120 Woorden December 2018

120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.


Blankevlaflip (1-12-2018)

In traditie van vele jaren laten we ons de volgende traditie niet afnemen. De decembereditie van de Aller Hande. Ja met hoofdletters, wat denken jullie dan? Na Heineken, Philips. Unilever, Shell, Bavaria /Swinckels, Daf, ASML en Schiphol laten we ons toch niets meer afnemen in Nederlandse traditie.

Zelfs geen Agio en Hofnar hebben ooit zo moeten vrezen voor hun trots. Ach, ze wisselden wel eens van koers, wie niet? Van voorzitter of CEO zoals dat tegenwoordig zo mooi op zijn Brexits heet. Kunnen we die Angelsaksische termen misschien ook niet meteen overboord gooien soon?

Op de cover van de Aller Hande prijkt dit jaar een prachtig gerecht in nieuwe jas. De Blankevlaflip. We zullen ze krijgen die buitenlandse randstad dwarsliggers.


Vlaflipke van de Peel (1-12-2018)

Oom Kortooms uit de Peel, verre nazaat van Toon, heeft een nieuwe mascotte verzonnen voor de Nefteling. De Nefteling is een een klein pretpark in de buurt van Eindhoven. Om precies te zijn tussen Eindhoven en Venlo, hemelsbreed. Maar wel dichter bij Eindhoven dan Venlo. Geografisch een prachtig gebied natuurlijk, de Peel. Op zijn Brexits klinkt het helemaal mooi. Daar schudden John en Oom dan ook elkaar de hand. John Peel wie kent hem niet. Oom Kortooms heeft de mascotte heel toepasselijk gekneed naar eigen kunnen en inzicht. Een witte bôks, dito sokken, wollen, een rood jasje en witte koksmuts op zijn bôlleke. Hij lijkt gek genoeg een beetje op een Michelinmannetje. Maar dan een van vijf sterren. Vlaflipke Peel.


Kersenvlaflip (2-12-2018)

Dat is toch de lekkerste vlaflip die er bestaat. Niks geen aardbeiensiroop of bosbessengrenadine. Nee, kersensap op de bodem, of kersenranja, kersenjam mag ook. Kersensiroop is het allerlekkerste. Dat vindt mijn tante ook. Die woont in Haarlem of all places. Een echte taart dus. Met veel slagroom erop. Uit een spuitbus. Echte slagroom kan ze niet betalen. Ze woont namelijk in een jambuurt. Een buurt waar ze altijd vlaflip eten. Een duurder toetje zit er nooit aan. Echte kersen kan ze zich ook niet veroorloven. Veel te duur. Mijn tante is arm. En dan woont ze ook nog in Haarlem. Of all places. Met haar verjaardag stuur ik haar altijd een bosje echte kersen. Met de takjes er nog aan.


Proof of the vlaflip (3-12-2018)

Dit is een proof of the vlaflip. In Engeland ook wel bekend als een uitglijder. By all means I will vlaflip as best as I can. Lewis weet er over mee te praten. De rechercheur en de coureur. Beiden in geheel andere settings achter en voor de coulissen. De een met een helm op en vaag netje eronder de ander gewoon zonder. Moet kunnen. De ene lost op en de ander sprint. Het eindresultaat dan nog is bij beiden hoopvol hetzelfde. De eindstreep, finish moet gehaald. Het spel gewonnen. Maar er zijn ook altijd verliezers. Ze vallen naast het podium en ontberen champagne. Het team achter de helden edoch glundert. Het zijn en blijven helden. In communicatie en ook zonder.


Dienbladwijzer (3-12-2018)

Tafeltje 46, 3 bier, 2 water (rood), 1 droge witte en 1 cola (light). Tafeltje 45, 1 duvel, 1 kriek,. Tafeltje 41, 5 bier (maakt niet uit, doe maar wat), bitterballen (2 x 10). Tafeltje 9, 3 x 3 rood, kaasplankje (zonder brie). Tafeltje 7, 1 sjoef. Tafeltje 10, 1 whisky (de duurste die we hebben) en 1 port (ook de duurste).

