De mantel uitvegen

Iemand op zijn kop geven met een plumeau. Dat zou wat zijn. Met zachte veertjes aan een stok de oren kietelen, de neus poetsen en zijn oksels vegen. Tot tranen toe, immers een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Het stof vervolgens buiten uit de plumeau kloppen. Daarna nog even met de hand de plumeau rechttrekken, opdat de veren zich weer netjes plooien, voor een volgende beurt. Hij kan weer terug in de meterkast. Het spel kan beginnen. Naked truth. Inktplaatjes laten niets te wensen over. Vastgebonden aan zijn bed en aan het leven. De verhalen laten zich vlotjes lezen. Een anker en daaronder mams, een veilige haven, om steeds opnieuw bij thuis te komen. Haar ultieme mantelzorg.

Mien korte verhalen (66 + 67) met kleine grote waarheid

66) Bevroren buikpijn (20-06-2025)

 

Op dunne trillende beentjes sta ik op de rand van het Sportfondsenbad, in mijn donkergroene zwembroek bedrukt met kleine gele kano's. Het is vandaag afzwemmen voor diploma A. Ik krul de tenen van mijn voeten wat naar binnen op de natte, koude vloer. Ik ben zenuwachtig, maar het moet lukken. Mijn broer is het ook gelukt, de vorige eigenaar van mijn zwembroek. Er prijkt al een klein wit groen diploma op de voorkant van de zwembroek. Door broer Twan vorig jaar gehaald en door mams vakkundig erop genaaid. Maar ik moet nog. Het laatste onderdeel, 60 seconden watertrappelen ... en in het diepe springen. Vanaf het trapje het zwembad in gaan is voelt al als een grote opgave, laat staan springen.

De adem stokt in mijn keel. Er is niemand om me aan te moedigen. Papa werkt en mama heeft geen tijd, gaat niet graag de deur uit, komt liever niet onder de mensen. Ik moet het alleen doen en weet ook dat ik  het durf en kan. Maar het donkerblauwe water ziet er dreigend uit. Vorige keren ging het allemaal goed. Nu sluipt de angst binnen, gevoed door mijn fantasierijke verbeelding. Ik vlucht in mijn gedachten.

Een groot monster wacht onder de waterspiegel, zeker weten. Die slurpt me straks in een slok naar binnen. Of nee, het zijn allemaal kleine piranha's die me, van teen tot hoofd, in 10 seconden zullen wegvreten. Mijn gedachten worden alsmaar erger. Een grote waterwurgslang kringelt zich om mij heen en trekt me omlaag. Langzaam zal ik stikken, geen lucht meer krijgen onder water en de slang zal me wurgen en opeten. 

De zwemleraar telt af tot drie, een scherp fluitsignaal klinkt. Het zwembad verandert in een groot schuimbad met spartelende kleine mensjes. Het is wachten op Jaws. Maar niet voor mij. Ik sta nog aan de waterkant. Bevroren door buikpijn. Gelukkig krijg ik een herkansing en slaag.

Eerder gepubliceerd (geschreven in de derde persoon) op Schrijven Online naar aanleiding van een wekelijks schrijfopdracht. Aangepast naar de eerste persoon. 

67) Duimdiploma (24-06-2025)

 

Een heuglijke dag vandaag. De uitslag van de eindexamens is bekend en daarmee is het momentum aanstaande of ik al dan niet geslaagd ben voor mijn vwo. Voor vele klasgenoten een formaliteit, want ze weten dat ze goed gescoord hebben bij de schoolonderzoeken. De schriftelijke examens zijn altijd makkelijker. Met mij zijn er pakweg twee of drie klasgenoten die in een lastig pakket zitten. De onrust in mijn thuissituatie is niet echt om naar huis te schrijven en in de afgelopen jaren niet bepaald een voedingsbodem voor een succesvolle middelbare schooltijd gebleken. Het gebrek aan rust en concentratie en de ontwikkelingen in mijn puberbrein staan niet garant voor een glansrijk slagen. Sterker nog, ik heb bange vermoedens dat de schriftelijke examens niet voldoende compensatie zullen bieden aan mijn huidige resultaten van de schoolonderzoeken. Een of twee herexamens, daar ben ik bang voor. 

