‘Na een jaar of drie aan voorbereiding is Blendle vanaf vandaag voor iedereen beschikbaar. Het idee achter de website is simpel: je betaalt een klein bedrag voor een artikel uit een krant of tijdschrift, zodat je alleen betaalt voor wat je leest. Is Blendle de redder van de journalistiek of zijn er kapers op de kust?’ (Bron: NOS Nieuws 28-04-2014)
U bent bij deze gewaarschuwd lezer. Vanaf het moment dat u deze column leest, begint mijn kassa te rinkelen. Ik heb mijn column niet voor niks even door de Blendl-blenderwebsite gegooid. Mijn verdienmodel is in gang gezet. Wie weet wordt mijn column wel wereldnieuws. Samen met al die andere artikelen, columns, nieuwsberichten die door de blender gaan. Er hoeft geen smaakje aan te zitten en ook geen kleur. Het nieuws wordt mooi gepureerd tot eenheidsworst.
Voor mij als schrijver is zo’n verdienmodelletje natuurlijk een grote goudmijn. Als ik maar snel en veel en doelgroepgericht schrijf dan loop ik mooi binnen. De uitgevers zijn gebrand op content op maat. Maar o wee, de lezers zonder centjes. Degenen met een smalle beurs. Die lezen niets van mijn pennenvreugd en zullen helaas op hun kin moeten kloppen. Of stiekem ergens illegaal op iemands iPad of iPhone meegluren. Het zal welig tieren. De obscure achterafzaaltjes. Waar vroeger stiekem gepiept werd naar blote lijven, wordt straks druk het laatste nieuws gelezen. Illegaal. Zonder betaling. Niemand mag het zien. Niemand mag het weten. Het nieuws wordt duur betaald.
We lusten er wel pap van. Van het nieuws. Laat de pulppap maar tot ons komen. Het is ook nog eens milieuvriendelijk en duurzaam zo’n Blendl-blenderwebsite. Het nieuws blijft, na eenmalige aankoop per artikel, voor eeuwig duurzaam op onze harde schijf geplakt. Hoewel, de kans is groter dat het ergens in de lucht blijft zweven. Harde schijven raken immers heel snel vol. Maar geen nood. Ook daarvoor bestaat een oplossing. Met de mond wijd open doen we gewoon aan lucht- en informatiehappen in de Cloud.
Betaalden we al jaren voor het voortbewegen en transporteren van informatiebits en -bytes. Nu gaan we ook nog eens betalen voor de inhoud van de bits en bytes. Zwaar verteerbaar denk ik dan. Milieuvriendelijk is het wel. Drukinkt is niet langer nodig. Die kunnen we dan vast weer ergens anders voor gebruiken. Drukinkt, de oude smeerolie van onze informatie gaan we transformeren naar gratis smeerolie voor het openbaar vervoer. Prima opgelost. Toch?
Het adagio van de Blendl-blenderwebsite is makkelijk te omschrijven. Door al het nieuws van (freelance) journalisten, kranten, tijdschriften, nieuwsbladen en noem maar op, in een grote blender te gooien kan iedereen in de toekomst lezen wat ie wil en kan. All you can read. De informatievraatzucht zal exponentieel toenemen. Het nieuws zal langs de X- en Y-assen, qua volume en tijd, compleet worden leeggevreten.
Bagger of geen bagger. Het doet er niet meer toe. Voor kwaliteit wordt niet meer betaald. Je kunt alleen nog kwantitatief consumeren in letters, woorden en zinnen. Een column zal niet langer hoeven voldoen aan pakweg 400 woorden. De broodschrijver maakt er met gemak 450 van. Een snelschrijver schrijft er maar liefst drie tegelijk. In nog geen tien minuten. Kassa. Schrijven maakt hongerig. Lezen kost geld.
De nieuwe ontwikkelingen brengen helaas ook wat problemen met zich mee. Overheidsbemoeienis kan niet uitblijven. De consument moet uit gezondheidsoverweging tegen zichzelf in bescherming worden genomen. Dat kan met letter- of woordmaagbanden. Hij zou zowaar kunnen stikken of imploderen van alle informatie. Een ander probleem dat zich voordoet is de opkomst van de schrijfwolf. Hij is al gespot bij diverse taalgrenzen. Als megavertaler gooit ie alle artikelen door de spellingscontrole en langs Google translate en wordt binnen no time multimiljonair. Mits hij het goed aanpakt natuurlijk.
