Novemberstorm

Als ik in de spiegel kijk zie ik een vrij duistere sfeer. Ik zie geen heks maar een boze vrouw. Ik oefen mijn tekst. ‘Hee hallo, lege bladzij, ben jij van plan om nog invulling te geven aan jouw bestaan? Laat jij je nog verzorgen? Of blijf je de hele dag in bed liggen, lamzak?’

De donkerte benauwt mij. Ik zit niet echt in mijn rol merk ik. Wat licht zal helpen. Maar als ik de kaarsen wil aansteken die op de wasbak staan, kan ik de lucifers niet vinden. Vervelend. Ik keer terug in het ziekenhuisbed. Droevig en mistroostig. Had ik maar leren handwerken dan had ik nu deze tekst niet uit het hoofd hoeven leren.

Met zoveel mogelijk activiteit kom ik er het beste weer bovenop, zo heeft de mij dokter verteld. Breien, haken, punniken, het zou zoveel makkelijker zijn. Aan boord gaan met theaterkunst is van een geheel andere orde. Ik kom geen centimeter verder met mijn uitstelgedrag. Dat hoeft niemand mij te zeggen. Zou ik ooit weer volledig herstellen? Ik hoop het.

Mijn lieve man wil mij weer terug als het mooiste standbeeld. Zijn mooiste standbeeld. Ik sta eventjes stil bij mijn gedachten. Wil ik wel aan zijn verwachting voldoen? Is het een avontuur dat ik dolgraag zou beleven? Nee, nee, nee. Vooralsnog komt het mij voor als science fiction. De meest geavanceerde plastische chirurgie zal niet volstaan voor mij als lelijke heks.

In de bezoekkamer hoor ik enkele klapstoelen dichtklappen. Is het bezoekuur al voorbij? Weer niemand op bezoek gehad vandaag. Balen. Ik kruip snel uit bed. Dit is mijn moment. Snel loop ik de gang op. Wat hangt er aan de muur? Beter gezegd, wie? Trudy. Trudy heeft dus vannacht wacht. Dat komt goed uit. Trudy het modepoppetje. Altijd gekleed volgens de nieuwste mode. Dit keer is het voorjaarsmode.

Aan het einde van de gang hoor ik geroezemoes. Gesmoorde geluiden die ik niet goed kan plaatsen. Ik hoor het gebruik van inheemse woorden. Aha, ik begrijp het al. Het is Trudy. Zij volgt een cursus Zoeloe en oefent woordjes. Nu ik het weet klinkt het best grappig. Een bijzondere taal, Zoeloe. Trudy heeft een vreemde hoofddoek om. Dat kan geen voorjaarsmode zijn. Onmogelijk. De hoofddoek zit helemaal scheef. Zoveel manieren om een sjaal te strikken en dan afkomen met zo’n raar gestrikte hoofddoek? Dat is niet op zijn Trudie’s. Wat is hier aan de hand?

Het patroon van de hoofddoek lijkt op wuivende graanvelden. Dat past dan weer wel bij Zoeloe. Maar de vitrage die Trudie’s gezicht camoufleert past er totaal niet bij. Trudy ruikt een beetje naar kamperfoelie. Geen beste keuze. Het is een kruid dat niet echt in Zoeloeland voorkomt. Ik ken Trudy. Ze wil altijd perfect voor de dag komen en volledig in haar rol. Alleen dit keer lijkt dat niet echt te lukken.

Snel loop ik terug naar mijn kamer. Als Trudy binnenkomt wijst ze naar mijn bureau.
‘Wat staat daar nu op jouw bureau?’
‘Borstvoeding van mijn zus’, antwoord ik ad rem.
Trudy schiet in de lach. ‘Borstvoeding?’
‘Ja, borstvoeding, weet je nog, die keer dat jij geen hulp bood, toen de melk op was? Ik dacht dat gaat mij niet meer gebeuren. Die kleine heeft hoe dan ook melk nodig.’
‘Daar heb je een punt. Je hebt mazzel met jouw zus, ik zou daar nooit naartoe gaan, maar vooruit. Het is niet mijn zus. Ik moet er niet aan denken.’

