Hoe je hem ook wendt of keert als ie valt dan zijn de rapen gaar. Ik bewaar hem dan ook altijd op mijn nachtkastje. Veel te bang dat ie in tweeën breekt. Stel je voor? Dan ben ik voor eeuwig verloren. In de belangrijkste wedstrijd van mijn leven zou ik dan geeneens de finish halen. Dat mag absoluut niet gebeuren. Ik mag de grip op mijn kleinood niet verliezen. Ik koester dit goddelijk voorwerp.
Hoe toevallig. Het kleinood ontleent zijn naam aan het land waarin het goddelijk toeven is. La bella e divina Italia. In dit land lopen ze ermee weg. Er zijn zelfs speciale edities van het kleinood. Op bestelling worden ze afgeleverd door speciaal getrainde koeriers. Die heten in de volksmond staffetta. Een verbastering van stupido, maffia en vendetta. In Italië wordt het kleinood altijd verpakt in zoet Giroroze papier met een strik erom. Met zo’n mooi cadeau in de hand maak je al gauw een dansje van plezier.
Daar is het kleinood zelf niet blij mee. Het houdt niet van ongecontroleerde bewegingen. Het is veel meer een rechtlijnig type. Zeer doelgericht. Daarentegen heeft het ook zeer veel last van faalangst. Ja, het kleinood wordt heel wat menselijke eigenschappen toegedicht. Als trotse bezitter van zo’n kleinood moet je wel met die druk weten om te gaan. De angst om te vallen is toch wel erg groot bij dit houterig baasje. Sinds ik in het bezit ben van het ding verkeer ik voortdurend in staat van opwinding.
Ik krijg er nachtmerries van. Die gaan altijd gepaard met wilde achtervolgingen en gehijg in mijn nek. Telkens word ik in mijn droom in een fuik gedreven. Dit leidt onmiddellijk tot tunnelvrees. In een imaginaire tunnel val ik dan over mijn eigen voeten. En dan … dan gebeurt het. Dan valt mijn kleinood op de grond en breekt in twee. Het enige wat mij rest is heel hard wegrennen. Ver weg van het plaats delict. In een vlaag van verstandsverbijstering neem ik het onderste deel van het kleinood mee. Het tintelt en het prikkelt in mijn hand en mijn hoofd. Het geeft een vreemd soort van extase.
Dan word ik wakker. Badend in het zweet. Vervolgens voel ik dan een onweerstaanbare drang om een column te schrijven. Maar waarover? Suf staar ik naar een leeg computerscherm. Zal ik de hulp van iemand inroepen? Of toch maar niet. Plots schieten mij wat woorden binnen. Hoe je hem ook wendt of keert als ie valt dan zijn de rapen gaar. Waar heb ik dat eerder gehoord? Het staat in grote letters op mijn scherm. Maar hoe nu verder? Naast mijn computer ligt een staafje fetta. Staffetta! Ik bulder bijna uit mijn stoel van het lachen. Mijn eigen droom geeft mij repliek. Het is niet waar. Is de oplossing zo makkelijk? Ligt ie zo voor de hand? Gelukkig komt alle zegen van boven. Ik bijt me er dan ook niet langer stuk op en geef het bovenste deel van mijn kleinood door aan een ander. I rest my case.
Mien Staffetta
20-05-2011
17-05-2011
Lik het in
Vandaag mijn profiel bijgewerkt. Nu nog even connecten. Van low naar high. Daar gaat heel wat netwerken aan vooraf. Tot en met de kleuterschool heb ik eerst al mijn schoolbanken doorgeplozen. Daar dook ik maar liefst tien bestorven vriendschappen op. Ze zijn nu weer springlevend. Marieke van het fietsenhok, Truusje van de schuurpartijtjes en Johan van de samenzweringen. Allemaal van de middelbare school. Spontaan krijg ik tintelende neusvleugels bij de herinneringen aan zweetlluchten uit het gymlokaal en van de aardijkskundeleraar.
