelsnaam zijn kunststudie kon combineren met het spelen van tophockey. Dat waren toch totaal verschillende werelden? De directeur moest eens weten? Bulderend van het lachen hervat Kees de rekkingsoefeningen, zijn hockeymaten in verwarring achterlatend. Zou dronken Willem alweer aan het bier zitten?

Mien BT

Middenleven

2011-07-08T14:52:00.000-07:00

Het middenleven, waar begint dat ergens? Meestal zo rond de veertig vijftig. Het aanvangstijdstip verschilt nogal van persoon tot persoon. Onvermijdelijk dient het zich vroeg of laat aan. Er is geen ontkomen aan. Het middenleven is een levensfase die zich opdringt aan ieder mens. Willens en wetens. Het loert en bekruipt.

Het middenleven kondigt zich meestal voor het eerst aan tussen de lakens, vroeg in de ochtend. Een doof gevoel maakt zich dan meester van lijf en leden. Stijgt vanuit de voeten langzaam naar het hoofd om zich te nestelen tussen de oren. Het zeurt en prikkelt en verlamt. Het kost veel moeite om lijf en leden te laten doen waar het toe aangespoord wordt, door een irritant stemmetje in het hoofd: “Kom op joh, vermannen, opstaan, de dageraad lonkt!”

Maar het liefst blijft het logge lijf liggen. Bij het opstaan zijn volgorde en ritme danig verstoord. Er lijkt een vertrager te zitten op alle bad- en kleedrituelen. Eerst gezicht wassen en dan tanden poetsen of was het andersom? Twijfel maakt zich meester en vraagt om houvast. Ook in kleine zaken. De houdbaarheidsdatum van tandpasta wordt zelfs in twijfel getrokken. Maar helaas de lettertjes zijn te klein om van de tube af te lezen. Het kost grote moeite om de sokken aan te trekken. Het katoen krult, protesteert en stropt. De voeten lijken niet meer mee te willen werken. Een vrije val is onvermijdelijk. Het warme bed biedt gelukkig een dankbaar vangnet. Eenmaal aangekleed zakken de sokken samen met de moed volledig in de schoenen. Schrik slaat toe. De dageraad is niet langer wat ie is geweest.

Dit middenleven spot met elke vorm van eigendunk en zelfwaarde. Er is geen ontsnapping mogelijk aan de intrede van menselijk verval. Ontkenning en zelfspot bieden slechts kort een ontsnappingsroute. Zij die het volle leven omarmen geven zich het eerste over. Een zoektocht begint. Naar bezinning en reflectie, naar religie en spiritualiteit, naar zen en yoga. Ze geven verdieping en nadere betekenis aan het bestaan. Drank en drugs, sex en ouderwetse rock and roll, bieden een zoete tijdelijke vlucht voor hen die het verval maar moeilijk kunnen accepteren. Een opborrelend broeiend hormonenspel, dreigt jarenlange, zorgvuldig opgebouwde en gekoesterde evenwichten te verstoren. Sommige relaties gaan diep door het stof. Andere herrijzen. Schone schijn verbrokkeld. Waarheid en ware liefde zegevieren.

Hevig heimwee naar het voorleven brengt zoete herinneringen terug en geeft richting aan nieuwe dromen. Kortstondige herleving van ongekende naïviteit en enthousiasme zet de wereld tijdelijk op z’n kop. Motorles en groene blaadjes lonken in onbegrensde euforie. Nieuwe horizonten worden in het middenleven grondig verkend. Onder het mom van sabbaticals. Crossing borders met een rugzak vol ervaring. Helaas treft in deze levensfase ziekte en verval ook vele dierbaren. Being there vormt de essentie van het middenleven. Met veel aandacht en zorg voor de ander en voor de eigen persoon. Het biedt de enige garantie voor een prettig naleven. Een naleven dat zich hopelijk zal ontwikkelen naar volle wasdom. Een naleven waarin nieuwe generaties ontkiemen en gaan groeien. Again and again. Stroom stroom stroom, de loop van het leven gaat almaar door.

Mien Cyclus

Project Buiten Om (17): Wijkmanifestatie

2011-06-23T09:19:00.000-07:00

Er valt de laatste tijd van alles te vieren in Helmond West. Dat gaat gepaard met toeters en met bellen. Onder het mom van die wijk heeft het zwaar. Er staan zoveel veranderingen op sprong. Het is dan ook belangrijk om de buurtbewoners een hart onder de riem te steken. Om ze op een aangename wijze te informeren en ze deelgenoot te maken van veranderingen in de wijk.

Ja, de vlaggen worden volop uitgehangen en ook de loftrompet wordt uitgestoken. Het kan niet op. Aan de ingangspoorten van de wijk kondigen houten welkomstborden aan dat in Helmond West de mensen “Samen de wijk vernieuwen”. Iedereen voelt zich aangesproken. Dat belooft. Gemeente Helmond, woCom, buurtverenigingen, meedenkgroepen, bewoners en ondernemers, samen slaan ze de handen ineen.

Op de plek waar straks de Wijkhuis Brede School gaat verrijzen is alvast het terrein afgebakend met hekken. Kleurrijke banieren scanderen welluidende teksten: ‘Onze nieuwe school’, ‘De plek waar West samenkomt’, ‘Samen één gastvrij kindcentrum’, ‘Wie ha dè naw gedaacht’. Met vlag en wimpel wordt een voorschot op de toekomst genomen. Maar eerst moet op de tekentafel de school nog een gezicht krijgen. Een duurzame aannemer zal voor body moeten zorgen. In 2013 opent Wijkhuis Brede School dan haar poorten voor body en soul. En dat allemaal binnen de 5 O’s. Zij biedt de buurtbewoners dan ontmoeting, ontspanning, onderwijs, ondersteuning en opvang.

De ondernemers van het Combicentrum hebben met Hemelvaart alvast de metamorfose van hun winkelcentrum feestelijk ingeluid. Middels een Wijkmanifestatie presenteerden zij zich in samenwerking met buurtverenigingen en Buurtbeheer Helmond West aan wijkbewoners en gemeentelieden. Een succesvolle onderneming die voortaan tweejaarlijks wordt herhaald. Nu is het nog wachten op grotere parkeervakken, klinkerbestrating en extra parkeerplaatsen. Liefst zonder blauwe stoeprand.

Momenteel loopt Helmond West met haar wijkontwikkeling wel een beetje voor de fanfare uit. Vooral op het gebied van volkshuisvesting. Door renovatie in de wijk ontstaat woningnood. Waar moeten de bewoners naartoe waarvan de huizen binnenkort gesloopt gaan worden? Ook zij willen graag blijven wonen in hun mooie wijk, dicht bij het centrum en straks grenzend aan het groen. Wat is het dan wrang om het grote informatiebord aan de Suurhoffstraat te zien staan. Een bord dat al meer dan een jaar doet geloven dat er nieuwe huizen zullen komen. Huurwoningen, zoals aanvankelijk beloofd. Maar helaas, daarvoor ontbreekt het geld bij woningbouwvereniging woCom. Een aannemer is nog niet gevonden. Voorlopig wordt er eerst gesloopt.

Mien fanfare

Vakantiedagen

2011-06-01T03:13:00.000-07:00

Sommige mensen hebben er drieëntwintig en anderen wellicht tweeëndertig, maar het zijn er altijd te weinig. Zorgvuldig worden ze door velen bijgehouden, opgenomen en afgestreept. Dat gaat dan op een simpel kladpapiertje of misschien wel in Excel. Vakantiedagen in Excel dat zou wat zijn. Met een camper door Alabama trekken en dan eindigen in Excel, alwaar we grote biefstukken eten op de BBQ. De braadpan en de aardappels laten we dan lekker thuis want dat is geen doen in de Verenigde Staten. Moeders is helemaal in paniek. Wat moet zij op vakantie zo zonder Hollandse aardappelen?

Ach moeders bindt al gauw in als ze ziet dat alle eigenheimers een zucht van verlichting slaken. Irene, Doré, Santé en Rode Pipo ze zijn allemaal hartstikke blij want zij mogen hun jas nog even aanhouden. Het regent buiten pijpenstelen, niet bepaald goed weer om nu vakantiedagen op te nemen. Opnemen daarmee moet je zuinig zijn zeker in tijden van recessie. Op financiële tegenvallers zit niemand te wachten, de crisis zorgt voor heel wat klachten. Wat moet een mens met zoveel dagen als er niets te potverteren valt?

Rundum Hause blijven en gewoon lekker zitten in de tuin, wachten tot de zon achter de horizon zakt. Zakken, dat is een woord dat vele pubers op dit moment niet willen horen. Hee, gaat daar een telefoon? Hij vraagt nadrukkelijk om opgenomen te worden, hij spuwt heel irritant, de lelijkste ringtones uit. Celebrate good times, dat valt deze keer goed mee, want er is er weer eentje geslaagd in de familie, dat wordt straks weer een groot feest. De geslaagde mag dit jaar naar Pukkelpop, vrienden, bier, zonnecréme en Clearasil gaan mee. Met een beetje mazzel zijn ook alle vrienden geslaagd, dan is het feest pas echt compleet.

Gestoord komen ze terug, het heeft de nieuwe werklui in spé nog geen enkele vakantiedag gekost. De één gaat straks werken en de ander studeert verder, maar vroeg of laat wordt ook bij hun gerekend. Een optelsom van zorgvuldig gespaarde vakantiedagen, om later in te ruilen tegen een laptop, een sabbatical of misschien wel een blitse fiets. De fiets gaat uiteraard stiekem mee op vakantie, stevig vastgebonden achter op de auto. Een leaseauto wel te verstaan. Een goede toehoorder begrijpt het al. Met deze auto zijn al heel wat vakantiedagen naar de maan.

De maan zien boven Excel, dat is pas echt vakantie vieren. Het is ons eindelijk dan toch gelukt, ziet ons hier nu zitten, twee aan twee op heel onhandige stoeltjes. Als we niet opletten staat de BBQ zo in de fik. De megabiefstukken staan al aardig in de hens. Dat wordt straks brandjes blussen, van binnen en van buiten. We geven snel van katoen en trekken flink wat blikjes Bud open. Oh America, sweet Alabama, nothing but a dream.

Mien in Excel

Féline

2011-05-28T00:12:00.000-07:00

Wat een mooie dag. 1 Mei 2011. De dag van de arbeid. Er wordt hard gewerkt die dag. Aan de geboorte van een klein roze wereldwonder. Met volle ondersteuning van een jarige verloskundige. Spring is in the air. Hoe verrassend kan een nieuwe geboorte zijn? Springlevend komt een lief meiske diep uit de buik van moeder aarde. Verwonderd, een beetje hulpeloos en vol hunkering. Het voelt nog ietwat vreemd. Ze huilt en kraait, slaakt kleine zuchtjes. Net als haar trotse ouders. Familiegeluk kan niet meer op. Het wordt gedeeld met opa’s, oma’s. Brokjes in de keel. Féline ontroert en brengt geluk.

Wat een mooie dag. 1 Mei 2011. Een dag vol Happiness. Zo gezegd en zo gezongen. Want Alex Jordan voert met dit nummer de TOP40 aan. Haar nummer klinkt als muziek in de oren. Net als TMF, het eerste Nederlandse muziekkanaal dat in 1995 van start gaat. Een snelle meid ook die Féline. In 1988 wordt de maximumsnelheid op de autosnelwegen in Nederland verhoogd van 100 naar 120 km/h. Féline wordt vergezeld door verschillende muzen. Guido Gezelle, Costa Cordalis, Rita Coolidge en Joanna Lumley om er een paar te noemen. Ook de politiek is van de partij. G.B.J. Hilterman, een politiek orakel, werd op 1 mei geboren. In 1941 gaat in de VS de beroemde film Citizen Kane van Orson Welles in première. En SpongeBob Squarepants springt in 1999 in beeld. Op 1 mei 2011 wordt ook nog terloops een wereldschurk gearresteerd. Obama conquers Osama.

Lieve Féline, wat voor schone toekomst is er voor jou weggelegd? Wat ligt er allemaal in het verschiet? Als lief konijn bezit je veel talent en ben je eergierig. Je bent populair en leuk gezelschap voor anderen. Daardoor sta je vaak in het middelpunt van belangstelling. Nu en straks. Geduld en goedaardigheid zijn jouw sterke kanten. De stoere stier in jou wordt geleid door instinct, natuur en emotie. Maar let op. Niet iedere innerlijke stem is een gouden stem. Je bent een doener, want van denken wordt je moe. Zowel het konijn als de stier in jou omarmen alle muzen en je houd van mooie dingen. Je hecht grote waarden aan esthetiek en genot. In je beroep ga je op zoek naar zekerheid en creativiteit. Wat zul je later worden? Misschien wel kunstenaar of kok?

Lieve Féline, zoek het geluk, net als Felix. Dat gaat je vast lukken. Ook al kun je niet altijd doen wat je hart je ingeeft, er ligt een mooie toekomst in het verschiet. De liefde speelt een grote rol want je wordt als aardeteken door Venus beheerst. Vele leuke feestjes zul je nog gaan vieren. Jouw vrienden kunnen zich geen betere gastvrouw wensen, want je zorg gaat ver. Tot in de perfectie. Ach, lieve Féline je leven dat wordt één groot feest. Geborgen in massa’s mammaliefde en in een mooie naam. Immers in Féline zit heel veel Ine.

Oudoom Mien

Kleinood

2011-05-20T03:07:00.000-07:00

Hoe je hem ook wendt of keert als ie valt dan zijn de rapen gaar. Ik bewaar hem dan ook altijd op mijn nachtkastje. Veel te bang dat ie in tweeën breekt. Stel je voor? Dan ben ik voor eeuwig verloren. In de belangrijkste wedstrijd van mijn leven zou ik dan geeneens de finish halen. Dat mag absoluut niet gebeuren. Ik mag de grip op mijn kleinood niet verliezen. Ik koester dit goddelijk voorwerp.

Hoe toevallig. Het kleinood ontleent zijn naam aan het land waarin het goddelijk toeven is. La bella e divina Italia. In dit land lopen ze ermee weg. Er zijn zelfs speciale edities van het kleinood. Op bestelling worden ze afgeleverd door speciaal getrainde koeriers. Die heten in de volksmond staffetta. Een verbastering van stupido, maffia en vendetta. In Italië wordt het kleinood altijd verpakt in zoet Giroroze papier met een strik erom. Met zo’n mooi cadeau in de hand maak je al gauw een dansje van plezier.

Daar is het kleinood zelf niet blij mee. Het houdt niet van ongecontroleerde bewegingen. Het is veel meer een rechtlijnig type. Zeer doelgericht. Daarentegen heeft het ook zeer veel last van faalangst. Ja, het kleinood wordt heel wat menselijke eigenschappen toegedicht. Als trotse bezitter van zo’n kleinood moet je wel met die druk weten om te gaan. De angst om te vallen is toch wel erg groot bij dit houterig baasje. Sinds ik in het bezit ben van het ding verkeer ik voortdurend in staat van opwinding.

Ik krijg er nachtmerries van. Die gaan altijd gepaard met wilde achtervolgingen en gehijg in mijn nek. Telkens word ik in mijn droom in een fuik gedreven. Dit leidt onmiddellijk tot tunnelvrees. In een imaginaire tunnel val ik dan over mijn eigen voeten. En dan … dan gebeurt het. Dan valt mijn kleinood op de grond en breekt in twee. Het enige wat mij rest is heel hard wegrennen. Ver weg van het plaats delict. In een vlaag van verstandsverbijstering neem ik het onderste deel van het kleinood mee. Het tintelt en het prikkelt in mijn hand en mijn hoofd. Het geeft een vreemd soort van extase.

Dan word ik wakker. Badend in het zweet. Vervolgens voel ik dan een onweerstaanbare drang om een column te schrijven. Maar waarover? Suf staar ik naar een leeg computerscherm. Zal ik de hulp van iemand inroepen? Of toch maar niet. Plots schieten mij wat woorden binnen. Hoe je hem ook wendt of keert als ie valt dan zijn de rapen gaar. Waar heb ik dat eerder gehoord? Het staat in grote letters op mijn scherm. Maar hoe nu verder? Naast mijn computer ligt een staafje fetta. Staffetta! Ik bulder bijna uit mijn stoel van het lachen. Mijn eigen droom geeft mij repliek. Het is niet waar. Is de oplossing zo makkelijk? Ligt ie zo voor de hand? Gelukkig komt alle zegen van boven. Ik bijt me er dan ook niet langer stuk op en geef het bovenste deel van mijn kleinood door aan een ander. I rest my case.

Mien Staffetta

Lik het in

2011-05-17T10:59:00.000-07:00

Vandaag mijn profiel bijgewerkt. Nu nog even connecten. Van low naar high. Daar gaat heel wat netwerken aan vooraf. Tot en met de kleuterschool heb ik eerst al mijn schoolbanken doorgeplozen. Daar dook ik maar liefst tien bestorven vriendschappen op. Ze zijn nu weer springlevend. Marieke van het fietsenhok, Truusje van de schuurpartijtjes en Johan van de samenzweringen. Allemaal van de middelbare school. Spontaan krijg ik tintelende neusvleugels bij de herinneringen aan zweetlluchten uit het gymlokaal en van de aardijkskundeleraar.

Gelijk maar even uitpluizen wie er van de bestorven contacten nog op Hypes zitten of nog hipper op Feestboek. Misschien kan ik dan oude dia’s en foto’s met ze delen. Van die geel gescande zomerpictures van badgasten in foute zwembroeken. Hee, is dat niet de Hypes van Marieke? Wat een mooie vrouw is dat geworden. De pukkels ingeleverd tegen een gebruinde snoet. Tel ik daar nu vijf kindertjes? Elk kindje lachend achter een grote toeter ijs. Dag Marieke, leuk je hier even te zien. En wat zie ik nu? Staat Johan ook bij jouw contacten? Met dezelfde kindjes? Ha, ha, dat is geen toeval. O, jullie zijn getrouwd. Twintig jaar geleden.

Ik duikel nog wat oude bekenden op. Truusje zit nu in de horeca en Paultje, nee maar Paultje is een vrouw geworden. ‘Paulina’ staat er in olijke letters op haar rozerood gekleurde Hypes. Paultje is altijd een persoon van uitersten geweest. Onder het genot van een kopje koffie zet ik mijn zoektocht vrolijk verder. Ik begeef me op een serieuzer netwerk. Het Lik het in. Ware professionals vinden hier hun gelijken. Degenen met de meeste connecties dragen ook de duurste titels, meestal Engelstalig. Event manager, Senior Lecturer, Independent Marketing and Advertising Professional, Accountmanager, Business Director, CEO, CIA, het houdt niet over. Bikkels zijn het stuk voor stuk.

De profielen zijn prozaïsch en vol lofuitingen. Zorgvuldig geadministreerd tot op de millimeter. Sommigen lijken alleen maar op school te zitten en andere lijken alleen maar te werken. Waar halen ze de tijd vandaan om nog te netwerken? Een vreemd verleden trekt aan me voorbij. De meesten kennen elkaar van good old boys networks. Soms best klef. Hee, daar komt ook Johan voorbij. Die zit bij de bank, de ASN, als consultant. Een groene bank, dat is Johan wel toevertrouwd. De groene rakker. Heeft ie mooi voor elkaar. Senior manager en vijf kindjes bij Marieke van het fietsenhok. Wat was ik ooit verliefd op haar.

Plots voel ik me betrapt. De cursusleider staat achter mij en kijkt mee op mijn beeldscherm. Ze leest hardop voor van het scherm. Connected to: Dolly Parton, Bill Gates, Carice van Houten, Charles Stuyvesant, Obama, … Ze laat de rugleuning van mijn stoel los en valt met een zachte plof op de grond. Ik hoor haar zachtjes roepen: dit kan niet, dit kan niet … zo veel beroemde contacten op Lik het in. Ik klik het window snel weg. Mijn placebo Lik het in wekt altijd verbazing. Zeker in de wondere wereld van netwerkcursussen. Ik klik door naar mijn echte Lik het in. Twee contacten kijken me lachend aan. Johan en Truusje. Paultje heb ik even niet aangedurfd. Hij stond met zijn operaties iets te uitbundig op You Tube. Hee, daar komt een uitnodiging van Marieke voorbij. Ik ga er niet op in en slik haar uitnodiging in. Er zijn ook grenzen aan netwerken.

Mien likt in

Klantengek

2011-04-26T02:24:00.000-07:00

Verkleed in een bruin harig kostuum gleed hij de supermarkt uit. De oren in de nek en de staart tussen de benen. Wat had hij het warm gehad de afgelopen week. Op eieren had ie moeten lopen. Vijfentwintig graden was de buitentemperatuur en binnen was het nog geen zeventien. Snipverkouden was ie geworden. Daarnaast was hij bijna stapelgek geworden van al die supermarktklanten die hem belaagden. Stiekem lachten ze hem uit en noemden hem maf konijn. Dat vond de aangeklede paashaas niet fijn. Hij ergerde zich gruwelijk aan mensen die hem bij de foute naam noemden. "Ik ben geen maf konijn, ik ben een paashaas!" meesmuilde hij dan.

Een week lang had ie paasartikelen aangeprezen. Chocolade paashazen en eieren van fondant. Hij had wel duizend kindjes op zijn schoot gehad. Sommigen hadden keihard aan zijn snorharen getrokken. Dat had zeer gedaan. Door al dat getrek had hij een rode neus gekregen. Ja, ook kleine mensjes konden heel vervelend doen. Maar als dappere dodo liet hij zich niet kennen. Hij was geen bang konijn en zeker geen angsthaas.

Als paashaas vond hij troost bij de trekharmonicaman. Die stond elke dag trouw bij de schuifdeuren van de supermarkt. Hij maakte de mensen gelijktijdig blij en kwaad met zijn gebrekkig repertoir aan trekharmonicamuziek. Samen rookten de paashaas en de trekharmonicaman zo af en toe samen een sigaretje en bespraken dan het publiek van die dag. Hun gesprekken noemden ze voor de gein dan beroepsdeformatie. Daar moesten ze beiden als supermarktallochtonen altijd keihard om lachen. Gezonde zelfspot zo gezegd. Met z’n twee hadden ze eigenlijk best veel lol.

De supermarktmanager was erg in zijn nopjes met de twee allochtonen. Niemand plezierde en kietelde de supermarktklanten beter dan de trekharmonicaman en de paashaas. Zij waren namelijk echt klantengek. Stapel waren ze op klanten. Ze vraten de klanten bijna letterlijk op. Dat lieten de klanten zich graag welgevallen. In het jungleleven dat een supermarkt soms kon zijn gold de gouden regel: "Eten of gegeten worden". Nou dat wilde wel lukken met paasartikelen op trekharmonicamuziek. Een gouden combinatie. Na elke uitvoering ging de trekharmonicaman met de pet rond, de paashaas huppelend achter hem aan. Dat leverde entertainment en trok klanten. En ach, dat kleingeld kon de supermarkt best missen. Met de kleine vis werd uiteindelijk de grote binnengehaald.

Mien Bunny

Dandelion

2011-04-26T01:34:00.000-07:00

De lente spookt door mijn hoofd en maakt mij hoorndol. Met mijn achterbenen spring ik in de rondte en ik heb ongelofelijk veel zin in mals gras. Pluisjes vliegen door de lucht. Met mijn natte snufferd bestudeer ik alle varianten van de paardenbloem. Ik loei het uit en de zon schijnt warm op mijn dun behaarde schedel. Het broeit. Maar helaas, met schrijven wil het maar niet vlotten.

Ik lig op mijn rug en aanschouw de blauwe hemel. Hele kleine mini schapenwolkjes drijven door de lucht. Zonnestralen prikken in mijn ogen. Wat nu? In luchtschrijven ben ik geen ster. Ik ben meer van de sterrenhemel. In de nacht kom ik pas echt tot leven. Maar ook de nacht laat mij in de steek. De letters, woorden, zinnen willen maar niet komen. In verkeer in nooddruft. De lente helpt niet mee. Zij laat me ook in de nacht niet met rust. Vette muggenbulten, opgelopen tijdens wandelingen in de natuur zuigen mijn aandacht leeg. Het kriebelt en het jeukt.

Krabben helpt niet. Ook niet achter mijn oor. Ik peuter daarom mijn hersens maar leeg. Op zoek naar mooie woorden en zinnen. Zonder inhoud. Want dit keer heb ik niets te zeggen. Sprakeloos, gedachteloos vertoef ik in een woelige lentenacht. Zonder woorden, zonder zinnen. Het matras prikt in mijn rug. Ik woel verder in gedachten en zoek naar nieuwe drijfveren om te schrijven. Ik besluit te schrijven over niets en verzin zinnen in het luchtledige. Kleine luchtkastelen. Ik sta op en doe beneden het licht aan. Achter mijn bureau start ik mijn laptop op.

