Het jongetje gooide de vlieger telkenmale in de lucht en rende er dan vlug achteraan. Hij had mij niet in de gaten. Hoe kon ik dit nu tactisch aanpakken? Ik moest snel handelen. Voor hetzelfde geld gooide het jongetje de papieren vlieger keihard weg en belandde het in het weiland met koeien dat pal aan de weg lag. Ik zag mezelf bepaald nu niet, een twee drie, het kleine slootje overspringen en midden in een wei landen met zwartbonte koeien. Er waren ook grenzen aan mijn nieuwsgierigheid. En veel erger nog. Mijn grote angst voor koeien zou mij weerhouden van een heldendaad. Ondanks de idee dat liefde mogelijk vleugels geeft.
Wat had het meisje met de blauwe pet nu in de vleugels van het papieren vliegtuigje geschreven? Dat wilde ik dolgraag weten. Het jongetje maakte er gelukkig geen enkel probleem van toen ik hem vroeg of ik ook eens met zijn vliegtuigje mocht gooien. Zolang ik hem zijn vliegtuigje maar teruggaf. Hij had het zojuist eerlijk gevonden. Het jongetje zal wel gedacht hebben: Wat een vreemde man? Dat die nog met papieren vliegtuigjes speelt?
Met een vlugge blik in de vleugels zag ik een telefoonnummer staan. En een naam. De naam kon ik nog wel onthouden. Maar het telefoonnummer? Gelukkig had het maar acht cijfers. Na twee keer gooien met het vliegtuigje had ik het nummer en de naam tussen mijn oren opgeslagen. Voor de eeuwigheid. Betsy 018-205443. Als dat geen toeval was. Betsy! Daar had ik zojuist nog aan gedacht. Het schoot me meteen weer te binnen. Dat was de naam van Jenny Arean uit die televisieserie. Zeker weten. Niet te geloven.
Tussen de vleugels had ik ook nog een klein hartje gespot. Wat lief van Betsy. Een kriebelhartje dat onder in de punt een beetje uitschoot. Het was snel opgetekend, dat kon je zien. Voor mij was het echter het mooiste hart dat ik ooit gezien had. Het deed mijn eigen hart bonken.
Ik bedankte het jongetje en stapte blij op mijn fiets richting thuis, met mijn hoofd in de wolken. Even had ik nog getwijfeld om te vragen aan het jongetje om het vliegtuigje aan mij te geven. Vanwege de boodschap. Maar hé, leg dat maar eens uit aan een klein jongetje, zo’n boodschap. Het eerste wat ik deed bij thuiskomst was vlug de naam en het nummer opschrijven. 018? Waar zou dat nu zijn? Al was het in Lutjebroek of Kamtjatka (zeer onwaarschijnlijk), het maakte niet uit, ik moest en zou het weten. Vlug fietste ik naar het postkantoor in het dorp. Het postkantoor had alle telefoongidsen van Nederland, gebundeld in een grote telefoonruimte hangen. Dat wist ik zeker. Nu maar duimen dat het in de buurt van Schoonhoven was. En anders wist de postkantoorbeambte mij ook wel te helpen.
06-09-2015
04-09-2015
Smokkelwaar
Hoeveel water er valt in een land is afhankelijk van het seizoen. In Nederland bijvoorbeeld valt de meeste regen in de zomer. Weermannen- en vrouwen willen ons doen geloven dat het niet zo is. Het zijn levende draken die met vuur spuwen. ‘Het gaat niet regenen’. Ze zijn bang dat anders heel Nederland op vakantie gaat naar het buitenland. Weerdraken zijn het. Weermannen- en vrouwen.
Let op de herkomst van mijn woorden. Hoe vaak is er niet in Nederland sprake van ‘het is vandaag weer een draak van een weer’? Ja, ja. Ik zit er niet naast. Ik ben namelijk een succesvolle woordcomposer. En nu vraagt u zich natuurlijk af. ‘Succesvol, hoe smaakt succes?’ Heel simpel. Droog en vol. Niet halfvol. En ik kan u vertellen dorstig. Heel dorstig. Het smaakt altijd naar meer. Het afgelopen jaar heb ik het ook meegegeven als nieuwjaarswens. Aan al mijn vrienden. ‘Succes maakt dorstig’. Nou, dat heb ik geweten. Voor het eerst had ik sinds lange tijd mijn huis weer vol zitten. Meestal komen er maar een man of 10.