Gelijk maar even uitpluizen wie er van de bestorven contacten nog op Hypes zitten of nog hipper op Feestboek. Misschien kan ik dan oude dia’s en foto’s met ze delen. Van die geel gescande zomerpictures van badgasten in foute zwembroeken. Hee, is dat niet de Hypes van Marieke? Wat een mooie vrouw is dat geworden. De pukkels ingeleverd tegen een gebruinde snoet. Tel ik daar nu vijf kindertjes? Elk kindje lachend achter een grote toeter ijs. Dag Marieke, leuk je hier even te zien. En wat zie ik nu? Staat Johan ook bij jouw contacten? Met dezelfde kindjes? Ha, ha, dat is geen toeval. O, jullie zijn getrouwd. Twintig jaar geleden.
Ik duikel nog wat oude bekenden op. Truusje zit nu in de horeca en Paultje, nee maar Paultje is een vrouw geworden. ‘Paulina’ staat er in olijke letters op haar rozerood gekleurde Hypes. Paultje is altijd een persoon van uitersten geweest. Onder het genot van een kopje koffie zet ik mijn zoektocht vrolijk verder. Ik begeef me op een serieuzer netwerk. Het Lik het in. Ware professionals vinden hier hun gelijken. Degenen met de meeste connecties dragen ook de duurste titels, meestal Engelstalig. Event manager, Senior Lecturer, Independent Marketing and Advertising Professional, Accountmanager, Business Director, CEO, CIA, het houdt niet over. Bikkels zijn het stuk voor stuk.
De profielen zijn prozaïsch en vol lofuitingen. Zorgvuldig geadministreerd tot op de millimeter. Sommigen lijken alleen maar op school te zitten en andere lijken alleen maar te werken. Waar halen ze de tijd vandaan om nog te netwerken? Een vreemd verleden trekt aan me voorbij. De meesten kennen elkaar van good old boys networks. Soms best klef. Hee, daar komt ook Johan voorbij. Die zit bij de bank, de ASN, als consultant. Een groene bank, dat is Johan wel toevertrouwd. De groene rakker. Heeft ie mooi voor elkaar. Senior manager en vijf kindjes bij Marieke van het fietsenhok. Wat was ik ooit verliefd op haar.
Plots voel ik me betrapt. De cursusleider staat achter mij en kijkt mee op mijn beeldscherm. Ze leest hardop voor van het scherm. Connected to: Dolly Parton, Bill Gates, Carice van Houten, Charles Stuyvesant, Obama, … Ze laat de rugleuning van mijn stoel los en valt met een zachte plof op de grond. Ik hoor haar zachtjes roepen: dit kan niet, dit kan niet … zo veel beroemde contacten op Lik het in. Ik klik het window snel weg. Mijn placebo Lik het in wekt altijd verbazing. Zeker in de wondere wereld van netwerkcursussen. Ik klik door naar mijn echte Lik het in. Twee contacten kijken me lachend aan. Johan en Truusje. Paultje heb ik even niet aangedurfd. Hij stond met zijn operaties iets te uitbundig op You Tube. Hee, daar komt een uitnodiging van Marieke voorbij. Ik ga er niet op in en slik haar uitnodiging in. Er zijn ook grenzen aan netwerken.
Mien likt in
Gelijk maar even uitpluizen wie er van de bestorven contacten nog op Hypes zitten of nog hipper op Feestboek. Misschien kan ik dan oude dia’s en foto’s met ze delen. Van die geel gescande zomerpictures van badgasten in foute zwembroeken. Hee, is dat niet de Hypes van Marieke? Wat een mooie vrouw is dat geworden. De pukkels ingeleverd tegen een gebruinde snoet. Tel ik daar nu vijf kindertjes? Elk kindje lachend achter een grote toeter ijs. Dag Marieke, leuk je hier even te zien. En wat zie ik nu? Staat Johan ook bij jouw contacten? Met dezelfde kindjes? Ha, ha, dat is geen toeval. O, jullie zijn getrouwd. Twintig jaar geleden.