Het scherm is inktzwart. Tijdens het opstarten verzamel ik letters uit gestolde pennen. Ik peuter de letters los uit de opgedroogde inkt. Die harde inkt verpulvert in mijn handen. Ik voeg speeksel toe en klei vol inspiratie nieuwe letters. De letters zoeken elkaar op en versmelten. Nieuwe woorden vinden hun geboorte. De woorden klinken samen en vormen sierlijke zinnen. Het zijn nietszeggende zinnen die ontspruiten uit een onrustig brein. Ze rollen zichzelf languit uit op het scherm. In elektronisch perkament. De zinnen hebben rust gevonden. Een stukje proza is geboren, zomaar uit het niets. Pluizig uit mijn gedachten. Ik heb geen angst meer voor de lente.

Mien Dandelion

Voor Elise

2011-04-15T02:28:00.000-07:00

Een roze kaart valt door de brievenbus. Te midden van een grote roos die jubelt in het groen steekt zusje Chloé van blijdschap de handjes in de lucht. Vlinders fladderen door de lucht. In de blauwe verte ligt een luchtkasteel op wacht. Goh, wat zal de toekomst allemaal brengen? Schattig pronkt een klein meisje op een grote roze roos. Zij luistert naar een kabbelende zee die turquoise schittert achter witte madeliefjes. Een mooi meisje is geboren. Elise is haar naam.

Elise vertegenwoordigt zeven pond en een halve meter geluk. In een klein stadje langs de Maas, zweeft ze zacht wiegend weg op de klanken van een mooi pianostuk. Nog nooit klonk Bagatelle nr. 25 in a mineur zo fijn. Ooit toverde Beethoven met deze bagatelle een glimlach rond de mond van een verborgen liefde. Zo maar, zijdelings: Für Elise. Hoe puur en mooi kan ode aan de liefde zijn? Dat geldt ook voor deze kleine pasgeboren Elise.

Liefde slaagt als zij van twee kanten komt. Dat bezingt Adéle, bluesy en verfijnd, vanaf de nummer één postie in de TOP40, met het nummer ‘Rolling in the deep’. Voor Elise geen enkel probleem. In haar naam zweert zij bij God, dat van en naar haar toe, de liefde alle kanten uitstroomt. What’s in a name? Qu'est-ce que c’est dans un nom? Rien, pas de problème, parce que avec Chloé et Elise toute ira bien!

Op 18 februari geboren, dat is een speciale geboortedag. Want lieve Elise, tante Esther ging jou op dezelfde dag voor, op een mooie carnavalsmaandag in 1980. Een flink aantal beroemdheden zagen op dezelfde dag het licht en dragen net zo’n mooie namen. Alessandro Volta, Louis Comfort Tiffany, Enzo Ferrari, Yoko Ono, Paco Rabanne, Prinses Christina, Randy Crawford en John Travolta.

Wat ligt er voor jou onder sterrenbeeld Waterman in het verschiet? Een verre reis naar Rusland of simpelweg naar Zweden? Wie weet woon je later in een prachtige blauwgroene tuin met fruitbomen, orchideeën en goudenregen. Raak je in je element onder staalblauwe luchten. Vindingrijk ga jij jouw wereld verkennen. Liefst in vrijheid en onafhankelijkheid. Wat zul je later worden? Schrijfster, geleerde, uitvindster of misschien wel astrologe. Het staat allemaal allang in de sterren geschreven. Aan jou om het allemaal te gaan ontdekken.

Lieve Elise, voorlopig blijf je nog een lief konijn en laat je je omringen door schoonheid en door liefde. In rust, in vrede en in harmonie. Droom maar lekker zacht over wat nog komen gaat. De wereld ligt te wachten aan je voeten. Benut al je talenten en kansen en geniet van alle muziek rondom je heen. Maar vergeet ook vooral niet, c’est le ton qui fait la musique.

Oudoom Mien

K/G/Q(h)ad(d)(h)a(f)fi

2011-04-06T02:33:00.000-07:00

What’s in a name? Dat vroeg Shakespeare zich al af ten tijde van Romeo en Julia. That which we call a rose by any other name would smell as sweet. Denk daar maar eens over na? Daar breekt een filosoof zijn hoofd over. Zo ook bij de naam 'K/G/Q(h)ad(d)(h)a(f)fi'. Volgens Shakespeare zijn het zomaar wat letters op een rij. Inwisselbaar dus. Maar klopt dat wel? Laat ik de betekenis van de naam van deze man, die begin 2011, de wereld in de ban houdt en verwart, eens nader verkennen.

What’s in a name? Een rondje langs de Westerse media zet veel vraagtekens bij de juiste spelling van 'K/G/Q(h)ad(d)(h)a(f)fi'. Onderstaande opsomming is veelzeggend. Alle varianten verzameld door het Algemeen Nederlands Persbureau. De spellingswijze is niet eenduidig. Niet zo vreemd eigenlijk, want dat geldt ook voor de drager van de naam.

Gadaffi ------- Telegraaf, Nederlands Dagblad
Gaddafi ------ Reuters, NRC
Gadhafi ------ Huffington Post, CNN
Ghadaffi ----- Spits
Kadafi -------- Trouw
Kaddafi ------ ANP
Kadhafi ------ NOS, Volkskrant
Khadafi ------ AFP, Le Monde
Khaddafi ----- AP, Parool
Khadhaffi ---- Algemeen Dagblad
Qadhafi ------ Wikipedia (NL)
Qadaffi ------- ABC News
Qaddafi ------ NY Times

In alle verbastering is wel een grote gemene deler te herkennen. Alle uitgangen eindigen op 'fi'. Daar moet een verklaring achter zitten. De persoon in kwestie is ongeaard. Ook zit er bij hem een draadje los. Hij is het centrum van een compleet netwerk. Hij is de personificatie van een WIFI !!!. Achter zijn dekmantel schuilt een nerd.

Hoe kan de media zo verdwalen in letters? De man ondertekent zijn brieven altijd met 'Moammar El-Gadhafi'. Zo moeilijk is dat toch niet. Of doen de media slecht hun huiswerk? Willen ze wellicht het beest niet bij de juiste naam noemen? Een creatieve geest kan behoorlijk voor vertwijfeling zorgen. Wat te denken van 'Qadaffy Duck'? En naast 'WIFI' hebben we natuurlijk ook nog 'Waffie'. Gooien we het op de klank dan ligt 'Kwaadaffie' voor de hand of sterker nog 'Gaataffie'.

Op taalgebied levert de Arabische achternaam nogal wat varianten. Wiskundig gezien kan het nog veel erger. Zeker als we een berekening loslaten op de combinatie voornaam, achternaam en tussenvoegsel. Dan zijn er maar liefst 4608 combinaties mogelijk. Dat brengt me tot een voorzichtige conclusie. Deze man is zowel taalkundig als wiskundig moeilijk voor één gat te vangen. Dat belooft.

Mien Schudspier

Bron: Margreeth Fernhout / 21-02-2011 / http://twitpic.com/42d57p

Project Buiten Om (16): Meedenkgroepen

2011-03-29T04:01:00.000-07:00

De vogeltjes zijn druk bezig met het bouwen van nieuwe nesten in onze tuin. De natuur maakt zich op voor een nieuwe lente. Ook de wijkontwikkelingsplannen in Helmond West beginnen langzaam vorm en kleur te krijgen. Ze zien steeds meer licht. Het live getwitter in de tuin overstemt vooralsnog het digitaal getwitter op internet. Voor hoelang nog? De tijd begint langzaam te dringen. Van bouwactiviteiten is echter nog geen sprake. Ligt de gemeente wel op schema? Achter de schermen wordt hard gewerkt.

Af en toe verschijnen er kleine berichten in de pers. Ook wordt de website die speciaal voor de plannen is ingericht steeds beter benut en actueel gehouden. Op website www.helmondwest.nl is onder het kopje 'Planning' een mooie animatie opgenomen die in 3 minuten vogelvlucht laat zien wat er allemaal op sprong staat in de wijk. Hier zijn ook andere berichten te vinden. Thomas Rau is aangewezen als architect van de nieuw te bouwen Wijkhuis Brede School. Hij wordt één van de smaakmakers van Helmond West.

De Meedenkgroepen beginnen langzaam vaste vorm en bezetting te krijgen. Er zijn vier Meedenkgroepen in het leven geroepen. Zelf maak ik deel uit van Meedenkgroep Goorloop – stedelijke verkeersring. Er zijn inmiddels drie bijeenkomsten geweest. De gemeente laat de plannen zien en de Meedenkgroep levert commentaar en geeft advies. Er moeten nog behoorlijk wat lastige (verkeers)knopen doorgehakt worden. Een kort verslag met belangrijke besluiten wordt na afloop van iedere Meedenkgroepvergadering op www.helmondwest.nl geplaatst.

Het gedeelte stedelijke verkeersring dat door Helmond West gaat lopen heeft sinds kort een nieuwe naam gekregen. De werknaam Tracé BuitenOm is omgedoopt tot Kasteelherenlaan, een naam met meer cachet. Daar zouden de kasteelheren Berlaer, Cortenbach en Arberg zeer blij mee zijn geweest. De drukke weg loopt ver buiten het kasteel om. De kasteelheren zouden er geen last van hebben gehad. Of de bewoners aan deze drukke weg er last van krijgen is en blijft de grote vraag.

Door toename van het verkeer zal het milieu onder druk komen te staan. Met als gevolg, grotere geluidsoverlast en grotere uitstoot CO2 en fijnstof. In het ontwerpbestemmingsplan ten behoeve van de Wijkhuis Brede School wordt niet gerept over de stedelijke verkeersring die binnen 500 meter van de school gaat lopen. Er is dus geen extra uitgebreid onderzoek gedaan naar de te verwachten milieuoverlast. Dat is een kwalijke zaak. De wijkbewoners in Helmond West krijgen veel te slikken. Hopelijk slikken ze niet alles.

Mien Kastelenweg

Enora

2011-03-25T06:28:00.000-07:00

In een klein appartement in Venlo, vlak bij ‘Mooder’ Maas ligt een schattig hummeltje, stilletjes en lief te dromen. Aan haar voetjes ligt een grote wereld vol ongeduld op wacht. Zo ook Jip, die waakzaam met zijn grote bruine neus, het prille leven warmte toe blaast. Pa en ma zijn dolgelukkig met hun lieve spruit. Zij hebben haar geëerd met een mooie Bretonse naam, Enora. Een vrolijke giraf op een beschilderd schattig buikje, kondigde de geboorte aan.

Geboren op een bijzondere dag in januari, dat moet gezegd. Op 28 januari werd ooit de eerste steen gelegd van de fameuze Eiffeltoren, dwarrelden in Montana de grootste sneeuwvlokken uit de lucht (20 bij 38 centimeter) en zette Albert Einstein in Berlijn de wereld op zijn kop. Simpel door te beweren dat het universum gemeten kan worden. Niets is sindsdien nog onmeetbaar, behalve de liefde voor een mens.

Hoge heren zagen op 28 januari het licht verschijnen of verdwijnen. Koningen en Pauzen in chronologische volgorde, Karel de Grote, Hendrik VII en VIII, Clemens IX en Paulus V. Ook een aantal mooie muzen zagen het licht: Arthur Rubinstein, Tante Leen, Jackson Pollock, Alan Alda, Sjoukje Dijkstra, Nick Carter, Elijah Wood en niet te vergeten, dicht bij huis, neef Jules. Voor de beroemde schrijvers William Butler Yeats, Joseph Brodsky en Astrid Lindgren viel helaas het doek.

Van alle koningen, pauzen en muzen kan niemand tippen aan Enora. Of toch misschien de broertjes Saunders? ‘Voice of Holland’ Ben, ruilde op 28 januari met broertje ‘Popstar’ Dean van nummer één positie in de Top 40. Met wel een heel toepasselijke nummer: “You and I both”. Dat moet de danssterren Enora en Stefano van “So you think you can dance” toch vrolijk hebben gestemd. Ach, het is en blijft een wondere wereld. Terwijl Nederland wordt overmeesterd door reality soaps en talentenjachten maakt een Arabische wereld zich op voor een lente van democratie. De toekomst blijft vol verrassingen.

Lieve Enora, jouw wereld staat nog in de startblokken. Een wereld vol belofte. Het staat deels al in de sterren geschreven. Als Waterman en Tijger leef jij van liefde, lucht en van metaal. Je gaat strijden voor je vrijheid en je idealen. Spontaan en onbevooroordeeld. Sociaal en intelligent. Als Venus ga je op zoek naar shocking white, want Enora, she’s got it. De wereld ligt aan je voeten. Als papa’s peetoom probeer ik je geluk te bewaken. Maar voorlopig lig je stil te dromen. Net als Jip, je harige vriend, die droomt van Janneke.

Oudoom Mien

Onversneden Pokon

2011-03-22T15:18:00.000-07:00

Deinen, dansen, zweven op fantastische muziek. Ik luister naar het leven diep van binnen. Dicht bij de kern, ver weg van donkere ellende. Die mijd ik als de pest. Veel liever plaag en koester ik de liefde. De hunkering naar liefde laat suikerlaagjes smelten, doopt harten diep in hete honing. Slecht vergaat het vele liefdeskoninginnen. Zij zien hun volkeren sterven in stekende pijn. Gevleugelde groeivormen vergaan voorgoed in dampende milieurampen. Daar helpt geen vleugje pesticide meer.

Ik wil me blijven laven, aan zoet en zout, onbedorven in de kern. Het atoom mag zichzelf niet langer splijten. Gaat op zoek naar symbiose en osmose. Het protesteert en wil niet langer permeabel neergesabeld worden. Atomen willen graag herrijzen in waterorgels van brak geluk. Ongespleten atomen hebben Willie Wortels nodig, om zich terug te vinden in klavertjes vier. In magische getallen die de wereld verklaren van Noord naar Zuid en van Oost naar West. Daar waar de wind haar wortels heeft, ligt namelijk het diep geluk verborgen.

Gejaagd door de wind ben ik voortdurend op zoek. Een queeste die herhaaldelijk ontaardt in chaos. Mijn natuur is op zoek naar voedingsbodem en hunkert in haar groeitocht naar onversneden Pokon. Deze grondstof voor mijn ziel zal mijn muzen doen ontkiemen. Mits het zand niet door mijn vingers glijdt, als water door de woestijn. De dorheid mag nooit beklijven. Het is uiteindelijk de chaos die bevrijdt. Troost en happiness zijn na de chaos een levenlang beschoren. Dan slapen schaapjes zacht en wordt er niet langer geteld.

Mien Bijgeloof

Wiebelende paardenstaart

2011-03-15T04:07:00.000-07:00

Toch eens even een poging wagen. Een verhaal over een vierwielig voertuig dat vroeger voortgetrokken werd door een paard. Ja, ja, zo’n stoer viervoetig zoogdier dat in een andere rol zeer in trek is bij kleine meisjes. Blondines met wiebelende paardenstaartjes, met roze wangen, een zweepje en een schattig zwart hoedje in de knop. Een zwarte knop gelijk het hart van een paardenbloem, maar dan zonder zaaddozen. Die waaien immers toch maar weg. Als we die toch eens wisten terug te vinden, wat zouden vele mensen dan gelukkig wezen. Spoken en fantomen hoeven niet langer nagejaagd, kinderen gaan op zoek naar lieve ouders. Het leven dat geven zij alsmaar door, jaar in jaar uit, totdat een generatie stopt.

Een generatiekloof wordt zelden gedicht, niet met naald en garen, noch met prikkeldraad. Kinderoorlogen zijn grenzeloos, ze halen slechts de knieën open. De gapende wonden doen de kleine reusjes pijn. Ongenadig is de kwelling van het kinderleed maar het duurt slechts even. In hun beleving lijkt de wereld stil te staan. Veel liever liggen zij in het gras en tellen ruggelings de wolken. In alle varianten wit, roze en blauw glijden ze voorbij. De tijd vliet en heeft geen vat op minimensjes. Zij dolen fris en fruitig door de gekste sprookjesboeken en generen zich niet als dwerg. Feeëriek en theatraal zo kan hun verschijning soms zijn. ‘To be or not to be’ staat met guitige letters geschreven op hun gekleurde muts. Ook bij de meisjes, die zijn niet dom. Dat zijn alleen blondines, met wiebelende paardenstaartjes. Die bungelen achter het harige gat van de kont van het paard. Daar zouden dwergenmeisjes zich nooit aan wagen.

Mien Woordzin

Bombast

2011-02-27T04:14:00.000-08:00

Maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijk veel haast. We moeten, bergbeklimmen, websites maken, schrijven, lezen, hiken slapen, wijn drinken en weer opstaan. We moeten ook nog rennen, springen, hond uitlaten en weer doorgaan. Een andere keer misschien. Ach er zit niets anders op. Ik moet voor altijd blijven schrijven. Schrijven met mijn grote vriend de hond. De ouwe lubbes. Hij houdt van natte poten en een natte neus. Ik van natte inkt en droge wijn. Hij houdt van een kluif. En ik alleen van chocoladeletters. Hij meurt uit zijn bek en ik alleen maar uit mijn gat. Wat is het leven toch soms eenvoudig.

Mijn hondje houdt van rijm. Ik ook. Hij het liefste ’s morgens vroeg, snuivend met zijn neus over de grond. Ik het liefste ’s avonds laat met mijn neus dicht tegen het computerscherm. Blaffen doet mijn trouwe viervoeter als hij in zijn nopjes is. Hij schudt dan met zijn bonte oren. Ik, ik houd het bij gelukzalig neuriën na weer een schitterend kwatrijn. Van knotverzen raak ik ook goed in mijn hum. Daaraan heeft mijn vriend een hekel. Hij is meer van de lullepot en de stock. Een dierenepos kan hij ook heel goed versmaden. Literaire beesten, dat zijn wij beiden. De bombast is ons op het lijf geschreven. O, wie bij dit verhaal zijn borst niet voelt ontgloeien, niet naar zijn tombe snelt! Daar niet een traan laat vloeien, Daar niet met blote kruin het koude marmer kust. Die gaat aan deze wereld verloren. Helaas.

Maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijk veel haast. We moeten naar bed nu, we moeten slapen, dromen, nachtmerries berijden, maar vooral rusten. Wat is het leven toch vol stress. Altijd maar actief zijn, schrijven, en bezig met die hond. Ik word er tureluurs van, moedeloos. Kan het allemaal een tandje minder? Een stukje terug? Steeds als ik mijn ogen sluit voel ik een lik over mijn wang. Wakker blijven alsjeblieft. Ga door, ga vooral door. Maar ik voel dat het soms niet meer gaat. Is het mijn leeftijd dat af en toe mijn ogen vanzelf dichtvallen? Is het zuurstofgebrek omdat ik af en toe vergeet te ademen?

Slapen wil ik, slapen! Maar de wereld draait doorrrrr, de wereld draait doorrrrr. Gadverdamme, nu moet ik weer aan die Mathijs van Nieuwkerk denken. De wereld draait doorrrrr, de wereld draait doorrrrr. Ik draai doorrrrr, ik draai doorrrr. Ik word gek. Vanmiddag gaat Ajax verliezen van PSV, en ik vind het niet eens erg. Libië en Gadhafi nog gevolgd? Nee, effe niet, nou ja, via Pauw en Witteman. Is dat niet genoeg? Nee, echt niet? Jammer, maar ik moet echt even slapen nu. Zouden jullie me even niet willen storen? alsjeblieft, laat me een paar uurtjes slapen, ik heb het verdiend. Ik dank jullie, God en Allah op mijn blote knieën.

Co-column geschreven door Mien en Mosje

Afvalrace 09: Buikgeluiden

2011-02-23T04:21:00.000-08:00

Mijn maag knort. Een onrustbarend geluid. Het varken in me protesteert. Het wil eten. Vet eten. Veel eten. Vreten wil het. Dat gaat hem niet lukken vandaag. Ik ben onverbiddelijk en leg het roze beest het zwijgen op. Als ie nog één keer durft te knorren gooi ik een plens water over hem heen. De kleine schurk.

Mijn God, wat een verzoeking als ik langs de rekken van de supermarkt loop. Ik scan de rekken naar aanbiedingen. Lekkere aanbiedingen. Koffie heb ik zat en ik word ook niet vrolijk van Sun vaatmachine blokken. Zucht blokken. Had ik ze maar. Roze strakke blokken tussen mijn navel en mijn tepels. Hé, Bros is in de aanbieding. Nu extra luchtig. Ik moet er niet aan denken. Mijn buik verlangd naar iets stevigs. Een vette Mars van drie meter. Of een kuub Nuts. Laat maar komen. Dat kan mijn cementmolen gemakkelijk hebben. Ik gooi het handig door mijn chocolademixer. Ik hoor mijn tong al klakken. Mijn smaakpupillen beginnen danig opgewonden te raken.

Zonder dat ik het besef ben ik aanbeland bij de banketafdeling. Zes roomsoezen kijken me uitdagend aan. Vandaag twee halen één betalen. Het varken in me roert zich weer. Dit kan ik niet laten liggen. "Mevrouw, mag ik deze roomsoezen van u en doet u er ook maar drie gevulde heren bij." "Anders nog iets?" "Oké, doet u ook nog maar een klein stukje progres en twee chocoladebollen. Is dat aardbeienbavarois? Een klein stukje graag. Nee, iets groter. Dank u." Het varken heeft er dorst van gekregen. Gelukkig is de drankafdeling vlakbij. Met een sixpack cola krijgen we vast alles weggespoeld. Ik krijg nu wel medelijden met mijn roze vriend. Ik zie de bui al hangen. Die gaat straks schreeuwen als een mager speenvarken.

Eerst krijgt ie tig kipkluiven over zich heen, daarna een frietje saté, twee Bourgondische kroketten en dat alles vergezeld van een kleine sloot mayo. Dat glijdt wat makkelijker naar binnen. Daarna maken we tijd voor een klein boertje. Ach, het is ook zo’n schattig beest. Tevreden krult mijn roze vriend zijn staart. Ik voel het kriebelen in mijn buik.

Tijd voor de hoofdschotel. Die is zeer exotisch dit keer. Eerst schuif ik een flinke ganzenleverpastei naar binnen. Binnen vijf minuten hak ik het gevogelte naar binnen. Nu ben ik toe aan de gevulde giraffennek. Maar niet voordat ik eerst het fully stuffed Przewalskipaard naar binnen heb gerost. Langzaam voel ik protest vanuit mijn buik omhoog stijgen. Het varken kan zijn draai niet langer vinden. Volgens mij moet het varken poepen. Dan zal hij toch eventjes moeten wachten.

De jachtschotel laat ik vandaag aan me voorbij gaan. Een kaasplankje brengt de nodige rust. Altijd goed voor de spijsvertering. Ik eindig met een grand dessert. Een grote roze gelatinepudding plak ik snel achter mijn kiezen. De Belgische bonbons bewaar ik voor bij de koffie. Plots begint mijn buik te schudden. Wat is dit nu weer voor een protest? Ik doe mijn ogen open en kijk in de ogen van de liefste vrouw van de wereld. "We gaan eten schatje." Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en sta op van de bank. "Lekker geslapen liefje? Heb je een beetje honger? Volgens mij wel hè. Je lag behoorlijk te knorren." Ik schuif hongerig aan tafel. Op mijn bord ligt een varkenshaas. Zonder staart.

Mien Piggy

Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo - - - Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo - - - Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo - - - Middelomtrek: 103 cm

`Afvalrace`, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2011. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Klantcontact achter gordijnen

2011-02-18T23:03:00.000-08:00

Voorzichtig schuift het blauwe gordijn opzij. Drie lingeriesetjes worden aangereikt. Een rood, wit en een blauw setje. De achtergrondmuziek zwelt aan. Lady Gaga vult plots de ruimte. Ik wurm me in het veel te nauwe pashokje in het rode setje. Met een poker face tuur ik in de spiegel. Dat wordt helemaal niks en ik roep Alejandro erbij. Alejandro biedt troost en een helpende hand. Hij loopt een blauwtje en ik, ik trek wit weg. It’s a bad romance.

Met een ferme ruk wordt het witte gordijn opzij geschoven. Een dame op crocs treedt binnen. Het gordijn wordt dicht geschoven. Hallo, uw naam en geboortedatum graag en rolt u de mouw maar even op. Een koude hand betast mijn arm op zoek naar een blauwe ader. Een scherpe naald schiet vlotjes het zachte vlees in. Mijn bloed wordt rood opgezogen. Ik krijg een pleister op de wonde. Drukt u hem maar even aan. Het gordijn wordt open geschoven. Goedendag. Service as cold as ice.

Het geroezemoes in de zaal neemt toe. Achter de coulissen nemen veertien dames hun positie in. Het blauwe licht dooft en tromgeroffel klinkt. Langzaam schuift het rode gordijn open. Mesdames et messieurs, je vous présente: a lovegame. Op het podium verschijnen de dames in witte sexy lingerie met prachtige verentooien op hun hoofd. Lenig gooien ze hun benen beurtelings in de lucht. Paparazzi kijken ademloos toe. The Can Can keeps the customers satisfied.

