120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.
Uitzendamateurs (01-11-2016) (Themawoord: Zendamateur)
Sinterklaas krabt achter zijn oor. Ja ook Sinterklaas heeft wel eens lichamelijke ongemakken. Maar niet zoveel als die van zijn maat. Die heeft het veel meer te stellen. Zowel fysiek als mentaal.
Sint zit er aardig mee omhoog. Binnenkort moet hij weer vertrekken naar Nederland om daar zijn werk te doen. Ja, werk noemt hij het tegenwoordig. Hij moet er echt werk van maken. Hij moet het voorbeeld geven als werkende oudere. Een rolmodel is hij.
Maar dat geldt niet voor zijn maat. Die verrekte uitzendamateur. Ja, want dat is hij. Altijd voldeed hij. Maar nu kan Sint niet meer putten uit Afrika. Kleurrijk willen de Ollanders hun Pieten. Nou ze zullen het weten. Rode, gele, witte Pieten worden het.
Zend-yoga (01-11-2016) (Themawoord: Zendamateur)
Ik meld me op de afgesproken datum op locatie, naar aanleiding van de onderstaande advertentie.
‘Gezocht. Deelnemers aan de nieuwe cursus Zend-yoga. Neem een handdoek en een yogamatje mee. De laatste zijn tegen een redelijke prijs verkrijgbaar bij de betere bergsportzaak.
Maandagavond om acht uur. Spagaatplein 12 te Legginga.
Groet, Dahlia Hansi (erkend yogalerares).’
Inclusief matje van de betere bergsportzaak. Gaan we misschien meteen de Himalaya in? Hoeft niet hoor. Ik hou meer van klein beginnen. Een zonnegroet in Legginga volstaat voor mij ook.
Ik ben niet bekend met Zend-yoga en al helemaal niet thuis in de yogawereld. In dat opzicht een echte Zendamateur. Ik vraag me alleen serieus af of Zend-yoga niet zonder ‘d’ geschreven moet. Maar dat terzijde.
Sugarhill Gang (05-11-2016) (Themawoord: Zendamateur)
Bij zendamateur schiet me een herinnering te binnen. De hit Rapper’s Delight van de Sugarhill Gang. Ik kende de lange versie helemaal uit het hoofd. Buiten sleutelen aan de auto, of in ieder geval de suggestie wekken, want er zou zo maar een leuke chic voorbij kunnen fietsen. Top 40 op de radio en een ‘bakkie’ in de buurt. Helaas treffen we alleen vrachtwagenchauffeurs. Maar het moet gezegd, met knotsgekke verhalen. Daar kan Henk Wijngaard nog een puntje aan zuigen.
I said a hip hop,
The hippie, the hippie,
To the hip, hip hop, and you don’t stop, a rock it
To the bang bang boogie, say, up jump the boogie,
To the rhythm of the boogie, the beat.
President geschept (07-11-2016) (Themawoord: President)
Het nieuwste nieuws al gehoord? Ja, het bestaat nog. Nieuwste nieuws. Nog voordat het gelekt is op Twitter, Facebook, Snapchat, LinkedIn, Google Live, Yammer of waar dan ook. Het bestaat. Zolang het nieuws geboren en behouden wordt bij de bron. Maar ik verklap het u hier in 120 woorden.
Er is een president geschept. Ja, echt waar. Bij ons in de straat. Zojuist, nog geen vijf minuten geleden. Hij heet Slurf. En ik zeg het u eerlijk. Hij heeft zichzelf geschapen. De president. Een president eigenlijk. Want hij is de enige bij ons in de straat. Hij gaat er prat op onze nieuwe president, die zichzelf als president schiep. Een president omdat hij de enige echte is die het vermag.
Kaas (08-11-2016) (Themawoord: President) (Verkozen tot Weekwinnaar 45 van 2016)
Daar ligt de President in de koeling. Verpakt in goud. De condens staat op zijn vel. Zou hij de winnaar worden van deze contest? Of wordt het toch een Italiaantje? Een filosofisch kaasje misschien, Gordon Zola? Nee, te klef? Of gaan we voor een blauwbloedje? Een onvervalste koninklijke Stilton. Werkt het best zo voor de kerst.
Zolang het maar niet een ordinaire brie wordt. Zo doortrapt. Als die het wordt geef ik er de brui aan, zeker weten. Dan immigreer ik naar Zwitserland. Voor de stinkkaas en de Appenzeller. Ja, voor raclette en fondue. Op zijn Helvetisch uiteraard. Samen smullen met Asterix en Obelix, zonder zweepslagen en stokbrood. Ik heb namelijk grote angst voor het zwemmen dwars door de Rhône.
Presidentieel trio (09-11-2016) (Themawoord: President)
Op volle toeren. Een samenwerking met Boudewijn de Groot, Herman van Veen en Diggy Dex in muzikale sferen. Onder de bezielende verbinding van Chiel Ali B ergens in de bergen van Frankrijk, ook wel montagnes genoemd. Het doet de muziek en de drie presidenten goed. Jazeker presidenten van de betere muziek. Mooi toch? Boudewijn’s kritische noot gaat uitstekend samen met de velourse stem van Herman, zeker als deze laatste de muziek ook nog eens ondersteund met zijn viool. Volksrapper Diggy zal dan subtiel onder of op de geschreven muziekregels zo u wil, mooie en treffende woorden plakken. Hij zal dexwoorden dan staccato ophoesten. Boudewijn en Herman zullen grij(n)zend en deels kalend toezien op het natuurlijke verloop. A song is born!
Proclamatie DT (11-11-2016) (Themawoord: President)
Beste Washington, J. Adams, Jefferson, Madison, Monroe, J. Q. Adams, Jackson, van Buren, W. Harrison, Tyler, Polk, Taylor, Fillmore, Pierce, Buchanan, Lincoln, A. Johnson, Grant, Hayes, Garfield, Arthur, G. Cleveland, B. Harrison, G. Cleveland, McKinley, T. Roosevelt, Taft, Wilson, Harding, Coolidge, Hoover, F. Roosevelt, Truman, Eisenhower, Kennedy, L. Johnson, Nixon, Ford, Carter, Reagan, G. Bush, Clinton, G. W. Bush, Obama en de rest van de wereld.
Dankjewel dat ik jullie negentiende republikeinse president van Amerika mag zijn. Na één partijloze, één federalist, vier democraten-republikeinen, vier whigs en twintig democraten een hele eer.
Zonder politieke ervaring, maar ach, dat wordt zo overschat. Ik bulk van het geld, ben er voor alle Amerikanen en laat de adelaar weer hoog vliegen.