Tafeltje 5 (zo meteen even terugkomen, weet het nog niet). Tafeltje 6, 1 sinas, 1 bier en 1 melk. Tafeltje 34, kaart brengen en iets beleefder tegen zijn, vonden me onvriendelijk en gestrest. Tafeltje 35 vraagt rekening. Tafeltje 37, 1 koffie, 1 thee en 1 appeltaart. Balkon rechts, tafeltje in hoek, 1 popcorn en een cola extra large.


Bladwijzer mens en communicatie (3-12-2018)

Het blad wijst tevergeefs. De herfst is haast op zijn eind en rept zich naar de winter. Fakenieuws denk ik dan. Niets is meer wat het lijkt. De herfst op sterven na dood met zijn 14 graden begin december. Encyclopedieën moeten herschreven. Aardrijkskundeboeken ook. Ja, u leest het goed lieve lezer. AardIJKskundeboeken. De boeken moeten herijkt. De aarde herijkt.

De evenaar schuift langzaam op. Niets is wat het lijkt. Kamelen op de Noordpool. Poolvossen in de Sahara. Het voelt nochtans allemaal goed. De wereld één dierentuin. Liever dan een gekkenhuis. Laten we vooral blijven communiceren mensen. Mensen communiceer. Er rest ons niet anders. In letters, woorden en bij zinnen. Het onderscheidt ons van de beesten. Vink het aan. Mensen, communiceren!


Onderwereldbladwijzeres (3-12-2018)

Nee, geen woord voor galgje. Gewoon een kleine bijbelbezinning. Lethargie niet te verwarren met liturgie. Lettergie, niet te verwarren met chirurgie. Hoewel, sommige letters kunnen wel een ingreep dragen. Zo heb ik altijd het dwarslatje van de t willen scalperen of in ieder geval halveren, wat laten zakken ook, een beetje schuin naar linksboven laten wijzen. Een letter t wil per slot van rekening ook wel eens een ander uiterlijk. Nee, geen botox. Het stokje hoeft niet dikker. Seks heeft de letter t toch nooit. En al helemaal niet met de x. Wat een lelijke letter is dat. Ik dwaal af. Onderwereldbladwijzeres. Ik bedoel natuurlijk Eva. Alsof Adam er iets aan kan doen. Aan het vijgenblad. Onder het vijgenblad. Nee.


Speculazen bladwijzerplaatkoek (4-12-2018)

Speculazen bladwijzerplaatkoek, dat gaat Marieke maken. Ze is er uit. Speculaas heeft ze genoeg overgehouden, na al het Sintgebeuren. Ze is er ook helemaal klaar mee. Met al dat maffe kersttheater. De familie vindt dat ze niet origineel genoeg kookt met het jaarlijkse kerstkoken. Hoezo niet bij de tijd? Wacht maar, de Allerhande gaat nog een puntje zuigen aan haar kerstcreatie. Monden en ogen zullen versteld staan. Weer is haar ‘iets lekkers bij de koffie’ toebedeeld. Risicoloos. Nou, ze zullen het eten dit jaar.

Ze haalt de keukenklok van de muur en legt hem op het aanrecht, verwijdert het glas en haalt voorzichtig de wijzerplaat eruit. Insmeren met roomboter, beplakken met speculaas, e voilà!
‘Dingdong…!’
Aha, de familie is er.


Bladwijzer worden (7-12-2018)

Op dit moment word ik dagelijks bladwijzer. Dankzij de LOI. Ik volg namelijk een cursus bladwijzen. Ik doe dat op afstand en in deeltijd. De theorie althans.

De praktijk voer ik dagelijks uit. Dan ga ik op mijn knieën door en voor de natuur. Eerst door mijn tuin in de vroege morgen en later ook door het plantsoen. Dat laatste doe ik uiteraard incognito. Ik wil niet gespot worden door vogelaars. Want dan wordt het ruzie. Niets zo fanatiek als een vogelaar. Op de bladwijzer na, natuurlijk.

Ik zit in het laatste jaar van de cursus die drie jaar duurt. Ben al behoorlijk bladwijs. Nu het weer herfst is geniet en leer ik met volle teugen. Op naar het diploma.