Zachtjes piept de badkamerdeur open. Contouren van een naakte vrouw schijnen door het plastic gordijn. Een vreemd personage glijdt door de blauwe stoom. In zijn hand blinkt fel wit het lemmet van een scherp mes. Krijsende violen kondigen onheilspellend onraad aan. Met grote molenwiekslagen maait de indringer dwars door het plastic gordijn heen, het mes een aantal keren in de borst van de naakte vrouw. Lichtrood bloed vermengt zich met water en sijpelt weg in het doucheputje. Psycho Killer qu'est que c'est?

De kassa rinkelt. Pink Floyd dreunt de stereo uit. Een voorname man met rode anjer loopt wat te paraderen. De liftdeur gaat open en een vlotte jongeman in wit pak heupwiegt van de trap. Achter de toonbank staat een oude man met plakhaar. Hij heeft een potlood achter zijn oor en om zijn nek hangt een plastic rolmeter. De klok slaat negen uur en de eerste klant loopt binnen. Hij neust wat rond. Vanachter een gordijn verschijnt een chique vrouw met een blauw kermiskapsel. Zij is zeer attent. Loopt op de klant af en roept bekakt: Are you being served?

Mien Can Can

Daar waar eens de sinaasappel bloeide

2011-02-17T12:32:00.000-08:00

Heerlijk lig ik hier te gloren, op de aanrecht achter glas, languit in de fruitschaal. Een vluchtig leven is mij maar beschoren. U kent mij vast als appelsien. Juist ja, het appeltje uit China. Niet te verwaren met de mandarijn. In mijn fruitschaal lig ik zoet te dromen tot mijn tijd gekomen is.

Ik droom van al mijn lotgenoten en wat daarvan geworden is. Het is nog allemaal zo kort geleden. Zo hang je niets vermoedend aan een boom te bungelen, lekker in de warme wind, blakerend onder de Spaanse zon. Een big smile op je snoet. Loom luisterend naar gezoem van bijen rondom je heen. Ja, ja, het leven één groot feest. Maar niet voor lang.

Een houten ladder wordt plots onder je maag geschoven. Een bruine hand met schaar verschijnt. Hij knipt jou los van je geliefde tak. De navelstreng wordt doorgeknipt. Samen met je lotgenoten verdwijn je in een rieten mand. Een onzekere toekomst ga je tegemoet. Eerst ga je door de wasmachine. Ze leggen je te drogen. Ben je eenmaal goed op kleur dan wordt je nog even goed gewaxt. Oranjeblinkend ga je op maat gesorteerd het vliegtuig in, op transport naar het koude Noorden.

Daar wacht je een bijzondere modeshow in een koude loods. Bij de afslag mag je hopen op een goede uitslag. Uitgeknepen en uitgebuit wachten dan bange dagen in de Appiehappie of de Aldi en heel misschien in de frisse buitenlucht op een Hollandse markt. Sommigen onder ons ondergaan een ander lot. Dat zijn de luxepaardjes. Zij gaan linea recta naar de haute cuisine. Worden daar eerst zachtaardig gerold en gemasseerd. Vervolgens onthoofd, gepeld, geveld en ontvezeld. Al het wit wordt weggesneden. De frisse sla of roomijs waar je in gewenteld wordt verzachten enigszins de pijn. Als slagroom op de toet wordt dan ook nog even je pels aan gort geraspt. Het angstzweet breekt je uit en je komt als sinaasappelsausje bovendrijven.

Toch kan de lotsbestemming nog iets chiquer, als zalfje of fragrance. Uitgeperst als concentraat eindig je in een trendy potje of flesje. Wel een beetje wrang hoor. Als zalfje zalvend eindigen op een sinaasappelhuid. Nee, dan nog liever sterven in een koekje. Bitterzoet verorberd worden als een kleine Pim.
Ach, hoe makkelijk laten wij ons toch als fruitige typjes kneden, met de hand of met de pers. Met weemoed denk ik terug aan daar waar ik eens als sinaasappel bloeide. O sole mio.

Mien Appelsien

Tulpenklok

2011-02-01T13:35:00.000-08:00

Mijn klok met rode tulpen kijkt me uitnodigend aan. Hij weet dat ik hem regelmatig aanschouw. Geduldig lijkt hij argeloos en wat verveeld mijn tijd weg te tikken. Met elke tik brengt hij de lente dichterbij. Het is alsof de tulpenklok dat weet. Plagend, ingehouden en tergend langzaam loopt hij routineus zijn rondjes. Voldaan en zelfverzekerd. Met een big smile, zo lijkt het wel. Maar niets is minder waar.

Als ik mijn oor aandachtig te luister leg hoor ik de klok met regelmaat kleine zuchtjes slaken. Vooral als hij met zijn secondewijzer dicht in de buurt van de tweecijferige getallen komt. Heel vreemd wat er dan gebeurt. Zodra de secondewijzer de 9 passeert breekt hem het angstzweet uit. En vlak voor het getal 10 dan stokt de wijzer. Heel eventjes. Blokkeert als een geschrokken paard dat pal voor een moeilijke barrière staat.

Ik heb lang moeten nadenken waar deze merkwaardige blokkade vandaan komt. Totdat ik bij een klokkenmaker informeerde. Die wist mij te vertellen dat tulpenklokken speciale klokken zijn. Het zijn klokken met een ongeduldig karakter en zeer onzeker. Een fatale combinatie voor goede tijdwaarneming. Door hun onzekerheid en ongeduld hebben zij hun klokjestraining niet succesvol afgerond. Een klokdiploma hebben zij nooit verkregen.

Tot 10 tellen heeft iedere klok wel ooit geleerd. De tulpenklokken zijn nooit verder gekomen. De getallen 10, 11 en 12 zijn voor de tulpensecondewijzer daardoor vreemden en worden als zodanig niet herkent. Toch moet ook de tulpensecondewijzer eraan geloven. Voortgedreven door zijn mechaniek komt na het passeren van de 9 als vanzelf de 1 van 10 naderbij. Die 1 dat kan de wijzer nog bevatten. Hij denkt: “1, ik ga weer terug naar af.” Maar zodra de 0 van 10 aan hem verschijnt, raakt hij onmiddellijk het Noorden kwijt. Hij heeft geen keus, de klok tikt verder. Een nieuwe 1 doemt al snel weer op. Het is de eerste 1 van 11. Al gauw gevolgd door een tweede. De wijzer raakt zijn paadje kwijt.

Gauw schakelt hij over op de automatische piloot. Maar het lijkt wel of de duvel met hem speelt. Nog geen seconde later treft hem weer een 1. Dit keer is hij gauw gerustgesteld, want vrijwel onmiddellijk volgt een vertrouwde 2. De secondewijzer is weer even bij de les. Hij houdt de pas er stevig in. Totdat, ja verdorie, weer een 1 aan zijn horizon verschijnt. Dat is toch niet te volgen. In korte tijd krijgt hij maar liefst 5 enen voor zijn plaat. De logica lijkt ver te zoeken. Totdat … warempel … opnieuw een 2 verschijnt. Geduld behouden is een goede zaak. Nu naderen geheel staccato de 3, de 4, de 5, de 6, de 7, de 8 de 9. Ze naderen met krasse schreden. De tulpensecondewijzer gaat op herhaling. De lente komt steeds dichterbij.

Mien seconde wijzer

Project Buiten Om (15): Reactie op Zienswijze

2011-01-25T04:30:00.000-08:00

Het is rustig rondom de uitvoering van wijkontwikkelingsplannen in Helmond West. Januari heeft nog weinig nieuws gebracht. Achter de gemeentecoulissen wordt hard gewerkt. 2011 wordt een belangrijk jaar. In 2011 worden namelijk de wijzigingen van bestemmingsplannen verwacht.

Ook worden in 2011 de eerste resultaten van milieuonderzoeken verwacht. De bewoners zijn vooral benieuwd naar de onderzoeken op het gebied van luchtkwaliteit en geluidshinder.

Voorzichtige resultaten zijn geboekt rondom de compensatie voor garageboxhouders die een garagebox hebben op het bedrijvencomplex in de Berlaerstraat. Na een half jaar wachten is er eindelijk een minicontract opgesteld door de eigenaar van de garageboxen en de gemeente. Garageboxhuurders ontvangen nu bij opzegging van de huur en het inleveren van de sleutel een vergoeding van 750 euro. Het gaat om circa 80 garageboxen. Dit is ook goed nieuws voor de 18 garageboxhouders in de Itterestraat. Zij zullen naar verwachting eenzelfde compensatie ontvangen van gemeente Helmond die de garageboxen heeft overgenomen van de woCom en nu dus eigenaar is. Over de compensatie naar huurders van bedrijfspanden zijn nog geen gegevens bekend.

In een mailbericht aan de raadscommissieleden RF en MO&E heeft de belangenvereniging BUITEN(ONS)OM haar zorg uitgesproken of het bedrag (9,9 miljoen euro) dat gereserveerd is voor grondverwerving ten behoeve van het tracé BuitenOm wel afdoende zou zijn. De mail is besproken in de raadscommissievergadering Ruimtelijk Fysiek van 16 november 2010 bij agendapunt 4. Krediet afronding stedelijke ring (tracé BuitenOm). Op het door de vereniging berekende tekort van ruim 1,3 miljoen euro werd door de wethouder Verkeer en Stedelijk Beheer niet inhoudelijk ingegaan. De wethouder zegde wel toe dat het gereserveerde budget zeker niet overschreden zal worden.

De belangenvereniging BUITEN(ONS)OM heeft na lang wachten ook eindelijk een inhoudelijk antwoord gekregen op haar zienswijze die zij op 3 november 2009 heeft afgegeven aan het college B&W. Op 21 oktober 2010 vond een gesprek plaats met coördinerend wethouder Helmond West en de betrokken gemeenteambtenaren. De wethouder en de gemeenteambtenaren gaven toe dat zij zich vergist hebben in het aantal te slopen objecten (woningen, bedrijfspanden, garageboxen) ten behoeve van de realisatie van tracé BuitenOm. Door de enorme tijdsdruk is er ook geen gedetailleerde kostenberekening gemaakt voor het tracé BuitenOm. Het feit dat de voorkeur voor tracé BuitenOm boven de keuze Cortenbachtracé, door het college B&W is bepaald, nog voordat de gemeenteraad op de hoogte is gesteld, werd door de wethouder noch bevestigd noch ontkent.

De wethouder gaf na het gesprek aan dat gezien de complexiteit van het WOP Helmond West met al zijn bouwstenen in combinatie met de tijdsdruk in besluitvorming, het onvermijdelijk is gebleken dat er niet altijd zorgvuldig is omgegaan met de communicatie en de doorberekening van cijfers. Dit zou echter niet van doorslaggevende betekenis zijn geweest in de bepaling van keuzes die uiteindelijk gemaakt zijn. De belangenvereniging sprak na afloop van het gesprek de waardering uit dat er nu eindelijk door de gemeente meer inhoudelijk gereageerd is op de Zienswijze en dat de gemeente toegeeft dat er niet altijd goed gecommuniceerd is naar bewoners, raadscommissies en gemeenteraad en dat er fouten zijn gemaakt in de doorberekening van cijfers voor de beide Tracékeuzes. De vereniging betreurt het wel dat door de late reactie van de gemeente op de Zienswijze de belangenvereniging de mogelijkheid is ontnomen om zaken aan de orde te stellen binnen de gemeenteraad voorafgaand aan de besluitvorming. Mogelijk had de besluitvorming dan een andere wending genomen en beter onderbouwd kunnen worden.

Een troost is dat de activiteiten die de belangenvereniging onderneemt, gewaardeerd worden door de wijkbewoners en ook door degenen die de regie hebben bij het wijkontwikkelingsplan. Rond de jaarwisseling mocht de voorzitter van de belangenvereniging een mooi bloemstuk ontvangen van woningbouwvereniging woCom als dank voor de inzet in de wijk Helmond West. De participatie in de Meedenkgroep Openbare Ruimte werd door gemeente Helmond beloond met een vrijwilligersattentie als dank voor de inzet.

Mien out of the box

Hersenwandel

2011-01-23T22:56:00.000-08:00

Vanuit het hier en nu dring ik diep door naar binnen. In uw actualiteit wel te verstaan. Met mijn woorden neem ik bezit van uw gedachten. Ik sta even bij u stil. En u, u wacht af. Op mijn volgende zin. Heb ik uw aandacht nog? Is het wel interessant wat ik u te berde breng? Prikkel ik uw nieuwsgierigheid afdoende? Of verval ik in zinloos geneuzel? Verdoe ik uw kostbare tijd?

Ik zeg het u heel eerlijk. Ik ben verslaafd aan schrijven en zintuigpenetratie. Het zijn oorzaak en gevolg van de hersenwandel die ik bij u pleeg. Ik wil namelijk graag onder uw ogen komen en binnendringen in uw oren. Tastbaar wil ik zijn. Kortstondig vertoeven in uw brein. U mag mij proeven, ruiken, voelen, zien en horen. Ja, u mag zelfs van mij dromen.

Nou moet u niet onmiddellijk naar uw neus grijpen. Ik stink niet hoor. Hooguit ruik ik een beetje. Dat is columnzweet. Door opwinding en schrijfdrift worden mijn okselporiën aangesproken. Ze worden gestimuleerd door mijn schrijfspieren. Best lastig hoor om nog een pen te hanteren in dit digitale tijdperk. Als ik nu in een schrijfkramp schiet, schiet u dan in een lachkramp? Dat zou ik fantastisch vinden. Een glimlach op uw gezicht toveren.

Nu ik hier toch zo bij u binnendring zal ik u verder van dienst zijn. Leest u mij maar eens even hardop voor. Kunt u mij horen? Ik zit nu actueel in uw rechteroor. Dat oor behoeft dringend onderhoud. Grote schoonmaak zo gezegd. Te beginnen in de gang. Daar moet nodig gestofzuigd worden. Wat een smeerboel. Ook het aambeeld zal ik eens flink onder handen nemen. Ah, hier is een hamer. Daar kan ik me in ieder geval een weg mee beitelen. Ik ga op zoek naar de buis van Eustachius. Ook al zo’n smeerpijp. Bah, bah.

Hee hallo, bent u daar nog. Het gehoororgaan heb ik nu ook gevonden. Dat lag hier een beetje te doezelen tussen wat hersenkwabben. Wat een puinhoop. Die kwabben liggen helemaal dwars. Ik zal maar meteen wat orde scheppen in uw brein. Ik zie dat u behoorlijk in de war bent. Maar ja, wat wil je. Er spookt een columnist rond in uw brein. Die probeert u van uw stuk te brengen. Gewoon negeren. Die gaat vanzelf weer weg.

Lees ik lekker? Een beetje wazig misschien? Dat kan zo maar zo zijn. Ik sta hier namelijk op uw netvlies. En het moet gezegd worden, die ramen van u die kunnen wel een sopje gebruiken. Nu kan ik wel een emotioneel stukje schrijven zodat u spontaan gaat huilen, maar misschien is het net zo handig als u eventjes hard in uw neus knijpt. Dan wellen de tranen vanzelf op en kan ik uw ramen wassen. Zout water geeft goede glans en ontneemt de dofheid uit uw ogen.

Kan nooit kwaad zo’n grote schoonmaakbeurt van zintuigen. Met een beetje geluk ga ik vandaag ook nog over uw tong. Bij de kapper, de haringman of misschien bij uw collega’s of bij uw partner vanavond op de bank. Ik vind het best. Dan dring ik ook nog door bij anderen. Zolang u mij maar niet uitspuwt. Dat zou ik zonde vinden en bovendien brutaal. Grote kans ook dat ik dan uitglijd tijdens mijn hersenwandel. Dat wilt u niet. Een glijpartij in uw hoofd.

Nee, houdt u mij gerust binnen. Laat mij tastbaar zijn. Prikkelend zijn op uw tong. Laat mij u behagen. Opdat u veel vreugde beleeft aan mijn actualiteit. Op dit moment ben ik actueel bij u binnen begrijpt u. En wie weet, misschien smaak ik in de nabije toekomst wel naar meer. Ik hoop het.

Mien prikkelt zintuigen

Letterdans

2011-01-11T15:47:00.000-08:00

Met mijn ogen dans ik over het toetsenbord. Waar staan die letters ook alweer? De E … ja, die staat tussen de W en de R. Hé, en daar meteen onder de R zie ik zowaar de F staan. Die tik ik twee keer op z’n kop en ga dan weer terug naar de E. Vervolgens spring ik met een hinkepinksprong twee letterbalken naar beneden op zoek naar de N. Tussen de B en de M zie ik hem al glimmen. De N staat met één poot stevig verankerd op de grond. De andere poot wijst fier de lucht in. De N is de meest lenige en buigzame letter van het alfabet is. Met zijn verticale spagaat maakt hij altijd indruk op mij.

Voor het volgende woord ga ik op zoek naar het horizontale equivalent van de N. De Z van Zorro. Ik zie hem helemaal links op de letterbalk al ongeduldig staan wachten. Naast de Shift komt hij veel te weinig aan de bak. Ik heb altijd een beetje medelijden met de Z. Hij lijkt voortdurend gebukt te gaan onder zijn eigen gewicht. Gevaarlijk helt hij achterover. Met een dichtgeknepen oog kijkt hij je aan vanachter zijn scherpe hoekige neus. Je moet altijd op de hoede blijven voor de Z. Voor je het weet kruist hij zijn degens met jou. Dat heeft ie geleerd van zijn vriend X, die naast hem staat. Ik ga verder op letterjacht.

Naar de O is het altijd even zoeken. Bovendien raak ik ook vaak in de war van zijn getailleerde cijfergenoot, de 0. De O en 0 houden elkaar altijd met een schuin oog in de gaten. De 0 staart vaak zo hevig naar de O dat zijn wenkbrauw rechtop is gaan staan. Ik geef snel een ros op de O en laat het staren voor wat het is. Ik spoed mij naar de volgende letter. De K staat in het midden van jongstleden, tussen de J en de L en dat is niet voor niks. De K is kreupel en heeft last van evenwichtsstoornissen. Een flinke zijspalk biedt hem ondersteuning. De J en de L houden hem gelukkig in toom.

Van de K ga ik weer terug naar de E en eindig tot slot weer bij mijn favoriet, de verticale spagaat. ‘Effen zoeken’ lees ik op mijn beeldscherm. Maar zoeken naar wat, vraag ik me af? Een jaar vliegt voorbij voordat je het in de gaten hebt. Je weet absoluut niet meer wat je allemaal in dat jaar gezocht hebt. Ik neem mij dit jaar dan ook voor mijn zoektocht van elk moment te genieten en ook van de weg er naar toe. Effen zoeken naar ‘effen zoeken’ op mijn toetsenbord is daarvan een mooi voorbeeld. Het bewust zoeken en intikken van iedere letter geeft een voldaan gevoel. Ik ben ook altijd weer blij als ik zie dat de letters op hun plek staan. Daar kun je op bouwen en vertrouwen. Het zijn belangrijke sleutels voor een goed verhaal.

Maar stel je nu eens voor dat die letters op je toetsenbord hun plekje beu zouden worden. Door saaiheid of door jaloezie. Sommige letters nemen een tactische plek op het toetsenbord in en worden vaker aangeslagen dan andere. Dat wekt afgunst. Ik kan me voorstellen dat een letter Q of B ook wel eens in het middelpunt van de belangstelling wil staan. De afgunst kan leiden tot letterrebellie of een strategisch letterspel. Stel je eens voor dat de letters iedere nacht een cha, cha, cha dansen op je toetsenbord totdat ze niet meer kunnen en vervolgens positie nemen op de plek waar zij die nacht uitgeput neervallen. Dat zou wat zijn.

Gelukkig hebben cijfers minder last van jaloezie. Zij zijn veel volgzamer. Dat is ingegeven door hun strenge mathematische opvoeding. Zij weten hun plek in de hiërarchie. De cijfers kennen zo hun eigen pikorde. Cijfers zaaien alleen verwarring zodra zij ingezet worden bij moeilijke taken als worteltrekken en vermenigvuldigen. Zet ze dan maar eens op de goede volgorde. Gelukkig bieden cijfers, sociaal als ze zijn, ondersteuning bij de letterdans. Iedere avond tellen slaan ze het ritme en tellen hardop mee. En 1, 2, cha, cha, cha. En 3, 4, cha cha cha.

Mien Letterdance

Klantvriendelijkheid

2011-01-08T15:28:00.000-08:00

Ik doe altijd wat de klant belooft. Ze maken mij niet gek. Als de klant belooft dat hij zijn portemonnee gaat halen, bel ik hem altijd even na. Voor het geval hij dat vergeten is. Meestal zijn ze aangenaam verrast als ze mij aan de telefoon krijgen.

“Ja, hallo meneer Boodschap, u spreekt met meneer Winkelmans. Ik ben even benieuwd, heeft u uw portemonnee al gevonden? Ik maak me eigenlijk een beetje ongerust.”
“Ehhh … mijn portemonnee vergeten, o ja, dat klopt … ehhh … ik kwam onderweg een vriend van mij tegen, vandaar dat ik nog geen tijd had om terug te komen.”
“Is niet erg meneer Boodschap, wachten wij gewoon nog even. Ik maak er wel even een kleine notitie van. Maakt u vooral geen haast. We hebben tijd genoeg. Tot zo!”
“Kan ik dan nog even de hond uitlaten, onze Blacky moet nodig plassen!”
“Prima, maar bedenkt u wel, wij sluiten stipt om 17:00 uur. De winkelworstwarenwet schrijft voor dat wij onze klandizie afhandelen tussen 08:30 en 17:00 uur. Daar dient u zich aan te houden. Tot zo!”

Zo nu is het een kwestie van geduld bewaren. Ik ken mijn klanten en probeer mij altijd in te leven in hun beslommeringen. Blacky klinkt als een kleine hond. Kleine plas dus. Ze wonen om de hoek. Ik geef meneer Boodschap een half uur.

“Ja, hallo meneer Boodschap, hier nogmaals met meneer Winkelmans. Zeg het is nu 16:30 uur en ik heb u nog niet terug gezien. Dat is niet netjes en niet conform de afspraak. Weet u wel wat dit voor gevolgen heeft voor onze economie?”
“O sorry meneer Winkelmans, onze Blacky moest ook nog een grote boodschap doen. It runs in the family. Ha, ha. Ahoewwwwwww. Blacky, koest l!!.”
“Nou, nou, nou, meneer Boodschap, dat zijn geen grappen hoor. U bedient zich hier van een flauwe smoes. Iedereen moet zijn steentje bijdragen aan de financiële crisis. Ik geef u nog 10 minuten.”

Meestal sorteert deze handelswijze het beoogde effect. Een klant moet niet denken dat ie mij voor het lapje kan houden. Ik ken mijn pappenheimers. Gelukkig is meneer Boodschap doorgaans zeer meegaand en snel van begrip. Aha, daar is hij al.

“Goedemiddag, meneer Boodschap, u hebt uw portemonnee weer gevonden?”
“Ja, hij zat in mijn andere broek. Nogmaals sorry voor de overlast. Doet u mij nu maar dat mooie biefstukje waar we het vanochtend over hadden.”
“Tja, meneer Boodschap dat zal niet meer gaan vrees ik. De biefstuk is uitverkocht.”
“Maar u zou toch een biefstukje opzij leggen voor mij?”
“Ja, ja, ho eens even, zo zijn we niet getrouwd. U hebt verzuimd op tijd terug te komen. Daar kan ik als vleesboer geen rekening mee houden hoor. Ik heb hier nog een kilo zult, daar zult u het mee moeten doen! Dat is dan twaalf euro dertig.”
“Twaalf euro dertig! Voor een kilo zult waarom ik niet gevraagd heb?”
“Ja, meneer, dat is twaalf euro dertig. U weet niet welke doodsangsten ik heb uitgestaan dat ik die biefstuk niet meer op tijd verkocht zou krijgen. Dat moet ik helaas aan u doorrekenen.”
“Dat kunt u niet maken meneer Winkelmans!”
“O jawel meneer Boodschap, ik beroep mij op de winkelworstwarenwet artikel 3.5 en wilt u nu zo vriendelijk zijn te betalen. Het is al bijna 17:00 uur!”
“Nou het is dat het zo slecht gaat met de economie en ik wel wat kan lijden. Alstublieft!”
“Dank u wel en tot ziens meneer Boodschap, doet u de deur achter u dicht?”

Zolang je maar vriendelijk en duidelijk bent tegen je klanten komt het altijd goed. In zware tijden moet je elkaar helpen. Desnoods met harde maatregelen. Zo’n winkelworstwarenwet komt dan goed van pas. Mij eten ze in ieder geval de kaas niet van het brood.