Ik weet wel beter. Ik negeer Trudy en wacht tot ze weg is. Ik kleed me aan en pak mijn helm. De borstvoeding steek ik in mijn jaszak. Opgesloten in de lift doe ik heel even mijn ogen dicht. De snelheid van het dalen geeft altijd een prettig gevoel. Het voelt als een beetje klaarkomen. Een prettig gevoel in de onderbuik. Een natte warme dans. Als een novemberstorm in hartje zomer. Ja, daar lijkt het op. Het zou ook prima passen in een lijst van metaforen voor een ‘zonsondergang’. Een heel bijzondere welteverstaan.

Ik zie nu pas dat ik zwarte sokken draag. So what! Er is maar een ding dat telt. Ik ben wederom ontsnapt. Aan het ziekenhuis en aan Trudy. Ik heb circa een half uur. Maar waar staat nu die verrekte brommer?

Toelichting:
Geschreven n.a.v. schrijfveren november 2015, van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
- Oefen dagelijks met het schrijven van Schrijfveren.
- Hoe en wat? Zie: http://heldenreis.nl/schrijfveren
- Oorsprong? Zie: http://judyreeveswriter.com/guidelines-for-writing-practice
- Een schrijfveer houdt in dat je voor iedere dag een woord, zin of uitdrukking krijgt, waar je een kwartier lang associatief (zonder nadenken) op los mag gaan.
- Ik heb er voor gekozen om alle schrijfveren in een column te vatten. Het duurde wel iets langer dan een kwartier.
- De schrijfveren voor de maand november zijn:
1 als ik in de spiegel kijk … - 2 een vrij duistere sfeer - 3 heehallo lege bladzij - 4 laat jij je verzorgen? - 5 lucifers - 6 in het ziekenhuisbed - 7 leren handwerken - 8 aan boord gaan - 9 uitstelgedrag - 10 het mooiste standbeeld - 11 een avontuur dat je dolgraag zou beleven - 12 science fiction - 13 klapstoelen - 14 wat hangt er aan de muur? - 15 voorjaarsmode - 16 gesmoorde geluiden - 17 een inheems woord - 18 zoveel manieren om een sjaaltje te strikken - 19 graanvelden - 20 vitrage - 21 kamperfoelie - 22 wat staat er op je bureau? - 23 borstvoeding - 24 die keer dat je geen hulp bood - 25 daar zou ik nooit naartoe gaan - 26 helm - 27 opgesloten in de lift - 28 een lijstje van metaforen voor 'zonsondergang' - 29 zwarte sokken - 30 ontsnappen

Het meisje met de blauwe pet (10)

De borst van Theo stond op springen. De discussie met Charly was zo hoog opgelopen dat ijdelheid en trots Theo bijna lieten ontploffen. De boosheid die daarmee gepaard ging vloog naar zijn stierennek en zocht een uitweg via zijn inmiddels rood geworden oren.

Intussen was ook de brandweer gearriveerd en de politie, gevolgd door een ambulance. De sirenes klonken als een uit de hand gelopen compositie van een verwilderde Bach. Christian, niet Sebastian. Laat dat duidelijk zijn. De hulpdiensten kwamen als geroepen. Niet voor de brandende trein en mogelijk gevallen slachtoffers, maar vooral voor Theo. Zijn opgeblazenheid nam angstwekkende proporties aan. Net als zijn hoofd dat steeds roder werd. De hulpdiensten wisten niet zo goed waar te beginnen. Eerst moesten ze een weg zoeken naar de trein. Zonder perron maar met veel oefening baarde dat eerst veel zorgen, edoch ook veel kunst. Van Gogh had hier een tintelend schilderij van gemaakt, zeker weten. Ware het dat hij geen actionpainter was. Pablo, een ongelofelijke aso had hier wel een mooie pic van gemaakt. In grafity. Zeker weten.

Vlakbij de trein gekomen wisten de hulpdiensten niet precies waar te beginnen. De discussie tussen de conducteur en de machinist deed ook goed zijn best om de aandacht te trekken. De discussie ontaardde volledig. Beide heren vermoorden elkaar nog net niet. De conducteur en machinist droegen verschillende petten die ze gebruikten als wapen. Ze sloegen er geen vliegen mee weg en bakten er ook geen zoete broodjes mee. Nee. Ze sloegen er elkaar mee om de oren. Op een gevaarlijke manier. De politie greep in. Die had daarmee haar bestemming gevonden.