Wolven vertoeven namelijk altijd in grote roedels. En iedere wolf is hongerig. Maar er zal genoeg informatie aan te bieden en verorberen zijn. Voor ieder wat wils. Economische principes en marktmechanismen zullen ook bij deze nieuwe techniek het werk doen. Vraag en aanbod zullen als motten rondom het licht achter elkaar aan draaien. Straks wordt het drie artikelen lezen, twee betalen. En natuurlijk zorgt een ingenieus spaarsysteem voor columnzegels. Spaar nu mee voor de gouden maandcolumn! Als u een boekje (helaas is er nog geen ander woord gevonden voor dit prehistorisch ding) vol heeft, krijgt u een uur gratis leestijd op onze mega Columnblender.
Wie het NOS Nieuws aandachtig screent en tussen de regels doorleest, heeft meteen in de gaten wat de boodschap en het beoogde doel van de kersverse Blendl-blenderwebsite is. Alexander Klöpping klopt samen met Marten Blankensteijn, beiden staan aan de basis van deze website, in een mum van tijd het geld bij u uit de portemonnee. U, mijn lieve lezer behoort immers tot een generatie die gewend is niets te betalen voor journalistiek. U mag nu dus gaan betalen, aldus Klöpping. Kwestie van cultuurverandering.
28-04-2014
16-04-2014
Gedachten van een padvinder
De gedachten gaan weer eens met hem op de loop. En het zijn niet zomaar gedachten. Niet de eerste de beste. Het zijn geen bijgedachten maar hoofdgedachten. En ze laten nauwelijks los. Ze flitsen tussen de oren op en neer in een bijzonder hoofd. Het hoofd van een padvinder. Een padvinder op zoek naar de juiste weg.
Maar naar welke weg zou ie nu in hemelsnaam op zoek zijn? Een hemelpad? Dat is uitgesloten. Ook al is ie in leeftijd en gedachten al aardig op weg. Nee, deze padvinder die dacht zijn pad al lang gevonden te hebben, is aangekomen bij een point of no return. Niet bij een kruispunt, T- of Y-splitsing, maar bij een doodlopend pad. Met een klein hekje. One way to go. En hij weet het. Hij doet het iedere week opnieuw. Het hek zwaait voor hem open. En klapt met een zucht weer achter hem dicht. Een route der routine.
Het is en blijft een klotenjob, padvinder. Wie dat ooit verzonnen heeft? Als padvinder valt het niet mee te leven in een wereld vol met wegwijzers. Wegwijzers die allemaal op hun eigen manier richting willen geven. Het zijn er velen. Zoveel smaken, zoveel soorten. Zeker aan het begin van een nieuwe eeuw. Een nieuwe eeuw die telkens weer gebrandmerkt wordt door honderdduizend keuzes. Barokke keuzes. Vol overdaad. Ontelbaar. Ongezond en dodelijk vermoeiend. Het begin van een nieuwe eeuw voelt als een doolhof.
Een doolhof die te vergelijken valt met een supermarkt, een pretpaleis, oftewel de nieuwe kerk van de 21e eeuw. Al direct na de entree raakt de padvinder het paadje kwijt. Tussen honderdduizend variaties pasta, brood en chocola. Om over deo en toiletpapier maar niet te spreken. Voortdurend wordt hij in de war gebracht door wegwijzers, die boven iedere gang om aandacht schreeuwen. Hard, meedogenloos, luidruchtig en fluorescerend. “Neem mij, neem mij. Ik ben lekker. Volg mij. Slik mij. Nuttig mij. Ik ben duurzaam. Goedkoop. Gratis. Ik ben gezond. Eet me!”