Bladwijzeres (8-12-2018)

De boom staat in vol blad. Prachtig. Superieur. Althans voor mij. Alleen voor mij staat hij te pronken. Want er is niemand meer die hem kan zien en bewonderen. Hij wordt in stukkies gehakt. Met een vlijmscherpe aks. Het zal wel effe duren voor hij omgaat. Valt voor mij in volle pracht en vol ornaat. Ik rol de mouwen van mijn geruite blouse op. Stropen doe ik ze eigenlijk. Want de biceps staat reeds op springen. Ik kan het amper geloven maar hij moet er toch echt aan geloven. Ziek als hij is. Met zwammen in zijn oksels. Hij kent zijn lot. Een mooi lot. Hij leeft straks verder als bladwijzers. Wel duizend. Meer dan duizend. Mijn lieve, lieve bladwijzeres.


Scheerbladwijzer (9-12-2018)

Gilette pakt goed uit rond de feestdagen. Recent onderzoek heeft uitgemaakt dat baarden vanaf 2019 uit de mode zijn. Een trendwatcher van Gilette heeft dit snel opgepikt. De snor- en baardloze trendwatcher luisterend naar de naam Rasor Blade komt met het nieuws snel naar buiten. Om de concurrentie voor te zijn. Braun en Philips reageren sowieso altijd traag dus no problem.

Nog deze week wordt verwacht dat er een nieuw scheerapparaat op de markt komt. Sterker nog, twee. Een voor nat en een voor droog scheren. Maar Gilette doet toch niet aan droog. Echt wel. Sinds kort. En met een nieuwe vondst. Patent is al aangevraagd. Een scheerapparaat met scheerbladwijzer. Een heel klein tooltje wijst de weg over het gezicht...


Cactuspiek (10-12-2018)

Ik ken een man die zo’n vreselijke hekel aan kerstmis heeft dat hij het liefst een aantal weken zou willen onderduiken in een oord dat geen kerstdagen en -weken kent. Maar aangezien de persoon in kwestie niet vermogend is in geld noch moed noch daadkracht is de betreffende persoon gedoemd of erger nog veroordeeld van het doorstaan der tijd.

Kortom hij moet er het beste van maken. Maar hoe? Dat vraagt hij zich jaarlijks af. Een lotgenoten zelfhulpgroep oprichten is een optie. Er zijn zoveel zelfhulpgroepen dat hij in no time voldoende informatie heeft ingewonnen om er een te starten. De laatste restjes geld, moed en daadkracht bij elkaar geraapt is daar de advertentie. Lotgenoten gezocht voor kerstloos kerstmis vieren.


Cactus Mellitus (12-12-2018)

Mijn cactus heeft nood aan suiker. In zijn naalden zit nog amper suiker en die heeft hij toch echt broodnodig. In de moordende zon staan is nog daaraantoe, maar zonder suiker onmogelijk. Er zit zo weinig suiker in de naalden dat de resterende suiker hard is geworden. Amper doorstroming dus. Daar kan een cactus niet tegen. Ook niet de mijne, al behoorlijk oud en gehard door het leven en veel zon.

Vanochtend deed hij zijn beklag. Het kan zo niet langer doorgaan. Ik sta al bijna vijfenveertig jaar voor jouw raam en nog nooit heb ik de zon zo heet zien en voelen worden. Zet mij maar voortaan onder de kraan. Ik heb het gehad. Wat een vervelend klimaat. Klotezon.


Meneer Cactus weet bijna alles (12-12-2018)

Hij loopt rond in een pyjama met stropdas, en weet bijna alles. Ik zeg bijna, want degene die echt alles weet heet net even anders. Niet fonetisch maar alfabetisch. Die heet namelijk Meneer Kaktus. Nou kun je je nog afvragen of de cc’s anders uitgesproken worden dan de kk’s. Geen idee, ik ben geen uitspraaklerares of -leraar. Zo kun je ook twijfelen of je rans en rens moet zeggen? Of ranzig en renzig? Ik heb het me altijd afgevraagd, ook na alle beschuldigingen. Vals? Ik weet het niet. Mocht je het weten laat het me dan weten? Kwijtschulden en kwijtschelden, ook zoiets. Maar een ding staat vast. Als een paal boven water. Meneer Ckacktus weet hoe dan ook zeker alles.