De brandweer besloot eerst het binnenbrandje van Theo te blussen. De trein blussen, daar was geen beginnen aan. De houten bekisting was al helemaal opgebrand. Het metaal begon al te smelten. Het gaf allemaal wel verrekte veel warmte. Zelfs de koeien uit het weiland kwamen zich er even aan warmen. De klus was door de brandweer snel geklaard. Ze spoten Theo en Charly helemaal ondersteboven met water. Hun discussie liep met veel sissers af.

De ambulancier was de enige die nog met lege handen stond. Ware het niet dat Betsy ineens omviel. De passie was haar te veel geworden. Zo bleek achteraf. Ik heb haar nog bezocht in het ziekenhuis van Schoonhoven. Gelukkig maar. Daar legde ze aan mij uit, dat ze volledig door haar emoties in vuur en vlam was gevat en voor mij gevallen. Dat laatste letterlijk en figuurlijk. Ze had nog nooit zo'n mooie jongeling gezien. Ik wilde nog vragen, wie en waar dan, maar dat bleek al snel overbodig. Liggend in bed, trok ze mij met haar linkerhand achter mijn nek zachtjes naar zich toe. Met de andere hand toverde ze vanonder de lakens haar blauwe pet te voorschijn en hield die snel achter mij tussen de lezer en ons in. Een hevige omhelzing en zoen volgde. Eindelijk. Ik hoefde niet meer te weten waarom Theo het gordijn in de trein omlaag had getrokken. Het deed er niet meer toe. Ik had mijn meisje. Het meisje met de blauwe pet. We leefden daarna nog lang en gelukkig. Wel met hard labour. Maar hee, dat spreekt vanzelf. Liefde is een werkwoord.

Columns van Harrie (Oktober 2015)

Met de groeten van Hack / Verkeer / 07-10-2015

Grote paniek op aarde volgens de andere kant. Snel ben ik in mijn TARDIS geklommen want er is geen tijd te verliezen. Onderweg ontvang ik instructies en die liegen er niet om. Ik krijg vrij spel en mag alle middelen inzetten om de paniek op aarde te helpen sussen. Sussen is niet echt de vraag. Oplossen moet ik dit probleem, voorgoed. Maar dat zal erg moeilijk worden, vrees ik. Ik ben inmiddels vertrouwd met dit soort problematiek uit andere Galaxies. Als er een ding wel moeilijk is om op te lossen dan is het ruis in communicatie. En hier is sprake van grote ruis. Hele grote ruis. En het zal ook weer eens niet op aarde zijn, waar de ruis zich afspeelt.

Ik word ontvangen door een chaotische man met een wilde bos haren en een grote, zeer grote glimlach rond zijn mond. Hij legt me het probleem verder uit. Met drukke handgebaren. Hij staat geen seconde stil en sjouwt met mij van links naar rechts. Daarbij pakt ie regelmatig amicaal mijn schouders vast. Rare man vind ik het. Hij draagt ook een raar pak. Helemaal niet aards. Voor Nederlandse (ik bevind me in Aalsmeer) begrippen al helemaal niet. Het is een bont pak. Een flinke grote kleurige ruit. Hij steekt enorm kleurrijk af tegen de grijze massa die de tribunes bevolkt. Ik bevind me in een koude kille studio.

Wat is nu het probleem precies. Ik word een beetje moe van de man die zichzelf voorstelt als Willem. Enfin Willem, wat is het probleem? Ik krijg een uiteenzetting over de laatste trends op het gebied van communicatie. Iets over internet, sociale media en andere ongein. Het schijnt dat door de exponentiële groei van dit gebeuren en de impact daarvan op communicatieprocessen, gezorgd heeft voor wanorde en wildgroei. Sterker nog, de wildgroei is zo uit de hand gelopen dat een aantal lieden besloten heeft zelf maatregelen te nemen om de chaos te verhelpen. Willem vertelt dat de ruis zo uit de hand liep dat de systemen die de communicatie mogelijk maakten allemaal plat kwamen te liggen. Omdat de mensheid op aarde sinds een tiental jaren alleen maar communiceert via internet en sociale media is een oplossing van de ruis cruciaal voor het voortbestaan van de aarde.