 

En ja hoor. Daar gaat de telefoon al. Mijn klassendocent economie stelt me op de hoogte van de uitslag. Ik ben een van de eersten die hij belt en dat is geen goed teken. Ik ben helaas gezakt voor twee vakken. Economie en aardrijkskunde. En de uitslagen van de andere vakken zijn ook niet echt om over naar huis te schrijven. Ik zwijg en denk kort terug aan een gesprek dat ik een paar weken geleden met hem had over mijn presteren en mijn toekomst. Dat ik er met de pet naar gooide, onvolwassen gedrag vertoonde en dat ik gezien de thuissituatie, ook verdriet deed aan mijn vader. Dat ik niet zou slagen voor het examen en het ook niet zou redden op een universiteit of hogeschool. Dat er iets moest veranderen aan mijn attitude. Harde woorden die zich in mijn hoofd nestelden en niet ik niet snel vergat. Ik kan het me nog goed herinneren. Mijn voorstellingsvermogen ging het te boven. Een klassendocent is er toch om steun te bieden, waar dan? Alleen maar negatief en schoppen onder mijn kont. En ja, thuis is het kut. Maar daar kan ik weinig aan veranderen. Ik troost me bij de gedachten dat ik mijn heil vind in de sport en bij mijn sportvrienden. En dan nu ... gezakt? Ik hoor het hem opnieuw bijna smalend zeggen. Hij voegt er nog aan toe, dat ik mijn stinkende best moet doen de komende weken om de herexamens alsnog te halen en wenst me daar veel sterkte bij. Veel succes. Hij moet nog veel mensen bellen.

 

Een paar weken later. De herexamens zijn geweest. Ik weet niet of ik ze gehaald heb. Beiden moeten ze voldoende zijn voor een vwo diploma. Ik wil niet nog een jaar overdoen. Maar ik heb gelukkig nog wel een troef in handen. Mijn stil gekoesterde wens om naar de Katholieke Academie voor Lichamelijke Oefening te gaan is bijna binnen handbereik. Ik ben geslaagd voor het toelatingsexamen en ook het motivatiegesprek verliep uitstekend. Ik weet dus bijna zeker dat ik het komend jaar in Tilburg ga studeren. Voorwaarde is wel dat ik minimaal een havo diploma heb. Ik hoef dus maar een van de twee herexamens te halen om in aanmerking te komen voor een havo diploma. Een duimdiploma heet dat dan. Hoe dat zo? Nou, je legt op een van de zeven vwo vakken een duim, eentje waar je een onvoldoende voor hebt ... en voilà ... geslaagd voor de havo. Intussen kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en zoek contact met mijn docent aardrijkskunde. Die mag eigenlijk niet uit de school klappen, maar heeft gelukkig een zwak voor mij. Iemand die wel in mij gelooft. En hij zegt niet wat de score is maar laat wel weten dat het eindresultaat voor aardrijkskunde een voldoende is. Ik spring een gat in de lucht.

 

Een dag later belt de klassendocent economie. Geheimzinnig doet hij over de uitslag van mijn herexamen economie, nadat hij eerst vertelt dat ik voor aardrijkskunde een voldoende heb gescoord. Uitgebreid begint hij eerst het herexamen Economie te bespreken ... en besluit mijn stoute schoenen aan te trekken ... ik heb tabak van zijn gespeel ... en leg hem uit dat mij niet meer boeit hoe ik het herexamen heb gemaakt en wat de uitslag is. Ik heb aardrijkskunde toch gehaald? Nou, dan kan ik naar de Sportacademie. Dan heb ik toch al een havo diploma. Het valt even stil aan de overkant. En dan volgt een zakelijk stem. Je hebt ook voor Economie een voldoende gehaald. Je bent geslaagd. Gefeliciteerd. Ik hang de telefoon op en denk ... wat een lul. 