Donald Trump
Geenling (14-11-2016) (Themawoord: Eenling)
Wat is erger dan het zijn van een eenling? Het zijn van een geenling? Ik neem het op voor de geenling. Eerst even de typering, om mogelijk in een vroeg stadium al eerbied en inleving te kweken. De geenling houdt in tegenstelling tot de eenling en veelling van helemaal niets. Niet van zichzelf, niet van de ander, van helemaal niets.
Is daar iets mis mee? Eigenlijk niet. Hij heeft vrede met zichzelf en de ander. De geenling heeft, zoals het woord al zegt, geen kennis met anderen. Niet in familie- noch in vriendenkring. Het is een op zichzelf staand fenomeen dat nooit bij de pakken neer zit. Daarvoor is het leven te kostbaar. Ieders leven. Geenlingen gedijen in het niets.
Beenlingerie (14-11-2016) (Themawoord: Eenling)
Ik weet niet zo goed wat ik aan Sinterklaas wil vragen. Durf hem eigenlijk ook niet goed lastig te vallen met mijn niet weet vragen. En toevallig, heel toevallig, heb ik uit betrouwbare bron vernomen, dat hij er zelf ook van baalt. Van niet gestelde vage vragen over van alles en nog wat.
Een blok aan het been is het voor de Goedheiligman. Hij weet ook wel dat de meeste vragen over zijn bijzit gaan. Hoe is de wereld daar toch achter gekomen? Sinterklaas die vreemd gaat, dat kan toch niet? Hoe ik dat weet dan? Nou, bepaald geen geheim hoor. In het kasteel waar de Goedheiligman verblijft is beenlingerie gevonden. Nee niet de hem wit vertrouwde, maar damesbeenlingerie. Foei!
Steenlinguïstiek (15-11-2016) (Themawoord: Eenling)
Ik ben helemaal in de ban van Steenlinguïstiek van Gerard Steen, hoogleraar Taalbeheersing aan de Universiteit van Amsterdam. Hij doet onderzoek naar de figuurlijke betekenis in taal en communicatie, aan de hand van metaforen. Net als ik in mijn schrijven. Metaforen, we lusten er pap van. Gerard in zijn laboratorium, ik aan de huiskamertafel.
Linguïstiek en metaforiek zijn ons beider stokpaardje. Onderzoek naar het opzettelijk gebruik van metaforiek, het verschil tussen metaforiek in taal en visuele media en het gebruik van figuurlijke denkkaders in publiek taalgebruik, met aandacht voor metaforiek, overdrijving en ironie. Het botsen van metaforiek en argumentatie en ons verzet tegen metaforisch taalgebruik, denken en communicatie in gezondheidscommunicatie, de media, organisatie en management, proza en poëzie. Waarvan acte.
Zes-eiige eenling (15-11-2016) (Themawoord: Eenling)
‘Dat bestaat niet!’, roept de man.
‘Echt wel!’, roept zijn vrouw.
‘Ik zal het u bewijzen!, roept de kruidenier.
‘Dat geloof ik niet!’, roept de man.
‘Eerst zien en dan geloven!’, roept zijn vrouw.
‘Ik zal uw brandje blussen!’, roept de kruidenier.
De kruidenier haalt een doos eieren uit het rek en trekt de doos open. Er liggen zes eieren in.
‘U heeft gelijk!’, roept de man.
‘Nu zie ik het ook!, roept de vrouw.
‘Brandje geblust!’, roept de kruidenier.
‘Maar waar ging de discussie nu eigenlijk over?’, roept de man.
‘Doe nu niet zo uiig!’, roept zijn vrouw.
‘Over een zes-eiige eenling toch?’, roept de kruidenier.
De zes eieren leefden kort maar gelukkig.
De doos ging verder als eenling.
Kalverliefde (16-11-2016) (Themawoord: Eenling)
Halleluja, I’m in love. Voor de eerste keer. Ik schreeuw het van de daken en maak iedereen gek. Het straalt, langs en in mijn oren. Het maakt mijn buik misselijk. Dronken vlinders klotsen tegen mijn navel, die op springen staat. Fladderen naar een regenboog, die diep verzonken in mijn ogen ligt.
Ze willen naar buiten en het samen met mij uitschreeuwen. De liefde is zo wreed. Onbeantwoord. Wat moet ik nu? Thuisgekomen komt de inkeer. Ik heb toch eigenlijk best wel gek gedaan. Mijn broer en zus, ze plagen mij. En straks komt ook mijn papa nog. Achter moeders kan ik schuilen, zij wijdt me in. Mooie woorden, romantiek. Ik wil naar bed. Verlegen duik ik snel mijn eenlingbox in.
Beenlingen met voet (17-11-2016) (Themawoord: Eenling)
Het is even geleden, maar uiteindelijk heb ik toch het besluit genomen. Ik doe dit jaar weer mee met de optocht, tijdens Carnaval, in de categorie Eenlingen. Ik weet ook al hoe ik verkleed ga. Als schildknaap. Ridder is too much. Daarvan zijn er al teveel. Vooral edele.
Ik duik in mijn verkleedkoffer. Of wacht, nee, eerst maar eens kijken op internet. Effe googelen op schildknaap. Er duiken wel hele vreemde plaatjes op. Achter de plaatjes zoek ik naar uitleg. En die vind ik.
Voor mijn kostuum als schildknaap heb ik beenlingen nodig. Beenlingen? Hoe zit dat dan? Nou gewoon vasthaken aan een soort middeleeuwse boxershort. Ik kies voor beenlingen met voet. Nu nog op zoek naar een geschikte mantel.
Mienskip van Gooitsen Eenling (17-11-2016) (Themawoord: Eenling)
Gemeenschapszin, mienskip, dat is wat in 2013 de doorslag geeft bij de uitverkiezing van Leeuwarden tot Culturele hoofdstad van Europa in 2018. Friese kunstenaars, wetenschappers, creatieve jongeren, techneuten en bestuurders leveren gezamenlijk een sober bidboek af en winnen van de elitaire commissies uit Eindhoven en Maastricht, die met enorme budgetten artiesten en dure managers inhuren. En terecht.
Een voorbeeld van Fries mienskip. In 2015 ontwerpt Gooitsen Eenling, theaterdocent aan ROC Friese Poort, in het kader van zijn prepensioen een mienskipdoek, een gigantisch schilderij met leeg kader. In aanloop naar Leeuwarden-Friesland Culturele Hoofdstad 2018 wordt het kader gevuld met 440 vierkante schilderijtjes. Herman van Veen levert de eerste bijdrage. Een klein Veenlingetje dat hij live maakt in de Herman-van-Veen-zaal. Geweldig toch?