Last van mijn cactussenbillen (14-12-2018)

Ik heb last van cactussenbillen. Dat is weer even wat anders dan last hebben van kikkerbillen. Ik verkies edoch de eerste last. Liever prikken dan springen. Liever in het zand dan in of op het water. Fonetisch heb ik al helemaal voorkeur voor kikkerbillen. Op kikkerbillen kun je verkikkerd zijn. Bij cactussenbillen is dat een heel ander verhaal. Want wie heeft er nu graag kak tussen zijn billen? Ik bedoel maar. Dan prikt het niet alleen maar jeukt het ook nog eens stevig. Je kont krabben? Laat maar zitten die kak. De stekels van je cactusbillen prikken de vingers lek. Dan wordt het pas echt een vieze boel. Jeukende vieze bruine vingers onder het bloed. Niet in je mond steken!


Slappe cactussen leggen het loodje (14-12-2018)

De zon brandt weer stevig. Minstens 45 graden Celsius staat op de teller. Dat is heet. Celsiusheet. Zou het Fahrenheet zijn geweest dan zou het een stuk minder heet zijn geweest. Het is maar welke maat je verkiest. Celcius is wat meer ingeburgerd. Kelvinheet kan het ook nog zijn. Maar dat zullen we beter niet benoemen. Niet iedereen heeft trek in Kelvin. En al helemaal niet in een woestijn. Je zult maar cactus zijn in een zeer hete Zerenadenwoestijn. Daar kun je als cactus zeer beroerd van raken. De Zerenadenwoestijn in de Verenigde Emiraten Staten maakt veel slachtoffers onder de cactussen. Eerst laten ze het kopje hangen, dan de stekels. Vervolgens vallen ze om en leggen ze horizontaal het loodje.


Cactus in de schijnwerpers (14-12-2018)

Hoe langer ik naar de langwerpige foto kijk, hoe meer ik zie. Om een beter beeld te krijgen loop ik op de muur af. Mijn ogen focussen op de details. Heel langzaam struin ik het oppervlakte af, een beetje gebukt en mijn handen op de rug. De ogen van museumwachten prikken in mijn rug. Gelukkig doet het niet pijn. Zowel aan de voor- als achterkant van mijn lijf word ik prikkels gewaar. Het enige onderwerp op de foto is een breed landschap van cactussen. In diverse tinten grijs en groen staan ze in het nachtlicht van de maan. Gelijk een futuristische skyline. De stekels schitteren. Ik zie nu ook kleine woestijndieren tussen de cactussen. Prachtig fotowerk van Ruud van Empel.


Kus de cactus (14-12-2018)

De nieuwste speldquiz van SBS6. Kus de cactus. Alleen mensen met een speldje mogen meedoen. Maar welke speldjes volstaan? Hier de uitleg. Een speld moet voldoen aan een scherp steeltje, eindigend in een spitse punt. Aan de bovenkant moet een schildje zitten met tekst aan de voor- of achterkant. Het speldje moet zijn uitgereikt als beloning voor iets. Of als bewijs van deelname, dat mag ook.

De grootte van het speldje doet er niet zo toe. Maar er is wel een boven- en ondergrens. Minimaal twee centimeter lang inclusief schildje, anders kan de tekst niet gelezen worden. Maximaal veertig centimeter, anders ziet het er belachelijk uit. Het speldje moet immers gedragen door de deelnemer. Wat je kunt winnen? Een cactuskus.


Dicactus (16-12-2018)

Je bent dicactus of je bent het niet. Alles ontdijferen en dan goed doderen daar draait het allemaal om. Op juiste spelling let de dicactus niet. Dat is voor hem bijzaak. Het steekt niet. Het houdt zelfs geen steek. Op de juiste manier alles overbrengen, dat geeft pas een kidk. Maar waarom dan de eerste d niet vervangen door een c? Omdat het de dicactus gewoon niet boeit, qua spelling.

Cicactus had het dus ook mogen zijn. Of om helemaal de inversie door te voeren, cicadtus. Maar probeer dat laatste dan maar weer eens goed uit te spreken, laat staan taalkundig te verklaren. Daar komt een dicactus niet uit. Zelfs niet als hij zijn vest doet en zijn stekels opzet.