Mien Hoofdkaas

Herkenbaar

2011-01-07T06:04:00.000-08:00

Dat zoek ik op.
Wat?
Herkenbaar.
Oh, waar?
Op de fameuze website voor lezers en schrijvers.
Hoe ga je dat doen?
Door te turven.
Wat ga je dan turven?
Het aantal keren dat het gebezigd is als reactie op een column.

Waarom?
Omdat dit spuuglelijke woord mij dwars zit.
Hoezo?
Het is een dood woord en ik ben er klaar mee. Het woord ligt al begraven in zijn kist. Herkenbaar ligt opgebaard in zijn herkenbaar. Ik zou zeggen zand erover. Schrappen dat woord.

En, wat is de uitslag?
Nou, zo’n 45 keer geturfd.
Zo weinig?
Het aantal valt inderdaad wat tegen. Maar de impact van dat woord, die is zo groot.
Viel er nog iets op bij de telling?
Ja, de oude bekenden die voorbij kwamen. Het waren er veel.
Wie kwam je zoal tegen?
R@@f, Kobus, Li, Mercurius, archangel, senaphonex, Yannick, Godspeed en sally.

Verder nog iets leuks tegengekomen?
Ja, wat aardige titels.
Zoals?
Auratrauma, Cursus man-zijn, Avondgedonder, Kramperen, Gebruikerssyndromen
Wat was daar bijzonder aan?
De titels kwamen eventjes tot leven in mijn sweet memories. Twee columns lokten veel herkenning uit. Vintage van Li en ook Two to tango van Raindog werden ieder door drie lezers herkend. O ja, en Kees Schilder en Li zorgden het vaakst met hun columns voor herkenning. En lezer Wright gebruikte het afschuwelijke woord het meest in zijn reacties.
Herkenbaar?
Nee, niet herkenbaar. Ban dat woord toch eens, koekenbakker. Gebruik liever herinnerkist. Een mooie kist waarin herinneringen niet worden opgebaard maar gekoesterd.

Conclusie van je zoektocht?
Li zorgt met haar columns voor de meeste herkenning onder ColumnX-lezers. Als erelid heeft zij aldus niet voor niets erkenning gekregen. Klapte zij nog maar eens uit haar herinnerdoos.
Wil je de lezers tot slot nog iets meegeven?
Deel het de hele wereld mede, vanaf heden rust herkenbaar in vrede. Amen.

Mien Herinnerkistje

American Pie

2011-01-05T06:17:00.000-08:00

Met een brede kwast gooit hij wijdbeens zijn streken op het witte doek. Spetterend schreeuwt de verf om meer. Een grote leegte wil gevuld worden. Angstig blikt de dader in de ogen van zijn metgezellen. Wat nu? Hij wil van geen kookles weten, maar vreest zijn meesters.

Vincent, Joseph, Marcel, ze kijken elkaar vertwijfeld aan. Welk antwoord moeten zij Jackson geven? Kleur bekennen zit er voorlopig niet in. Daarvoor is er al te veel en te vaak aangekliederd. Modelkunstenaars die zich meer dan eens aan de ezel hebben gestoten. Nee, een antwoord zwart op wit zit er deze sessie niet in.

Jackson is de twijfel langzamerhand beu. “Jongens jullie laten me geen keus. Ik ben niet bang voor blauw geel of rood.” Met een brede glimlach grijpt hij drie spuitbussen. Vincent ziet ineens grijs. Joseph verslikt zich in een stukje citroen en Marcel, die veegt wat broodkruimels bij elkaar. De sterren van het bekladde doek staan erbij alsof ze een pijp zien roken. Of is het geen pijp?

“'Weet je wat wij moeten doen?” roept Joseph tegen zijn kompanen. “Wij moeten het ruimer zien. De lucht is de grens! Wat is jullie oordeel?” Tja, Vincent die van oordelen alles wist kon dat van die grens en zo wel beamen. Toch krabde hij van twijfel nog eens achter zijn oor en stootte Marcel prompt in z’n zij. “Hee, Marcel jij bent toch specialist in grensgevallen, jij bent toch van d’n Belgique, wat vindt jij er eigenlijk van?”

“Awel zunne, ik ben het niet eens met d’n Joseph. Hij ziet die luchtgrens als Leitmotiv en ik zie daar helemaal geen brood in. Het is allemaal gebakken lucht. Veel liever bak ik zoete broodjes of beter nog een American Pie. Yes, that will do, Jackson bake us or spritz uns an American Pie, behind your Jaypan Fan.”

"Miljaar nog an toe zeg! En wat willen de mannen er bij drinken? Whisky en wijn?" Zei Jackson in gebroken Vlaams. "Ik heb liever aardappelen!" Probeerde Vincent nog. Misschien dat de anderen dat nooit hebben begrepen! Bij Marcel begon zijn franc te vallen. “Oké, voor Vinz absinth, für Joseph ein Bier und etwas Sauerkraut, voor mij unne Tripel en ik geef Jackson zijn Daniel’s en dan geven we van patat.”

Jackson polkte nog wat zenuwachtig aan zijn neus voordat hij in z’n eerste spuitbus kneep. En voilà. De eerste druppel deed bij Marcel zijn bloed koken. Hij deed zijn overall naar beneden en liet zijn eieren en bleke Belgische kadetjes zien. "Je weet waar je die protkunst van jullie kunt steken? Waar de zonnebloemen niet groeien! En durf dát maar eens aan je broer te schrijven!" Daarbij keek hij met een schuin oog naar Vincent die zo rood werd als een tomaat.

Zonder blikken of blozen duwde Jackson de blauwe spuitbus omgekeerd in het zwarte gat van Broodthaers. Echter niet voordat Joseph er een stevige dot vet op had gesmeerd. Marcel danste vervolgens van schrik spontaan de horlepiep. Blauwe druppels spatten op het witte doek uiteen, met welhaast Mondriaanse precisie. "Mais ceci c’est ne pas une horlepiep, ceci c’est une dripping, merveilleuse !!!" riep Marcel blij.

Vincent was intussen naar de keuken gelopen en rommelde wat in de lade met bestek. Hij vond het wel welletjes. Hier is geen eer aan te behalen. Ze begrijpen het toch niet. Misschien zullen ze het wel nooit begrijpen. Wie niet luisteren wil moet maar voelen, dacht Vincent. Hij griste boos de flessenlikker uit de lade en nam voor de zekerheid ook een pannenlap mee.

"Nou Marcelleke, laat uw broekske nu nog maar eens zakken?" Met behulp van de flessenlikker barbariseerde Vincent de bruine gouache op het tableau van de inmiddels droge en saaie spuittextuur. Een niet onaardig tafereeltje ontspon zich voor de ogen van de kunstgroep. Een landelijk kerkje met een pastoor, wat nonnen en een kruis. The big four of the Artistic Church konden hun vreugde amper bedwingen en doopten hun magisch realistisch plastiekske onmiddellijk om tot pièce de résistance du 21e siècle met de waanzinnige titel: Hello, hello, mister American Pie.

Co-column geschreven door LouisP en Mien

Schrijftechnisch

2010-12-30T06:32:00.000-08:00

Wat een afschuwelijk woord. De bedenker van dit woord heeft bij taalkundig wellicht een belletje horen rinkelen en gedacht, dat kan ik beter. Dan krijg je zo iets lelijks als schrijftechnisch. Op mijn laptop wordt dit woord door mijn tekstverwerker steevast rood onderlijnd. Ja, ja, een rode lijn met een ferme consequente krul. Zelfs mijn tekstverwerker steekt er de draak mee. Negeren denk ik dan. Alles negeren en never nooit niet toevoegen aan mijn woordenlijst.

Gelukkig is schrijftechnisch nog niet ingedaald in het Daalse Dikkertje. Stel je eens voor, dat na schrijftaal ineens het woord schrijftechnisch opdoemt. Om de verdoemenis niet. Dat gaat niet gebeuren. Daaltaal staat dat niet toe. En terecht. Brengt mij meteen bij schrijftaal. Ook al zo’n maf woord. Het geschreven woord zie ik alleen maar in tekstballonnetjes verschijnen, boven zielen die niet zeggen wat ze bedoelen. Meestal kijken ze heel beteuterd als ik hen daar op aanspreek. Alsof ik met een naald door hun luchtballonnetje prik. Mijn Aha-erlebnis verwordt dan plotseling tot hun Hoho-erlebnis. Hun schrijftaal glijdt dan meestal af van spreek- naar schreeuwtaal. Vloeken heet dat.

Schrijftechniek vind ik dan wel weer een geschikt woord. Ik wordt soms zelfs lyrisch als ik zie hoe sommige lieden hun schrijfmiddelen hanteren. Of dat nou is met Oost-Indische inkt, ganzenveren, potloden, pennen, ballpoints, krijt of toetsenbord, het maakt me al niet uit. Zolang de techniek maar uitmondt in schoonschrift, pas de problème. Zodra de teksten geschreven of gedrukt staan zie ik echt niet meer met welke techniek ze tot stand zijn gekomen. Uitzondering hierop vormt de kalligrafie. Niet te verwarren met palligrafie. Knap hoe de Chinezen deze kunst bedrijven. Maar allez, dat mag je ook verwachten van een volk dat doordrenkt is met de leer van Confucius. Ik moet hierbij wel onmiddellijk toegeven dat ik ook af en toe confuus wordt van al die gekrulde letters.

Schrijftechniek veronderstelt ook het bestaan van schrijftactiek. Slinks schrijven noem ik dat. Hoewel schrijvers van rechts kunnen er ook wat van hoor. Het geschrevene kan je soms behoorlijk op het verkeerde pad brengen. Experts in het schrijven van tussendoorregels zijn ons allen bekend. Ze drijven de burger vaak tot waanzin. De schrijftactici vinden vooral emplooi in de rechtspraak, het notariaat, de ambtenarij en het geldwezen. Daar is het tussen de regels door schrijven en lezen tot een rechtse hobby verheven. Sommigen weten het ook goed te oreren. Luchtschrijven in kleine lettertjes heet dat.

Ergo error. So what. Een paar foutjes op de pagina is heel normaal in het internettijdperk van vandaag. Ik zou zeggen, lig er niet al te veel van wakker. Want laten we even erelijk zijn. Qua schrijftechniek behoort erelijk eerlijk te zijn. In het multimediale minimale interfacetijdperk worden ook de foute kleine lettertjes voor lief genomen. Zowel de palli- als de kalligrafen onder ons zullen dit naar eer en geweten beamen. Voor kleine lettertjes biedt een beamer dan wel weer soelaas. Beam me up Scotty onderschrijft in spreektaal eens te meer dat schrijftechnisch never nooit van deze wereld kan zijn.

Mien ferme taal

Columnpies

2010-12-22T06:38:00.000-08:00

Eén voor één tik ik de letters via mijn toetsenbord de laptop in. Daar mogen ze eventjes de polonaise dansen. In mijn hoofd rangschik ik vervolgens de letters tot woorden. Soms op de automatische piloot en soms in dichterlijke vrijage. De laptop schrikt er van. Hij raakt in de war van zijn eigen spelling. Zijn beeldscherm begint dan spontaan te knipperen. Alarmfase roodt wordt ingezet. Ho, ho, rood zonder t. Sommige woorden herkent mijn laptop niet eens. Dom blondje, zou je bijna zeggen. Van word wordt je soms echt gestoord. Om over in excel maar niet te spreken.

Het beeld van mijn laptop blijft zwart. Inktzwart. Dat komt omdat ik zwarte vingers heb. Dat krijg je van druipende inktcartridges. Ik ga bijna door mijn typelint als ik naar mijn vingers kijk. Een grote inktvlek druipt richting mijn laptop die naast de printer staat te lonken. Wachtend op wat nieuwe woorden. Hoe kan ik die vlek nou stoppen? Langzaam druipt de inkt richting laptop. Liever zag ik dat ie afdroop. Woorden schieten me nog steeds niet te binnen. Mijn hoofd probeert nog letters te ontwaren in de zwarte blinde vlek, maar helaas, tevergeefs.

Derde alinea en nog geen zinnig woord gerept. Rap rappen en dan schiet me vast iets te binnen. Zo niet dan wordt het weer eens als vanouds columnpies. Mijn neus trekt op. Ik schud de foute letters en woorden van me af en spoel door. Zoute zure oude lucht dringt door in mijn neusvleugels. Urine kristalliseert rondom de toetsen van mijn keyboard. De sleutel naar het schrijftoilet heb ik nog steeds niet gevonden. Ongeduld hoopt zich op. Ik houd het niet meer. De column dringt op mijn inktblaas. Hij moet de ether in. Nu. Zend.

Mien Tipt

Weeka Opulaire Oorden

2010-12-13T06:44:00.000-08:00

Vandaag is de uitslag van het Weeka van Meest Opulaire Oorden. Ben zeer benieuwd welke oorden in het nijdperk van Iekielieks winnen. De meest maffe oorden zijn dit jaar genomineerd in de categorie oetbal. Balansbandje en schandaaltreffer scoren erg hoog. Vreemd want Jesper droeg bij ooreelt nooit een bandje om zijn olsen. Hij trof wel schandaal bij Ajax met Zweeds oetbal.

Oordenboekenleverancier An Dale maakt vandaag bekend welke van de tien genomineerde opulaire oorden gewonnen heeft. Olitiek maakt rote kans met oorden uit de vorming van het abinet Utte. Wat te denken van een gedoogregering die knetterrechts is? Mochten deze twee oorden uit de boot vallen dan kan er altijd nog een dreigtweet gestuurd worden naar An Dale. Die krijgt dan mogelijk last van acute bestuursobesitas.

In de keuken hebben we dit jaar erg veel last van de knoflookcrisis. Een vette oliewolk dwaalt dwars door een stinkende keuken. Daar worden Mie Oliver en Pardon Mie Ramsey bepaald niet vrolijk van. Bijna half Nederland wordt dat wel van talententelevisie en andere bagger. Iek hij is de chef, Oer zoekt rouw, Hersenszijnlos, Olland got talent, the Oice of Olland en O you hink you can dance? zijn bij iedereen favoriet.

Okertje en Terretje zijn natuurlijk de allergrootste super toppers bij Hersenszijnlos. Laat ze daar maar lekker daggeren, toch? Vraag me nu alleen af waarom de droogneukdans als opulair oord niet zelf genomineerd is. Lallemaal kijken dus vandaag. Alles is live te volgen op Nternet. Maar wat is nu eigenlijk jouw avoriete oord? IJken dus @ vandale.nl. Lik hier.

Ien van Daal

Afvalrace 08: Food for thoughts

2010-12-10T06:54:00.000-08:00

December is een barre maand voor mensen die proberen af te vallen. Roodgeklede oude mannen verstopt achter grote witte baarden, struinen dan lonkend met snuisterijen door het hele land. Het zijn vaak sluwe incognito kooplieden die marchanderen met foute letters en suikergoed. De verlokking is in de decembermaand alom aanwezig. In overvolle vitrines en luidruchtige reclames die lelijk schreeuwen: Kijk mij eens lekker zijn! Pepernoten, kerstkransjes ze vliegen dagelijks rond de oren. Wie kan dan nog de verleiding weerstaan?

Alleen een sterke geest die kan de boel nog redden. Een onvermurwbaar brein dat overuren draait om geursensoren en smaakpupillen in toom te houden. Het vege lijf dat af wil vallen heeft in de wintermaanden extra bescherming nodig. Chocola lonkt immers overal, in alle vormen. Vloeibaar, vast, maar vooral in vluchtige gedachten. De smaak van chocola, je proeft het op het puntje van de tong. Chocola, een sensatie die voortdurend lijkt te kwispelen op een snakkend gehemelte. Wie durft nee te zeggen tegen zulke verzoekingen? Een sterke geest in een gezond lichaam biedt mogelijk soelaas.

Sportief bewegen dat blijkt de redding in mijn zoete kilostrijd. Sinds kort onderwerp ik mijn geest en lichaam aan oefeningen op een roeiapparaat. Ik kweek daarmee de nodige spierballen, zowel in hoofd, lijf als ledematen. Door inspanning verzet ik zowel mijn spieren als gedachten. In mijn roeizadel schuif ik ritmisch op en neer, soms gebogen, soms gestrekt. De zoete gedachten schuiven met me mee. Zwoegend in trance zie ik af en toe de Kerstman aan mij verschijnen. Het rode zwaargewicht wekt bij mij slechts medelijden. Bepaald geen rolmodel waarvoor ik zwicht. Bij deze gedachte span ik altijd extra stevig mijn buikspieren aan.

Ho, ho, ho, soms lijkt de teller op mijn roeimachine hevig door te slaan. Als de meter bijna 1000 slagen telt, druppelt het zweet me in de nek. In precies een half uur tijd wip ik meer dan 1000 keer heen en weer. Dat lijkt hardop gerekend haast gekkenwerk. Maar toch, de tijd lijkt amper te verstrijken. Een half uur in gedachten verzonken dan stroomt een hele wereld aan je voorbij. Het geeft je food for thoughts en stilt in ieder geval de honger. Een half uur drijf ik door in wilskracht, volharding en discipline. Trots en dapper stap ik daarna voldaan uit mijn boot. Na wat rekkingoefeningen is de minimissie weer volbracht. Onder de douche spoel ik de noeste arbeid van me af. De weegschaal tovert een brede glimlach op mijn smoel, 84 kilo schoon aan de haak. Ook volgende week zal ik de boot niet missen.

Mien rows a boat

Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo - - - Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo - - - Middelomtrek: 103 cm

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2010. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Project Buiten Om (14): Compensatie garageboxhouders

2010-11-13T16:42:00.000-08:00

De uitwerking van de wijkontwikkelingsplannen in Helmond West verloopt erg traag. Na wat gesprekken met de coördinerend wethouder Helmond West en gemeenteambtenaren was er aanvankelijk hoop gecreëerd op een wat vlottere aanpak en betere communicatie van zaken. Het blijken maar weer eens harde lessen. Het geduld wordt weeral eens op de proef gesteld. En weer wordt duidelijk dat het de gemeente is die de maat bepaald.

Waar hebben we het over? Sinds 2 juni 2010 wachten zo’n 80 garageboxhouders die hun garagebox verliezen door de aanleg van de stedelijke ring op een vergoeding die is toegezegd. Vanaf het moment dat zij de huur opzeggen ontvangen zij namelijk 750 euro compensatie. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Na herhaaldelijke verzoeken om ook de daad bij het woord te voegen is er nog steeds geen regeling getroffen. De gemeente verschuilt zich achter de gemeentelijke grondaankoper die in onderhandeling zou zijn met de eigenaar van de garageboxen. Er moet eerst nog een minicontract opgesteld worden. Daar blijken meer dan 4 maanden voor nodig te zijn. Tot op heden hebben de garageboxhouders nog geen minicontract tegemoet gezien en weten zij niet wat te doen. Zij leveren hun sleutel voorlopig nog niet in en betalen vanaf het moment van huur opzeggen geen huur meer. Het wachten blijft nu op de 750 euro compensatie.

Als belangenvereniging probeer je de vinger aan de pols te houden. Tijdens een gesprek met de coördinerend wethouder en zijn gemeenteambtenaren (21-10-2010) kun je aandacht vestigen op de vertraging. De wethouder bevestigt dat het lang wachten op een regeling erg vervelend is voor gedupeerden en geeft opdracht om dit zo spoedig mogelijk op te lossen. Hoopvol wachten gedupeerden dan op het minicontract. Alleen helaas, de communicatie valt stil.

Vervolgens kun je als belangenvereniging nogmaals de zaak onder de aandacht brengen bij de gemeenteambtenaar die opdracht heeft gekregen van de wethouder om dit verder te regelen en in goede banen te leiden. De belangenvereniging stuurt een mailbericht op 3 november 2010. Dit wordt niet beantwoord. Na een herhalingsmail op 9 november komt er eindelijk antwoord. De gemeenteambtenaar is helaas door ziekte niet in de gelegenheid geweest om te antwoorden maar gaat er spoedig achteraan. Hij verwijst in de beantwoording van de mail naar een afspraak die er nu ligt tussen de grondaankoper en de eigenaar van de garageboxen. De afspraak staat gepland voor 12 november 2010. We zijn zeer benieuwd of er nu op initiatief van de gemeente uitsluitsel komt.

Gelukkig draagt de eigenaar van de garageboxen ook zorg voor de huurders. Want hij wil de zaken voor hun netjes regelen. Afwachten maar dus weer. We hebben als belangenvereniging de gemeente Helmond gevraagd om in ieder geval voor december uitsluitsel te geven hoe één en ander geregeld wordt voor de garageboxhouders. Het zou helemaal mooi zijn als dan ook het minicontract klaar is.

Mien Patience

Memento animali: Darwin's Darlings

2010-10-04T09:32:00.000-07:00

Even gebeld met Darwin. Zeg makker, kun jij mij vertellen wat voor beest ik hier in handen heb? Het lijkt in zijn gedragingen verrekte veel op een uil. Of is het een sluwe vos met veren? Ik dank je de koekoek om zo’n dier op mij af te sturen. Wat een nestbevuiler. Enig idee welk territorium dit maffe dier bestiert? Het beest heeft behoorlijk last van opvliegers en is vaak in de rui. Het is een gevederde opruier.

En brullen dat ie kan. Met zijn witte manen lijkt hij verdomd veel op een bejaarde versie van Loekie de Leeuw. Met dit verschil dat hij absoluut geen humor heeft. Bovendien maakt hij ook nog eens slecht reclame in het buitenland. Hij blijft ook voortdurend in ieders nek hijgen. Beste Darwin, kun jij mij vertellen welke gedragsstoornissen nog meer bij deze schreeuwlelijk horen. O ja, en heel irritant. Hij steekt ook voortdurend zijn tong naar buiten. Spottend als een kameleon. Daarmee vangt hij voortdurend vliegen af.

Ja, dit vreemde beest is van vele markten thuis. Hij blijft voortdurend kriebelen, als een luis in de pels. Krabben heeft totaal geen zin en slaan nog minder. Toch jeukt het behoorlijk. Als deze Jodocus zijn kwak niet krijgt dan draait hij zijn kont tegen de krib. Soms, heel soms, in een verloren moment, begint hij spontaan te huilen. Met grote droeve, lede ogen kijkt hij mij dan aan. De gladjanus. Als ik hem dan troost prikt zijn snor in mijn nek. Liefst zou ik hem dan onmiddellijk de Noordzee in willen drijven. Lekker laten dobberen voor de kust van Engeland. Daar voelt hij zich als een vis in het water. De bastard.

En beste Darwin, weet je wat zo vreemd is, hij komt vrijwel altijd weg met zijn apenstreken. Af en toe is het net een dolle stier. Een brute olifant in een porseleinkast. Als één van de grootste evenhoevige zoogdieren staat hij vaak op zijn achterste poot. Hij deelt dan met zijn foute ik, zonder gewij, vaak rake klappen uit. Gelijk een woeste boxkangoeroe. Amai zunne, een Vlaams kieken zou er bij verbleken. En kakelen dat ie kan. Als een kip zonder kop. Oh my God. Ik houd mijn hart vast als dit beest doorgefokt gaat worden.

Lieve Darwin, ben maar blij dat jij dit clownentijdperk niet hoeft mee te maken. Je zou versteld staan van alle mutanten die je tegen zou komen. Over de biotoop van dit levende fossiel maak ik mij eigenlijk nog de meeste zorgen. Hij is niet in toom te houden. Zijn expansiedrift is grenzeloos. Als doorgeslagen crusader tart hij misgelovigen wereldwijd. Hoe dubbel. Want van crossing borders heeft hij totaal geen besef. Een keffende beagle is, het spoor totaal bijster.

Maar nu de hamvraag beste Charles. Waar is het nu precies evolutionair misgegaan met deze holhoornige droogkloot uit Xhosa? Binnen zijn habitat zet hij zich af tegen varkens. Maar zelf gedraagt hij zich als een domme koe. Wat een rund? Hoe brengen we dit grillige dier nu back to basic. Liefst voor dierendag. Want hoe wild sommige beesten zich ook gedragen, ze verdienen uiteindelijk allemaal een vette knuffel. Dear Darwin I won’t kill your darlings. I just kiss them.

Thema column ingezonden op www.columnx.nl
Ter gelegenheid van dierendag 4 oktober 2010
Ingezonden onder alias: raad_wie_ik_ben

The living iPad

2010-10-01T15:04:00.000-07:00

Hosanna, eindelijk heb ik haar weten te bemachtigen, the living iPad. Wat zullen mijn vrienden jaloers zijn. Met mijn living iPad kan ik werkelijk alles. Zij is onderhoudsvriendelijk en gemakkelijk in het gebruik. Zeer aantrekkelijk bovendien. Ik kan amper met mijn vingers van haar afblijven. Ik neem haar overal mee naar toe. Zelfs naar het toilet. Verslavend is mijn living iPad. Zij gaat nooit naar bed, en heeft nooit honger. Ze is altijd online en houdt me voortdurend wakker. Ze biedt comfort en amuseert mij.