Na een lange zwerftocht langs voorgerechten, hoofdmaaltijden en ongekend veel toetjes lijkt er eindelijk een uitgang in zicht te komen. Ongeordend in volgorde. Maar toch, de finish is bereikt. En daar staat ie dan, de padvinder. Bevangen door zijn gedachten. In de loop, in de weg, bij de kassa. Na een uitputtend slingerpad door de consumptiejungle. Gewapend met portemonnee en zijn gedachten, in een en dezelfde hand. Kassaboy Petrus kijkt hem streng en vol verwachting aan. “Betalen, betalen, betalen!”, schreeuwen zijn ogen. En de padvinder weet het. Eerst betalen en dan pas door de hemelpoort.
Met een beetje geluk wordt zijn lot nog even extra bezegeld. En ja hoor, hoera, een volle kaart! Hij heeft de ultieme weg naar zaligheid gevonden. Naar een gratis doos met boodschappen. Volgestopt met nieuwe wegwijzers voor de maag. De gratis boodschappen zetten zijn maaggedachten op een nieuwe loop. Bijna misselijkmakend. Uitgeluid door accordeon en violist verlaat de padvinder snel de nieuwe kerk. Het hoofd gezegend met nieuwe voedingsprikkels. Verontrustend ongezond.
Maar naar welke weg zou ie nu in hemelsnaam op zoek zijn? Een hemelpad? Dat is uitgesloten. Ook al is ie in leeftijd en gedachten al aardig op weg. Nee, deze padvinder die dacht zijn pad al lang gevonden te hebben, is aangekomen bij een point of no return. Niet bij een kruispunt, T- of Y-splitsing, maar bij een doodlopend pad. Met een klein hekje. One way to go. En hij weet het. Hij doet het iedere week opnieuw. Het hek zwaait voor hem open. En klapt met een zucht weer achter hem dicht. Een route der routine.
Het is en blijft een klotenjob, padvinder. Wie dat ooit verzonnen heeft? Als padvinder valt het niet mee te leven in een wereld vol met wegwijzers. Wegwijzers die allemaal op hun eigen manier richting willen geven. Het zijn er velen. Zoveel smaken, zoveel soorten. Zeker aan het begin van een nieuwe eeuw. Een nieuwe eeuw die telkens weer gebrandmerkt wordt door honderdduizend keuzes. Barokke keuzes. Vol overdaad. Ontelbaar. Ongezond en dodelijk vermoeiend. Het begin van een nieuwe eeuw voelt als een doolhof.
Een doolhof die te vergelijken valt met een supermarkt, een pretpaleis, oftewel de nieuwe kerk van de 21e eeuw. Al direct na de entree raakt de padvinder het paadje kwijt. Tussen honderdduizend variaties pasta, brood en chocola. Om over deo en toiletpapier maar niet te spreken. Voortdurend wordt hij in de war gebracht door wegwijzers, die boven iedere gang om aandacht schreeuwen. Hard, meedogenloos, luidruchtig en fluorescerend. “Neem mij, neem mij. Ik ben lekker. Volg mij. Slik mij. Nuttig mij. Ik ben duurzaam. Goedkoop. Gratis. Ik ben gezond. Eet me!”
Na een lange zwerftocht langs voorgerechten, hoofdmaaltijden en ongekend veel toetjes lijkt er eindelijk een uitgang in zicht te komen. Ongeordend in volgorde. Maar toch, de finish is bereikt. En daar staat ie dan, de padvinder. Bevangen door zijn gedachten. In de loop, in de weg, bij de kassa. Na een uitputtend slingerpad door de consumptiejungle. Gewapend met portemonnee en zijn gedachten, in een en dezelfde hand. Kassaboy Petrus kijkt hem streng en vol verwachting aan. “Betalen, betalen, betalen!”, schreeuwen zijn ogen. En de padvinder weet het. Eerst betalen en dan pas door de hemelpoort.
Met een beetje geluk wordt zijn lot nog even extra bezegeld. En ja hoor, hoera, een volle kaart! Hij heeft de ultieme weg naar zaligheid gevonden. Naar een gratis doos met boodschappen. Volgestopt met nieuwe wegwijzers voor de maag. De gratis boodschappen zetten zijn maaggedachten op een nieuwe loop. Bijna misselijkmakend. Uitgeluid door accordeon en violist verlaat de padvinder snel de nieuwe kerk. Het hoofd gezegend met nieuwe voedingsprikkels. Verontrustend ongezond.
