25-05-2022

Romelancholiek

Romelancholiek prima della lettera. Dwalen door Via Appia. Genieten van het Colosseum. Nat worden in Pantheon. Rondgang op Sint Pieter. Papa prevelt Ave Maria. Badderen in de Trevi. Si, una giornata particulare. Sophia Loren, Marcello Masturbani. Liggen op de rug. Turen naar laatste oordeel. Capella Sistina di Michelangelo. Dromen op Spaanse trappen. Struinen door Forum Romanum. Monumentje Vittorio Emanuele bezoeken. Typemachine, bruidstaart voor Italianen. Zweten in Termen Caracalla. Krantje lezen Villa Borghese. IJsje eten langs Tiber. Griezelen in Cripta Cappuccina. Cappuccino con panna drinken. Mangiare una pizza grande. Fietsen rond de Engelenburcht. Eindigen in Domus Aurea. Nero fikkie laten stoken. En dan langzaam sterven.

24-05-2022

Stekkerdooscomplex

Dolend door een witte kamer. Vierkante, rechthoekige, ronde, ovale en langwerpige wanddozen aan alle muren. Stekkerdozen aan het plafond, hangend aan witte kabels. Ze roepen en schreeuwen. "Contact, contact!" Een man, de armen, handen, kruislings over zijn middel naar achter vastgebonden. Strompelend, haast vallend kriskras door de ruimte. Zoekend, smekend. Angstval en wanhoop in de ogen. Roept voortdurend. "Contact, contact!" Het zou toch moeten matchen. Stekkerdozen bungelen voor de man zijn hoofd. Wreed. Hij probeert te springen. Tevergeefs. Geen contact. We laten hem nog een kwartiertje lopen. Dan mag hij terug naar zijn kamer. "Nee, nee ...!" De man wil niet. "Opladen, opladen, laat me opladen, alsjeblieft!" Mannen in witte jassen begeleiden de man naar zijn kamer. "Morgen beter." De deur van de kamer valt dicht. Het slot omgedraaid. "Geen verkeerde dag." Besluiten de mannen in witte jassen. De volgende dag mag de man weer dolen. Totdat de inkeer volgt. Verlossing van zijn stekkerdooscomplex. Pas dan volgt stap twee naar de ultieme bevrijding van zijn oplaadfobie 3.0.

12-04-2022

Over anderhalvemetermaatschappijen en onberekenbare lieden

Een liniaal van anderhalve meter. Die houdt nooit stand. Die breekt, vroeg of laat. Hetzelfde geldt voor een rolmeter. Zeker de goedkope. Die laat na een meter vaak al zijn koppie hangen. Van een liniaal zou je dat niet verwachten. Die zijn gemaakt van hout, hard plastic, aluminium of een ander metaal. Maar een liniaal van anderhalve meter is edoch zeldzaam. Te lang. Vertaald naar A-formaat kom je dan uit op pakweg een anderhalf A1-tje. In de lengte uiteraard. Niet in de breedte. Lang en breed uitgemeten komen we hier dus niet tot elkaar en houden de nodige afstand. Dat zijn we ondertussen wel gewend. Afstand houden. Fysiek. Het is nog even wennen, nu het weer mag, na de terugval van het coronamonster. Maar hoe zit het met de geestelijke afstand, de emotionele, de persoonlijke? Hoe groot (of hoe klein) is die gebleken. Verbleekt. Verwaterd.

Contact op afstand. Met onze neus op het beeldscherm. Tranenbuizen liepen leeg. Plastic glazen en raampjes knuffelen. Wie is het al vergeten? De telefoonhandel heeft miljarden verdiend. Softwarebedrijven keihard wol gespind bij alle malaise. Met afstand rijk geworden. Bah. Linialen breken. Meetlatten werken niet meer. De maat wordt ons genomen. Betalen zullen we. De nasleep van een vloek. Hoe gaan we dat straks duiden? Als we terug kijken naar de geschiedenis? In de waan van de dag leggen we de focus op lente. Een nieuwe lente zonder oorlog en andere extremiteiten. Rust willen we. De angel uit een snel en vluchtig bestaan. Laat de lentebij ons steken met een wonderserum, een geluksprikkel vol met zoete verse honing. Doping der natuur. Opdat die ons redt van anderhalvermetermaatschappijen en onberekenbare lieden.