Eenlingbril (20-11-2016) (Themawoord: Eenling)
Ook wel monocle genoemd, een kijkglas dat aan de ketting is gelegd. Een verrekijker of dichtbijkijker. Het kan beiden. Maar weet wel, het zicht wordt uiteindelijk bepaald door degene die hem draagt. Zichtbepalend zo’n monocle. En owee als er een barst in komt. Een gebroken monocle is echt een ramp. Het andere oog kan dan niet overnemen. Dat kan leiden tot tunnelview.
Ooit door een tunnel gekeken zonder bril of monocle? Probeer het eens. En zie dan maar eens het licht aan het einde van de tunnel te vinden en te duiden. Ik raad het iedereen aan, draag altijd minimaal twee monocles bij u. En twee zonneglazen. Maak er een binocle van zodra het zonlicht lastig in de ogen prikt.
Oversized (21-11-2016) (Themawoord: Junk)
Extra large zo heb ik ze het liefst. Met niet te lange pijpen, het mag zelfs afgezoomd. Met naald en draad stop ik dan het liefst wit brood. Want bruin of grijs dat wordt zijn dood. Nippen, nappen tot in den treure, het kan een ieder van ons gebeuren. Belanden in de sloot, in de provincie, bij gebrek aan goot en bruggen. Luisteren naar mooie muziek. Elvis de pelvis is my man. Under the bridge little less conversation. Een junk is never nooit een echte hunk. Beiden zou ik liefde willen wensen, geen naalden, messen of bizarre spuiten. Ook niets om te roken of te slikken. Je zou er zowaar in kunnen stikken. Love and attention is all they needle.
Letterjunk (21-11-2016) (Themawoord: Junk)
Ik ben een echte letterjunk die het liefst het hele alfabet in zijn totaliteit verslind en in zijn mond, slokdarm en maag de klinkers met liefde centrifugeert tot mooie woorden en zinnen, die uiteraard zo hier en daar beginnen of eindigen met rijm, vroeg in de ochtend, diep in de nacht, dat maakt niet uit want in rijm, dag en dauw ontstaan de beste voorwaarden voor gedicht en verhaal, daar waar in de waarheid van donker en licht letters, woorden, zinnen stromen, zich niet beperken tot wilde dromen, nee, het staat er echt, in lieve sinterklaasgedichten, zware notulen en liefdesbrieven, zacht, mild of zwaar georkestreerd, gedichte letters, woorden en idiote zinnen die telkens opnieuw verhaal halen en van liefde spreken.
Junkleren (22-11-2016) (Themawoord: Junk)
Samsung ligt aan de ketting. Langzaam stroopt de zandloper vol. De junkneus snuift. Haalt vette zuurstof op. Hoelang gaat het nog duren?
Apple ligt gesnoerd op de koude kamervloer. Met de kaft open, want het moet gezien. Het vollopen van tetrisblokken, maar dan horizontaal. Tenzij je het hoofd scheef houdt. Geen arendsogen maar junkogen tellen de blokjes. Nog even wachten. Zenuwen tergen, aderen kloppen.
Hij moet iets anders verzinnen. Dit gaat allemaal te traag. Junkleren met de tijd. Junkleren met gedachten. Lekkende accu’s, stroperige opladers, onwelwillende muizen, wifibreuken, systeemuitval, hoe dit alles toch te handelen? Het vraagt om junkleren op extreem niveau.
Een auto stopt op de parking. Daar is pa. Eindelijk. Eten meegenomen. Junkyfood. Heel veel volt en airtime.
Cocamien (22-11-2016) Themawoord: Junk)
Recept voor cocamien.
Werkt uitstekend tegen writer’s block.
Basisingrediënten: cajunkruiden, cola (plekmerk mag)
Benodigdheden: theelepel, maatbeker, kom, luie stoel
Voorbereidingstijd: afhankelijk van gemoedstoestand 5 minuten tot pakweg 3 uur
Bereidingstijd: idem voorbereidingstijd
Verwerkingstijd c. q. uitwerkingstijd: afhankelijk van sekse, lichaamsgewicht en omgevingsfactoren (lees: thuissituatie) 30 minuten tot halve dag (12 uur)
Werkwijze (makkelijk):
Voeg een potje cajunkruiden en cola (300 ml) in een kom en vermeng deze met een theelepel.
Werkwijze (moeilijk):
Zelf cajunkruiden maken. Neem wat theelepels zout, paprikapoeder, knoflookpoeder, gedroogde oregano, cayennepeper, zwarte peper, uienpoeder en gedroogde tijm. Meng deze ingrediënten goed met elkaar in een kom met theelepel. Voeg cola (300 ml) toe en meng.
Inname:
Ga in luie stoel zitten en snuif volledig mengsel langzaam binnen.
Verslaafd aan Brood (22-11-2016) (Themawoord: Junk)
Brood mag niet ontbreken, op een lijstje bekende junks, die mooie woorden worden toegedicht. Herman is een ultieme voorbeeldjunk. Junk in de letterlijke zin van het woord maar zeker ook in de figuurlijke. Broodmager sprong hij van het Hilton zijn dood tegemoet. Een bevlogen zelfdoding. Dit jaar zou hij 70 worden. En laat nu net het woord 70 op positie 70 staan.
Toeval bestaat niet. Het is slechts een kruising der wegen. Dit jaar schreef vrouw Xandra een boek over haar relatie met deze bijzondere rock & roll junkie. Buiten zijn optredens een warme familieman. Willen wij dat weten? Ja, dat willen wij weten. Naast champagne and wine op saturday night en een paar lekkere spritzen, bleek Herman ook een knuffelvader.
Tienertoer (24-11-2016) (Themawoord: Junk)
Een beetje zenuwachtig stap ik met mijn vrienden in de trein richting Maastricht. De verste bestemming op onze tienertoer. Groningen hebben we afgelopen week al aangedaan.
Aangekomen op het Vrijthof breekt de honger los. Gelukkig staat er een friteskraam. Zowel de frites als de frikadel zijn betaalbaar. Maar, waar kan ik nu ongezien spuiten? Sinds kort is bij mij suikerziekte ontdekt, diabetes categorie 1.
Ik trek me even terug achter een vuilniscontainer en haal mijn suikerspullen tevoorschijn, ga op mijn hurken zitten en stroop mijn mouw omhoog. In de bovenarm zet ik snel een spuit. Angstvallig kijk ik om me heen of niemand mij ziet.
Te laat. Een jongetje staart me verbaasd aan en roept keihard:
‘Kijk mam, een junk!’
Dunkjunk (25-11-2016) (Themawoord: Junk)
In de spiegel bewondert hij zijn megagrote biceps. Gladgestreken met olijfolie. Als een gorilla kromt hij zijn armen in de breedte, hangt wat voorover en gromt. Met zijn voeten stampt ie op de vloer. Eerst met links en dan met rechts. De korte broek zit afgemeten. Precies strak genoeg. Er moet uiteraard nog iets overblijven om tot verbeelding te spreken. Verhuld en toch zichtbaar.