Ik duikel nog wat oude bekenden op. Truusje zit nu in de horeca en Paultje, nee maar Paultje is een vrouw geworden. ‘Paulina’ staat er in olijke letters op haar rozerood gekleurde Hypes. Paultje is altijd een persoon van uitersten geweest. Onder het genot van een kopje koffie zet ik mijn zoektocht vrolijk verder. Ik begeef me op een serieuzer netwerk. Het Lik het in. Ware professionals vinden hier hun gelijken. Degenen met de meeste connecties dragen ook de duurste titels, meestal Engelstalig. Event manager, Senior Lecturer, Independent Marketing and Advertising Professional, Accountmanager, Business Director, CEO, CIA, het houdt niet over. Bikkels zijn het stuk voor stuk.
De profielen zijn prozaïsch en vol lofuitingen. Zorgvuldig geadministreerd tot op de millimeter. Sommigen lijken alleen maar op school te zitten en andere lijken alleen maar te werken. Waar halen ze de tijd vandaan om nog te netwerken? Een vreemd verleden trekt aan me voorbij. De meesten kennen elkaar van good old boys networks. Soms best klef. Hee, daar komt ook Johan voorbij. Die zit bij de bank, de ASN, als consultant. Een groene bank, dat is Johan wel toevertrouwd. De groene rakker. Heeft ie mooi voor elkaar. Senior manager en vijf kindjes bij Marieke van het fietsenhok. Wat was ik ooit verliefd op haar.
Plots voel ik me betrapt. De cursusleider staat achter mij en kijkt mee op mijn beeldscherm. Ze leest hardop voor van het scherm. Connected to: Dolly Parton, Bill Gates, Carice van Houten, Charles Stuyvesant, Obama, … Ze laat de rugleuning van mijn stoel los en valt met een zachte plof op de grond. Ik hoor haar zachtjes roepen: dit kan niet, dit kan niet … zo veel beroemde contacten op Lik het in. Ik klik het window snel weg. Mijn placebo Lik het in wekt altijd verbazing. Zeker in de wondere wereld van netwerkcursussen. Ik klik door naar mijn echte Lik het in. Twee contacten kijken me lachend aan. Johan en Truusje. Paultje heb ik even niet aangedurfd. Hij stond met zijn operaties iets te uitbundig op You Tube. Hee, daar komt een uitnodiging van Marieke voorbij. Ik ga er niet op in en slik haar uitnodiging in. Er zijn ook grenzen aan netwerken.
Mien likt in
01-05-2011
Haags hachie
Trompetgeschal klinkt voor wie het horen wil. In Helmond-West is een nieuwe naam geboren. Tracé Buitenom is omgedoopt tot Kasteelherenlaan. Dat klinkt best chique. De oude kasteelheren Arberg, Berlaer en Cortenbach zijn daar heel blij mee. Kasteelheer Ittere vindt dat ietsje minder. Maar ja, hij was dan ook geen officiële kasteelheer.
Voor de kasteelheren mogen nog wel meer namen in de wijk wijken. Om te beginnen met Helmond-West. Dat is zo’n onbeduidende naam, die kan niemand plaatsen. Wat wordt daar eigenlijk mee bedoeld? Het Haagje, de Hagen, of ook Brandevoort en Mierlo-Hout?
Een nieuwe naam verzinnen, dat lijkt voor iedereen het beste. Het moet dan wel een naam zijn met internationale allure. Helmond-West telt het grootste aantal verschillende nationaliteiten in één wijk in het Helmondse. Hoewel, de concurrentie met Brandevoort is groot. Daar wonen stiekem best veel allochtonen. De Brandevoorters komen namelijk bijna allemaal uit Eindhoven of omstreken.
Toch moet ik een lans breken voor de naam ’t Haagje. Het is en blijft een Geuzennaam. Die laat je niet zo maar varen. De vloer aanvegen met Helmond-West en ’t Haagje dat mag niet zo maar gebeuren. Ook al werd de naam onlangs nog door het slijk gehaald. Volgens EénVandaag leven we in de Hagen, of vrij vertaald, het Wilde Westen. Met in het centrum een vreemde eend in de bijt. Een Chinese friteszaak waarop de hangjeugd het heeft gemunt.