Got myself a crying, talking, sleeping, walking, living iPad
Got to do my best to please her, just 'cause she's a living iPad
Got a roving eye and that is why she satisfies my soul
Got the one and only walking talking, living iPad

Mijn living iPad is zeer geliefd. Iedereen wil haar hebben. Haar looks zijn onweerstaanbaar. Er gaat een hypnotiserende werking van haar uit. Mensen staren haar voortdurend aan. Ze fluistert voortdurend lieve woordjes in mijn oor en lacht me altijd vrolijk toe. Dat werkt zeer ontspannend. Fijngevoelig als ze is, reageert ze spontaan op mijn strelingen. Ze volgt al mijn commando’s op. Ze schakelt gemakkelijk en is een kei in het pop-uppen. En ontelbare spelletjes weet ze met mij te spelen. Het verveelt nooit. Ze pleased en teased. Ik koester mijn oogappel en let goed op dat ik haar niet kwijtspeel.

Got myself a crying, talking, sleeping, walking, living iPad
Got to do my best to please her, just 'cause she's a living iPad
Got a roving eye and that is why she satisfies my soul
Got the one and only walking talking, living iPad

Take a look at her hair, it's real
And if you don't believe what I say, just feel
I'm gonna lock her up in a trunk
So no big hunk can steal her away from me
Got myself a crying, talking, sleeping, walking, living iPad

Mien Delicious

Helpdeskboy

2010-09-21T14:52:00.000-07:00

“Mag ik even uw PC-nummer weten, meneer?”
In lichte paniek staar ik apathisch naar mijn elektronische toverdoos. Met mijn ogen scan ik alle getallencombinaties af die mogelijk mijn PC-nummer zouden kunnen duiden. Securitycode, verpakkingscode, processorcode. Mijn hele PC staat vol cijfertjes. Maar waar kan ik in hemelsnaam mijn PC-nummer vinden?

“Het bestaat uit twee letters gevolgd door zes cijfers en het staat waarschijnlijk boven op uw PC, meneer.” Ik trek mijn antieke toverdoos met veel kabaal onder mijn bureau vandaan en warempel, daar zie ik een plaatje met inscriptie PS123456.
“Ja, meneer, bij een laptop was het eenvoudiger geweest”, hoor ik de helpdeskboy aan de andere kant van de lijn triomfantelijk zeggen. Hij heeft duidelijk mijn gemorrel en gestuntel door de telefoon waargenomen. Ik geef snel mijn PC-nummer door.

“Mag ik nu even uw PN weten?” Mijn hersens kraken, wat was dat ook alweer, PN? O ja, mijn personeelsnummer. Niet te verwarren met mijn telefoonnummer dat op één cijfer na hetzelfde is. Ik antwoord braaf en hoest de cijfers op. Vervolgens gaat de helpdeskboy verder met het diepte-interview.
“Hebt u de PC al een keer uit- en opnieuw aangezet?”
“Jazeker, antwoord ik voldaan.”
“Oké, en daarna doorloopt uw PC een security-scan, klopt dat? Tja, dat is vervelend hè, telkens zo’n check-up? En vervolgens worden er nieuwe patches geïnstalleerd, klopt dat? Mooi. Dan ga ik nu uw PC overnemen.”
“Er verschijnt een pop-up op uw beeldscherm en u wordt gevraagd om mij toe te laten op uw PC. Met remote control neem ik dan uw PC over. Daar komt ie.”

De laatste twee minuten van deze conversatie met de helpdeskboy voorspellen niet veel goeds. Ondanks de oorlogskretologie probeer ik rust en geduld te bewaren. Bijna mijn volledige doopcel heb ik moeten lichten alvorens er iets zinnigs over mijn PC-probleempje naar buiten komt. Nu ik eenmaal contact heb mag ik het niet verliezen. Er zitten nog veel wachtenden op de lijn. Dat weet ik. Zelf heb ik ook bijna 10 minuten moeten wachten.

Plots verschijnt het pop-up-scherm voor mijn ogen. Ik geef de helpdeskboy toestemming om mijn PC over te nemen. De cursorpijl vliegt als een razende roeland kriskras over mijn beeldscherm. Drie vensters worden achter elkaar open geklikt. Maar helaas, de vijand zit elders verhuld. De lijn en de cursorpijl vallen stil. De stilte duurt wel erg lang.
“Hallo helpdeskboy, bent u daar nog, kunt u mij even uitleggen wat er gebeurd, ik wil er wel wat van leren hoor?”
“Nou meneer, uw instellingen staan niet goed. U hebt ook een verouderd besturingssysteem en Internet Explorer kan daar niet mee overweg. Verder conflicteert uw Acrobat Reader met een andere PDF reader, die meegekomen is met de laatste patch.”

Mijn hersenen verwerken de nieuwe informatie. Even overweeg ik een andere hulplijn in te zetten. Maar ach, verdorie, dat kan niet, mijn toestel is immers al bezet. Aan de andere kant van mijn kantoor hoor ik een collega luid grinniken. Leedvermaak of herkenning?
Ik antwoord de helpdeskboy: “U stuurt mij werkelijk waar van de regen in de drup. Ik vraag alleen maar waarom mijn PC zo traag werkt en vervolgens wordt mijn PC seniel verklaart en ervan beticht dat hij zich inlaat met applicaties van slecht allooi. Daar kan die PC niets aan doen hoor?.”

“Wat zegt u, voor dit soort kwesties moet ik bij een andere afdeling zijn? Maar dit is toch de helpdesklijn? O, daar gaat u niet over? Bij wie moet ik dan zijn om mijn PC te begraven? Bij Facilitaire Zaken? Dat meent u? Die komen hem dan ophalen? En dan gaat ie naar afdeling EHBPC voor een acute digitale transplantatie. Dat vind ik nou niet bepaald klantvriendelijk. Ik zou graag als klant wat meer easy geholpen willen worden. Een beetje klanteasy zal ik maar zeggen. Dat zou ook een stuk beter zijn voor uw klandizie. O, u hebt al genoeg klanten. Nou tot volgende week dan maar weer, dag.” In mijn oor klinkt irritant: “Tuut, tuut, tuut …” De helpdeskboy is alweer op weg naar een nieuwe klus. En ik, ik bel Facilitaire Zaken.

Mien redder in nood

Zeldzame klant

2010-09-16T13:40:00.000-07:00

Pardon meneer, hoezo ben ik hier klant? Omdat ik hier toevallig door de winkel loop? Dat noem ik nog eens voorbarig. Omdat ik hier toevallig voor u toonbank sta? Absurd. Hoezo, u vindt mij lastig? Ik ben op voorhand noch klant noch lastig. Integendeel. Ik ben een door u zeer gewenste, vriendelijke mógelijke klant. Zodra ik met mijn papieren euro’s om uw oren sla, gaat u spontaan kwispelen.

Hoezo, u vindt mijn benadering agressief? U bedoelt wellicht assertief. Ik zeg waar het op staat. Overal en altijd. Daar heb ik toch recht op, als mogelijke klant? Hoezo … ssssttttt … iedereen hoort mij? Dat is toch de bedoeling. Ik ben hier toch bij de gehoorafdeling? Ik word hier toch zeker wel gehoord? Mooi, dan staan onze klokken in ieder geval gelijk.

Wat mijn vraag nu is? Wat denkt u? U houdt mij nu toch niet voor het lapje? Dan bent u mij kwijt hoor. Wat zegt u? U neemt mij zeer serieus. Ja, dat mag ik hopen. Ik behoor namelijk tot het uitstervende ras zeldzame klanten. Daar zou u als winkelier zeer zuinig op moeten zijn.

Maar vertelt u mij eens, wat heeft u zoal in de aanbieding? Wat zegt u, er zijn geen aanbiedingen? Vanwege de recessie? Dat kunt u niet maken. U wentelt uw economische crisis toch zeker niet op mij af, als zeldzame klant. Ik kan u verzekeren, met dit soort kermispraktijken kunt u mijn mogelijke aankoop, mijn Koninklijke Return of Investment én mijn coulance, acuut vergeten. Nee, precies, dat wilt u niet.

Dus, wat gaat u daar aan doen, Mister Sell? Ah, u gaat overleggen met uw baas Tell? Gaat u gang. Ben benieuwd hoeveel pijlen Tell op zijn boog heeft. Ik laat me hier toch zeker niet voor mijn kop schieten. Doet u mij intussen maar alvast een kopje koffie.

Pardon, u hebt geen koffie? Vanwege een koffieboycot? U knijpt uw zeldzame klanten af met een koffieboycot? Hoezo, u hebt geen keus? De boycot is goedgekeurd door de WPC? U bedoelt te zeggen, de winkeliersvereniging van de PC staat hier volledig achter? Wat goedkoop. Nooit geweten dat in de PC door crisis een dergelijke armoede wordt geleden.

Enfin, haal nu maar onmiddellijk baas Tell erbij. Met hem heb ik een appeltje te schillen. Een schot in zijn edele roos kan hij krijgen. Geen koffie in de PC? Wat een gierigheid. Op deze manier verliest u klandizie, als u dat maar weet. Dit ernstige euvel zal ik melden bij de Vakbond Zeldzame Klanten. De VZK will not be amused. Schending van koffierecht is een kwalijke zaak.

Wat zegt u? De heer Tell heeft geen tijd voor mij. Dan is deze foute Willem de sigaar. Het koffierecht is voor zeldzame klanten een fel bedongen recht. De VZK zal hier ongetwijfeld werk van maken en contact opnemen met de KKS, de Koninklijke Koffiebranders Stichting. Ik vrees dat de gehele PC dan op de blaren zal zitten én aan de slappe thee. Mij ziet u hier voorlopig niet meer terug. Geen koffie in de PC. Waanzin. Tot nader orde bivakkeer ik bij Brandmeester’s of AH. Adieu.

Mien Koffienood

Project Buiten Om (13): Chronologische terugblik

2010-09-02T07:35:00.000-07:00

Het is ruim een jaar geleden dat wijkontwikkelingsplannen in Helmond West bekend werden gemaakt.
Dit had grote impact op wijkbewoners en leidde tot oprichting van een belangenvereniging. Tijd voor een korte terugblik. Eerst een chronologische opsomming van data en feiten om inzicht te geven in acties die zijn ondernomen om de informatie rondom de wijkontwikkelingsplannen helder te krijgen.

06-07-09: Coördinerend wethouder Helmond West bezoekt onaangekondigd wooneigenaren met de mededeling dat hun huis gesloopt wordt voor de completering stedelijke binnenring
13-07-09: Informatieavond aanvankelijk voor wooneigenaren, maar na beraad, ook voor andere gedupeerden (verenigingen, ondernemers, etc…)
14-07-09: Bekendmaking Wijkontwikkelingsplannen Helmond West (WOP) aan wijkbewoners
10-08-09: Oprichting Belangenvereniging BUITEN(ONS)OM
14-08-09: Zorgbrief van BB(O)O gericht aan B&W, raadscommissie Ruimtelijk Fysiek en de pers
23-08-09: Radio-interviews met leden BB(O)O over WOP t.b.v. Brabant Nieuws (Omroep Brabant)
24-08-09: Tv-opnamen met leden BB(O)O over WOP t.b.v. Brabant Nieuws (Omroep Brabant)
30-08-09: Commissie Ruimtelijk Fysiek is verrast door plan West. Opdracht is niet goed uitgevoerd. (artikel Zondagnieuws)
02-09-09: Verwarring over aantal te slopen woningen (artikel Eindhovens Dagblad)
09-09-09: Gesprek met opbouwwerker over onrust in Helmond West met voorzitter BB(O)O
30-09-09: Gesprek bestuur BB(O)O met twee wethouders en diverse gemeenteambtenaren
08-10-09: Forumavond met fractievoorzitters m.b.t. WOP Helmond West georganiseerd door BB(O)O
10-10-09: Radio-interview Stadsradio Helmond met voorzitter BB(O)O
13-10-09: Presentatie voorlopige Zienswijze WOP Helmond West van BB(O)O in spreektijd voorafgaand aan commissievergadering Ruimtelijk Fysiek
13-10-09: Presentatie WOP Helmond West en bijbehorende raadstukken door gemeenteambtenaren aan raadscommissie Ruimtelijk Fysiek
03-11-09: Aanbieden definitieve Zienswijze WOP Helmond West van BB(O)O aan B&W en pers
10-11-09: Tv-opname met leden vertegenwoordigers BB(O)O over WOP voor Tv Kanaal Helmond
10-11-09: Brandbrief BB(O)O voorgelezen in spreektijd voorafgaand aan gecombineerde raadscommissievergadering (commissies RF / MO&E / S) over concept WOP Helmond West
01-12-09: Raadsvergadering besluitvorming WOP Helmond West. Plannen worden goedgekeurd met voorbehoud dat gedupeerden goed geïnformeerd en voldoende gecompenseerd worden.
26-01-10: Brief aan burgemeester Helmond over uitblijven inhoudelijke reactie op Zienswijze BB(O)O
28-01-10: Telefoongesprek voorzitter BB(O)O met opbouwwerker n.a.v. onrust en onduidelijkheid bewoners over uitvoering plannen WOP
29-01-10: Buiten(Ons)Om wacht tevergeefs op antwoord (artikel Eindhovens Dagblad)
01-02-10: Verzoek aan grondaankoper gemeente Helmond om aankoopprocedure op schrift te stellen
04-02-10: Brief van B&W met reactie op Zienswijze BB(O)O
24-02-10: Vergadering Klankbordgroep Helmond West met toezegging wethouder dat BB(O)O een aankoopprocedure op schrift ontvangt en dat er op verzoek van BB(O)O een informatieavond komt voor garageboxhouders en huurders bedrijfspanden
12-03-10: Officieel sloopbericht woningbouwvereniging woCom aan huurders (tevens ingangsdatum Sociaal Plan)
17-03-10: Gesprek met opbouwwerker over actieve rol voor BB(O)O binnen WOP Helmond West
26-03-10: Schriftelijke aankoopprocedure op hoofdlijnen ontvangen
02-06-10: Informatieavond afbouw stedelijke ring voor garageboxhouders en huurders bedrijfspanden. Tevens zijn uitgenodigd bewoners van de overzijde van de spoorlijn die nog niet persoonlijk geïnformeerd zijn
09-06-10: Overleg nieuwe coördinerend wethouder Helmond West en gemeenteambtenaren ter kennismaking met bestuur BB(O)O.
29-06-10: Uitnodiging aan BB(O)O voor deelname aan de Meedenkgroep Openbare Ruimte
30-06-10: Ondertekening Samenwerkingsovereenkomst Helmond West door gemeente Helmond en woningbouwvereniging woCom.
05-07-10: Toezegging afspraak coördinerend wethouder voor inhoudelijke bespreking Zienswijze B(O)O) op hoofdlijnen in september 2010.
21-07-10: Eerste bijeenkomst Meedenkgroep Openbare Ruimte

Bovenstaande activiteiten hebben wijkbewoners en leden van de belangenvereniging behoorlijk kruim en tijd gekost. Gelukkig heeft het ook resultaat opgeleverd. Netwerken zijn ontstaan en er is draagvlak gecreëerd. Scepsis ten aanzien van wijkontwikkelingsplannen én de belangenvereniging is omgebogen naar erkenning, acceptatie en waardering. Laat niet onverlet dat een aantal zaken geen goedkeuring dragen. Zoals de incorrecte en onvolledige weergave van cijfers waarop de uiteindelijke besluitvorming van wijkontwikkelingsplannen is gebaseerd.

Moeizame communicatie met de gemeente werkte vertragend en verlammend op het helder krijgen van standpunten. Onduidelijkheid rondom te slopen panden zorgde voor verwarring. De opdracht die door de gemeenteraad werd meegegeven aan het college is niet naar behoren uitgevoerd. Raadscommissies werden laat en onvolledig ingelicht waardoor beslissingen overhaast en niet goed overwogen genomen zijn. Het tijdverschil in datering en overhandiging van raadsstukken die ten grondslag liggen aan de besluitvorming bevestigd dit.

Vooralsnog handhaaft de belangenvereniging het standpunt dat completering van een stedelijke binnenring niet thuishoort in een drukke woonwijk. Zeker als mogelijke alternatieven niet of onvoldoende zijn onderzocht.

Op dit moment wordt door gemeente Helmond in diverse projectgroepen gewerkt aan de voorbereidingen op de uitvoering van de diverse bouwstenen uit het WOP. Op het gebied van communicatie en burgerparticipatie komt langzaam garen op de klos. De nieuwe website www.helmondwest.nl en de Meedenkgroepen leveren hieraan een positieve bijdrage.

Helmond West staat aan de vooravond van uitvoering van de wijkontwikkelingsplannen. Een aantal bewoners heeft al een nieuwe woning gevonden of is daarmee bezig. Nu maar hopen dat de economische crisis geen vertragende factor wordt. Met regelmaat wijzigen de bouwplannen in diverse Helmondse projecten. De wijkbewoners in Helmond West wachten met geduld de herontwikkeling af. Dat doen ze immers al jaren.

Mien

Siem

2010-07-25T08:20:00.000-07:00

Vier letters in een woord, vijf parels aan een kroon. Zo wordt een kleine telg groots aangekondigd. Keizerlijk onthaald in een hete zomer in juni 2010. In een Nederland volledig in de ban van voetballende Oranje elfjes. In een verwilderd Nederland op zoek naar een nieuw kabinet. Kleurrijke Vuvuzela’s en ijverige Twitteraars laten luidruchtig van zich horen, kleine Siem is geboren.

Siem, een flinke knaap met alles erop en eraan. Bijna drie en een halve kilo schoon aan de haak. Hij schittert roze, blank en blauw in een Stokke op wielen. Klaar om met verwondering de wereld te veroveren. Vele harten bonzen, van familiegeluk en vriendenpret. Van Atteveld tot Mientjes. Siem vindt een trotse vader en moeder aan zijn zijde. Ericsson wordt Siemsson, HRM wordt SRM. Een kleine familie gaat op levenswandel.

Met Siem naar Siem in Denemarken. Dansend en zingend op de tonen van Stromae: “Alors on danse, alors on chante.” Siem luistert en verhoort. Als roze wolk is hij geland in een groene Tilburgse banlieu. Als lieve stoere stamhouder en Kruikenzeiker. Met een vette knipoog, schuin boven een klein stomp neusje, palmt hij aandoenlijk oma en opa’s zo maar in. Op grote handen en voeten wordt hij gedragen.

Kobodaishi zei het al: Stroom, stroom, stroom, de loop van het leven gaat almaar door. Zeker op 25 juni, een bijzondere dag. Vanuit een blauwe hemel pinkt overgrootmamma, precies 37 jaar na dato, trots een traantje weg. En ook oma houdt het boven niet droog. Gaudi, Jansen, en Georgen, Orwell en Michael, zagen op deze dag het licht. Foucault, Cousteau, majoor Bosshardt en Michael Jackson knepen juist hun ogen dicht.

Lang geleden op 25 juni deed een vaccin tuberculose voor het eerst in de ban. Belgen zagen op 25 juni een nieuw nummerbord verschijnen. In 2150 zullen vele mensen, 7 minuten lang, op deze dag, in het duister staan. Behalve kleine Siem. Want die blijft vanaf heden, voor altijd gloren.

Groen als gras droomt hij lekker weg en zal voortvarend door het leven gaan. Als kleine tijger en als kreeft. Ambitieus en zoekend naar bewondering, laat hij zich daarbij graag regeren door de maan. Maak plaats, maak plaats, maak plaats, voor een nieuwe lieve wereldvriend.

Oudoom Mien

Hittegolf

2010-07-20T09:30:00.000-07:00

Zwetend rol ik uit bed. Ik heb nauwelijks het idee dat ik geslapen heb. Op weg naar de badkamer doorklief ik zware warme slaapkamerlucht. In de winter ben ik blij met zo’n warme deken maar nu verwerp ik hem. Een nat washandje geeft verkoeling en ook de koude tandpasta die ik door mijn mond borstel werkt verfrissend.

Snel naar het toilet. De koelste plek in huis. Extra lang blijf ik zitten en overweeg om het kleinste kamertje in te richten tot vaste verblijfplaats, totdat de hittegolf opgezouten is. Een bedje past er net in. Laptop en koffiezetapparaat installeren en klaar is Kees. Mijn vrouw haalt me uit de droom. Ze klopt op de deur. Of ik op wil schieten.

Snel verzamelen we spulletjes voor een dagje pierewaaien aan het water. Lekker vertoeven langs de waterkant in de schaduw van dennenbomen en robuuste Polen. Zij bevolken massaal het vakantiepark. De zon is al heet en ik gooi vliegensvlug mijn kleren uit. Een horde schaatsenrijders begroet mij als ik het lauwe venwater in stap. Oppassen dat ik niet op een kikker trap. Koude- en warmtegolven glijden afwisselend langs mijn benen. Een aangenaam gevoel.

Terwijl ik wat baantjes trek valt mijn blik op een doucherek aan de overkant. Ik zie een klein jongetje in een veel te grote roodwitblauwe zwemkniebroek zijn armen heffen onder de waterstralen. De zon zet zijn rosse bolleke in vuur en vlam. Oranje boven denk ik onmiddellijk. Vanavond speelt Nederland de WK voetbalfinale tegen Spanje. Een hitte- en oranjegolf houden Nederland in een haast verstikkende houdgreep.

Uit het water laat ik me opdrogen door warme zonnestralen. Vervolgens nemen mijn vrouw en ik een witte zonnemelkdouche. We zijn klaar voor de BBQ. De zon prikt al snel in onze ruggen. Zodra we sudderen draaien we om. Op mijn teen landt een grote libel. Zijn glazige ogen draaien in de rondte. Na een poos vliegt hij weer verder. In mijn hoofd klinkt de begintune van M.A.S.H., een populaire TV-serie uit de jaren 70.

Pretgeluiden in een vreemde taal klinken boven de waterspiegel. Ik zie 10 Polen in het water een menselijke piramide bouwen. Theatrale beroepsdeformatie. Ze hebben veel plezier samen. Het Oostblokcircus trekt veel bekijks. Zelfs de badmeester kan er om lachen.

Twee ouders lopen rustig langs de waterkant. Tussen hen in loopt een kleine knaap van amper 9 jaar druk mobiel te bellen. “Nee Herman, ik kan vandaag niet. Ik ben op de camping met mijn ouders. Ik kan niet komen spelen, te druk, gaat echt niet lukken. Andere keer misschien. Wat zeg je …..” Onverstoord blijft hij al bellend tussen zijn ouders inlopen en struikelt bijna over twee eenden die zijn pad kruisen. Ik ben helemaal verbaasd en voel behalve de zon nu ook mijn leeftijd prikken.

Het zonnen maakt hongerig. Ik haal twee witte boterhammen met gebakken ei uit de koelbox. Uit plastic bekertjes drinken mijn vrouw en ik donkere ijskoude thee. De rest van de dag geven we ons over aan zomerse loomheid. De warme lucht maakt kortademig. Het wordt tijd om naar huis te gaan. Snel nog even ijsjes scoren. Die smelten voordat ze onze mond zien. Het ijs drupt langs de kin.

Ik knoop de grote handdoek om mijn middel en verwissel zo snel als ik kan mijn zwembroek voor een oranje Nastaseslip. Natte handdoeken, krantje, kruiswoordpuzzels en zwemprullaria verdwijnen in de tas. Totaal verzadigd van zon lopen mijn vrouw en ik naar de uitgang. Het hete zand schuurt in onze sandalen. Tevreden en voldaan glijden we in onze groene bakoven op wielen en varen richting huis. De hittegolf heeft ons vandaag niet klein gekregen.

Mien Zonnelach

Klantenbederf

2010-07-19T09:40:00.000-07:00

“Hoe goed bent u eigenlijk voor uw klanten? Ik zie er hier namelijk maar weinig rondlopen.”
Max Fruit moest het antwoord even schuldig blijven. Dit vroeg om een tactisch antwoord. Waarom stelde zijn schoonvader in spé überhaupt deze vraag? Max besloot het grote klantenspel mee te spelen.

“Beste meneer Jong, als bedrijfsleider van dit casino ben ik degene die de vragen stelt. Ook al bent u voor mij een belangrijke klant, uw vraag vind ik ongepast. Zeker gezien de setting waarin wij ons bevinden. Een casino dat afstevent op een faillissement is gebaat bij een meer positieve benadering van zijn clientèle.

“Nou, meneer Fruit, dat ben ik niet met u eens. Ik zie op diverse schermen met regelmaat familieleden van u voorbij komen. En onder ons gezegd, zodra ze op één lijn staan valt er veel te winnen, nietwaar? De vraag is alleen, waar zijn die klanten die zo goed gezind raken van uw familieleden en hoe goed bent u voor ze?