Even kijken of de gekke bekken nog werken. Ja hoor. Grimassen van de neus tot achter de oren. Beneden hoort hij zijn vrouw roepen. Het is tijd om te gaan. Op naar zijn maten. Allemaal dunkjunks, net als hij. Nog eventjes peptalk in een kring, diep gebukt. Gelukkig heeft niemand knoflook gegeten. Startsignaal. De wedstrijd begint.
Lek (28-11-2016) Themawoord: Kraan)
Mijn kraan lekt. Sinds kort. En ik kan er helemaal niets aan doen. Heel vervelend. Ik heb al van alles geprobeerd: hard aandraaien, vervangen, bakje eronder, nieuw ventieltje, in lood gegoten … het helpt allemaal niet. Ook nog even met mijn grote trukendoos gebeld. Maar nee, het euvel is bekend en de slotsom: ermee leren leven.
Dat er nog leven in zit mag duidelijk zijn. Zover ben ik ook gekomen. Maar het is verdomd lastig, een lekkend kraantje. Zeker op ongewenste momenten. Het meest vervelend is het nog wanneer ik op het toilet zit. En dat zit ik vaak. Vooral bij vreemden. Ze vinden het allemaal sowieso bizar dat ik altijd een waterpomptang bij me heb. Ach, je moet wat. Toch?
Kraanprins (28-11-2016) (Themawoord: Kraan)
Lang leve de kraanprins. Hij is weer uitverkoren in mijn dorp. De man die de kraan ambieert op gezette tijden. Een belangrijk man in menig Brabants en Limburgs dorp. Vooruit, een stad mag ook.
Krijgt zelfs de sleutel van de burgemeester. Hoe is dat mogelijk? Waar gaat de burgemeester dan naartoe? Op stap, retraite of bezinningsweekend. Naar Zen zunne? Ach, wat maakt het uit. Zolang deze maar een aantal dagen wegblijft.
Want de kraanprins is in zijn element. Hij tapt niets liever dan frisse biertjes, meterslang. Een steek op en een bonte mantel, meer heeft deze rare kraanvogel niet nodig. Zolang het bier maar vloeit uit alle kranen. Alaaf. Lang leve kraanprins Pils de elfendertigste. Dat ie lang mag leven!
Hijskraan (29-11-2016) (Themawoord: Kraan)
Lieve, lieve, allerliefste Sinterklaas. Ik heet Anika en ik ben verliefd op Tom. Maar dat mag niet van mijn mama. Dat vind ik heel erg. Ik snap daar helemaal niets van. Ik heb gevraagd aan Pipi wat ik nu moet doen. En die vertelde over u. Dat ik dat aan u moest vragen en aan al uw Pieten. Niets vertellen tegen mama, want die mag het niet weten. Wat denkt u Sinterklaas, mag ik van Tom houden? En kusjes geven? Hij is zo lief. Ik weet ook wat ie graag krijgt voor zijn verjaardag. Hij is morgen jarig. Ik heb geen centjes. Maar Pipi zei me dat u cadeautjes geeft. Wilt u aan Tom dan een hijskraan geven? Liefs, Anika.
Kraantje Mammie (30-11-2016) (Themawoord: Kraan)
“Waar is de microfoon?”
Het lijkt wel een aflevering van ‘Wie van de drie.’
“Mijn naam is Wim Jansen en ik lees lip.”
“Mijn naam is Wim Jansen en ik lees lip.”
Zoiets.
“Vertel eens iets over jezelf?”
Albert kan zijn nieuwsgierigheid amper bedwingen. Martine, naast hem, ligt volledig dubbel. Wat een humor heeft die man toch. Nee, ik mag niets zeggen. Ik ben de mol. Ja, ja. Uit dat andere programma. So what.
Het is tijd voor pauze. Een muzikale breek. Een guitig meisje met kroeshaar schuift voor de microfoon. Twee pretkuiltjes in de wang. Ze stelt zich snel even voor.
“Hoi, ik ben Kraantje Mammie, familie van en ik ga nu voor jullie reppen: Waar de microfoon is.”
30-11-2016
Columns van Harrie (November 2016)
Een bijzondere ontmoeting / Verkeer / 07-11-2016
Chef stuurt me op pad zonder opdracht. Hij is me even beu en geeft me de ruimte. Doe maar even wat voor jezelf. Dat is aan mij goed besteed. Ik duik in mijn TARDIS en reis af. Geblinddoekt geef ik mijn reismachine de sporen. We landen samen in een bos. Je weet wel zo'n natuurgebied met bomen en struiken. Groen, heel groen.
In het bos stuit ik op een vreemde man. Hij stelt zich voor als Catweazle. Ik vind het maar een vreemde Harrie. Hij is vergezeld van een raar beest. Het beest lijkt nog het meest op een pad, een vreemde pad. Hij slentert en trekt met zijn linker achterpoot. Hij heet Raakhout.
'Hoe zijn jullie hier in dit bos beland', vraag ik geïnteresseerd.
'Hier in het bos van Nummer Een?'
'O, heet dat zo, Nummer Een?'
'Ja.'
'Ja.'
'Nou gewoon, uit een pen ontsproten.'
'Uit en pen ontsproten?'
'Ja, aan tafel bij Mien?'
'Bij Mien?'
'Ja, bij Mien.'
'Maar ... maar ... die ken ik!'
'Mien, mijn Mien! ... Is dat dan dezelfde?'
'Hoe ziet ie eruit, kun je jouw Mien eens beschrijven?'
'Tja, dat kan. Hij ziet er heel gewoon uit hoor.'
'Hij! ... is jouw Mien een hij!'
'Ja.'
'Nou dan hebben we het over dezelfde, kan haast niet anders!'
'Creatief en vriendelijk?'
'Creatief en vriendelijk.'
'Gastvrij en aardig?'
'Gastvrij en aardig.'
'Zonder snor en baard?'
'Zonder snor en baard.'
'En ben jij dan ook uit een pen ontsproten?'
'Ja.'
'Die van Mien?'
'Nee, niet uit de pen van Mien.'
'Uit die van Harrie dan, net als ik?'
'Ja! Jij kent Harrie ook?'
'Yep, een goede vriend van Mien.'
'Ik ontspruit altijd op de oneven doordeweekse dagen, uit Harrie's pen.'
'Dat is toevallig. Ik altijd op even dagen.'
'Wat een toeval inderdaad.'
'Hoe heet jij eigenlijk?'
'Who, doctor Who.'
'Oh, ben jij een doctor dan?'
'Nou ja, doctor, zo noemt mijn chef me, ik ben niet echt een doctor.'
'Mooie sjaal heb je, kleurrijk, zelf gemaakt?'