New Boemerang. Die naam doet de problematiek in Helmond-West alle eer aan. Een boemerang komt net als problemen bijna altijd terug. Toch kan iedereen in Helmond-West met elkaar door één deur. In het Wilde Helmond-West wordt iedereen geduld.
De Haagse hangjeugd is net als andere jeugd in Helmond soms balorig. In Helmond-West misschien wat sneeuwbalorig. Hoe dan ook, echte Hagenezen mokken en zeuren zelden. Het maakt hen niet zoveel uit of hun wijk nu Helmond Noord, Oost, Zuid of West gaat heten. Plat of chique. Het kan ze niet echt boeien. After all, what’s in a name. Het enige dat telt, dat is hun Haagse hachie. Met zoveel nationaliteiten in de wijk zal het altijd één groot feest blijven. Daar kan een naam niets aan veranderen. Helmond-West zal altijd een volkse wijk vol fiësta blijven. Met links en rechts wat zuidelijk temperament. Dat zit de Hagenezen gewoonweg in het bloed en wordt van jong op oud doorgegeven.
Mien zweeft en zwetst door Helmond-West
Gepubliceerd in Wijkkrant Helmond West Mei 2011 > Haags hachie
Voor de kasteelheren mogen nog wel meer namen in de wijk wijken. Om te beginnen met Helmond-West. Dat is zo’n onbeduidende naam, die kan niemand plaatsen. Wat wordt daar eigenlijk mee bedoeld? Het Haagje, de Hagen, of ook Brandevoort en Mierlo-Hout?
Een nieuwe naam verzinnen, dat lijkt voor iedereen het beste. Het moet dan wel een naam zijn met internationale allure. Helmond-West telt het grootste aantal verschillende nationaliteiten in één wijk in het Helmondse. Hoewel, de concurrentie met Brandevoort is groot. Daar wonen stiekem best veel allochtonen. De Brandevoorters komen namelijk bijna allemaal uit Eindhoven of omstreken.
Toch moet ik een lans breken voor de naam ’t Haagje. Het is en blijft een Geuzennaam. Die laat je niet zo maar varen. De vloer aanvegen met Helmond-West en ’t Haagje dat mag niet zo maar gebeuren. Ook al werd de naam onlangs nog door het slijk gehaald. Volgens EénVandaag leven we in de Hagen, of vrij vertaald, het Wilde Westen. Met in het centrum een vreemde eend in de bijt. Een Chinese friteszaak waarop de hangjeugd het heeft gemunt.
New Boemerang. Die naam doet de problematiek in Helmond-West alle eer aan. Een boemerang komt net als problemen bijna altijd terug. Toch kan iedereen in Helmond-West met elkaar door één deur. In het Wilde Helmond-West wordt iedereen geduld.
De Haagse hangjeugd is net als andere jeugd in Helmond soms balorig. In Helmond-West misschien wat sneeuwbalorig. Hoe dan ook, echte Hagenezen mokken en zeuren zelden. Het maakt hen niet zoveel uit of hun wijk nu Helmond Noord, Oost, Zuid of West gaat heten. Plat of chique. Het kan ze niet echt boeien. After all, what’s in a name. Het enige dat telt, dat is hun Haagse hachie. Met zoveel nationaliteiten in de wijk zal het altijd één groot feest blijven. Daar kan een naam niets aan veranderen. Helmond-West zal altijd een volkse wijk vol fiësta blijven. Met links en rechts wat zuidelijk temperament. Dat zit de Hagenezen gewoonweg in het bloed en wordt van jong op oud doorgegeven.
Mien zweeft en zwetst door Helmond-West
Gepubliceerd in Wijkkrant Helmond West Mei 2011 > Haags hachie
Abonneren op:
Posts (Atom)