Ansichtkaart (1): Old school (14-07-2026)
An sich een leuk idee, ansichtkaarten versturen. Maar niet van deze tijd. Dat vinden jongeren, lui geboren in deze eeuw. Luie lieden die alleen de tijd nemen voor dat wat weinig tijd kost. Ansichtkaarten horen daar niet meer bij. Op de eerste plaats duurt het uitzoeken van zo’n kaart veel te lang. Er zit namelijk nooit een kaart bij het aanbod die volledig matcht met wat gezocht wordt. Net niet kaarten noem ik ze. En dan moet je nog aan een postzegel zien te komen. En wat schrijf je op die kaart, in meer dan vijf woorden? Langere tekst gebruiken jongeren niet meer. Voor ouderen is de kaart juist vaak te klein. En dan een postbus vinden. Waar in hemelsnaam?
Ansichtkaart (2): For me (14-07-2026)
Lees ik nu dat ansichtkaarten old school zijn? Waarom hangen alle rekken bij supermarkten, Bruna’s en toeristische trekpleisters dan nog vol? Om jubilea en verjaardagen te memoreren? Om geboorte en sterfte aan te kondigen, te vieren of te troosten? An sich een nobel streven en een mooie vorm van stille communicatie. De luidruchtige ansichtkaarten uitgezonderd, maar die zijn meer van de nieuwe school. Want ansichtkaarten hebben blijkbaar nog steeds bestaansrecht.
Mensen vinden het nog steeds belangrijk om aanzichten te sturen van gestolde natuurmomenten, van vergezichten van vreemde en vooral verre, nog niet ontdekte oorden; of van kunstzinnige of humoristische afbeeldingen. Ik krijg er zowaar ineens zelf zin in een ansichtkaart te versturen. Maar aan wie? Doe eens gek. Aan mezelf.
Ansichtkaart (3): Eiffeltoren (14-07-2026)
Een ansichtkaart heeft aan de voorkant een afbeelding en op de achterkant kan een adres en een korte boodschap worden geschreven. In de rechterbovenhoek wordt een postzegel geplakt en de kaart gaat zonder enveloppe op de bus.
Drie dagen later, mogelijk zelfs langer, want zolang doet de post er tegenwoordig over, en zeker die uit Frankrijk, want die komt met een Franse slag, wat ook te zien is aan de ansichtkaart; een grote zwarte veeg loopt midden over de Eiffeltoren, de stempel heeft mogelijk gelekt, wat erg jammer is, ontvangt Ewald de ansichtkaart. Getekend door Mien. Nee, niet de Eiffeltoren maar een handtekening. Ook een beetje uitgelopen want Mien heeft de handtekening gezet met zijn voet. Een voettekening dus eigenlijk.
Ansichtkaart (4): Kartel(s) (14-07-2026)
Er zijn vreemde ansichtkaarten in omloop. Her en der verspreid over het land. Er is geen gemene deler te herkennen. Zo op het eerste gezicht lijkt het willekeur te zijn. Wat vooral bevreemdend en ook wel zorgwekkend is, is de tekst die op de ansichtkaarten staat geschreven. En niet te vergeten de soort ansichtkaart. Om met het laatste te beginnen, ze zijn allemaal gekarteld, oude ansichtkaarten dus. En het betreft ook allemaal zwembaden, buitenbaden in het groen gelegen. Een hint voor de ontvangers? De tekst dan: Hallo, goede vakantie gehad. Wacht nu op jouw reactie en resultaat. Je kent het adres. Gelieve binnen vijf dagen het antwoord, anders ben je dood. Groetjes, Rudi Kartell. Twaalf ansichtkaarten, politie tast in diepe.
Ansichtkaart (5): Bluf (14-07-2026)
Jeg ved intet om verden
Intet andet end hvad jeg hører og ser
Intet andet end hvad jeg læser
Jeg kender intet andet land
Selvom jeg har været der
Jeg kender ikke storbyen
Undtagen fra bøger
Undtagen fra tv
Jeg kender ingen anden by
End byen, hvor jeg bor
Jeg kender ikke til værre lande
Undtagen fra mit atlas
Jeg drømmer hver nat
Men jeg drømmer kun om de lande
Hvor de engang tænkte på mig
Som en smuk, vældig globus
På mine tankers væg
Hænger jeg et verdenskort op og venter
De vendte tilbage
Med hendes rejser i mit sind
Placerer flaget i jorden
Samme farve, samme værdi
Ik gok niet meer ik risk
Bluf me door haar liefde
Ansichtkaart (6): Prijsschieten (14-07-2026)
Kermissen zijn in het land. Volksvermaak nummer een voor mensen met een kleine portemonnee. Voor mij waren het vluchtige bezoeken. Eerst bij de oma’s langs, kermisgeld vangen. Met een beetje mazzel gingen we drie keer naar de kermis. Twee keer waar de oma’s woonden, Venlo en Tegelen, en een keer thuis in Blerick. Kermissen volgden kort op elkaar.