'Eh ... Dank je. Nee. Ik ben niet zo handig. Wel slim.'
'Ja, zo zie je er wel uit. Slim. En in de war. Net als ik. Ha, ha.'
'Ja, dat had ik al gezien aan je kleren. Draag jij altijd een zak?'
'Ja.'
'Achterstevoren?'
'Oeps, foutje!'
Raakhout laat een zucht.
'Jouw vriend is moe?'
'Dat heeft ie altijd, na een paar minuten vindt ie iedere conversatie en nieuwe ontmoeting saai.'
'Zo snel al?'
'Zo snel al.'
'Lastig lijkt me dat.'
'Zeker. Raakhout is bepaald niet een spraakzaam wezen.'
'Ach stille wateren hebben diepe gronden, toch?'
Raakhout laat nu een harde boer.
'Raakhout, doe es effe normaal!'
De boer stinkt vreselijk. Hij laat er nog een.
'Poeh ... Wat een luchtje. Ik houd het voor gezien.'
'Prettig kennis gemaakt te hebben.'
'Prettige kennismaking inderdaad.'
'Tot ziens!'
'Tot ziens!'
Krijg nu tieten. Dat had ik nu nooit gedacht. Samen uit de pen ontsproten aan tafel bij Mien, uit de pen van good old Harrie. Het moet niet gekker worden. Wel een toffe gozer die Catweazle. Maar die Raakhout? Wat een verschrikkelijk stinkdier, die pad. Ik duim weer in mijn TARDIS en keer terug naar de Andere Kant. Deze bijzondere ontmoeting moet nog eventjes zakken.
Groot onderzoek / Verkeer / 23-11-2016
Ik krijg een nieuwe opdracht door van mijn chef aan de Andere Kant. Ik haast me met mijn TARDIS naar de uiterste hoek van Galactica 007 en meld me op kantoor. Of ik een groot onderzoek wil doen op moeder Aarde. Het schijnt dat een aantal websites niet meer zo goed lopen. Of ik als techneut en onderzoeker het euvel in kaart wil brengen en met oplossingen wil komen? Zo'n brede onderzoeksvraag heb ik lang niet meer gehad. Ik vraag hoelang ik erover mag doen. Totdat het klaar is. Nou dat zijn de fijnste antwoorden om te horen. Hopelijk kan ik de vrijheid aan.
Ik weet wel een leuke plek op moeder Aarde om mijn onderzoek te starten. Het heet Silicon Valley en ligt in een land waar een zekere Trump vanaf januari de scepter zwaait als president. Een groot land maar zeer verdeeld. Het kan ook nog zijn dat een vrouw het van hem gaat overnemen. Als alle stembiljetten zijn geteld en als de computer het goed gedaan heeft. Ik zit dus vlak bij de haard.
De enige manier om mijn onderzoek goed te kunnen doen is het internet even tijdelijk plat leggen. Ik moet immers een ijkpunt hebben, nietwaar? Het lukt me om een betrouwbaar en geschikt persoon te vinden die mij daarbij helpt. Een echte hacker. Alleen het internet platleggen dat lukt zelfs mij niet, hoe graag ik het nu even zou willen. Daar heb ik dus echt hulp bij nodig. Als uiteindelijk de boel plat ligt word ik op mijn zorgvuldig geheim gehouden locatie platgebeld. Hoezo op locatie, heb ik dan geen mobiele telefoon? Jawel, maar die gebruik ik alleen in noodgevallen. Ik neem de hoorn op van de bakelieten telefoon die aan de muur hangt. De chef van de Andere Kant. Hoever ik al ben? Hoezo? Hij heeft ook last van de internetstoring. Van moeder Aarde? Hoe is het mogelijk. Ik stop de stekker er snel weer in. Boem.
Mijn ingehuurde hacker ligt helemaal dubbel van het lachen. De stroomvoorziening van de servers zijn allemaal opgeblazen. De rook komt uit alle uitgangen. Ik maak dat ik wegkom. Dit wil ik niet op mijn geweten hebben. Waar rook is is vuur. De hacker rent met me mee. Hij neemt me even apart en fluistert mij iets interessants in de oren.Terwijl hij bezig was de code te kraken van de hoofdserver zag hij op de schermen interessante informatie voorbijkomen, gerelateerd aan mijn onderzoek. Gerelateerd aan mijn onderzoek? Hoe weet hij hiervan?
De terugloop van websites is volgens te hacker te wijten aan magere input. Magere input? Van wie? Nou van de leden die betrokken zijn bij de websites. Ik snap er niets van. Moet je dan lid zijn van websites? De hacker kijkt me weird aan. Natuurlijk moet je lid zijn van websites, anders kun je toch geen onderzoek doen. Ach, zit dat zo. Weer wat geleerd. Ik maak gebruiksnamen en wachtwoorden aan. Dat schijnt te moeten. Allemaal verschillende. Ik schrijf ze op een briefje en verstop het in mijn TARDIS. Nee, ik schrijf niet waar.
De hacker vertelt me nog iets interessants. Vooral websites waar leden vrijelijk hun verhaal kunnen doen schijnen terug te lopen in nieuwe klandizie, kwantiteit en kwaliteit. De grafieken die op mijn vraag door alle beeldschermen suizen tonen cijfers van de afgelopen tien jaar en van vijftig landen wereldwijd. Een piek zit er in Nederland. Daar wordt het meest geschreven. Ah. Dan nemen we die cijfers als uitgangspunt. Dan valt het onderzoek in ieder geval nooit tegen. Mijn chef aan de Andere Kant zit niet te wachten op slecht nieuws.
Ik krijg hem weer aan de telefoon. Hoever ik ben en of ik al weet dat het internet het weer doet, intergalacticaal. Yep, dat weet ik en stel hem gerust, mijn onderzoek is bijna afgerond. De generatie schrijvers op websites schijnt evenredig op te lopen met de houdbaarheidsdatum. Verjongen is het adagio. Verjongen? Hoe jong moeten we gaan? Vijf jaar, zes jaar? Ze hebben allemaal al iets te vertellen. In korte bewoordingen. Dat schijnt hip en gangbaar te zijn. In niet te volgen nieuwe taal.
Ik rapporteer aan de chef aan de Andere Kant. KINDERPORNO, schrijf ik in grote kapitalen. Het hele internet lijkt wel KINDERPORNO. In weinig woorden. Met de grootste kinderen voorop. Volwassenen en ouderen. Jonge ouderen. Die zijn het fanatiekst. Die moeten aangeboord. Opnieuw ja. Een gat in de markt dat nog niet ontdekt, gevuld en sociaal mediaal bestraald is. Aanboren adviseer ik. Ja, wereldwijd chef, aardewijd. Van Silicon Valley tot Kam Jat ka tot Bij Jing tot Ma Da Gas Kar tot Constant I No Pel en weet ik waar ... allemaal moeilijke namen met evenzo moeilijke websites. Ja, chef de stekker zit er weer in. Missie en onderzoek volbracht. Even doorpakken en de klad is er weer uit.
