Spraakwaterval

Iemand die veel en vlot praat en daarnaast ook nog eens veel en vlot schrijft noemen we ook wel een schrijfspraakwaterval. Doet hij dat en publique dan spreken en schrijven we van een podiumtijger. Met een typemachine op het toneel, keihard de aanslagen hardop voorlezen. Na pakweg anderhalf uur heb je dan een mooie bundel tekst, klaar om naar de drukker te brengen. Maar die kan er vooralsnog niets mee. Wellicht aan foto maken met je mobiel van al die getypte aviertjes. De wat? Aviertjes ja, een avijftypemachine bestaat niet. Of spreek ik nu voor mijn beurt. Even voor de zekerheid opzoeken met behulp van AI. Maar die komt met vrijspraakwaterval. Heeft het ook niet echt begrepen. Orakelt stevig erlangs.

Verknipt, gescheurd, gelijmd

Droomwereld van weleer
botten, spieren moe
het zwart daalt neer
in aderen
sneeuw en ijs verzacht

samson brult
uit zijn manen 
daalt goudstof neer
een oude man spreekt
van combi’s die niet kunnen

sport en kunst 
onmogelijk divers
bijten loeren jeuken
zweet druipt in het zand
bloed op de piste

bergen om te verzetten
rotsen om te breken
sisyphus spoort niet langer
donder rolt naar beneden
collage ruikt naar brand

ganzen op de vlucht
ultieme eenzaamheid
touwen kettingen
geselen het hart
snakkend het verlangen

Gepubliceerd op pomgedichten

Bijdrage (83) als vaste columnist op de maandag (voorzien van een foto van een fotocollage gemaakt op de Academie Beeldende Vorming in 1987)

 

Panorama

Vergezicht, cilindervormig schilderwerk, blote billenblad en wat al niet meer. Geclusterd in de leesmap, voor zestienplussers en helemaal rond geschilderd, een soort van alleszicht op strand, duin en zee. Scherp gezien door ene Mesdag, op doordeweekse dagen en in het weekend. Je bent kunstenaar of niet. Twenty four seven, zoals dat zo mooi heet. Geef mij maar panorama life. Vanuit een uitkijktoren vogeltjes spotten. Of hoog in de Alpen net boven het wolkendek toppen tellen. In de woestijn afgemeten zandkorrels en stof zien opwaaien. Blindstaren op fata morgana’s. Of bij nacht de sterren plukken aan heldere hemel, die fel oplicht op bijna een armlengte afstand. Sweat dreams are made of this. En dan nog de horizon afturen, naar verzonken schepen.