Als kinderen kregen we een keuze. Of naar de kermis met het kermisgeld of naar de speelgoedwinkel. Meestal werd het beiden, een soort van Sinterklaas. Eerst gewone cadeautjes en daarna als extra verrassing de grote. Wat een feest! Botsauto’s, touwtje trekken, op kalkdopjes onder ansichtkaarten met blote vrouwen schieten bij de schiettent, Hully Gully, Octopus, Rups, Reuzenrad, suikerspin, gebrande pinda’s en paling.
Ansichtkaart (7): Spelenderwijs (15-07-2026)
Mag ik van jou de Eiffeltoren?
Heb ik niet.
Mag ik van jou dan het Colosseum?
Heb ik niet.
Mag ik van jou dan de Big Ben?
Heb ik niet.
Mag ik van jou Checkpoint Charley?
Heb ik niet.
Nou jongens dat schiet op. Mag ik van jou dan de Sacre Coeur?
Alsjeblieft.
En het Louvre?
Alsjeblieft.
En mag ik van jou dan de Eiffeltoren?
Alsjeblieft.
Kassa! Eiffeltoren, Louvre, Sacre Coeur Notre-Dame.
Knap hoor, en al zo snel.
Yep, mag ik dan van het postkantoor vier postzegels kopen?
Alstublieft.
O ja en doe er ook maar vier enveloppen bij.
Alstublieft.
En doe ook maar een pen.
Die verkopen wij niet.
Dat is nou jammer.
Misschien bij de Bruna proberen meneer.
Ansichtkaart (8): Verknipt (15-07-2026)
Alle rommelmarkten struinde hij af. Charles de Vlieger heette de goede man. En iedereen in de stad kende Charles. En iedereen wist, die gast gaat het vroeg of laat maken. Althans dat hoopte men. Crowdfunding was niet besteed aan Charles. Hij moest het hebben van spontane fysieke donaties op straat. ‘Heeft u nog oude ansichtkaarten?’, stond er op het kartonnen bord om Charles’ nek te lezen. En de mensen gaven gul. In zijn handkar had Charles er al heel wat verzameld. Een hand kreeg je van Charles. Als dankjewel. Praten kon hij niet. Charles was geknipt als kunstenaar. Specialist in verknippen van ansichtkaarten en het verwerken tot collages van 50 bij 30 centimeter. Ze verkochten als zoete broodjes. Charles’ boterham.
Ansichtkaart (9): Surfing USA (16-07-2026)
Een doorsnee gezin in New York zit in de avond gelijktijdig te surfen op het internet. Moeder op de laptop, vader op zijn werk-computer en hun twee kinderen op de telefoon. Een normale situatie.
Moeder zoekt naar een snelkookpan (ze wil quinoa leren koken). Pa zoekt een rugzak. Zoonlief zoekt informatie over bomaanslag in Boston (voor een scriptie) en dochterlief een ansichtkaart van Washington (voor vriendje). O ja, en opa zoekt naar kunstmest voor zijn volkstuintje.
Het gecorreleerd zoekgedrag, zichtbaar op de LANsichtkaart (Local Area Network) laat alle alarmbellen afgaan, bij FBI en ATF (Alcohol, Tobacco, Firearms).
Even later … Bam! … voordeur van huisgezin wordt ingebeukt, een arrestatieteam van de JTTF (Joint Terrorism Task Force) stormt de huiskamer binnen. Vals alarm!
Ansichtkaart (10): Broodnodig (16-07-2026)
De ansichtkaart kent een bijzondere geschiedenis en kent zijn oorsprong rond jaren 1880 in Duitsland en Oostenrijk. Toentertijd ook in Nederland aanzichtkaart genoemd. De achterkant was volledig gereserveerd voor adressering. Andere tekst was niet toegestaan conform de postwetgeving. Pas later kwam de tweedeling met ruimte voor tekst. De voorzijde was lang beeldbepalend voor zowel zicht als boodschap.