 

Drie jaar later ontmoet ik in het weekend in mijn stamcafé van vroeger mijn klassendocent aan de bar. Hij zit voorover gebogen boven een bierglas. Hij ziet er droef en dronken uit en doet zijn verhaal. Hij is gescheiden, zijn vrouw heeft hem verlaten en vertelt aan mij hoe kut de wereld is. Ik leg een arm om hem heen en denk ... tja ... wat denk ik precies? Ik weet het zelf even niet meer. Maar echt medelijden. Nee, niet echt. Daarvoor heeft hij mij te diep geraakt.

 

Afvalrace 20: Troostvoer

Sakkes. Nondeju. Bijna vier kilo aangekomen in amper vijf weken tijd. Dat voelt niet goed. En ik was zo goed bezig. Op weg naar de voor mij altijd nog magische grens van tachtig kilo. Dat wordt mezelf weer bij de ballen pakken en hard werken. Discipline, regelmaat, eetgedrag sturen, meer bewegen en ... Ja, en wat nog meer? De struggle vindt met name plaats in mijn hoofd. Tussen de oren. En ja ... die groeien ook, met de leeftijd mee. Zolang de lel niet groter is dan de helft van de schelp heb ik daar vooralsnog geen moeite mee. Maar wel met die zwemband onder de navel. De neukteugels oneerbiedig gezegd. Ze zitten er nog steeds. Zucht. Tijd om toch eens te onderzoeken wat er mis blijft gaan. En mis gaat er veel. Op dit moment mijn leven niet naar wens op de rit. Alsof dat vanzelfsprekend is? Moet zijn?

Voor de meeste mensen onder ons, en in ieder geval de mensen die ik ken en spreek, is en blijft het leven een leven vol pieken en dalen. In ieder geval geen vlakke lijn. En dat geldt zeker ook voor mijn lijf. Flinke rondingen zitten nog altijd op de verkeerde plekken. Laten we het eens plastisch uitdrukken. Geografisch. Op dit moment lijkt mijn leven en lijf op de Ardennen. Niks mis mee, denkt u nu wellicht. Maar de Ardennen zijn een groot gebied. Ik houd het vooralsnog op lichte glooiingen met hier en daar een kleine uitstulping. Maar het mag absoluut geen Eiffel worden. Dat vind ik al too much. Nu ken ik ook een paar mensen die in aanmerking komen voor de Alpen. De een neigt naar de Vooralpen, maar ik ken er ook die flink de lucht ingaan. Tussen de vleesbergen in zien zij niet meer zo veel. Hoogalpen dus. Maar hoe moet het dan? Mag het een Utrechtse heuvelrug zijn, Limburgse heuvelen? Of ga ik voor het hoogste. De strakke lijnen van de polder. Ach ... was mijn lijf een Maagdeneiland ... ik zou er een moord voor doen. Brits of Amerikaans ... inclusief vulkanen ... ik teken ervoor. Vulkanen barsten uit en verpulveren. En hee ... niemand is volmaakt ... toch? Wel lekker warm daarginder. Net als mijn buik.

Genoeg geografie. Liever naar de angel. De angel van de afvalpijn. Want die steekt. Die maakt droef. Moet ik wel willen afvallen in sombere tijd. In tijd waar het even tegenzit. Waar een nieuwe koers gevaren moet? Kan dat, wil ik dat? Ja. Sterker nog ... het moet. Trap onder mijn kont. Koe bij de horens vatten. Patronen doorbreken. Op tijd opstaan dat lukt nog aardig. De yogamat in de woonkamer is nog warm. Mijn vrouw heeft haar oefeningen al gedaan. Maar eerst even eten. Yoghurt met notenmix, zelf samengesteld. Kortom gezond. En een banaan. Dat stamt nog uit de periode dat ik fysiek werk deed. Op het moment niet echt meer nodig dus. Maar wel lekker ... en een macht der gewoonte. De yogamat lonkt maar ik laat hem afkoelen en berg hem op. Geen oefeningen voor mij vandaag. Ik kruip achter mijn laptop en verdrink in diverse websites. Schrijf kleine stukjes en geef reacties, veel reacties. Mijn ADD houdt me gekluisterd en zuigt, zuigt, zuigt. Ik bied weerstand, maar niet lang. Verslaving op de loer. Temmen lukt nog niet.