01-04-2014
Mannen en vrouwen fantaseren over mouwen en vrannen
Wat is het toch heerlijk om nieuwe woorden te verzinnen. Per abuis of met opzet. Opgehoest door een hevige schrijfbui of aangeleverd door een woeste letterwind. Ingegeven door een schrijfopdracht met een bijzonder onderwerp of voortbordurend op een iets te snel vergeten column. Maar waarom nog woorden verzinnen als er toch al zoveel zijn? Om zinnen te verzetten misschien? Om lege luchten even vol te laten stromen? Van luchtledig naar lettervol? Om datgene wat onuitgesproken blijft, voor eens en altijd bespreekbaar te maken? Het zou zo maar kunnen.
Wat maakt het eigenlijk ook uit. Opgejaagd door communicatiedrift en tijdswaan verdwijnen vele woorden en zinnen tegenwoordig vliegensvlug in wolken en in schemer. Of ze nu oud of nieuw verzonnen zijn, ze worden in no time ingekort met pennenbeitels, doormidden gekliefd met potloodbijlen en weg gegumd door cloudremovers. Ze moeten immers passen op het minischerm en liefst zo snel mogelijk weer verdwijnen. Al die letter-, woord- en zinbezuinigingen leiden vroeg of laat tot hersenkrimp. Dat kan niet anders. Gelukkig zit er voor diegenen die door een tekort aan volledigheid frustratie voelen, bij alle tablets en smartphones een aan- en uitknop. Zo ook bij deze column. Je moet hem alleen weten te vinden.
Nieuwe woorden verzinnen, er bestaat niets leuker dan dat. Dit keer zijn ze ingegeven op onderwerpniveau. Het onderwerp: mannen en vrouwen. Een buitencategorie waar we allemaal deel van uitmaken. Twee geslachten aan elkaar onderworpen. Een dankbaar onderwerp van gesprek en geschrift. Vandaag leg ik ze op mijn onderzoekstafel. Naakt en bloot, stok en stijf. In een oogopslag constateer ik enkele verschillen. Ze zijn in woorden haast niet te vatten en ik raak danig verward. Het is een vruchtbare status die een voedzame bodem biedt voor creativiteit.
Ik begin met mijn onderzoek bij mevrouw. Ik zie een grote schoonendoes die op heuphoogte overgaat in een vangerplint. Het wordt me even te veel. Wat een scheinhood, bijna niet te bevatten. Mijn hoofd tolt in het rond. Zo ook wat nieuwe woorden. Het verbaast me hoe talig het vrouwenlijf is. Zou dat ook voor het mannenbody gelden? Ik ga snel verder op ontdekkingstocht. Dit keer bij meneer. Ik zie een enorme tenta die onder het mannenbuikje eindigt in een standkazeel. Wederom van onbedorven scheinhood. Anders kan ik het niet benoemen.
Slotconclusie. Een mannenbody is net zo talig als een vrouwenlijf. Mannen fantaseren er vaak wel een paar mouwen bij. Dat geeft houvast. Ook vrouwen fantaseren over mannenbodies. Het gaat dan meestal over hun vrannen. Ze hebben er ooit van gehoord maar weten niet hoe ze er uit zien. Laat staan dat ze weten waar ze zitten. Heel vreemd. Mannen en vrouwen die fantaseren over mouwen en vrannen. Los van elkaar.
Naast enkele verschillen tussen mannen en vrouwen zijn er ook een paar overeenkomsten. Eentje wil ik niet onvermeld laten. Zowel mannen als vrouwen beschikken over een gigantisch mooie aaipen. Weliswaar in verschillende vorm en omvang, maar hé zeg, niemand die daarover klaagt. Aaipennen moet je altijd koesteren. Hoe dan ook. Ze schenken eindeloos genot.
Geschreven als Vaste Columnist van ColumnX (01-09-2013 tot en met 31-08-2014)
Geschreven naar aanleiding van twee themacolumns bij ColumnX:
Thema: Mannen & Vrouwen (Initiatief van arta, Oproep via de Shoutbox op ColumnX op 13-03-2014 (14:29).
... aan de dames onder ons: Wordt het geen tijd dat wij weer wat tegenwicht gaan bieden aan de haantjes? ... Mag ik jullie uitnodigen tot het schrijven van een echte 'damescolumn'.