Ansichtkaarten werden ook al snel gebruikt door kunstenaars om hun werk te verkopen, als kostwinning, zelfs om in leven te blijven.
Voor Joseph Beuys was het meer dan dat. Hij beschouwde de ansichtkaart (Künstlerpostkart) als een zelfstandige kunstuiting. Het stelde mensen in staat goedkoop een kunstwerk aan te schaffen. Voor musea is het een ideaal distributiemiddel om kunst onder de aandacht te brengen.
Ansichtkaart (11): Penny Penates (17-07-2026)
What a joke? En dat in 1840. Op 14 juli om precies te zijn. De oudste ansichtkaart wordt verzonden en komt eerst aan in het postkantoor van Fulham in Londen. De postbeambten kunnen er om lachen. Of toch niet? Ze worden door de ansichtkaart an sich voor de gek gehouden. Op de hak genomen door de afzender, grappenmaker Theodore Hook, tevens ontvanger van de kaart. Op de voorzijde staat een handgetekende kleurenillustratie van een groep karikaturale postbeambten met enorme pennen, zittend rond een vergrote inktpot met het opschrift “Official”. Links en rechts van de inktpot staan de woorden “Penny” en “Penates”. Op de achterkant, Hook’s adres en een Penny Black -postzegel, ’s werelds eerste zelfklevende postzegel, gebruikt op een briefkaart.
Ansichtkaart (12): Holy hologram (18-07-2026)
In de jaren zeventig kreeg ik een pen van mijn opa. Een hele bijzondere grapte hij. Ik bekeek de pen en maakte voor het eerst kennis met Brigitte Bardot. Ik wist niet wat ik zag. Nog nooit zo’n mooie vrouw gezien. Totdat mijn opa de pen ronddraaide tussen duim en wijsvinger en hem ondersteboven op en neer schudde en opnieuw aan mij liet zien. Bloot, helemaal bloot. Brigitte Bardot. Mijn opa knipoogde naar mij en schoot in de lach. Ik zal het nooit vergeten. Mijn opa deugniet.
Ik besluit de ansichtkaart, die ik nog een keer kantel terug aan de standhouder op de markt. Ondeugend toont Brigitte Bardot haar blote borsten op zeeniveau. Ze wegen minstens 500 hologram, per stuk.
An sich een leuk idee, ansichtkaarten versturen. Maar niet van deze tijd. Dat vinden jongeren, lui geboren in deze eeuw. Luie lieden die alleen de tijd nemen voor dat wat weinig tijd kost. Ansichtkaarten horen daar niet meer bij. Op de eerste plaats duurt het uitzoeken van zo’n kaart veel te lang. Er zit namelijk nooit een kaart bij het aanbod die volledig matcht met wat gezocht wordt. Net niet kaarten noem ik ze. En dan moet je nog aan een postzegel zien te komen. En wat schrijf je op die kaart, in meer dan vijf woorden? Langere tekst gebruiken jongeren niet meer. Voor ouderen is de kaart juist vaak te klein. En dan een postbus vinden. Waar in hemelsnaam?
Ansichtkaart (2): For me (14-07-2026)
Lees ik nu dat ansichtkaarten old school zijn? Waarom hangen alle rekken bij supermarkten, Bruna’s en toeristische trekpleisters dan nog vol? Om jubilea en verjaardagen te memoreren? Om geboorte en sterfte aan te kondigen, te vieren of te troosten? An sich een nobel streven en een mooie vorm van stille communicatie. De luidruchtige ansichtkaarten uitgezonderd, maar die zijn meer van de nieuwe school. Want ansichtkaarten hebben blijkbaar nog steeds bestaansrecht.
Mensen vinden het nog steeds belangrijk om aanzichten te sturen van gestolde natuurmomenten, van vergezichten van vreemde en vooral verre, nog niet ontdekte oorden; of van kunstzinnige of humoristische afbeeldingen. Ik krijg er zowaar ineens zelf zin in een ansichtkaart te versturen. Maar aan wie? Doe eens gek. Aan mezelf.
Ansichtkaart (3): Eiffeltoren (14-07-2026)
Een ansichtkaart heeft aan de voorkant een afbeelding en op de achterkant kan een adres en een korte boodschap worden geschreven. In de rechterbovenhoek wordt een postzegel geplakt en de kaart gaat zonder enveloppe op de bus.