Misschien komt het ook omdat ik naar aanleiding van een recente verhuizing een doos met oude liefdesbrieven tegenkwam. Het leek me een leuk idee om ook al mijn voormalige geliefden uit te nodigen voor Oud en Nieuw. Dan kom je al gauw op 20. Enfin, het was ook wel leuk. Vooral de aandoenlijke antwoorden op mijn uitnodiging. Eentje vroeg me zelfs: ‘Is er iets wat je heel graag zou willen hebben?’ Een inkoppertje. De liefde natuurlijk. Die zou ik graag terug willen hebben. Maar om dat nu meteen te melden. Nee. Niet gedaan.
Ik hoefde geen enkele brief door de papiermolen te doen want ze kwamen allemaal langs. Alle 10. Naast de andere 10 bezoekers die al ieder jaar kwamen. Het werd een gezellige avond die standaard, want dat doe ik ieder jaar een half uur voor de klok 12 uur luidt, afgerond werd met het spel ‘Ik ben een held omdat …’. Ja, ja, tradities daar houd ik aan vast. Bij mij krijgt iedere bezoeker met oud en nieuw de kans om te schitteren. Het moet. Het moet immers een schitterend nieuw jaar worden. Ieder jaar weer, met een goed gevoel. Dat mijn buurvrouw zichzelf een held vindt omdat zij een vensterbank vol cactussen heeft waaraan zij zich nooit prikt, vind ik steevast de grootste heldendaad. Haar heldendaad is ieder jaar hetzelfde. Maar dat terzijde.
Ik geef ook ieder jaar een passend cadeau aan mijn helden. Al mijn geliefden gaf ik dit jaar een blik beige verf. Lekker veilig, toch? Komt altijd goed van pas en het is gelijk een dankbaar onderwerp voor gesprek. Ik bedoel, iedere vrouw weet wel wat te zeggen over beige verf. De meeste dames die ik ontmoet heb in mijn leven dragen mooie titels. Ik had dan ook dit jaar een deftig gezelschap bij elkaar. Het stak wel wat af bij de rest van mijn bezoek. Maar dat loste ik eenvoudig op door iedereen met elkaar de mond te snoeren. Dat schiep een band die ongekend is. Ik gebruikte eetbare slingers want sommige dames droegen de titel edelachtbare. En daar moet je mee uitkijken. Ze spreken er nog over. Het is nooit te laat om vroeg kennis te maken met andersoortigen, mits het in stijl is. Tijdens het spel maakte ik nog dankbaar gebruik van het nut van een dagboek. Mijn eigen dagboek. Zo wist ik feilloos te voorspellen welke heldendaden mijn geliefden te berde gingen brengen. Ik zat er bij niemand naast, behoudens een. Maar dat had meer te maken met een vroege jeugdherinnering die ik hier beter niet bespreek. Vertaal het maar naar … alles wat hier staat is fictie.
Ik dacht dat ik de enige was die vroege jeugdherinneringen wegdrukte, maar dat was niet het geval. Marijke, die helemaal wild was van reïncarnatie, vertelde in haar heldenverhaal dat zij weerdraken al in haar vroege jeugd had leren weren. Nu raakte het gezelschap even in de war. Weerde zij nu weerdraken? Of leerde zij weerdraken zich te weren? En zo ja, weren tegen wat? Een taalkundig probleem naar later bleek. Zij weerde dus, niet de draken. Door dat leerproces en het nieuw verworven inzicht waren in een klap haar jeugdherinneringen verdwenen. En daarmee ook haar bijkomende jeugdproblemen. Althans, dat dacht Marijke. Niemand vroeg haar dan ook: Marijke, hoe kom je aan die blauwe plekken? Het antwoord was immers duidelijk. De weerdraken meldden zich blijkbaar ieder jaar opnieuw.