Op dan naar de vacatures. Via Indeed, LinkedIn, TRJCT, diverse lokale uitzendbureaus, Atlas, Luba, RAAAK, Continue Professionals, Stadion Uitzenden, APS, vrienden, kennissen, oud-collega's ... alle mogelijkheden worden ingezet. Het is hard werken om dit allemaal te handelen. Uitputtend en stressvol ook. Het vreet energie maar slaat ook regelmatig lam. Maar ik moet toch nog even door. Wil ook graag nog door. Voorbij mijn pensioen. Want werken is veel te leuk. Eetbuien bieden dan vaak troost. Even naar de Action om een reep te scoren. Zak zoute pinda's roept: 'neem mij ook!'. Ze hebben deze niet altijd. Wel de ongezouten. Maar die vind ik nu te kritisch. Ik zoek troost, geen kritiek. En zeker niet ongezouten. Wankel voel ik me soms deze dagen. Maar heb ook de weet. Het komt weer goed. Body en soul vragen op dit moment aandacht. Ik zoek steun en houvast. Ontspan daar waar het kan en ga telkens weer op pad. Nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe bedrijvigheid, nieuwe banen, nieuwe vacatures. Uitdagend maar ook slopend. Een goede vriend gaf me een tip. Een gouden tip. Lach vooral ook eens om jezelf. Om al die afwijzingen. Ha, ha. Je komt nog ergens. De situatie vraagt erom. En moed, heb vooral veel moed.

Inmiddels ook weer vrijwilligerswerk opgepikt. En ook dat helpt. Voorleesbus Blikkie is weer op mijn pad gekomen. Blikkie 2.0. Geen oude Citroënbus meer, geen oldtimer, geen Citroën HY78 Camper 1973. Maar een verbouwde Fiat, elektronisch. Met de looks van de Citroën HY78 Camper 1973. Een Italiaans bedrijf voorziet in deze ombouw, met vestigingen in alle Europese landen (voor Nederland ergens in Zeeland) maar ook wereldwijd. Enig in zijn soort. Gecertificeerd zelfs en wakend voor goede kwaliteit. Heerlijk om weer voor te lezen aan al die kleine kinderen met 'big smiles' op hun gezichten. Voorlezen uit 'Het boek zonder tekeningen' doet wonderen. Ik laaf me aan dit kleine grote geluk. En die chocoladerepen? Die bouw ik langzaam af. Troostvoer heet niet voor niets troostvoer. En ik moet ook niet te hard voor mezelf zijn. Een understatement. Op naar nieuwe grenzen en naar nieuwe uitdagingen, mogelijkheden. Ik houd moed, geloof, nieuwsgierigheid, overtuiging en daadkracht. Maar bovenal doe ik verhaal en wentel mij in woorden. Die vormen immers altijd een warm bad. Onvoorwaardelijk. Onvoorwoordelijk. En in dit alles samen gesteund door mijn geliefde, dierbaren, familie, vrienden en kennissen. 

20 Gewicht 07-05-2025: 83,90 kilo – Middelomtrek: 103 cm
19 Gewicht 28-03-2025: 80,20 kilo – Middelomtrek:   97 cm
18 Gewicht 06-02-2025: 83,00 kilo – Middelomtrek: 102 cm
17 Gewicht 06-03-2018: 80,00 kilo – Middelomtrek:   99 cm    
16 Gewicht 17-03-2017: 86,50 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
15 Gewicht 19-07-2016: 87,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
14 Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm    
13 Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
12 Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
11 Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
10 Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo – Middelomtrek: 106 cm    
09 Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
08 Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
07 Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
06 Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo    
05 Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo    
04 Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo    
03 Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo    
02 Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo    
01 Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo    

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2025. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.