Bijltjesdag / Verkeer / 30-11-2016
Wind, storm, regen sneeuw en hagel, ik trotseer het allemaal. Ben er goed op gekleed ook. Met dank aan waarschuwingen van mijn chef aan de Andere Kant. De TARDIS parkeer ik tussen de bomen en bedek hem met takken. Veel takken, want er zitten geen blaadjes meer aan. Hooguit wat naalden. Het is winter op moeder Aarde.
Met grote voorzichtigheid ga ik op pad. Er schijnen in deze tijd van het jaar nogal wat moorden plaats te vinden. En als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het onverwachte stiekeme moorden. Kijk dan het slachtoffer recht in het gezicht en sla dan toe. Dan pas en je een held. Dat geldt ook voor het slachtoffer. Hij zal daarna vreedzaam en gerust neerstorten op aarde.
Ik ga af op het geluid. Ze zijn op dit moment met veel daders. Ik hoor het aan het geluid. Onder luid gekreun en gepiep vallen de slachtoffers in bosjes neer. De daders schreeuwen het uit en moedigen elkaar voortdurend aan. "Daar, die daar, dat is een vette. Dat is de jouwe Henk." Vervolgens haalt Henk zijn bijl tevoorschijn. Ontdoet hem van zijn muilkorf en gooit hem krachtig met een flinke zwaai omhoog boven zijn hoofd. Onder luid gekrijs laat hij de aks net boven de knie van de dennenboom landen. Die prikt venijnig. De boom laat geen krimp. Nog niet. Met wat onhandig gewroet trekt Henk de aks los uit de bovenknie. Hij heeft het hakken nog niet echt onder de knie. Henk legt opnieuw aan en hakt de aks pakweg vijftien centimeter boven de eerste wond. "Nondeju!", roept de boom. "Kun je niet wat beter mikken? Het gaat zo een eeuwigheid duren! Zal je baas niet leuk vinden. En ik ook niet. Het tocht in mijn lijf."
Na een uur verder hakken en wroeten stort de dennenboom ter aarde. Wreed, vind ik het. Kan dat moorden niet wat vriendelijker? Aan een man met een uiterlijk van een wilde holbewoner die zes weken geen licht heeft gezien vraag ik wat er met de bomen gaat gebeuren? "Die komen in een vaas, bij mensen thuis, vinden ze gezellig. Ze krijgen ballen, slingers, engelenhaar, snoepjes en verlichting in hun takken en hijgende kindergezichtjes voor hun neus. Heel, heel soms worden ze ook stiekem onder gezeken door hondjes met een volle blaas. Bah, denk ik. Wat een einde voor die bomen. Tenminste, ik neem aan dat ze niet meer levend de kamer uitkomen. Ze kwamen immers al op sterven na dood binnen.
Mijn eerste kennismaking met bijltjesdag is niet voor herhaling vatbaar. Het zijn oorlogen die ieder jaar opnieuw gevoerd worden. Niet echt mijn ding. Maar ja. Mijn chef aan de Andere Kant vond toch dat ik er eens kennis mee moest maken. Met deze vreemde cultuur. Barbaars vind ik hem. De cultuur dan. Dan toch liever Sinterklaas. Veel boomvriendelijker.
Columns van Harrie zijn geschreven aan tafel bij Mien. Harrie is een auteur en tafelvriend van Mien. Van november 2010 tot maart 2016 publiceerde Harrie ook columns op de website van ColumnX.
Harrie’s columns zijn gebaseerd op oude personages uit TV-series Catweazle en Doctor Who. De Britse acteurs Tom Baker en Geoffrey Bayldon vormen zijn inspiratiebron. Daarnaast maakt Harrie ook graag filosofische en sportieve uitstapjes.
Chef stuurt me op pad zonder opdracht. Hij is me even beu en geeft me de ruimte. Doe maar even wat voor jezelf. Dat is aan mij goed besteed. Ik duik in mijn TARDIS en reis af. Geblinddoekt geef ik mijn reismachine de sporen. We landen samen in een bos. Je weet wel zo'n natuurgebied met bomen en struiken. Groen, heel groen.
In het bos stuit ik op een vreemde man. Hij stelt zich voor als Catweazle. Ik vind het maar een vreemde Harrie. Hij is vergezeld van een raar beest. Het beest lijkt nog het meest op een pad, een vreemde pad. Hij slentert en trekt met zijn linker achterpoot. Hij heet Raakhout.
'Hoe zijn jullie hier in dit bos beland', vraag ik geïnteresseerd.
'Hier in het bos van Nummer Een?'
'O, heet dat zo, Nummer Een?'
'Ja.'
'Ja.'
'Nou gewoon, uit een pen ontsproten.'
'Uit en pen ontsproten?'
'Ja, aan tafel bij Mien?'
'Bij Mien?'
'Ja, bij Mien.'
'Maar ... maar ... die ken ik!'
'Mien, mijn Mien! ... Is dat dan dezelfde?'
'Hoe ziet ie eruit, kun je jouw Mien eens beschrijven?'
'Tja, dat kan. Hij ziet er heel gewoon uit hoor.'
'Hij! ... is jouw Mien een hij!'
'Ja.'
'Nou dan hebben we het over dezelfde, kan haast niet anders!'
'Creatief en vriendelijk?'
'Creatief en vriendelijk.'
'Gastvrij en aardig?'
'Gastvrij en aardig.'
'Zonder snor en baard?'
'Zonder snor en baard.'
'En ben jij dan ook uit een pen ontsproten?'
'Ja.'
'Die van Mien?'
'Nee, niet uit de pen van Mien.'
'Uit die van Harrie dan, net als ik?'
'Ja! Jij kent Harrie ook?'
'Yep, een goede vriend van Mien.'
'Ik ontspruit altijd op de oneven doordeweekse dagen, uit Harrie's pen.'
'Dat is toevallig. Ik altijd op even dagen.'
'Wat een toeval inderdaad.'
'Hoe heet jij eigenlijk?'
'Who, doctor Who.'
'Oh, ben jij een doctor dan?'
'Nou ja, doctor, zo noemt mijn chef me, ik ben niet echt een doctor.'
'Mooie sjaal heb je, kleurrijk, zelf gemaakt?'
'Eh ... Dank je. Nee. Ik ben niet zo handig. Wel slim.'
'Ja, zo zie je er wel uit. Slim. En in de war. Net als ik. Ha, ha.'
'Ja, dat had ik al gezien aan je kleren. Draag jij altijd een zak?'