Een essentieel onderdeel van het spel is de hamvraag die onderdeel maakt van het spel. ‘Wat heb je allemaal bereikt?’ Een logische intro en voorschot op het antwoord op de slotvraag ‘Ik ben een held omdat …’. Mijn derde geliefde, Pieternel-Chantal, ja ja, met dubbele naam gaf een mooi antwoord in het spel. ‘Je stierlijk vervelen en jezelf dat toestaan, heeft mij de ruimte gegeven om de mooiste schilderijen te maken en stimuleert mij enorm in mijn creatieve processen. Daarmee maak ik mezelf een held’. Applaus volgde. Dit was met kop en schouders het mooiste heldenverhaal. Wat Pieternel-Chantal niet vertelde was dat ze stiekem verschillende baantjes had om in haar eigen onderhoud te voorzien. Ze had eigenlijk helemaal geen tijd om zich te vervelen. Maar dat kon ze moeilijk vertellen en publique. Allemaal buitenkant bij Pieternel.
Nee, dan het verhaal van Godefruutje van Testselaar. Ja, ik verzin het niet. Zij droeg voor uit een handvol gesmokkelde brieven uit de Eerste Wereldoorlog. Wel zeer actueel. ‘Dit mag wel uit mijn rugzakje, want ik draag het al mijn hele leven bij me! Mijn opa was van de verkeerde kant en toch mijn held!’ Vele vragen rezen. Hoezo van de verkeerde kant, was ie niet “normaal” of diende hij de vijand? En wat is normaal in deze? Een foute opmerking hoe dan ook. Zeer ambigue. Al die keren dat je moet wachten op uitleg vertraagt de boel enorm. Het hele gezelschap verkeerde dan ook even in minuten van onzekerheid. Witte vlekken ontstonden boven de hoofden. Gelijk een plek uit je jeugd die verdwenen is. Ik legde even mijn blocnote op tafel en mijn pen in het pennenbakje. Dit werd ook mij te veel. Dit verhaal kon ik niet optekenen. Mijn vaderlandsliefde kent grenzen. Nadat de grootste hitte uit de lucht was heb ik het gezelschap onmiddellijk na de 12 uur plichtplegingen, kusje hier en kusje daar, vriendelijk de deur gewezen. Nooit meer, nee nooit meer ga ik nog een Oud en Nieuw feestje geven.
Toelichting:
Geschreven n.a.v. schrijfveren op ColumnX (september 2015) van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
- Oefen dagelijks met het schrijven van Schrijfveren.
- Hoe en wat? Zie: http://heldenreis.nl/schrijfveren
- Oorsprong? Zie: http://judyreeveswriter.com/guidelines-for-writing-practice
- Een schrijfveer houdt in dat je voor iedere dag een woord, zin of uitdrukking krijgt, waar je een kwartier lang associatief (zonder nadenken) op los mag gaan.
- Ik heb er voor gekozen om alle schrijfveren in een column te vatten. Het duurde wel iets langer dan een kwartier.
- De schrijfveren voor de maand september zijn:
1 afhankelijk van het seizoen - 2 levende draken - 3 de herkomst van mijn woorden - 4 hoe smaakt succes? - 5 nieuwjaarswens - 6 oude liefdesbrieven - 7 wat je heel graag zou willen hebben - 8 de papiermolen - 9 ik ben een held omdat … - 10 een vensterbank vol cactussen - 11 beige verf - 12 mooie titels - 13 het is nooit te laat - 14 het nut van een dagboek - 15 een vroege schoolherinnering - 16 alles wat hier staat is fictie - 17 ik dacht dat ik de enige was - 18 reïncarnatie - 19 hoe kom je aan die blauwe plekken? - 20 wat heb je allemaal bereikt? - 21 je stierlijk vervelen - 22 baantjes - 23 gesmokkelde brieven - 24 dit mag wel uit mijn rugzakje - 25 "normaal" - 26 al die keren dat je moet wachten - 27 minuten van onzekerheid - 28 een plek uit je jeugd die verdwenen is - 29 pennenbakje - 30 vaderlandsliefde
Let op de herkomst van mijn woorden. Hoe vaak is er niet in Nederland sprake van ‘het is vandaag weer een draak van een weer’? Ja, ja. Ik zit er niet naast. Ik ben namelijk een succesvolle woordcomposer. En nu vraagt u zich natuurlijk af. ‘Succesvol, hoe smaakt succes?’ Heel simpel. Droog en vol. Niet halfvol. En ik kan u vertellen dorstig. Heel dorstig. Het smaakt altijd naar meer. Het afgelopen jaar heb ik het ook meegegeven als nieuwjaarswens. Aan al mijn vrienden. ‘Succes maakt dorstig’. Nou, dat heb ik geweten. Voor het eerst had ik sinds lange tijd mijn huis weer vol zitten. Meestal komen er maar een man of 10.