“Meneer Jong, u bent waarachtig geïnteresseerd in de filosofie van het klantenspel. Dat zie ik onmiddellijk. U hebt gelijk, wij zijn gebaat bij fruitige klandizie. Zoals u wellicht weet heb ik persoonlijk een gruwelijke hekel aan gelijkgestemde familieleden. Dat kost namelijk geld. Ik hecht belang aan diversiteit. Liefst zie ik alleen vreemde eenden in de bijt. Helaas happen die maar mondjesmaat toe.”

“Maar meneer Fruit u hebt ze wel nodig hoor. Hoe wilt u anders de tering naar de nering zetten? U weet, ik heb een dochter die helemaal verzot is op spelletjes. Hoe wilt u haar dan plezieren? Met uw staat van dienst hebt u vast geen last van beroepsdeformatie en zult u ook andere dingen doen dan alleen maar gokjes wagen? Ik zie u denken. U denkt, dus u gokt!”

“Beste meneer Jong, ik doe er werkelijk alles aan om het onze klanten naar de zin te maken. Cocktailtje hier, chipje daar. Onze dienstverlening is customer made. Zelfs voor oosterse klanten. Hebt u al kennisgemaakt met onze kamelenrace, die is erg hot op het moment.”

“Nou liever niet, meneer Fruit. Ik ben allergisch voor kamelen en ijsberen. Ze lopen mij veel te veel heen en weer. Nee, ik hecht meer waarde aan standvastigheid. Vooral waar het mijn dochter betreft. Zoals u wellicht zult begrijpen ben ik niet van plan om haar in een wespennest te plaatsen zonder wespen of in het hol van de leeuw zonder leeuw. Dus vertelt u mij maar eens, wat hebt u uw klanten te bieden? Om te beginnen, uw belangrijkste klant. Mijn dochter.”

“Rozengeur en maneschijn, meneer Jong. Ik beloof het fruit te koesteren. Ik speel open kaart met u. U hebt immers mijn troef in handen. I will keep all my customers satisfied, even if they are strange fruit. En als u mij nu wilt excuseren. Ik heb een afspraak met een belangrijke klant waarvan ik de lol niet wil bederven. Zij heeft een houdbaarheidsdatum die vraagt om een zekere mate van stiptheid. Ik zie u volgende week aan het altaar. Dan zal ik oogsten wat u gezaaid heeft. Tot ziens.”

Mien

Lieve Lita

2010-07-15T23:02:00.000-07:00

Co-column geschreven door Mien en Arta

Het was midden in de nacht toen het plotsklaps gebeurde. Ineens vloog mijn raam open. Vervolgens een zachte plof op de grond. Even moesten mijn ogen aan de duisternis wennen. Op de grond zag ik een klein mannetje zitten met opgetrokken knieën.

"Ik ben van de maan gevallen. Het doet pijn", snikte het mannetje luid.
Normaalgesproken zou ik in een situatie als deze moord en brand gillen. Maar één opmerkelijk feit weerhield mij hiervan. Het rechtopstaande plukje haar op zijn hoofd. Roodwitblauwgespikkeld en glimmend van gel. Het leek licht te geven. Twee felgroene oogjes fluoresceerden mij tegemoet. Het mannetje zag er moe uit.

"Wat heb jij een raar roodwitblauwgespikkeld lichtgevend haarplukje op je hoofd?" was mijn eerste reactie.
"Nee, jij trekt zeker volle zalen?" klonk het triest.
Ik besefte plots dat ik met mijn krulspelden in er niet bepaald charmant uitzag. Maar dat maakte op dit moment niet zoveel uit.
"Wat wil je eigenlijk, weirdo?"
"Ik wil alleen maar naar huis, dat is alles."
"Nou dan vertel eerst maar eens even hoe je heet."
Opflikkerende ogen.
"Htoubrky is mijn volwassen naam. Op de maan noemen ze mij meestal Mister Sandman."

Ik was helemaal verbaasd. Spontaan zette ik het bijpassende liedje in, waarmee ik toch hoopte wat verdriet weg te nemen bij het kleine manneke. Niets bleek minder waar. Het ventje vloog in blinde woede boven op mijn eenpersoonsbed.
Ik reageerde stoïcijns.
"Mijn naam is Lita en als je niet heel snel weer op het matje gaat, dan zet ik een tweede couplet in."
"Nee!" schreeuwde Sandman. "Ik wil niet voor niets naar huis. Elke keer als ik van de maan val beland ik bij een aardling. Zodra ik mijzelf dan voorstel begint ie dit afschuwelijke lied te zingen."

Mijn nieuwsgierigheid werd alsmaar groter.
"Waarom val jij telkens van de maan? Heb je soms last van evenwichtsstoornissen?"
"Nee, het is veel erger. Ik leid aan narcolepsie en val dus telkens in slaap op de meest onverwachte momenten. Doordat mijn spieren verslappen, verlies ik bovendien controle over mijn zandemmer. Rampzalig want die is gevuld met magisch zand. Wanneer aardlingen het in de ogen krijgen vallen zij acuut in slaap. Je snapt mijn onrust. Zeker overdag."

"Ik kan je wel helpen, denk ik."
Hoopvol staart Sandman mij aan.
"Dat wonderlijke lichtgevende haarpuntje van jou op je hoofd, is dat geen antenne?"
"Ja, dat klopt, ik vang er van alles mee op."
"Mooi", roept Lita. "Morgenvroeg eerst naar Mediamarkt voor het nieuwste gallacticamobieltje."
"Je be-be-doelt... Je bedoelt dat ik jou kan gaan bellen?"
"Yep, zodra jouw zandemmertje valt bel je mij. Dan gooi ik hem weer naar je terug. Als ex-worstelares heb ik de nodige krachttraining gehad. Dat gaat zeker lukken."

De volgende ochtend ging Lita meteen naar de Mediamarkt. Gelukkig hadden ze nog voldoende gallacticamobieltjes op voorraad.

"Zo, zullen we ze maar eerst eens testen?"
Sandman toetst het gallacticanummer van Moeder Aarde in en meteen erachteraan het privénummer van Lita. Tot zijn verbazing klinkt het vrolijke deuntje 'Brandend zand' van Anneke Grönloh.
"Hee Lita, het werkt!"

Drie nachten later word ik wakker van Anneke.
"Hoi Lita, met Sandman”, klinkt het heel ver weg.
“Heb zojuist mijn zandemmer laten vallen. Gooi jij hem even back to the moon? Die klote narcolepsie ook!"
Al snurkend valt Sandman aan de telefoon weer in slaap. Ik loop snel naar buiten. De zandemmer vliegt recht op mij af en ik vang hem op. Snel doe ik wat rek- en strekoefeningen om mijn worstelarmen te ontspannen. Voordat ik de emmer teruggooi bedenk ik dat het eigenlijk best saai is op de maan. Kleurloos. Kaal. Ach, weet je wat? Ik stop gewoon wat lieve bloempjes in de emmer en wat tomatenplantenzaadjes, misschien wordt het daar dan wat gezelliger. Zo gezegd , zo gedaan.
Met een reuzenworp gooi ik de zandemmer inclusief inhoud richting maan.

Een berichtje van Mr Sandman volgt: Emmer geland, dank je wel. Ik vind je lief. Groet, Sandman.
Als ik naar buiten loop zie ik dat de maan veel vruchtbaarder moet zijn dan Moeder Aarde. Op het normaliter vrij nors kijkende hemellichaam prijkt namelijk een enorme tomatenlach.

Oranje boven

2010-07-08T23:01:00.000-07:00

Op een blauwe maandag zit ik in mijn bruine kroeg. Ik sta rood en zit op zwart zaad. De barkeeper is een rooie vrouw en een echte blauwkous. Zij zit aan mijn groene zijde en lacht witjes voor haar uit. Helaas ziet ze niet dat ik zwart zie van de honger en paars van de kou. Zij zoekt enkel witte plekken in mijn landkaart.

Ik trek mijn stoute schoenen aan.
“Lieve barvrouw, ik krijg nog een geeltje van jou.”
“Nou, ik dacht het niet, zie ik zo wit? Ik krijg namelijk van jou nog een rooie rug.” Ik laat het blauw maar even blauw.

Mijn opmerking werkt als een rode lap op een stier. De barvrouw schuift een papiertje onder mijn neus. Het wordt me wit om de neus. Daar staat het zwart op wit. 1000 euro schuld. Het wordt me groen en geel voor de ogen en ik krijg acuut grijze haren. Dat kan de bruine niet trekken.

In de grijze oudheid ga ik op zoek naar de rode draad en een witte pomp. Ik lieg dat het zwart ziet en bied de barvrouw zwart goud. Daarmee maak ik het echt te grijs. Ze weet niet zo goed wat ze daarmee moet. Op financieel gebied is zij een groentje. Ze wil me bont en blauw slaan. Dat mag wel met een rode letter in de almanak.

Als ik een aantal weken grijs rijd dan kan ik wellicht bij de barvrouw mijn zwart geld witwassen. Maar wel oppassen hiermee. Al te wit is gauw vuil. Wel even uitkijken dat mijn barmaten niet groen gaan zien. Zij zijn bepaald niet van de blauwe knoop en ik wil niet dat ze mij groen op het lijf vallen. De barvrouw beziet mijn barmaten door een roze bril. Het zijn bepaald geen prinsen op witte paarden.

Ik zie mijn maten denken. Rode baard, duivels aard. Heden rood, morgen dood. Het liefst willen ze de rode haan laten kraaien. De barvrouw denkt daar anders over. Dat is een witte raaf. Zij wil bij mijn barmaten best een wit voetje halen. Dat gaat zeker lukken. Die willen slechts één ding. De WK-finale zien.

Het grote grijze Tv-scherm kleurt trillend rood wit en blauw. Kleurrijke liederen worden ingezet. De kroegkanarie fluit mee. We snuiven alle kleuren van de regenboog. Witwassen is niet langer aan de orde. Nederland, zo groen als gras, wordt kersvers wereldkampioen. Bonte serpentines en slingers kunnen daarna weer in de doos. Alle kleuren behalve één. Die blijft ergens boven, voor altijd in het geheugen gegrift.

Mien Olé

De bal is niet rond

2010-07-01T22:47:00.000-07:00

Mijn leren voetbal van vroeger, altijd drachtig van vette modder en regen, was absoluut niet rond. Hij hing met leren draadjes aan elkaar. Bovendien was hij vierkant tegen mij. Hij deed absoluut niet wat ik wilde. Kruising zoeken en scoren? No way. Blauwe tenen kreeg ik van dat afgetrapte monster. En stinken dat hij deed. Zodra ik mijn neus tegen het natte leer duwde, zweefden mijn neusvleugels onmiddellijk naar een Nirvana waar junks jaloers van zouden worden.

Nee, de bal is niet rond. Nooit geweest ook. Kijk maar naar zijn geschiedenis. Ooit begon de voetbal zijn carrière in de vorm van een schedel. De Vikingers sloegen en trapten elkaar de kop in en schopten vervolgens hun schedels vierkant kaal. Men had niet echt controle over de richting die deze knoken bal uitging. In een poging het boerse spel soepeler te laten verlopen maakte men na verloop van tijd gebruik van opgeblazen varkensblazen. Achteraf ook geen succes. Na een kwartiertje trappen nam de lubberbal vormen aan die niet geassocieerd konden worden met rond. Bovendien werd de blaas continu lek geschoten.

In het huidige voetbal zijn behoorlijk wat karakteristieken van deze antieke ballen terug te herkennen. Sommige hoofden van spelers vertonen angstvallige gelijkenis met schedels en varkensblazen van weleer.

In 1855 werd een nieuwe poging gedaan om meer ronding te geven aan de bal. Charles Goodyear introduceerde gevulkaniseerd rubber in de voetballerij. De voetbal dreigde hierdoor uit de band te springen. De bal kreeg door deze toepassing wel een betere grip. Hij bleef nu lekker plakken. Voor de perfecte ronding werd heil gezocht in een andere materiaalsoort. Edel leer deed zijn intrede. De nieuwe bal kreeg ook nog een kleurtje en een veter. Je zou bijna denken, de voetbal is klaar voor een strandgang. Alleen een zonnebril en zonnecrème ontbraken nog.

Brazilië omarmde al snel deze sport met leren bal. Een likje verf om waterabsorptie tegen te gaan was daar niet nodig. Deze salonvoetballers waren mooiweerspelers. Als het regende voetbalden ze niet. Ook vonden de Brazilianen het grote onzin om twaalf lederen vijfhoeken en twintig zeshoeken met een leren veter aan elkaar te naaien. Daarmee kreeg je echt geen ronde bal. Zij gebruikten de veter voor andere doeleinden. Zij dekten er de scheidslijn mee af tussen vlezige rondingen en hielden daardoor hun gebruinde sambaballen in toom. Alleen op het strand en tijdens Carnaval uiteraard.

Op het Noordelijk halfrond braken westerse wiskundigen hun hoofd over de ultieme perfectie in de rondingen van de voetbal. De afknotting van een twintigvlak had nog niet geleid tot een wereldbal. Het bleef een stompe bal. Een rijgspel van vijf-, zes- en zevenhoeken bood ook geen soelaas. Elliptische, euclidische, hyperbolische krommingen ten spijt, het mocht allemaal niet baten. Ook de Siamese voetbal was geen succes. Twee voetballen waarbij de overgang tussen beiden ballen door zevenhoeken gebeurt was not done.

Zowel de voetbal als de wiskundigen dreigden door te draaien. Wijsgeergedachten cirkelden als bezetenen in complexe hoofden rond. Echter zonder chaos geen creativiteit. Het aaneenrijgen van driehoeken en zeshoeken vond toepassingen in de bouwwereld en in de geneeskunde. Het Eden Project in Cornwall bestaat uit niets anders dan aan elkaar gelaste grote voetballen. Voetbalidolatrie onder bouwvakkers is alom bekend. Wie DNA goed bekijkt ziet een opeenstapeling van regelmatige twaalfvlakken in twee verstrengelde spiralen. Het is dan ook niet vreemd dat veel artsen voetballiefhebber zijn. De voetbal zit hen in de genen.

Tegenwoordig is de voetbal van polyurethaan en luistert naar prozaïsche namen als Azteca, Etrusco Unico, Questra, Tricolore, Fevernova, Teamgeist en Jabulani. Daarbij denk je niet gelijk aan rond, maar wel aan pizza’s. Dat dit plastic balletje de Teamgeist op het veld af en toe hoorndol maakt mag duidelijk zijn. Maar hoe je de bal of wendt op keert, vetert of plakt, het blijft een afgeknotte icosaëder, en die is niet rond.

Mien houdt de bal hoog

Gebruikte bronnen:
http://www.kennislink.nl/publicaties/de-bal-is-rond
http://nl.wikipedia.org/wiki/Voetbal_(voorwerp)

Het waren 23 fijne dagen (23/23)

2010-06-28T04:25:00.000-07:00

"Sometimes it's better to travel than to arrive at your final destination" (Robert Pirsig)

Dat is wat bij mij het eerste opkomt als ik terug krijg op 23 dagen 23 dingen leren. Ik zie de cursus 23 Dingen als één grote snuffelstage. Handzame tools en toepassingen uit het walhalla van web2.0 heb ik ontmoet. Deze heb ik inmiddels deels geïntegreerd in mijn werk- en/of privéomgeving. Een aantal kende ik al en kregen door de hernieuwde kennismaking nieuw leven ingeblazen. Andere waren mij vreemd en zijn nu iets bekender geworden. Of ik ze blijf inzetten zal de toekomst uitwijzen.

Wel is duidelijk dat binnen het web2.0 de sky absoluut niet de limit is. Regelmatig zat ik tijdens oefensessies aan mijn tax qua bevattingsvermogen. Het leverde mij af en toe ook behoorlijk keuzestress op. Enerzijds heeft dat ongetwijfeld te maken met leeftijd. Een tiener of twen is vanaf zijn geboorte opgegroeid met multimedia en gewend aan snelle doorlooptijden van technische en webtoepassingen. Een veertiger heeft die bagage niet. Anderzijds ziet deze dan weer wel beter het nut en belang in van het meegaan in de tijd en zal op basis van capaciteit en adaptievermogen scherpe keuzes maken.

Wat ook bij is gebleven tijdens de cursus is de onbevangenheid en grensvervaging waarmee bepaalde waarden, normen en vanzelfsprekendheden in de samenleving te maken krijgen onder invloed van multimedia en nieuwe webtools. Als voorbeeld neem ik het in Nederland gekoesterde heilige goed 'privacy'. Het besef dat je hierin zelf een scheidslijn moet leren aanbrengen was voor mij zeer leerzaam. Het besef dat al datgene wat toevertrouwd wordt aan het internet, door menigeen vaak klakkeloos voor werkelijkheid wordt aangenomen. Het besef dat je voorafgaand aan publicatie op het internet doordrongen moet zijn van het feit dat tekst geïnterpreteerd kan worden en in vele gevallen ambigue is. Het besef dat wat je als tiener, twen, dertiger of veertiger etc... op het internet zet er in veel gevallen voor de eeuwigheid op blijft staan. Los van de relevantie en nieuwswaarde van het momentum kan het op latere leeftijd een geheel andere nieuwswaarde en betekenis hebben en in een andere context een totaal andere lading krijgen. Ik noem dat voor het gemak het historisch knip- en plak gevaar.

Nieuwe ontwikkelingen en vooruitgang zijn een groot goed en niet tegen te houden. In het Westen bevinden we ons hoog in de piramide van Maslov. De behoefte aan waardering en erkenning wordt door sociale media commercieel volledig uitgemolken in web2.0 toepassingen. Eerst mag je gratis ruiken aan al die mooie tooltjes totdat de verslaving zich van je meester maakt. Dan pas ontdek je de werkelijke identiteit achter het nieuwe tool. Juist dan ontluikt het economisch principe. Big business. De extra toeters en bellen blijken ineens geld te kosten. Ik juich dat enerzijds toe en anderzijds denk ik is dit nu wel echt een verrijking. Dat antwoord is pas te vinden zodra je de volgende schaal in de piramide van Maslov bereikt hebt, de zelfontplooiing of zelfactualisatie. Gelukkig biedt ook daarin het web2.0 leuke tools.

Tot slot een stuk evaluatie op maat voor trainers en ontwikkelaars van 23 Dingen.
- Wat waren je favoriete Dingen die je onderweg hebt leren kennen en gebruiken?
Weblog, RSS en Twitter
- Wat heeft dit leerprogramma “gedaan” met jou en met de organisatie waar je werkt?
De eigen afdeling v.w.b. webtools in beweging gebracht met hier en daar een sceptisch voorbehoud. Mij persoonlijk meer deelgenoot gemaakt van mijn afdeling. Fun gegeven. Mijn collega's beter leren kennen.
- Waren er dingen die je verrasten, als onverwacht resultaat van dit programma?
Het gemak waarmee een aantal tools toch redelijk eenvoudig ingezet kunnen worden. Weblog en Twitter bijvoorbeeld. De hoeveelheid nieuwe ontwikkelingen en toepassingen en de doorlooptijd. De voortschrijding in techniek binnen bestaande 'oude' tools.
- Wat kan er gedaan worden om 23 Dingen te verbeteren?
Meer tijd geven om dingen onder de knie te krijgen. Een les- leeswijzer vooraf meegeven. Duidelijk maken hoe je de cursus het beste kunt ingaan / aanpakken. De vele keuzes geven redelijk stress. Als je vooraf aangeeft dat je slechts enkele hoeft te bekijken en dat je er later altijd nog naar kan teruggrijpen haal je een hoop onrust weg. Beter 3 dingen echt goed aanpakken dan 10 half. Anderzijds kenmerkt de chaos die ontstaat ook juist de veranderlijkheid en het aanpassingsvermogen die deel uit moet maken van je eigen systeem, wil je bij kunnen blijven in een veranderlijke webwereld. Beter misgeschoten dan niet geschoten. Brengt mij weer terug bij de openingszin van dit weblogbericht.
"Sometimes it's better to travel than to arrive at your final destination"
Kortom: “23 Dingen was voor mij een leuke never ending ontdekkingstocht waarbij ik op een zowel relaxte als gestresste manier veel geleerd heb, zowel van mijn collega's als van web2.0 toepassingen.”

Rafels

2010-06-23T23:00:00.000-07:00

Al jaren zoek ik het. Maar helaas. Slechts zelden vind ik het. Het houdt me soms vierentwintig uur per dag bezig. Het vreet. Het wringt. Het wurgt. Het verstikt. Het neemt mijn hele zijn volledig in beslag. Het houdt me van de straat. Daarmee is alles gezegd. Geen enkele troost biedt de zoektocht. Ach, misschien is de weg er naar toe veel belangrijker. Het proces, het verlangen, het ondergaan. Maar als geen ander besef ik onmiddellijk, dit werkt niet bevredigend. Het schuurt en schurkt. Het krabt en het jeukt.

Ik woel en draai in mijn bed en schud het hoofd. Van links naar rechts, met mijn neus omhoog. Het kruipt en het kriebelt. Ik sta onrustig weer op. Ik moet het vinden. Buitenom of achterlangs. Het maakt mij niet meer uit. Misschien lukt het mij wel botweg dwars er doorheen. Niemand weet het antwoord. Niemand geeft mij richting. Ik kruip van ellende achter mijn PC. Mechanisch tolt de muis onder mijn vingers. Het beeldscherm flikkert. Ook het World Wide Web werkt niet mee. Nu word ik pas echt korzelig.

Nog niet eens een begin gevonden. Laat staan het einde. Het sleept en het trekt. Het spint en het rafelt. Onweerstaanbaar. Mijn mobiel rinkelt. Een SMS stroomt binnen. Hoop doet leven. Zenuwachtig slurp ik de letters van het scherm. Het bericht dringt maar langzaam tot me door. Mijn hulplijn weet het ook niet. Kon er geen touw aan vastknopen. Teleurstelling overmeestert mij. Nu pas ben ik echt ten einde raad. Alle lifelijnen heb ik uitgeprobeerd. Er rest maar mij maar één ding. Acceptatie. Dat wil ik niet. Naarstig zoek ik naar een laatste redmiddel.

Het redmiddel ligt pal naast me. Binnen handbereik. Ik hoef het alleen maar op te pakken. Maar ik, ik zie het niet. Ik wanhoop. Hoe is het mogelijk? Hoe sterker de wens hoe sterker de wil. Bijna blind van woede zie ik het licht. Zou het … nee … het is niet waar … dat kan niet. Het ongeloof verwondert. Een licht euforisch gevoel stijgt op in mijn hoofd. Ik juich en jubel. Ik jodel. Mijn doel is bereikt, de oplossing gevonden. Gekropen kwam het tot mij, door het oog van de naald. Daar ligt ie voor mij. Zomaar voor het oprapen. Mijn levenslijn, mijn rode draad. Ik knuffel en koester hem en laat nooit meer los.

Mien

Gezocht spin in het bibliotheekweb2.0 (22/23)

2010-06-21T07:20:00.000-07:00

Het is lang gelden dat een bibliothecaris zich als een vis in het water thuisvoelde in zijn eigen bibliotheek. Maar sinds de komst van bibliotheek2.0 gaat een wereld voor hem open. In de animale wereld herkent hij of zij zichzelf onmiddelijk terug als een spin in het oeroude web. Hij of zij pakt oude, nieuwe en rode draden onmiddelijk weer op zodra hij of zij met het digitale virus besmet wordt. Met een beetje mazzel blijf hij of zij plakken in een aanlokkelijk virtueel en kleverig web vol kansen.

Van Dale (2005) vermeldt niet voor niets bij spin: "de spin in het web, de persoon of organisatie waar alles om draait, de spilfiguur". Een spin in het web is dus vooral iemand die vanuit een 'strategische' positie alles overziet, goed kijkt en luistert, en snel reageert op ontwikkelingen. Kortom kwalificaties die naadloos aansluiten bij het profiel dat de moderne digitale wereld aan de oude bibliothecaris stelt. De oude bibliotheekwereld begint het langzaam te begrijpen.

Zo getuigt ook de vacature die ik onlangs online tegenkwam. Het zou me niet verbazen als deze inmiddels is vervuld.
Gezocht: bibliotheek2.0 bibliothecaris.
Met daarin een aantal leuke competenties verwoord:
- Kijkt voor de gebruiker uit en maakt de bibliotheek transparant
- Grijpt het gebruik van Web2.0-tools aan
- Gebruikt geen technische vernieuwing puur omwille van de techniek
- Neemt goede en snelle beslissingen
- Is een trendspotter
- Begrijpt waar het inhoudelijk over gaat

Nu nog even een nieuwe term verzinnen voor deze nieuwerwetse bibliothecaris. Een klinkende naam passend bij een klinkend hip profiel, liefst in het Engels. Een schot voor de boeg. Wat te denken van Loungewizard, Spidermanager, Talkingbridge, Proactor, Mediamutant, of gewoon op z'n indiaans, Wise (wo)man thinking and advising how to connect to information, multimedia and knowledge in history, present and future, independent of place or space, mostly found under a very old oak, recognized by grey hair and a big smile.