Scepter gooien (19-12-2018)

Val er niet over. Over mijn scepter. Hij kan zeer sceptisch reageren. Zwaaien kan ie niet. Helaas. Maar er wordt wat afgesmeten met dat ding. De scepter vliegt voortdurend door de lucht. Dat krijg je als de tamboer maître ineens ook Prins Carnaval is. Het publiek langs de kant kan er wel om lachen. Normaal torent Prins Carnaval hoog boven de mensen uit in zijn eigenste praalwagen, voor of achteraan de stoet. Maar dit keer loopt hij op de grond op de fanfare vooruit. Voor Sint Maarten zelfs. Kortom in de verkeerde stoet ook nog eens. Op een verkeerd tijdstip nota bene. Het moet nog Kerstmis worden én Nieuwjaar. Prins Carnaval is nu al een beetje de kluts kwijt. Helaas.


Jaarlijkse uitvaart (26-12-2018)

We leggen hem weer ter ruste, het oude jaar. Moe gestreden van twaalf uitputtende maanden. IJskoud geboren, de eerste januari. Groen en warm dragen we hem einde december naar buiten.

Een bewogen jaar. Voor jou, voor mij, voor ons. En wat blijft ons bij van jou, mij en hem? Of is het een haar? We genderden er flink op los in tweeduizendachtien. Me too, you too, he or she too. We waren weer even van Gender en Loos.

En de orde(r)diensten maar overuren draaien. Ze kwamen dit jaar weer handen tekort, Post en Politie NL. Ook bij ons kwamen ze dit jaar te laat. Voortaan gewoon de politie de post laten bezorgen. Vangen we meteen twee vliegen in een klap.


Beschuitvaart (27-12-2018)

Een nieuwe geboorte, alweer. Het elfde kindje in aantocht. De familie puilt langzaam uit. Maar pa en ma genieten met volle teugen. Een huis vol. Dat is wat ze willen. En ze hebben nog wat kamers over in hun hart en huis.

Broers en zussen zeggen ook. Laat die nieuwe kleine maar komen. Een elftal klein grut dat is toch prachtig. Kunnen we samen gezellig korfballen of handballen. En ook op vakanties is het dan echt gezellig. We hebben geen camper maar een bus. En daarmee rijden we naar het einde van de wereld.

Maar eerst wachten we op de boot. Die willen we niet missen. De beschuitvaart is al onderweg. Worden het roze of blauwe muizen? Een boot vol.


Stuitvaart (29-12-2018)

Het is dit jaar weer niet gelukt. Geen witte kerst in Nederland. En ja, het klimaat krijgt de schuld. Een slecht klimaat gecreëerd door ons, homo sapiens neerlantalis erectus maar ook zittend. Achter onze luie telefoons zien we al lang niet meer wat er rondom ons heen precies gebeurt. Hitte maakt niet alleen kwaad maar voorkomt ook sneeuw. De lage landen zinken steeds dieper. En toch, we doen ons stinkende best. Blijven dat ook doen. Tegen beter weten in. En ik heb besloten, ik doe niet meer mee. Het zal sneeuwen potverdrie. Dus spuit ik sneeuw op mijn stoep, kunstsneeuw en haal mijn slee van de zolder. Ik neem een flinke aanloop en land via mijn buik in blauwe stuitvaart.


Uitvaartmiss (30-12-2018)

Ik sta buiten op haar te wachten, mijn uitvaartmiss. Wat ben ik dol op haar. Niets houdt me tegen en alles wat ik wil is haar mijn liefde tonen. Ze weet namelijk nog niet dat ik gek op haar ben. En hoe beter kan ik dat doen dan bij een kerk. Zij is mijn heilige kerk. Mijn enige kerk.

Daar komt ze eindelijk naar buiten. Door de zijdeur. Uit respect voor degene die zojuist naar buiten is gedragen. Voor de laatste reis. Naar het hiernamaals. En ik, ik mag gelukkig nog even in het heden blijven. Sterker nog mijn toekomst delen met mijn nieuwe vlam. Dat dat toch zo maar mag zijn. Ik dank mijn meisje. Die nog niet weet.