Misschien komt het ook omdat ik naar aanleiding van een recente verhuizing een doos met oude liefdesbrieven tegenkwam. Het leek me een leuk idee om ook al mijn voormalige geliefden uit te nodigen voor Oud en Nieuw. Dan kom je al gauw op 20. Enfin, het was ook wel leuk. Vooral de aandoenlijke antwoorden op mijn uitnodiging. Eentje vroeg me zelfs: ‘Is er iets wat je heel graag zou willen hebben?’ Een inkoppertje. De liefde natuurlijk. Die zou ik graag terug willen hebben. Maar om dat nu meteen te melden. Nee. Niet gedaan.
Ik hoefde geen enkele brief door de papiermolen te doen want ze kwamen allemaal langs. Alle 10. Naast de andere 10 bezoekers die al ieder jaar kwamen. Het werd een gezellige avond die standaard, want dat doe ik ieder jaar een half uur voor de klok 12 uur luidt, afgerond werd met het spel ‘Ik ben een held omdat …’. Ja, ja, tradities daar houd ik aan vast. Bij mij krijgt iedere bezoeker met oud en nieuw de kans om te schitteren. Het moet. Het moet immers een schitterend nieuw jaar worden. Ieder jaar weer, met een goed gevoel. Dat mijn buurvrouw zichzelf een held vindt omdat zij een vensterbank vol cactussen heeft waaraan zij zich nooit prikt, vind ik steevast de grootste heldendaad. Haar heldendaad is ieder jaar hetzelfde. Maar dat terzijde.
Ik geef ook ieder jaar een passend cadeau aan mijn helden. Al mijn geliefden gaf ik dit jaar een blik beige verf. Lekker veilig, toch? Komt altijd goed van pas en het is gelijk een dankbaar onderwerp voor gesprek. Ik bedoel, iedere vrouw weet wel wat te zeggen over beige verf. De meeste dames die ik ontmoet heb in mijn leven dragen mooie titels. Ik had dan ook dit jaar een deftig gezelschap bij elkaar. Het stak wel wat af bij de rest van mijn bezoek. Maar dat loste ik eenvoudig op door iedereen met elkaar de mond te snoeren. Dat schiep een band die ongekend is. Ik gebruikte eetbare slingers want sommige dames droegen de titel edelachtbare. En daar moet je mee uitkijken. Ze spreken er nog over. Het is nooit te laat om vroeg kennis te maken met andersoortigen, mits het in stijl is. Tijdens het spel maakte ik nog dankbaar gebruik van het nut van een dagboek. Mijn eigen dagboek. Zo wist ik feilloos te voorspellen welke heldendaden mijn geliefden te berde gingen brengen. Ik zat er bij niemand naast, behoudens een. Maar dat had meer te maken met een vroege jeugdherinnering die ik hier beter niet bespreek. Vertaal het maar naar … alles wat hier staat is fictie.
Ik dacht dat ik de enige was die vroege jeugdherinneringen wegdrukte, maar dat was niet het geval. Marijke, die helemaal wild was van reïncarnatie, vertelde in haar heldenverhaal dat zij weerdraken al in haar vroege jeugd had leren weren. Nu raakte het gezelschap even in de war. Weerde zij nu weerdraken? Of leerde zij weerdraken zich te weren? En zo ja, weren tegen wat? Een taalkundig probleem naar later bleek. Zij weerde dus, niet de draken. Door dat leerproces en het nieuw verworven inzicht waren in een klap haar jeugdherinneringen verdwenen. En daarmee ook haar bijkomende jeugdproblemen. Althans, dat dacht Marijke. Niemand vroeg haar dan ook: Marijke, hoe kom je aan die blauwe plekken? Het antwoord was immers duidelijk. De weerdraken meldden zich blijkbaar ieder jaar opnieuw.