Een mooi vak avant et après la lettre blijft het. In zijn nieuwerwetse rol mag de nieuwe bibliothecaris in spé zich scharen onder illustere voorgangers. Zoals daar waren. Aristophanes van Byzantium, Eratosthenes, Giacomo Casanova, Gottfried Wilhelm Leibniz, Gotthold Ephraim Lessing, Jorge Luis Borges en niet te vergeten onze eigen Th. P. Loosjes en last but not least, Annie M.G. Schmidt. Proud to be a librarian.

Mien Catalogus (21/23)

2010-06-15T07:03:00.000-07:00

Nog effe en ik kan het woord sociaal niet meer horen. Sociale media, sociaal netwerken, sociale catalogi. Als straks de politiek ook nog sociaal wordt gaan we het helemaal beleven. Ik kan me amper nog voorstellingen maken bij asociaal netwerken en asociale media. Alhoewel traditionele media als de Telegraaf daarvoor wellicht in aanmerking komt, met een hoog spamgehalte. Maar even back to basics.

Modern Times beginnen elkaar ook in te halen. Ik kan me als de dag van gisteren nog herinneren dat Tim Berners-Lee het WWW introduceerde. Alle gegevens /data / nulletjes en eentjes, die sinds de oprichting van het WWW op het internet verschenen zijn ingegeven door mensen en voor mensen. Sociaal produceren en sociaal consumeren zullen we maar zeggen. Het zal niet lang meer duren of diezelfde gegevens / data / nulletjes en eentjes worden straks alleen nog maar ingegeven door computers. Op basis van analyses van online, door mensen beschikbaar gestelde gegevens, gaan computers straks met elkaar discussiëren.

Let dus vooral op wat je op sociale netwerkjes communiceert en blootgeeft. Voor je het weet gaat een asociaal computertje met jouw data aan de haal. Als je de angst niet wil laten regeren ga dan gerust je gang. In tegenstelling tot het venijn in de staart blijkt het geluk in de Long Tail te zitten. Wie zuinig is op zijn boeken die heeft wat. Op zoek naar een verloren gewaand boek kom je het via jouw zelf sociaal samengestelde catalogus tegen. In ontmoeting met een ander persoonlijk samengesteld catalogusje. Maar goed dat je onlangs jouw eigen catalogi ontsloten hebt via jouw eigen gepersonificieerde iGoogle. Wauw, eindelijk gevonden, de enige echte bezitter van de eerste Suske-en-Wiske-avant-le-lettre editie. En hij blijkt ook nog aardig te zijn. Zijn sociaal netwerkprofiel blijkt een juiste afspiegeling van de werkelijkheid. Hij ziet er twitterachtig uit.

Via een asociaal computertje kom ik dus zowaar een sociaal mensje tegen die mij inwijdt met zijn persoonlijk verhaal in zijn gedachtenwereld. Met een goed glas whisky wordt onze porseleinen boekenkast in no time live doorgenomen. De boekjes glimmen van genot. Voor deze speciale ontmoeting heb ik de boekenkasten 6 weken lang niet afgestoft. Hoe rijk kan een mens zijn en worden in ontmoeting met die ander. Lezen, een aanvankelijk introverte bezigheid, nodigt plots uit tot een extravert contact dankzij zorgvuldig opgebouwde queries die elkaar vinden in het uiterste puntje van de Long Tail.

Nog 500 boeken te gaan. Mijn LibraryThing is een veelvraat. Wie weet welk publiek ik daarmee vang? Als ik nu maar de juiste tags en labels toeken. Een gecatalogiseerd mens telt voor twee. Daar is geen semantische speld tussen te krijgen. Zolang het bibliofiele hart blijft kloppen en er geen ruis optreedt in catalogiserende vaten komt het wel goed met mens- en computerheid. Zowel sociaal als asociaal. Wie zoekt zal vinden.

Dingesen

2010-06-10T12:16:00.000-07:00

Gisteren heb ik het weer gedaan. Gedingest. Niets fijner dan dat. Ik kan mij er helemaal aan overgeven. Telkens weer. Bij regen, zon of hagel het maakt mij niet uit. Laat mij maar lekker dingesen. Ik doe het overal.

In de bergen, op de fiets of gewoon op de bank. Dingesen kan overal. Lekker in je bloterik of met kleren aan. Ik raak ook nooit uitgedingest. Jaren geleden ben ik begonnen met dingesen. Een goede bekende van mij, waarvan ik de naam niet mag noemen, bracht mij ermee in contact. Dat was wel even een dingetje. Het duurde lang voordat ik het onder de knie kreeg.

Inmiddels ben ik een volleerde dingeser. Niemand maakt mijn nog wat wijs als het op dingesen aankomt. Onlangs kwam ik de goede bekende weer tegen. Hij was een en al verbazing toen hij zag hoe vaardig ik geworden was in het dingesen.
De goede bekende wilde mij toelaten als lid van zijn vereniging Dingekes United. Ik was vol trots. Het was een hele eer om in zo’n korte tijd al lid te mogen worden van zo’n fantastische vereniging.

Hij beloofde mij gouden bergen als ik mijn gedinges verder wist te ontwikkelen. Daar lag een uitdaging. Ik mocht misschien wel meedoen aan het dingesconcours. Ik legde me een strak oefenschema op. Een streng dieet zorgde ervoor dat ik het ideale gewicht bereikte. Er moesten namelijk de nodige kilootjes af mocht ik überhaupt meedoen aan het dingesconcours. Ik zou en ik moest het concours winnen. Er lagen me immers gouden bergen te wachten.

Eindelijk lukte het me om 40 kilo af te vallen. Ik besloot me op te geven voor het onderdeel dingesen avant le lettre. Enerzijds omdat de naam me aanstond, anderzijds omdat het aantal inschrijvingen in deze categorie het minst was. Het vergrootte mijn winkans. De goede bekende stond langs de reling en aanschouwde hoe ik mijn voorbereidingen serieus nam.

Nog een paar tellen te gaan en ik was aan de beurt. Mijn tegenstander was niet bepaald een lekker dingetje. Ik had schrik. Zou dit wel goed komen? De goede bekende had een groot spandoek meegenomen waarop met grote hanige letters geschreven stond: Zet hem op dingesje. Telkens als ik voorbij kwam, pompte de goede bekende zichzelf op. Hij schreeuwde zijn longen uit zijn lijf: “Kom op dingesje!”

Met de borst vooruit duwde ik mijn lijf voor mijn tegenstander over de finishlijn. De goede bekende brak bijna door de reling. Hij wist het, hij wist het, ik kon het, ik kon het. Wat was ik blij. Gouden bergen lonkten in de verte. Ik had het dingesen verheven en verfijnd tot onnavolgbare hoogte en was klaar voor het echte werk. Op naar mijn volgende carrièremove. Een jaartje oefenen en afvallen en dan inschrijven voor het koningsnummer: Hannesen. Dat wordt dubbel goud.

Mien Gedinges

Online Music Dancing (20/23)

2010-06-08T02:47:00.000-07:00

It makes me feel like dancing ... tsja van wie was ie ook al weer? Even opzoeken op Google, Twitter of toch maar Last.fm? Sinds kort heb ik de website Last.fm, die al sinds 2005 bestaat, ontdekt. Toch wel handig moet ik zeggen. Tussen alle toeters, bellen en merchandising in, een aantal leuke toepassingen ontdekt. Het was wel even zoeken. Maar uiteindelijk. It made me feel like dancing.

Ben het overigens eens met het balen van Nico Dijkshoorn over Last.fm op de Webwereld. De muziekwereld stort af en toe als een oorverdovende en allesverpletterend exotische hoosbui over je heen. Deze wereld dreigt jou, inclusief jouw exclusief gedachte muziekrepertoire, mee te slepen naar een afvoerput van vrijwel onmiddelijk achterhaalde muziektunes, nadat je deze een paar dagen eerder hebt gedownload.

Gelukkig blijft er één ding uniek in de digitale wereld. Of die wereld je nou naar binnen zuigt in de boeken-, film-, muziek-, gadget-, gaming-, dating-, sociaal netwerk- of n'importe quoi-wereld. Je blijft namelijk een uniek mens die unieke keuzes maakt. Zaak is alleen dat je selecties maakt die je niet te veel vermoeien en die te behappen blijven. Dat geldt overigens in de fysieke en in de digitale wereld.
Zorg dat je je eigen keuze- en tijdmanager blijft!

Tijd en interesse is vaak een bepalende factor in adaptie en leerprocessen. Zeker in de megasnelle wereld van digitale toepassingen en netwerken. Ook ik was ooit die fanatieke ep-cassette-lp-discjockey-mengpaneelfreak. De cassettes, ep's en lp's zitten verpakt in dozen en kratten. Om die schat aan muziek nu opnieuw te gaan binnenhalen via iTunes kost mij teveel tijd en moeite. Ongetwijfeld zal ik regelmatig in de toekomst bivakkeren op Last.fm, waarschijnlijk in dezelfde frequentie en met het zelfde doel als dat ik dat al deed bij de mooie filmdatabase IMDB.com.

Project Buiten Om (12): Nieuwe wethouder

2010-06-05T16:27:00.000-07:00

Aan de vooravond van de landelijke verkiezingen hangt een waas van rust over Helmond West. Schijn bedriegt. Enkele wijkbewoners hebben hun huis al verlaten. Uit een veel te kleine woningvijver hebben zij een nieuwe stek gehengeld. Niet bepaald iezie.

Voorzichtig treedt het nieuwe college naar buiten. Aangenaam verrast ontving ik een uitnodiging van de nieuwe coördinerende wethouder Helmond West. Voor kennismaking. Kennismaking met wie? Met mij persoonlijk of als voorzitter van Belangenvereniging BUITEN(ONS)OM? Eerst maar op persoonlijke titel.

Samen met mijn vrouw toog ik naar de wethouder. We hadden een goed gesprek waarin gelegenheid werd geboden om persoonlijke onvrede rondom de wijkontwikkelingsplannen kenbaar te maken. Dit vond gehoor. Verkapt bood de wethouder excuus aan voor zaken die niet soepel verliepen in de vorige collegeperiode. Hij beloofde verbetering in communicatie.

Een week later werd de daad bij het woord gevoegd. Ik ontving een uitnodiging voor hernieuwde kennismaking tussen gemeente en belangenvereniging BUITEN(ONS)OM. Ook kreeg de vereniging eindelijk bericht dat een informatieavond georganiseerd zou worden voor gedupeerde huurders van garageboxen en bedrijfspanden.

Intussen heeft de informatieavond plaatsgevonden. Voor het gemak waren tevens bewoners en ondernemers uitgenodigd, woonachtig tussen het spoor en de Heeklaan. Zij waren tot nu toe verstoken gebleven van persoonlijke toelichting op de plannen. In twee aparte sessies werd voor beide groepen de laatste stand van zaken toegelicht.

In de eerste sessie kwam vooral bereikbaarheid ter sprake. De artist impression van Tracé BuitenOm toonde geen enkele verkeersaansluiting met het gebied tussen spoor en Heeklaan. Vraagtekens alom. Dat wordt een moeilijke opdracht. Ook werd onvrede uitgesproken over het feit dat er drie jaar lang bouwactiviteiten plaats zullen vinden met grote gevolgen voor de bereikbaarheid. Om nog maar te zwijgen over de consequenties van trillingen met betrekking tot het heiwerk?

In sessie twee gaf de wethouder uitleg, hoe en door wie de huurders van garageboxen en bedrijfspanden gecompenseerd gaan worden. De eigenaar verkoopt de percelen in verhuurde staat aan de gemeente. Op twee manieren biedt de gemeente compensatie. Huurders van bedrijfspanden ontvangen een wettelijk vastgestelde compensatie. De garageboxhouders komen daarvoor niet in aanmerking. De vraag is of dit zo is? De gemeente biedt als goeddoening een vergoeding van 750 euro per huuropzegging. Ik ben benieuwd of woCom dit ook doet voor haar garageboxhouders in de Itterestraat?

Het is een doekje voor het bloeden. Door het verdwijnen van de 110 garageboxen zullen de parkeerproblemen in de wijk toenemen. Dat het parkeerprobleem in heel Helmond speelt is een dooddoener. Wellicht een idee om de Zuid Willemsvaart te dempen voor zowel ondergrondse als gelijkvloerse parking?

Helaas was voor de informatieavond geen pers uitgenodigd. Ook Stichting Buurtbeheer Helmond West had geen uitnodiging ontvangen. Voor gemeente Helmond een gemiste kans op burgerparticipatie. Zeker nu de Klankbordgroepen definitief zijn ontmanteld.

Of Tracé BuitenOm überhaupt doorgang vindt valt te bezien. Zeker gezien de aanhoudende economische recessie en de vele onderzoeken die nog plaats moeten vinden. De verworven percelen zullen in dat geval ongetwijfeld een dankbare bestemming vinden als dure bouwgrond. De gemeentelijke grondaankoper wist te melden dat het niets verandert aan de waardebepaling van de percelen. Maar daarover heb ik grote twijfel.

Mien

Klantenfobie

2010-06-03T07:45:00.000-07:00

In de wachtkamer bij de tandarts las ik onlangs in een glossy magazine een artikel over klantenfobie. Erg fascinerend. In het artikel kwam een man ter sprake die een ziekelijke angst voor klanten had ontwikkeld. Erg lastig want hij was ondernemer. Eigenaar van een florerend bedrijf in kantklossen. In no time scande ik het artikel met mijn ogen.

De oorsprong van de klantenfobie lag in de jeugd van de man. Door zijn overgewicht werd hij op de basisschool continue als lastige klant gezien. Zo werd hij tijdens de gymlessen altijd als laatste gekozen. In de schoolkantine werd hij met regelmaat terecht gewezen als veelvraat en vetklant. Dit maakte hem erg verdrietig. Sindsdien vermeed hij iedere vorm van contact. Daar ging hij heel ver in. Zo weigerde hij bijvoorbeeld volgnummertjes te trekken bij de bakker. Het bezit van een volgnummer bombardeerde hem immers tot klant. Dat wilde hij niet. Dat strookte niet met zijn fobie.

Na verloop van tijd raakte de man behoorlijk in de war. De angst voor klanten had zich dusdanig vastgezet in zijn hersenen dat hij vreemd gedrag begon te vertonen. Op zijn werk verstopte hij zich steevast onder zijn bureau. De telefoon schakelde hij standaard door. Er zou zo maar een klant aan de telefoon kunnen hangen. Dit konden zijn werkgever en collega’s niet appreciëren. Het leidde vaak tot ontslag.

Ook thuis gebeurden er vreemde dingen. Zijn vrouw, in zijn ogen ook vaak een lastige klant, haalde hem iedere avond voor het slapen gaan uit de kofferbak van zijn auto. Daar zat hij meestal de hele avond te kantklossen. Het gaf hem rust. Hij kon zich helemaal verliezen in basisklostechnieken, spinnen, tulebindingen en traliesoorten. Kant was zijn passie. Hij las er zelfs boeken over.

Het vermijden van klantcontact isoleerde en vervreemdde hem steeds meer van de buitenwereld. Zijn schaamte overwinnend zocht hij hulp. Bij een cognitieve therapeut raakte hij vertrouwd met zijn lastige k(l)ant en begon langzaam zijn fobie systematisch te desensitiseren. Hierdoor namen emotionele spanningen af. Hij begon zelfs te twijfelen aan de dreiging die van hem en van andere (lastige) klanten uitging. Eigenlijk berustte die dreiging op onwaarheid. Het zat meer in zijn hoofd. Dit inzicht verloste hem van zijn klantenfobie. Hij besloot onmiddellijk van zijn hobby kantklossen, zijn werk te maken.

Ik was blij voor de man. Het kantklossen had uiteindelijk geleid tot een bevrijdend klantlossen. Wat een impact kantklossen toch kan hebben. Sinds 2009 is het door UNESCO opgenomen in de lijst van Meesterwerken van het Orale en Immateriële Erfgoed van de Mensheid. Terecht.

Het artikel in het glossy magazine eindigde ook met een lijst. Een lijst met opmerkelijke fobieën. Enkele met een haast onuitspreekbare naam. Wat te denken van paraskevidekatriafobie of hippopotomonstrosesquippedaliofobie. Je zult er maar één van hebben. Dan heb ik liever een flosfobie of klantenfobie.

Mien Fobie

Sociaal netwerken (19/23)

2010-06-01T05:54:00.000-07:00

Sociaal netwerken doe ik eigenlijk al jaren. Van oorsprong live, het is bij mijn geboorte onmiddelijk begonnen. Het netwerk met mijn moeder was meteen sociaal, wat overigens ook geldt voor de rest van mijn familie. Daar werd het fundament, de basis gelegd van het sociaal netwerken.

Al gauw deden vrienden en kennissen mee. Bij het sporten, in de kroeg, op school, op het werk, whenever, wherever. Pas op latere leeftijd kwam daar het virtuele netwerken bij. Inmiddels maak ik deel uit van de Hyves-, Linkedin- en sinds kort ook Twittergoegemeenschap. Daarnaast ben ik sinds 2003 actief op het schrijf- en lezersnetwerk ColumnX. Dit netwerk, in 2002 begonnen als weblog voor schrijvers en lezers, ziet regelmatig nieuwe mensen komen en gaan die op geheel eigen wijze het netwerk telkens weer weten te verrijken.

Frappant is dat bij ColumnX de virtuele ontmoeting een vervolg kreeg in een live ontmoeting. Columnxmeetingen zo gezegd. Wel een beetje vreemd om je virtuele vrienden plots een lichaam en gezicht te zien krijgen. Maar het moet gezegd. Het versterkt de banden. Sterker nog er zijn huwelijken uit voortgevloeid. Met ringen bezegelde sociale mininetwerkjes, zullen we maar zeggen.

De kracht van sociaal netwerken, zowel live als virtueel, blijft de ontmoeting en samenkomst van gemeenschappelijkheid en herkenning. Zolang het netwerk gevoed wordt blijft het betekenis houden. Helaas zie ik steeds vaker netwerken juist aan gebrek aan voeding ten onder gaan. Of heeft dit te maken met de vluchtigheid in tijd. Wie zal het zeggen?

Vooralsnog zijn er altijd blijvertjes. Live de ouderwetse kameraadschappen en everlasting vriendinnenclubs; virtueel de Hyvers, Linkedinners, Facebookers, YouTubers, Flickraars, Myspacers, Twitteraars en ga zo maar door. Let's connect and stay connected!

Overheid, bedrijfsleven, de politiek, de pers, het onderwijs, instellingen, kunstenaars, senioren, zo'n beetje elke bevolkingsgroep kent een sociaal netwerk en heeft inmiddels het virtuele sociale netwerken ontdekt. Meestal worden de virtuel netwerken gebruikt om te profileren en informatie te verspreiden. Pas later komt men tot de ontdekking dat door virtueel netwerken ook fysieke afstanden verkleind en drempels verlaagd worden, met name in communicatie. Virtueel sociaal netwerken is daarmee een uitstekend middel om in contact te komen met klanten en geïnteresseerden en deze uitspraken te laten doen over de diensten die aangeboden worden. Uiteindelijk biedt iedere hierboven genoemde groepering wel één of andere dienst aan. Dat geldt ook zeker voor groeperingen in mijn eigen vakgebied. Mediatheken, bibliotheken, informatiecentra en andere informatieleveranciers doen er goed aan zich te begeven in virtuele sociale netwerken. Tell, sell and interact.

Tot slot. Is er bij sociaal netwerken niet eigenlijk sprake van een pleonasme? Netwerken is in mijn ogen per definitie een sociale bezigheid. Je hoort bijna nooit iemand zeggen dat hij asociaal netwerkt. Alhoewel, goed bekeken zijn er toch vormen van asociaal netwerken te benoemen. Bij mensen die met honderden vrienden tegelijk in sociale netwerken bivakkeren vraag ik me wel eens af of dit niet asociaal is. Live heb ik al moeite om met korte gesprekken en ontmoetingen iedereen op zijn tijd te woord te staan. Hoe onderhoud ik dan een netwerk met honderden vriendschappen? Gelukkig is er ook een oplossing voor dit asociaal netwerken. Een nieuwe trend. Onthyven, ontlinkedinnen, ontfacebooken, onttwitteren, ... Nu nog even ontvrienden en ontfamilieën en de rust keert weder in mijn drukke leventje.

Neem gerust een kijkje op Mien Hyves of Mien Linkedin en connect.
Werk net als ik en netwerk.

Webawards (17/23) en Librarything (18/23)

2010-05-28T07:49:00.000-07:00

Wie wint er niet af en toe graag een prijsje? Bij spelletjes en quizen of zo maar in de supermarkt. Ach, doe maar.

Ook web2.0 doet er graag aan mee. Fascinerend hoe je door de prijswinnaars te bekijken op nieuwe ideeën komt. 23Dingen raadt Seomoz aan. Door de site te bekijken wordt je gelijk getracteerd op de laatste ontwikkelingen op het gebied van zoekmachineoptimalisatie (Search Engine Optimization). Gratis en voor niks. het kost wel wat moeite maar dan vind je ook iets.

Hoe langer je zoekt en speurt hoe meer toeters en bellen je zintuigen te verwerken krijgen. Win, win, win, schrijf in, schrijf in, schrijf in ... tag, tag, tag. Met mijn toetsenbord tik ik alles snel in. Mijn muis houdt mij amper bij. Mijn monitor flikkert een orkaan aan kleuren in mijn gezicht. Flickr verbleekt erbij.

Ik heb nog een leuk alternatief voor handen voor de awards van Seomoz. Ze zijn namelijk niet uniek in het prijzencircus. Voor webbyawards is dit ook een leuke site. Simpel, effectief en met heldere naamgeving. Webbyawards . En ook nog met een heldere rubricering.

Over rubriceren gesproken. Kwam recentelijk een oude bekende tegen in de cursus 23dingen. LibraryThing. Ooit nog eens mee lopen stoeien. Ik was dan ook verbaast toen ik zag dat mijn LibraryThing nog leefde. Daar stonden ze op de plank op mijn scherm, mijn 13 favoriete boeken.

Ik heb ze meer dan een jaar geleden met veel moeite op LibraryThing geplaatst. Als ijverige biebmiep wilde ik natuurlijk alleen maar verwijzigingen naar de juiste edities. Dat lukte niet echt. Ik kwam erachter dat een hele hoop boekomslagen c.q. kaften nog niet online beschikbaar waren. Toen knapte er iets. De vele boeken in mijn kast lachten me vierkant en rechthoekig uit. de meesten hadden geeneens een ISBN nummer. Kun je nagaan hoe oud mijn boeken zijn. Ze kreunen om gescand te worden.

Maar dat is voor later. Dat geldt overigens voor bijna alle web2.0 toepassingen. Ik steek alleen nog met regelmaat effort in gestolde trends. Of zal ik dit berichtje toch maar even twitteren ...

Ferrytail

2010-05-25T15:12:00.000-07:00

Nachtelijke overpeinzingen.
Zes weken lang, waakzaam en wakker.
Draaien en woelen in lichte paniek.
Zij is de prinses van haar eigen droom.
Verzeild geraakt in een onvermijdelijk wel of niet.
Wordt het gaming or loving?
Vadermoord en moederjacht?
Dilemma voor een vrouw op zoek naar Jacob True.

Vertwijfeld, verward en vervreemd.
Hij hoeft slechts binnen te lopen.
Schoorvoetend.
Zij gaat ervoor.
Met wankele overtuiging.
Draagt haar woelig verleden als een woeste waterval op haar rug.
Ontblote bovenarmen opgestroopt tot dicht onder het hart.
Het besluit staat vast.
Scheepshoornen bazuinen over stille donkere wateren.

Geroezemoes breekt door het zwarte zeil.
13 Knopen laten los.
Het schip vindt veilige haven en meert aan.
Lichtdoorschijnend straalt de bruid.
Een aria wordt aangezet.
De pianist verliest zich in zwart wit.

Pauken slaan diep donker serenade.
In waanzinnig wit holt zij haar eigen vertwijfeling voorbij.
Lichtjes gebukt.
Ferrytail onder de arm.
Daar wacht Jacob True.
Met bevroren mondhoeken.
Yes, he will.

Mien

Foto gemaakt door Paul Bogaers

To tube or not to tube (16/23)

2010-05-16T14:48:00.000-07:00

... that's the question. Nou voor mij is het net als met twitter.
Ik tube twitter en twitter tube. Wat wil ik nog meer? To be or not to be?

Ik blijf met You Tube vooralsnog steken in fun. Niets mis mee. Fun is een prima katalysator om iets aan te leren. Voor de toepassingen van web 2.0 in mijn werkomgeving zal ik me verder moeten verdiepen. Maar ja, daar is een werkomgeving ook voor nietwaar?

Veel geleerd tot nu toe van web 2.0. Maar er is nog zo veel meer te leren. Het houd (gelukkig) nooit op. De vraag is alleen, waar haal ik tijd vandaan om al dit lekkers eigen te maken? En hoe zet ik het één en ander zinvol in?