Drie dagen later, mogelijk zelfs langer, want zolang doet de post er tegenwoordig over, en zeker die uit Frankrijk, want die komt met een Franse slag, wat ook te zien is aan de ansichtkaart; een grote zwarte veeg loopt midden over de Eiffeltoren, de stempel heeft mogelijk gelekt, wat erg jammer is, ontvangt Ewald de ansichtkaart. Getekend door Mien. Nee, niet de Eiffeltoren maar een handtekening. Ook een beetje uitgelopen want Mien heeft de handtekening gezet met zijn voet. Een voettekening dus eigenlijk.
Ansichtkaart (4): Kartel(s) (14-07-2026)
Er zijn vreemde ansichtkaarten in omloop. Her en der verspreid over het land. Er is geen gemene deler te herkennen. Zo op het eerste gezicht lijkt het willekeur te zijn. Wat vooral bevreemdend en ook wel zorgwekkend is, is de tekst die op de ansichtkaarten staat geschreven. En niet te vergeten de soort ansichtkaart. Om met het laatste te beginnen, ze zijn allemaal gekarteld, oude ansichtkaarten dus. En het betreft ook allemaal zwembaden, buitenbaden in het groen gelegen. Een hint voor de ontvangers? De tekst dan: Hallo, goede vakantie gehad. Wacht nu op jouw reactie en resultaat. Je kent het adres. Gelieve binnen vijf dagen het antwoord, anders ben je dood. Groetjes, Rudi Kartell. Twaalf ansichtkaarten, politie tast in diepe.
Ansichtkaart (5): Bluf (14-07-2026)
Jeg ved intet om verden
Intet andet end hvad jeg hører og ser
Intet andet end hvad jeg læser
Jeg kender intet andet land
Selvom jeg har været der
Jeg kender ikke storbyen
Undtagen fra bøger
Undtagen fra tv
Jeg kender ingen anden by
End byen, hvor jeg bor
Jeg kender ikke til værre lande
Undtagen fra mit atlas
Jeg drømmer hver nat
Men jeg drømmer kun om de lande
Hvor de engang tænkte på mig
Som en smuk, vældig globus
På mine tankers væg
Hænger jeg et verdenskort op og venter
De vendte tilbage
Med hendes rejser i mit sind
Placerer flaget i jorden
Samme farve, samme værdi
Ik gok niet meer ik risk
Bluf me door haar liefde
Ansichtkaart (6): Prijsschieten (14-07-2026)
Kermissen zijn in het land. Volksvermaak nummer een voor mensen met een kleine portemonnee. Voor mij waren het vluchtige bezoeken. Eerst bij de oma’s langs, kermisgeld vangen. Met een beetje mazzel gingen we drie keer naar de kermis. Twee keer waar de oma’s woonden, Venlo en Tegelen, en een keer thuis in Blerick. Kermissen volgden kort op elkaar.
Als kinderen kregen we een keuze. Of naar de kermis met het kermisgeld of naar de speelgoedwinkel. Meestal werd het beiden, een soort van Sinterklaas. Eerst gewone cadeautjes en daarna als extra verrassing de grote. Wat een feest! Botsauto’s, touwtje trekken, op kalkdopjes onder ansichtkaarten met blote vrouwen schieten bij de schiettent, Hully Gully, Octopus, Rups, Reuzenrad, suikerspin, gebrande pinda’s en paling.
Ansichtkaart (7): Spelenderwijs (15-07-2026)
Mag ik van jou de Eiffeltoren?
Heb ik niet.
Mag ik van jou dan het Colosseum?
Heb ik niet.
Mag ik van jou dan de Big Ben?
Heb ik niet.
Mag ik van jou Checkpoint Charley?
Heb ik niet.
Nou jongens dat schiet op. Mag ik van jou dan de Sacre Coeur?
Alsjeblieft.
En het Louvre?
Alsjeblieft.
En mag ik van jou dan de Eiffeltoren?
Alsjeblieft.
Kassa! Eiffeltoren, Louvre, Sacre Coeur Notre-Dame.
Knap hoor, en al zo snel.
Yep, mag ik dan van het postkantoor vier postzegels kopen?
Alstublieft.
O ja en doe er ook maar vier enveloppen bij.
Alstublieft.
En doe ook maar een pen.
Die verkopen wij niet.
Dat is nou jammer.
Misschien bij de Bruna proberen meneer.