Een essentieel onderdeel van het spel is de hamvraag die onderdeel maakt van het spel. ‘Wat heb je allemaal bereikt?’ Een logische intro en voorschot op het antwoord op de slotvraag ‘Ik ben een held omdat …’. Mijn derde geliefde, Pieternel-Chantal, ja ja, met dubbele naam gaf een mooi antwoord in het spel. ‘Je stierlijk vervelen en jezelf dat toestaan, heeft mij de ruimte gegeven om de mooiste schilderijen te maken en stimuleert mij enorm in mijn creatieve processen. Daarmee maak ik mezelf een held’. Applaus volgde. Dit was met kop en schouders het mooiste heldenverhaal. Wat Pieternel-Chantal niet vertelde was dat ze stiekem verschillende baantjes had om in haar eigen onderhoud te voorzien. Ze had eigenlijk helemaal geen tijd om zich te vervelen. Maar dat kon ze moeilijk vertellen en publique. Allemaal buitenkant bij Pieternel.
Nee, dan het verhaal van Godefruutje van Testselaar. Ja, ik verzin het niet. Zij droeg voor uit een handvol gesmokkelde brieven uit de Eerste Wereldoorlog. Wel zeer actueel. ‘Dit mag wel uit mijn rugzakje, want ik draag het al mijn hele leven bij me! Mijn opa was van de verkeerde kant en toch mijn held!’ Vele vragen rezen. Hoezo van de verkeerde kant, was ie niet “normaal” of diende hij de vijand? En wat is normaal in deze? Een foute opmerking hoe dan ook. Zeer ambigue. Al die keren dat je moet wachten op uitleg vertraagt de boel enorm. Het hele gezelschap verkeerde dan ook even in minuten van onzekerheid. Witte vlekken ontstonden boven de hoofden. Gelijk een plek uit je jeugd die verdwenen is. Ik legde even mijn blocnote op tafel en mijn pen in het pennenbakje. Dit werd ook mij te veel. Dit verhaal kon ik niet optekenen. Mijn vaderlandsliefde kent grenzen. Nadat de grootste hitte uit de lucht was heb ik het gezelschap onmiddellijk na de 12 uur plichtplegingen, kusje hier en kusje daar, vriendelijk de deur gewezen. Nooit meer, nee nooit meer ga ik nog een Oud en Nieuw feestje geven.
Toelichting:
Geschreven n.a.v. schrijfveren op ColumnX (september 2015) van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
- Oefen dagelijks met het schrijven van Schrijfveren.
- Hoe en wat? Zie: http://heldenreis.nl/schrijfveren
- Oorsprong? Zie: http://judyreeveswriter.com/guidelines-for-writing-practice
- Een schrijfveer houdt in dat je voor iedere dag een woord, zin of uitdrukking krijgt, waar je een kwartier lang associatief (zonder nadenken) op los mag gaan.
- Ik heb er voor gekozen om alle schrijfveren in een column te vatten. Het duurde wel iets langer dan een kwartier.
- De schrijfveren voor de maand september zijn:
1 afhankelijk van het seizoen - 2 levende draken - 3 de herkomst van mijn woorden - 4 hoe smaakt succes? - 5 nieuwjaarswens - 6 oude liefdesbrieven - 7 wat je heel graag zou willen hebben - 8 de papiermolen - 9 ik ben een held omdat … - 10 een vensterbank vol cactussen - 11 beige verf - 12 mooie titels - 13 het is nooit te laat - 14 het nut van een dagboek - 15 een vroege schoolherinnering - 16 alles wat hier staat is fictie - 17 ik dacht dat ik de enige was - 18 reïncarnatie - 19 hoe kom je aan die blauwe plekken? - 20 wat heb je allemaal bereikt? - 21 je stierlijk vervelen - 22 baantjes - 23 gesmokkelde brieven - 24 dit mag wel uit mijn rugzakje - 25 "normaal" - 26 al die keren dat je moet wachten - 27 minuten van onzekerheid - 28 een plek uit je jeugd die verdwenen is - 29 pennenbakje - 30 vaderlandsliefde
01-09-2015
Het meisje met de blauwe pet (2)
Als getroffen door de bliksem stapte ik op de fiets en reed nog een stukje met de trein op. Zou ik nog een blik van haar kunnen vangen? Mijn hart klopte achter op de rug. De trein minderde vaart, mijn schietgebed verhoord. Midden op de spoorwegovergang stopte de trein. Het meisje met de blauwe pet draaide het raampje open en gooide een klein papieren vliegtuigje naar buiten. Onderwijl gaf ze me een vette knipoog. Een knipoog die niets aan toeval overliet. Met een ondeugende blik wees ze naar het vliegtuigje en legde daarna haar hand aan het oor.