'Ja.'
'Achterstevoren?'
'Oeps, foutje!'
Raakhout laat een zucht.
'Jouw vriend is moe?'
'Dat heeft ie altijd, na een paar minuten vindt ie iedere conversatie en nieuwe ontmoeting saai.'
'Zo snel al?'
'Zo snel al.'
'Lastig lijkt me dat.'
'Zeker. Raakhout is bepaald niet een spraakzaam wezen.'
'Ach stille wateren hebben diepe gronden, toch?'
Raakhout laat nu een harde boer.
'Raakhout, doe es effe normaal!'
De boer stinkt vreselijk. Hij laat er nog een.
'Poeh ... Wat een luchtje. Ik houd het voor gezien.'
'Prettig kennis gemaakt te hebben.'
'Prettige kennismaking inderdaad.'
'Tot ziens!'
'Tot ziens!'
Krijg nu tieten. Dat had ik nu nooit gedacht. Samen uit de pen ontsproten aan tafel bij Mien, uit de pen van good old Harrie. Het moet niet gekker worden. Wel een toffe gozer die Catweazle. Maar die Raakhout? Wat een verschrikkelijk stinkdier, die pad. Ik duim weer in mijn TARDIS en keer terug naar de Andere Kant. Deze bijzondere ontmoeting moet nog eventjes zakken.
Groot onderzoek / Verkeer / 23-11-2016
Ik krijg een nieuwe opdracht door van mijn chef aan de Andere Kant. Ik haast me met mijn TARDIS naar de uiterste hoek van Galactica 007 en meld me op kantoor. Of ik een groot onderzoek wil doen op moeder Aarde. Het schijnt dat een aantal websites niet meer zo goed lopen. Of ik als techneut en onderzoeker het euvel in kaart wil brengen en met oplossingen wil komen? Zo'n brede onderzoeksvraag heb ik lang niet meer gehad. Ik vraag hoelang ik erover mag doen. Totdat het klaar is. Nou dat zijn de fijnste antwoorden om te horen. Hopelijk kan ik de vrijheid aan.
Ik weet wel een leuke plek op moeder Aarde om mijn onderzoek te starten. Het heet Silicon Valley en ligt in een land waar een zekere Trump vanaf januari de scepter zwaait als president. Een groot land maar zeer verdeeld. Het kan ook nog zijn dat een vrouw het van hem gaat overnemen. Als alle stembiljetten zijn geteld en als de computer het goed gedaan heeft. Ik zit dus vlak bij de haard.
De enige manier om mijn onderzoek goed te kunnen doen is het internet even tijdelijk plat leggen. Ik moet immers een ijkpunt hebben, nietwaar? Het lukt me om een betrouwbaar en geschikt persoon te vinden die mij daarbij helpt. Een echte hacker. Alleen het internet platleggen dat lukt zelfs mij niet, hoe graag ik het nu even zou willen. Daar heb ik dus echt hulp bij nodig. Als uiteindelijk de boel plat ligt word ik op mijn zorgvuldig geheim gehouden locatie platgebeld. Hoezo op locatie, heb ik dan geen mobiele telefoon? Jawel, maar die gebruik ik alleen in noodgevallen. Ik neem de hoorn op van de bakelieten telefoon die aan de muur hangt. De chef van de Andere Kant. Hoever ik al ben? Hoezo? Hij heeft ook last van de internetstoring. Van moeder Aarde? Hoe is het mogelijk. Ik stop de stekker er snel weer in. Boem.
Mijn ingehuurde hacker ligt helemaal dubbel van het lachen. De stroomvoorziening van de servers zijn allemaal opgeblazen. De rook komt uit alle uitgangen. Ik maak dat ik wegkom. Dit wil ik niet op mijn geweten hebben. Waar rook is is vuur. De hacker rent met me mee. Hij neemt me even apart en fluistert mij iets interessants in de oren.Terwijl hij bezig was de code te kraken van de hoofdserver zag hij op de schermen interessante informatie voorbijkomen, gerelateerd aan mijn onderzoek. Gerelateerd aan mijn onderzoek? Hoe weet hij hiervan?
De terugloop van websites is volgens te hacker te wijten aan magere input. Magere input? Van wie? Nou van de leden die betrokken zijn bij de websites. Ik snap er niets van. Moet je dan lid zijn van websites? De hacker kijkt me weird aan. Natuurlijk moet je lid zijn van websites, anders kun je toch geen onderzoek doen. Ach, zit dat zo. Weer wat geleerd. Ik maak gebruiksnamen en wachtwoorden aan. Dat schijnt te moeten. Allemaal verschillende. Ik schrijf ze op een briefje en verstop het in mijn TARDIS. Nee, ik schrijf niet waar.
De hacker vertelt me nog iets interessants. Vooral websites waar leden vrijelijk hun verhaal kunnen doen schijnen terug te lopen in nieuwe klandizie, kwantiteit en kwaliteit. De grafieken die op mijn vraag door alle beeldschermen suizen tonen cijfers van de afgelopen tien jaar en van vijftig landen wereldwijd. Een piek zit er in Nederland. Daar wordt het meest geschreven. Ah. Dan nemen we die cijfers als uitgangspunt. Dan valt het onderzoek in ieder geval nooit tegen. Mijn chef aan de Andere Kant zit niet te wachten op slecht nieuws.
Ik krijg hem weer aan de telefoon. Hoever ik ben en of ik al weet dat het internet het weer doet, intergalacticaal. Yep, dat weet ik en stel hem gerust, mijn onderzoek is bijna afgerond. De generatie schrijvers op websites schijnt evenredig op te lopen met de houdbaarheidsdatum. Verjongen is het adagio. Verjongen? Hoe jong moeten we gaan? Vijf jaar, zes jaar? Ze hebben allemaal al iets te vertellen. In korte bewoordingen. Dat schijnt hip en gangbaar te zijn. In niet te volgen nieuwe taal.
Ik rapporteer aan de chef aan de Andere Kant. KINDERPORNO, schrijf ik in grote kapitalen. Het hele internet lijkt wel KINDERPORNO. In weinig woorden. Met de grootste kinderen voorop. Volwassenen en ouderen. Jonge ouderen. Die zijn het fanatiekst. Die moeten aangeboord. Opnieuw ja. Een gat in de markt dat nog niet ontdekt, gevuld en sociaal mediaal bestraald is. Aanboren adviseer ik. Ja, wereldwijd chef, aardewijd. Van Silicon Valley tot Kam Jat ka tot Bij Jing tot Ma Da Gas Kar tot Constant I No Pel en weet ik waar ... allemaal moeilijke namen met evenzo moeilijke websites. Ja, chef de stekker zit er weer in. Missie en onderzoek volbracht. Even doorpakken en de klad is er weer uit.