Ansichtkaart (8): Verknipt (15-07-2026)
Alle rommelmarkten struinde hij af. Charles de Vlieger heette de goede man. En iedereen in de stad kende Charles. En iedereen wist, die gast gaat het vroeg of laat maken. Althans dat hoopte men. Crowdfunding was niet besteed aan Charles. Hij moest het hebben van spontane fysieke donaties op straat. ‘Heeft u nog oude ansichtkaarten?’, stond er op het kartonnen bord om Charles’ nek te lezen. En de mensen gaven gul. In zijn handkar had Charles er al heel wat verzameld. Een hand kreeg je van Charles. Als dankjewel. Praten kon hij niet. Charles was geknipt als kunstenaar. Specialist in verknippen van ansichtkaarten en het verwerken tot collages van 50 bij 30 centimeter. Ze verkochten als zoete broodjes. Charles’ boterham.
Ansichtkaart (9): Surfing USA (16-07-2026)
Een doorsnee gezin in New York zit in de avond gelijktijdig te surfen op het internet. Moeder op de laptop, vader op zijn werk-computer en hun twee kinderen op de telefoon. Een normale situatie.
Moeder zoekt naar een snelkookpan (ze wil quinoa leren koken). Pa zoekt een rugzak. Zoonlief zoekt informatie over bomaanslag in Boston (voor een scriptie) en dochterlief een ansichtkaart van Washington (voor vriendje). O ja, en opa zoekt naar kunstmest voor zijn volkstuintje.
Het gecorreleerd zoekgedrag, zichtbaar op de LANsichtkaart (Local Area Network) laat alle alarmbellen afgaan, bij FBI en ATF (Alcohol, Tobacco, Firearms).
Even later … Bam! … voordeur van huisgezin wordt ingebeukt, een arrestatieteam van de JTTF (Joint Terrorism Task Force) stormt de huiskamer binnen. Vals alarm!
Ansichtkaart (10): Broodnodig (16-07-2026)
De ansichtkaart kent een bijzondere geschiedenis en kent zijn oorsprong rond jaren 1880 in Duitsland en Oostenrijk. Toentertijd ook in Nederland aanzichtkaart genoemd. De achterkant was volledig gereserveerd voor adressering. Andere tekst was niet toegestaan conform de postwetgeving. Pas later kwam de tweedeling met ruimte voor tekst. De voorzijde was lang beeldbepalend voor zowel zicht als boodschap.
Ansichtkaarten werden ook al snel gebruikt door kunstenaars om hun werk te verkopen, als kostwinning, zelfs om in leven te blijven.
Voor Joseph Beuys was het meer dan dat. Hij beschouwde de ansichtkaart (Künstlerpostkart) als een zelfstandige kunstuiting. Het stelde mensen in staat goedkoop een kunstwerk aan te schaffen. Voor musea is het een ideaal distributiemiddel om kunst onder de aandacht te brengen.
Ansichtkaart (11): Penny Penates (17-07-2026)
What a joke? En dat in 1840. Op 14 juli om precies te zijn. De oudste ansichtkaart wordt verzonden en komt eerst aan in het postkantoor van Fulham in Londen. De postbeambten kunnen er om lachen. Of toch niet? Ze worden door de ansichtkaart an sich voor de gek gehouden. Op de hak genomen door de afzender, grappenmaker Theodore Hook, tevens ontvanger van de kaart. Op de voorzijde staat een handgetekende kleurenillustratie van een groep karikaturale postbeambten met enorme pennen, zittend rond een vergrote inktpot met het opschrift “Official”. Links en rechts van de inktpot staan de woorden “Penny” en “Penates”. Op de achterkant, Hook’s adres en een Penny Black -postzegel, ’s werelds eerste zelfklevende postzegel, gebruikt op een briefkaart.
Ansichtkaart (12): Holy hologram (18-07-2026)
In de jaren zeventig kreeg ik een pen van mijn opa. Een hele bijzondere grapte hij. Ik bekeek de pen en maakte voor het eerst kennis met Brigitte Bardot. Ik wist niet wat ik zag. Nog nooit zo’n mooie vrouw gezien. Totdat mijn opa de pen ronddraaide tussen duim en wijsvinger en hem ondersteboven op en neer schudde en opnieuw aan mij liet zien. Bloot, helemaal bloot. Brigitte Bardot. Mijn opa knipoogde naar mij en schoot in de lach. Ik zal het nooit vergeten. Mijn opa deugniet.
Ik besluit de ansichtkaart, die ik nog een keer kantel terug aan de standhouder op de markt. Ondeugend toont Brigitte Bardot haar blote borsten op zeeniveau. Ze wegen minstens 500 hologram, per stuk.