Thema: Het gaat ergens nergens over.
Verplichte woorden: column, paaien, schoenendoos, tante, vingerplant, zandkasteel.
Verboden woorden: ColumnX, CX, de, ergens, lente, nergens, voorjaar.
Wat maakt het eigenlijk ook uit. Opgejaagd door communicatiedrift en tijdswaan verdwijnen vele woorden en zinnen tegenwoordig vliegensvlug in wolken en in schemer. Of ze nu oud of nieuw verzonnen zijn, ze worden in no time ingekort met pennenbeitels, doormidden gekliefd met potloodbijlen en weg gegumd door cloudremovers. Ze moeten immers passen op het minischerm en liefst zo snel mogelijk weer verdwijnen. Al die letter-, woord- en zinbezuinigingen leiden vroeg of laat tot hersenkrimp. Dat kan niet anders. Gelukkig zit er voor diegenen die door een tekort aan volledigheid frustratie voelen, bij alle tablets en smartphones een aan- en uitknop. Zo ook bij deze column. Je moet hem alleen weten te vinden.
Nieuwe woorden verzinnen, er bestaat niets leuker dan dat. Dit keer zijn ze ingegeven op onderwerpniveau. Het onderwerp: mannen en vrouwen. Een buitencategorie waar we allemaal deel van uitmaken. Twee geslachten aan elkaar onderworpen. Een dankbaar onderwerp van gesprek en geschrift. Vandaag leg ik ze op mijn onderzoekstafel. Naakt en bloot, stok en stijf. In een oogopslag constateer ik enkele verschillen. Ze zijn in woorden haast niet te vatten en ik raak danig verward. Het is een vruchtbare status die een voedzame bodem biedt voor creativiteit.
Ik begin met mijn onderzoek bij mevrouw. Ik zie een grote schoonendoes die op heuphoogte overgaat in een vangerplint. Het wordt me even te veel. Wat een scheinhood, bijna niet te bevatten. Mijn hoofd tolt in het rond. Zo ook wat nieuwe woorden. Het verbaast me hoe talig het vrouwenlijf is. Zou dat ook voor het mannenbody gelden? Ik ga snel verder op ontdekkingstocht. Dit keer bij meneer. Ik zie een enorme tenta die onder het mannenbuikje eindigt in een standkazeel. Wederom van onbedorven scheinhood. Anders kan ik het niet benoemen.
Slotconclusie. Een mannenbody is net zo talig als een vrouwenlijf. Mannen fantaseren er vaak wel een paar mouwen bij. Dat geeft houvast. Ook vrouwen fantaseren over mannenbodies. Het gaat dan meestal over hun vrannen. Ze hebben er ooit van gehoord maar weten niet hoe ze er uit zien. Laat staan dat ze weten waar ze zitten. Heel vreemd. Mannen en vrouwen die fantaseren over mouwen en vrannen. Los van elkaar.
Naast enkele verschillen tussen mannen en vrouwen zijn er ook een paar overeenkomsten. Eentje wil ik niet onvermeld laten. Zowel mannen als vrouwen beschikken over een gigantisch mooie aaipen. Weliswaar in verschillende vorm en omvang, maar hé zeg, niemand die daarover klaagt. Aaipennen moet je altijd koesteren. Hoe dan ook. Ze schenken eindeloos genot.
Geschreven als Vaste Columnist van ColumnX (01-09-2013 tot en met 31-08-2014)
Geschreven naar aanleiding van twee themacolumns bij ColumnX:
Thema: Mannen & Vrouwen (Initiatief van arta, Oproep via de Shoutbox op ColumnX op 13-03-2014 (14:29).
... aan de dames onder ons: Wordt het geen tijd dat wij weer wat tegenwicht gaan bieden aan de haantjes? ... Mag ik jullie uitnodigen tot het schrijven van een echte 'damescolumn'.
Thema: Het gaat ergens nergens over.
Verplichte woorden: column, paaien, schoenendoos, tante, vingerplant, zandkasteel.
Verboden woorden: ColumnX, CX, de, ergens, lente, nergens, voorjaar.
Abonneren op:
Posts (Atom)