You Tube blijft voor mij voorlopig één van de sterkste ontwikkelingen op het internet. Beeldtaal en filmpies zijn zo krachtig. Via twitter en mobiele telefonie wordt alles tegenwoordig in razend rap tempo de wereld in gezonden. Het nieuws gaat ons binnenkort inhalen. Uit ongeduld gaat het zichzelf dan genereren. Twitter en You Tube maken dan het nieuws. Let's go with the flow.

Het duurt wel lang zo'n filmpje uploaden naar You Tube.
Twitter die die, twitter die dom, tube, tube, tube, tuuuuub ...
Effe spotten hoe het ervoor staat met die upload.
Zucht ... nog twee minuten resten ... en dan ziet mijn eigen tuinkoolmees het licht op You Tube.

Hee, daar is ie.
Komt dat zien: Tweet tweet in the Itterestreet

Tweet tweet hot spots (15/23)

2010-05-16T14:01:00.000-07:00

Nou dat was even puzzelen met Googlemaps en Picasa. En dat alleen om een hardwerkend lief koolmeesje te vereeuwigen in mijn eigen tuin en vast te leggen op een zelfgemaakte vogelspotkaart. Uiteraard met gepaste afstand, want een beetje privacy wil ik toch wel waarborgen.

Hoe een klein experiment uitmondt in een hoop werk en oefenplezier.
Kortom eerst foto's van het mooie meesje.
Vol geduld wachten en de boostknop paraat houden op mijn Panasonic Lumix TZ6 (aanradertje deze camera!).
Vervolgens foto's downloaden naar Laptop en uploaden naar Picasa.
Vervolgens een eigen map maken in Googlemaps.
Dan hoppa snel de juiste locatie georefereren.
Deze moet ik nog eens oppimpen met alle toeters en bellen als ik meer tijd heb.

Het resultaat mag er zijn.
In verstilde vogelvlucht vliegt een koolmees uit in zes foto's.
Komt dat zien.
Zie: Tweet tweet hot spots

Vraagjes aan de cursusleider 23dingen/fontys.
Kan ik ook filmpjes van mijn digitale camera uploaden naar Picasa?
En zo ja, kan ik deze dan ook importeren in een zelfgemaakte Googlemap?

Toepassingen zie ik zeker voor de bibliotheek weggelegd. Sterker nog. Fontys maakt er al gebruik van met haar Mediatheeklocaties. Misschien leuk om deze nog wat op te pimpen met extra tools en informatie en niet te vergeten filmpies!

Onmiddelijke communicatie (14/23)

2010-05-16T11:58:00.000-07:00

Help, help, need some contact. Anyone aboard? I have Instant Messaging available. With GMAIL (General Messaging Acute Impressive Laughter) ofcourse. So talk. Please!

Ja, begin nu langzaam de voordelen van Google op alle fronten te ontdekken. Of is het luiheid en merkvastheid? Heb inmiddels Google Talk geïnstalleerd. Nu nog communicantjes ontmoeten. Gaat vast wel komen.

Instant Messaging was reeds bij mij bekend. Gebruik geen MSN maar wel Outlook Communicator. Volstaat op mijn werk. Ben vurig frontfighter van directe communicatie. Ook als deze zeer vluchtig verloopt. Vond Aladin in de hoogtijdagen erg prettig in gebruik. Zou wensen dat de informatie die via Instant Messenger vrijkomt, aangewend zou worden binnen werkomgevingen voor het uitbouwen van een FAQ. Oftewel borgen van bedrijfsinformatie.

De Grieken en Romeinen waren vroeger al meesters in de communciatie en rede. Snel, intelligent, waar of niet waar, maakte allemaal niet uit voor hun, hoewel er wel moorden om gepleegd werden om gelijk te krijgen. Zij waren altijd alert, adrem en met overtuiging in de communicatie. Regelmatig lagen ze in de spraakarena's in een deuk van het lachen over al die orkalels die ze de lucht in smeten.

Orakelen, net zo iets als chatten? Maybe. Ach, ik doe wel mee. En vaak is het handig als je direct advies nodig hebt of wil weten of iemand thuis is achter zijn PC of Leppie.

Ze bestaan tegenwoordig in alle soorten en maten die IMtjes. Vol geduld wacht ik op een platform waarop alle communicatie bij elkaar komt. Wil niets missen, immers nieuwsgierigheid is de belangrijkste voorwaarde voor leren en groeien. Wie wil dat niet?

De volgende IM vind ik nog steeds bijzonder. Hij bestaat al even.
Wel eerst even inloggen (ha, ha!) op www.nobodyhere.com.
Zie: Chatfunctie Nobodyhere
BIG FUN!!!

Laat even op Mienweblog weten wat je van Nobodyhere vindt!!!
And talk to me when I'm there!!! (Zie chatfunctie op Mienweblog)

Mien Office (13/23)

2010-05-16T00:30:00.000-07:00

Wie kan het zich nog herinneren? Word Perfect. Schrijven in een blauw bos. Nu zijn er legio kantoorapplicaties te catchen op het wereldnet. Windowsergernis heeft geleid tot creativiteit. Competitie en gezonde concurrentie brengen ons gratis producten. We hebben lang moeten wachten, maar uiteindelijk wint de klant, de gebruiker.

Je krijgt door deze graits software wel veel lijstjes. Vooral excelfreeks zijn er dol op. Zoals ik. Nu nog wat gemene delers vinden. Aha, gevonden. Mijn eigen collegae in de cursrs 23dingen.

Altijd handig om documenten te delen overigens. Deed dit al eerder met yahoo in klasverband op de opleiding IDM in 2000.

Hier zijn ze: mijn droomfilms- en documentaires. Wie vult aan?
Favoriete films en documentaires (only for 23dingen/fontys)

Twitterdiedie twitterdieda (12/23)

2010-05-14T12:11:00.000-07:00

Nou daar is ie dan. Zowaar ben ik omgevallen voor twitter. Geen idee wat ik er mee ga doen. Maar ja. Liever een late follower dan een early adaptor. En wat schetst mijn verbazing. Voor het eerst kon ik mijn eigen naam gebruiken. Wel zo nice. Gauw Mien fotologo eraan toegevoegd. nu nog zorgen voor wat zinnige 140tigers ... but they will come ...

Follow me op: http://twitter.com/RobMientjes

Wikiwijs (11/23)

2010-05-14T11:26:00.000-07:00

Ja dit is mijn ding. Ben helemaal in to wikiwisdom. Wikipedia is voor mij een echte onderzoeksbijbel geworden. Gebruik het veelvuldig als eerste informatiebron voor zaken waar ik onbekend mee ben.

Wiki's zijn zeker toepasbaar binnen een bibliotheekomgeving. Zowel intern als extern. Daarmee bedoel ik dat wiki's zowel kunt inzetten voor je eigen werkomgeving als voor je klanten.

Er kleven ook nadelen aan wiki's. Zo vind ik het beheer lastig. Zodra je iedereen toegang geeft tot een wiki en ook toestemming om te publiceren kun je verzeilen in chaos. Het beheer van een wiki moet goed geregeld zijn. Goede afspraken vooraf en ook zorgen dat het regelmatig geschoond wordt.

Al te vaken blijft een wiki steken in een archieffunctie. Dat is jammer. Ook de kwaliteit van informatie laat soms te wensen over binnen een wiki. Een goede bronvermelding is daarom voor mij een voorwaarde voor een goede wiki.

Ik heb zelf al enkele bijdragen geleverd aan de Fontys Mediatheek Wiki.
Dat was leuk om te doen. Soms is het wel een gepuzzel om binnen de structuren van de wiki de pagina een goede en vindbare plek te geven. Gelukkig heb ik steun aan mijn collega's. Ben altijd erg dankbaar voor hun hulp.

O ja, voor de cursus 23dingen ook snel een wikipaginaatje gemaakt in pbworks.
Sommigen zullen hem wellicht herkennen van mijn Hyves.
Zie: Favoriete kunstenaars

Tagging tackle (10/23)

2010-05-14T10:32:00.000-07:00

Cloud about tagging:
Chaos - ambivalentie - ordnung - ordner - tekstverwarring - FOBID - rules - wet - catalogus - webwirwar - taaltekens - domversusslim - autoriteit - afspraak - bundeling - messingaround - freak - puntjeprecies - woordslijpers - contact - stuurloos - navigatie - waarwasikookalweer - overdekook - woordgeil - reclame - tactiek - bovenaanstaan - misikiets - gemis - leegte - veelheid - taalfilosofie - handig - techniekje - deelgenoot - teamspeler - netwerker - concurrent - clouds - lucyintheskywithdiamonds - populair - thematiek - zoeken - vinden - management - timeless - anywhere - anytime - vuurvos - goegel - foutespelling - ieeeeeeeek - boom - bos - online - oerwoud - kiezen - weten - denken - durven - doen - twijfel - adoptie - volgen - uitproberen - changemanagement - timemanagement - button - adresbalk - ezelrekje - directmailing - directcontacting - hee - hallo - anybodyhome - serieus - fun - mistake - problem - possibility - action - alerting - creating - developping - understanding - partner - internetbuddies - unterdiewolkemustdiefreiheitwohlgrenzeloossein - skyscraper - towerofbabel - i- don't - think - tagging - will - work - at - the - end - it - finally - will - end - up - in - chaos.

New cloud:
Heb - het - een - en - ander - onderzocht - via - 23dingen - Conclusie - tagging - werkt - binnen - kleine - platforms - De - vraag - is - of - bundeling - ooit - chaos - stopt - Bovendien - ligt - er - volgens - mij - juist - uitdaging - in - onbekendheid - Dat - stimuleert - ideeën - houdt - breinen - fit - Informatieoerwoud - zal - altijd - blijven - bestaan - Gemeenschappelijke - delers - plus - gevoel - van - herkenning - zijn - wel - okee - Knap - commentaar - zonder - dubbele - woorden!

Clout about tagging: I'll be your substitute!!!

~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~

Mien Web 2.0 bevinding (9/23)

2010-05-13T08:18:00.000-07:00

Kan nou niet bepaald zeggen dat ik me een spin in het web 2.0 voel.
Maar toch, even een diepte-interview met mezelf:

Hoe en waar zou ik mijn weblog kunnen inzetten? Intern en extern?
Intern: ik denk dat mijn lijf dat niet verdraagt. Hoewel op het toilet internetten kan ook aangenaam zijn. Zie ook: Digitaal toilet
Extern: Om informatieoverload goed te kunnen stroomlijnen en eigen ideeën ergens te bundelen kan een weblog een goede tool zijn. Als archieffunctie dient ie goed. Daarnaast kan het grote impact hebben als communicatiemiddel naar liefhebbers, lotgenoten en lanterfanters die jouw eigen bescheiden URLetje bezoeken.

Wat zou ik allemaal met RSS kunnen doen om mijn dienstverlening te verbeteren?
In ieder geval kan ik via RSS actuele informatie verzamelen op eender welk interessegebied. Zodoende blijf ik op de hoogte van zaken die er daadwerkelijk toe doen binnen privé en werk. Welliswaar selectief, want anders krijg ik een RSS-overkill.

Kan ik foto editors gebruiken voor aankondigingen?
Al voor het internettijdperk deed ik dit al. Knippen en plakken. Papieren fotoalbums en kerstkaarten ontwerpen waren de voorlopers van de foto editor. Haven't you seen this picture before?

Of zie ik dat deze toepassingen helemaal niet van nut zijn voor de bibliotheek? Vind ik het alleen voor privé-doeleinden van belang?
Zoals in de uitleg van 23 dingen al naar voren kwam zijn er multi toepassingen voor de bibliotheek te verzinnen. Privé en werk lopen in dit internet en informatietijdperk steeds vaker in elkaar over. Best of both worlds is hier van toepassing.

Wat merk ik, nu ik de eerste dingen heb leren kennen, van blogs, RSS, online fotoalbums in de wereld om me heen? Hoor ik die termen nu meer? Kijk ik met een andere blik rond op het web?
Ik sta er positiever in qua gebruik van de tools. Maar het blijft een ontdekkingstocht. Als 'late follower' zal ik niet gauw een 'early adaptor' worden. Een 'late adaptor' is meer waarschijnlijk. Verder kan ik niet ontkennen dat ik tegenwoordig internetwebsites meer afstruin naar oranje buttons en groene hartjes.

Wat zijn mijn ideeën over hoe gebruikers van de bibliotheek(site) dingen, informatie kunnen toevoegen?
Geen idee, maar eerder een wens. Gooi de boel los en laat ze meetaggen, meeloggen, meerssen en vooral meedelen. Listen to and activate your customer. Keep the customer satisfied. At home and at the library!

Robin survives (8/23)

2010-05-13T07:57:00.000-07:00

Tja taligheid en plaatjes. Het blijft leuk. Uitgelezen lesmethode binnen het onderwijs. Plaatje, praatje, daadje. Ooit heb ik op de kunstacademie in mij stagetijd kinderen van de basisschool een stripverhaal laten tekenen. Op basis van een plaatje van een olifant. Zeer verrassend wat daar uitkwam. Vette pret. "Maar meneer, hoe krijg ik zo'n grote olifant in zo'n klein hokje?"

Online plaatjes bewerken lijkt daar verdomd veel op. En zoals Joseph Beuys al zei: "Jeder Mensch ist ein Künstler".
Geweldige website: Batmancomic
Zou er uren mee kunnen spelen. Verslavend. Mooi creatief substituut voor een latente driedimensionale Tetrisverslaving.

Spacecowboys Jin en Jan (7/23)

2010-05-13T06:07:00.000-07:00

Effe zitten spelen en ik moet zeggen, raak toch wel in de ban van nummer 7 van 23 dingen. Heb Flickr verder ontdekt. Knap vind ik, zonder eigen account. Maar allez er leiden gelukkig meer wegen naar het Photoshare- en pimpupwalhalla.
Heb tijdens wat fotogeknutsel met behulp van API's en Smashups zowaar twee Spacecowboys tevoorschijn getoverd en weet sinds kort ook waar ze wonen.
In Helliemond notabene. In twee Paalwoningen.
Met dank aan Emté, BigHugeLabs, Googlemaps, Panoramio en UAF.

Laughter in photosharing (6/23)

2010-05-13T04:31:00.001-07:00

Bron: Delano, Jack, photographer.
Mr. and Mrs. Andrew Lyman, Polish tobacco farmers near Windsor Locks, Connecticut
1940 Sept.

Nice picture. What a laughter. Zojuist even gekidnapt van Flickr.com. Nieuwe start gemaakt met de cursus 23 dingen/fontys. Liep al even achter, shame, shame. Altijd leuk om via Flickr.com even te zoeken naar leuke plaatjes. Gebruik ze soms voor mijn columns. Zelf load ik ook wel eens wat op. Doe dat dan via Picasa. Met name handig voor het delen van foto's die je ook van en voor anderen maakt.

Kijken en bekeken worden. Dat is mijn idee bij photosharing. Zolang het een legale peepshow blijft vind ik het best. Maar altijd respect voor anderen. Willen ze niet op de foto. Maak de foto dan niet. Altijd even vooraf vragen dus. Zeker bij het uploaden naar internet is het altijd belangrijk dat je even vooraf toestemming vraagt aan de gepeepshowden.

Er zijn echter een paar uitzonderingen op deze fatsoensnorm. Foto's die een algemene nieuwswaarde vertegenwoordigen en de aanzien des persoons overstijgen. Foto's die aangewend worden voor kunstuitingen. Foto's die door publicatie het belang van veiligheid dienen (b.v. van criminelen die ernstige delicten gepleegd hebben).

Zo te zien aan de foto die ik van Flickr.com gekidnapt heb waren Mr. and Mrs. Andrew Lyman wel content met het maken van de foto. Zeker toen ze hoorden dat ze over pakweg 70 jaar op Mienweblog zouden verschijnselen.

Voor wie verder wil peepen zie Mien Picasa en ik zou zeg maak er dankbaar gebruik van: Mien Picasa

Project Buiten Om (11): Spagaat in draagvlak

2010-04-16T16:19:00.000-07:00

De krokussen schieten uit de grond. Met een gemengd gevoel zie ik aarde en bloemknoppen openbarsten in mijn tuin. Hoor de vogels flirtend fluiten. Sommigen bouwen al een nest. De lente lonkt. Maar niet voor mij. Ik verblijf nog volop in herfst en winter. Mijn huis, op sterven na dood, huivert en wacht op sloop.

Vol goede moed blijf ik strijden voor wijk en woning. Dit wordt door sommige wijkbewoners met argusogen bekeken. Hoe haalt iemand het in zijn hoofd om voor zijn wijk te strijden als hij die wijk op termijn zelf moet verlaten? Ook de opbouwwerker kan het maar moeilijk vatten. Voor zijn gevoel roep ik weerstand over mij heen als ik voor wijk, huis en haard strijd en gelijktijdig wil participeren in nieuwe wijkontwikkelingsplannen. Een patstelling die niet uitnodigt voor deelname aan meedenkgroepen. Voor mijn gevoel hoeft het één het ander niet uit te sluiten. Desondanks besef ik terdege dat ook mijn verstand en gevoel soms met elkaar in spagaat liggen.

Met lede ogen zie ik toe hoe niet alleen mijn huis, maar ook ikzelf, gesloopt dreigen te worden uit mijn geliefde wijk. Dat sta ik niet toe. Helmond West en ik zijn mij veel te lief. Helaas kan ik niet bogen op jarenlang geworteld zijn. Niet als wijkbewoner noch als Helmonder. Maar ook mijn hart kan verloren gaan. Betrokkenheid, mededogen en met elkaar in gesprek blijven, dat is wat er toe doet. Troost vind ik in het hart onder de riem, mij toegestoken door buurtbewoners, vrienden en familie.

Het is aan sommigen moeilijk uit te leggen dat je enerzijds mee wil praten in uitvoering van nieuwe wijkplannen, terwijl je anderzijds ook mogelijk stokken in wielen steekt van deelplannen, die in jouw ogen slecht ontwikkeld zijn. Dan mag je niet meer meepraten en wordt je buitengesloten. In mijn opinie en mijn ervaring is er pas sprake van succesvol projectwerk als zowel de grootste voor- als tegenstanders in onderling gesprek tot elkaar komen. Pas dan ontstaat ruimte en mogelijkheid voor draagvlak. Onderhandeling, sloop en wederopbouw zijn dan slechts een fluitje van een cent.

Helaas is die ruimte nog steeds niet gegeven. Veel wijkbewoners en ondernemers in Helmond West zijn nog steeds in afwachting van concrete toelichting van wijkontwikkelingsplannen. Zij hopen dat het nieuwe college, de nieuwe raad, de nieuwe raadscommissies en de uitvoerende ambtenaren, inzicht, tijd en moed vinden om belanghebbenden en mogelijk gedupeerden tijdig in te lichten. In Helmond West zijn de wijkbewoners en ondernemers het beu om informatie in last minute vorm of erger nog, achteraf tot zich te nemen. Zij nemen geen genoegen met mosterd na de maaltijd.

Mien

Last van mijn egofeeder (5/23)

2010-03-10T01:18:00.000-08:00

De jacht op zinvolle RSS-feeds is geopend. Ik heb al heel wat oranje-rssfeedjes toegevoegd. Nu ben ik nog op zoek naar de varianten. Zo'n hartjes-feed heb ik nog niet gevonden. Ben overigens benieuwd wat er onder zo'n groen hart schuil gaat. Sweet memories?

Enfin de tijd ontbreekt om me te verdiepen in het zoeken naar interessante blogs via Bloglines (te gebruiken zonder account, wat een pré is) of Google Blogsearch(let op: na een zoekactie even de resultaten sorteren op datum) ontbreekt. Maar wat in het vat zit verzuurt niet. Nou ja vat, zeg maar gerust megavaten. Megavaten vol RSS-feeds die zwemmen in een Megaoceaan opzoek naar vaste grond. Ach, als ze de moeite waard zijn plak ik ze in mijn RSSreadertje voor latere consumptie.

Wat wel leuk is en natuurlijk onmiddelijk uitgevoerd is het inrichten van een egofeed. Op mijn eigen naam wel te verstaan. Nou die is leuk. Nu krijg ik berichten over Rob Mientjes. Maar ik vraag me meteen af: "Wie is die gast?". Wat blijkt namelijk. Ik ontvang berichten die over Rob Mientjes gaan, maar niet de Rob Mientjes die ik bedoel. Warempel het is weer mijn alterego, mijn naamgenoot uit het Westen, die mij bij alle nieuwe technologische ontwikkelingen en nieuwe internettoepassingen, steeds een stap voor is. Mijn early Rob Mientjes adaptor. Degene die mij bij Hyves, Linkedin, Weblog, Googlemail etc... steevast de alias Rob Mientjes voor mijn internetneus weggekaapt. So ... be aware of Rob Mientjes berichten. Wie is de ware Rob Mientjes? Naar welke ben je op zoek? Er zijn behoorlijk wat overeenkomsten (uitgezonderd de leeftijd, ha, ha).

I proudly present: the other Rob Mientjes

Eenvoudige nieuwslezer gevonden (4/23)

2010-03-10T00:47:00.000-08:00

Oranje boven luidt de klok. Naarstig speur ik alle websites af naar oranje blokjes. Ze voeden mijn nieuwsgierigheid. Ik ben 'eager' op nieuws. Zowel in privé als in werkgebruik. Ik maak dus gretig gebruik van Really Simple Syndication. RSS, weer zo'n fascinerende term in het webwalhalla. In mijn associatieve gedachtengang krijg ik onmiddelijk de neiging om de term op te zoeken in DSM IV. Ik strand daar echter bij RSI. De diagnose luidt: te veel geklikt. Dat moet ophouden. Maar gelukkig is er RSS.

Al snel heb ik een RSS-reader gevonden. Dat is wel zo handig. Zeker als je de berichten opspaart. Na 5 dagen blijk ik ineens 298 berichten nog niet gelezen te hebben. Ik scan snel langs de titels in de diverse onderwerpsrubrieken. Aardige tip van mijn personal RSS-assistant die bij mij op de werkkamer zit. Ik heb ook meteen in de RSS-gaarkeuken gekeken de assitant en onmiddelijk een aantal RSS-feeds en rubrieksindeling toegevoeg aan mijn Google-reader.
Wel zo handig die rubrieken. Daarmee gooi ik in één oogopslag alvast 247 berichten weg.

Waarschijnlijk zal ik de komende tijd nog wel even stoeien met de juiste index en van wie ik wel en niet de feeds interssant genoeg vind.
Het doet me denken aan vier jaar geleden toen ik de intrede van (en mijn eerste schreden op het pad van) RSS trachtte te doorgronden. Wat me van die onderzoekstocht is bijgebleven is dat ik afhaakte door de overflow aan informatie. Maar ja. Ik ben dan ook een veelvraat zodra ik geboeid raak door nieuwe technologie, zeker op het gebied van berichtgeving. Gevaar voor verslaving loert dan.

Ben benieuwd hoever ik mijn 2e ontdekkingstocht op het gebied van Really Simple Syndication kan aanwenden op een zinvolle en verantwoorde manier.
Ik ben dan ook echt blij met m'n nieuwe nieuwslezer: klik hier

Ervaringen van een primaire blogger (3/23)

2010-03-09T12:00:00.000-08:00

De cursus stokt even. Maar ja het is ook lastig qua tijdplanning. En dat terwijl het juist tijdwinst en informatie moet gaan genereren. Vooralsnog blijf ik hangen in de opdrachtstelling. Schrijf over je ervaringen in minimaal 100 woorden. Nou. De eerste 42 staan al genoteerd. Nu kan ik natuurlijk geen wijzigingen meer aanbrengen want dan bederf ik mijn limit. Back to basic dan maar. Ik heb besloten om maar zelf onderwerpen te verzinnen in de titel. Want wat zegt nou de titel Ding 3: Meld je aan en begin je ontdekkingstocht? Schrijf over je ervaringen. Bijvoorbeeld over Web 2.0 toepassingen. Dat is al gebeurd in mijn vorige blog of moet ik zeggen blogbericht, of bloggerbericht, of blogje, of whatever? Zie vorige bericht. Natuurlijk houd ik mijn weblog in de eerste plaats zelf bij. Ik moet de eerste blogger nog vinden die dat voor mij wil doen. Tsja, het verwordt automatisch tot leesvoer voor mijn groepsleider en de gehele cursusstaf. Ik waak dus voor aangename inhoud. Bij deze stop ik dan ook onmiddelijk met plagieëren. Ben overigens zéér benieuwd naar de Google Spreadsheet. Klinkt als een niet te versmaden boterham. Of wordt het een koekie van eiegen deeg. Wie zal het zeggen. In ieder geval R5 sluit. Ik hoor de kastdeuren al rammelen. Wilma gooit ze op slot. Tot morgenvroeg dan maar weer. Lief blogje van Mien.