Was het vliegtuig voor mij bedoeld? Ik kon het amper geloven en keek snel om mij heen. Er stond niemand bij het spoor. Razend benieuwd was ik naar haar boodschap. Het gebaar dat ze met haar hand aan het oor maakte leek verdomd veel op een imitatie van een telefoon. Mijn hart begon nog sneller te kloppen en drong zich nu sterk aan mij op, vanachter mijn rug richting borst. Het zocht zijn plek.
Ik probeerde oogcontact te houden met het meisje met de blauwe pet maar al snel werd dat onmogelijk gemaakt. Een goederentrein raasde voorbij en verbrak de magische verbinding. Intussen trok de andere trein weer langzaam op. Nog nooit was ik zo kwaad op een goederentrein. Die dingen schoten nooit op. En ook nu leek er geen einde te komen aan de ontelbare wagons. Toen de laatste wagon voorbij schoot was de trein met mijn prinses reeds uit het zicht verdwenen. Helemaal aan het einde van de einder versmolt haar trein met de bosjes van beide zijkanten tot niets, richting Gouda.
Koude wind waaide in mijn gezicht. Mijn hart zakte in de schoenen. Fietsen had geen zin. Maar … Maar … Het vliegtuig … De boodschap … Een telefoonnummer … Hoop en nieuwsgierigheid vochten om mijn aandacht. Langzaam gingen de spoorwegbomen omhoog. Snel rende ik het spoor op. Zoekend, speurend als een dolle hond. Maar helaas, het papieren vliegtuig leek gevlogen. Nergens meer te zien. Beteuterd keek ik om me heen en besefte ineens dat het lot mij niet goed gezind was, ondanks dat er genoeg signalen waren geweest die een beter lot deden vermoeden. Totdat ik aan de overzijde van het spoor een klein jongetje zag spelen, met een papieren vliegtuigje.
Was het vliegtuig voor mij bedoeld? Ik kon het amper geloven en keek snel om mij heen. Er stond niemand bij het spoor. Razend benieuwd was ik naar haar boodschap. Het gebaar dat ze met haar hand aan het oor maakte leek verdomd veel op een imitatie van een telefoon. Mijn hart begon nog sneller te kloppen en drong zich nu sterk aan mij op, vanachter mijn rug richting borst. Het zocht zijn plek.
Ik probeerde oogcontact te houden met het meisje met de blauwe pet maar al snel werd dat onmogelijk gemaakt. Een goederentrein raasde voorbij en verbrak de magische verbinding. Intussen trok de andere trein weer langzaam op. Nog nooit was ik zo kwaad op een goederentrein. Die dingen schoten nooit op. En ook nu leek er geen einde te komen aan de ontelbare wagons. Toen de laatste wagon voorbij schoot was de trein met mijn prinses reeds uit het zicht verdwenen. Helemaal aan het einde van de einder versmolt haar trein met de bosjes van beide zijkanten tot niets, richting Gouda.
Koude wind waaide in mijn gezicht. Mijn hart zakte in de schoenen. Fietsen had geen zin. Maar … Maar … Het vliegtuig … De boodschap … Een telefoonnummer … Hoop en nieuwsgierigheid vochten om mijn aandacht. Langzaam gingen de spoorwegbomen omhoog. Snel rende ik het spoor op. Zoekend, speurend als een dolle hond. Maar helaas, het papieren vliegtuig leek gevlogen. Nergens meer te zien. Beteuterd keek ik om me heen en besefte ineens dat het lot mij niet goed gezind was, ondanks dat er genoeg signalen waren geweest die een beter lot deden vermoeden. Totdat ik aan de overzijde van het spoor een klein jongetje zag spelen, met een papieren vliegtuigje.
Abonneren op:
Posts (Atom)