Bijltjesdag / Verkeer / 30-11-2016
Wind, storm, regen sneeuw en hagel, ik trotseer het allemaal. Ben er goed op gekleed ook. Met dank aan waarschuwingen van mijn chef aan de Andere Kant. De TARDIS parkeer ik tussen de bomen en bedek hem met takken. Veel takken, want er zitten geen blaadjes meer aan. Hooguit wat naalden. Het is winter op moeder Aarde.
Met grote voorzichtigheid ga ik op pad. Er schijnen in deze tijd van het jaar nogal wat moorden plaats te vinden. En als ik ergens een hekel aan heb dan zijn het onverwachte stiekeme moorden. Kijk dan het slachtoffer recht in het gezicht en sla dan toe. Dan pas en je een held. Dat geldt ook voor het slachtoffer. Hij zal daarna vreedzaam en gerust neerstorten op aarde.
Ik ga af op het geluid. Ze zijn op dit moment met veel daders. Ik hoor het aan het geluid. Onder luid gekreun en gepiep vallen de slachtoffers in bosjes neer. De daders schreeuwen het uit en moedigen elkaar voortdurend aan. "Daar, die daar, dat is een vette. Dat is de jouwe Henk." Vervolgens haalt Henk zijn bijl tevoorschijn. Ontdoet hem van zijn muilkorf en gooit hem krachtig met een flinke zwaai omhoog boven zijn hoofd. Onder luid gekrijs laat hij de aks net boven de knie van de dennenboom landen. Die prikt venijnig. De boom laat geen krimp. Nog niet. Met wat onhandig gewroet trekt Henk de aks los uit de bovenknie. Hij heeft het hakken nog niet echt onder de knie. Henk legt opnieuw aan en hakt de aks pakweg vijftien centimeter boven de eerste wond. "Nondeju!", roept de boom. "Kun je niet wat beter mikken? Het gaat zo een eeuwigheid duren! Zal je baas niet leuk vinden. En ik ook niet. Het tocht in mijn lijf."
Na een uur verder hakken en wroeten stort de dennenboom ter aarde. Wreed, vind ik het. Kan dat moorden niet wat vriendelijker? Aan een man met een uiterlijk van een wilde holbewoner die zes weken geen licht heeft gezien vraag ik wat er met de bomen gaat gebeuren? "Die komen in een vaas, bij mensen thuis, vinden ze gezellig. Ze krijgen ballen, slingers, engelenhaar, snoepjes en verlichting in hun takken en hijgende kindergezichtjes voor hun neus. Heel, heel soms worden ze ook stiekem onder gezeken door hondjes met een volle blaas. Bah, denk ik. Wat een einde voor die bomen. Tenminste, ik neem aan dat ze niet meer levend de kamer uitkomen. Ze kwamen immers al op sterven na dood binnen.
Mijn eerste kennismaking met bijltjesdag is niet voor herhaling vatbaar. Het zijn oorlogen die ieder jaar opnieuw gevoerd worden. Niet echt mijn ding. Maar ja. Mijn chef aan de Andere Kant vond toch dat ik er eens kennis mee moest maken. Met deze vreemde cultuur. Barbaars vind ik hem. De cultuur dan. Dan toch liever Sinterklaas. Veel boomvriendelijker.
Columns van Harrie zijn geschreven aan tafel bij Mien. Harrie is een auteur en tafelvriend van Mien. Van november 2010 tot maart 2016 publiceerde Harrie ook columns op de website van ColumnX.
Harrie’s columns zijn gebaseerd op oude personages uit TV-series Catweazle en Doctor Who. De Britse acteurs Tom Baker en Geoffrey Bayldon vormen zijn inspiratiebron. Daarnaast maakt Harrie ook graag filosofische en sportieve uitstapjes.
29-11-2016
Z(w)anger
Het komt steeds vaker voor. En niet alleen op de televisie. In ochtendprogramma's. Op sociale media. Twitter, Facebook, Yammer, LikhetIn, Instapond en hoe heten ze verder allemaal, Snapsnot. Zangers die zwanger zijn en dat willen weten ook, tonen, schreeuwen aan de wereld. Wat zeg ik, wereld? Maan, zon, sterrenhemel, universum. Ja en ook aan hun naasten. Diva, bijzit, moeder, vader, broertje, zusje. En niet te vergeten, aan hun fans, fans, fans, fans.
'We zijn zwanger!!!' We? Ja, we. Met z'n twee gedaan, ja, echt. Niet met drie? Neuuuuuu ... Geen cameraman of fotograaf erbij toevallig? Neuuuuuuu ... Op het moment suprême? Bij de conceptie, ontvangenis, de climax? Neuuuuuu ...
Dan is het goed. Je hoeft toch ook niet ALLES te delen met de wereld? Wel? Oh, en waar en hoe plaatsen we dat dan? Regelen via de assistent, een media-adviseur? Niet beter eerst vragen aan je moeder? Hoe oud ben je eigenlijk? Zestien? Lentes? En je vriendin, de aanstaande moeder? Vierentwintig! Mmm ... Dat is dan weer een meevaller. Nee, ik heb het niet over jou. Ja, je gaat meevallen, ik weet het. Na het bevallen. Poepluiers, slapeloze nachten, wil je het weten ...? Neuuuuu ...
Moet je nu alweer weg? Opnames? Is ze ziek? O, je bent zanger. Ja, ja en zwanger. Ik weet het nu wel. Toppertje. Doeg ... We bellen. Appen. Twitteren. Snapsnotten. Is goe ... doeegggg!
'We zijn zwanger!!!' We? Ja, we. Met z'n twee gedaan, ja, echt. Niet met drie? Neuuuuuu ... Geen cameraman of fotograaf erbij toevallig? Neuuuuuuu ... Op het moment suprême? Bij de conceptie, ontvangenis, de climax? Neuuuuuu ...
Dan is het goed. Je hoeft toch ook niet ALLES te delen met de wereld? Wel? Oh, en waar en hoe plaatsen we dat dan? Regelen via de assistent, een media-adviseur? Niet beter eerst vragen aan je moeder? Hoe oud ben je eigenlijk? Zestien? Lentes? En je vriendin, de aanstaande moeder? Vierentwintig! Mmm ... Dat is dan weer een meevaller. Nee, ik heb het niet over jou. Ja, je gaat meevallen, ik weet het. Na het bevallen. Poepluiers, slapeloze nachten, wil je het weten ...? Neuuuuu ...
Moet je nu alweer weg? Opnames? Is ze ziek? O, je bent zanger. Ja, ja en zwanger. Ik weet het nu wel. Toppertje. Doeg ... We bellen. Appen. Twitteren. Snapsnotten. Is goe ... doeegggg!
Abonneren op:
Posts (Atom)