Maar wat is nu het probleem Willem? Dat is eigenlijk heel simpel. Het heeft allemaal te maken met Martine Hack. Met wie? Martine Hack, maar dat is een schuilnaam, vertelt Willem er meteen bij. Martine Hack is een meesterhacker die verantwoordelijk is voor de grote hack waar moeder aarde nu onder gebukt gaat. Alleen Martine is in geen velden of wegen te bekennen. Het schijnt dat ze zich terug heeft getrokken op een boerderij in de middle of nowhere. Dat is haast onmogelijk in het kleine Nederland. Er helpt maar een ding. Gehakt maken van die Martine. Dat is duidelijk. Ik weet genoeg en spring snel in mijn TARDIS. Ik programmeer snel een zoekprogramma op basis van de gegevens die ik zo juist van Willem ontvangen heb. Mijn TARDIS beschikt over een goede snoeifunctie en snel ga ik op zoek maar de juiste locatie. Onder in de akker zie ik tussen de mais een blonde vrouw zitten aan een klein tafeltje. Ze is druk bezig met typen op een tablet. Ze grijnst zodra ze me ziet aankomen. Maar ze rent niet weg.

‘Tsjop, tsjop!’, zegt en doet mijn TARDIS en weg is Martine Hack, weg ruis. Ik zoem nog even in op een klein papiertje dat zojuist nog op het tafeltje lag en door mijn maaimachine is weggeblazen. ‘Met de groeten van Hack’, staat erop geschreven, in een krom handschrift. Ik neem het mee als bewijsmateriaal. Je weet nooit of het nog ergens van pas komt. De rust is wedergekeerd op aarde. Missie volbracht. Ik keer weer terug naar de andere kant in afwachting van een nieuwe opdracht.


Matchfixing door de Andere Kant / Verkeer / 11-10-2015
Ik word nog een regelmatige bezoeker van moeder aarde. Meer specifiek van Europa. Nog meer specifiek van Nederland. De Andere Kant heeft me doorgestuurd om een dringend probleem te tackelen. En ik zeg tackelen, want dat is het meest treffende woord in deze. Met mijn TARDIS land ik op een groen plastic-achtig veld. Er staan wat grote blokken met plastic zitjes omheen en in de hoeken staan hele grote lichtmasten. Deze omgeving zal dus ook wel in het donker gebruikt worden, denk ik dan. Op het groene veld staan witte lijnen getekend waar ik geen touw aan kan vastknopen. Ook staan tegenover elkaar, zo’n honderd meter van elkaar verwijderd, twee rechthoekige dingen die overeind gehouden worden door een fijnmazig net. Te grote mazen om insecten in te vangen en te kleine mazen om ballen door te laten. Ja, ik heb me verdiept. Het schijnen grote ballenvangers te zijn.

Maar waarom sta ik hier nu met mijn TARDIS. Ik zal het u vertellen. Om even te ruiken aan een voetbalveld, om een bepaald landsbelang te dienen en om onderzoek te doen. Het landsbelang betreft dus Nederland. Dat land moet op een of andere manier rechtop blijven staan tegen reus Tsjechië. In iets wat heet een voetbalwedstrijd. Ik heb het opgezocht. Het schijnt een soort oorlog te zijn waarbij mensen vanaf de tribune en voor de televisie keihard schreeuwen, vloeken en tieren. Verbaast zijn, verwonderd, soms ook blij, maar meestal erg verongelijkt. Ik vergelijk het met de oude Grieken en Romeinen en hun arena-gevechten. Bloed aan de paal, wordt ook wel eens door het publiek gescandeerd. Nou, dat deden de Grieken en Romeinen ook. Volgens de overlevering en de geschiedenisboeken die ik aan de Andere Kant tot me genomen heb. Nou. Aangezien mijn opperbevelhebber aan de Andere Kant roots heeft met moeder aarde en specifiek met Europa en Nederland. Het schijnt dat ie een bloedband heeft met wat Amsterdammers is mij gevraagd om hulp te bieden bij een of andere belangrijke kwalificatie. Meer specifiek een voetbaluitslag te bewerkstelligen. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn TARDIS wordt daarbij een belangrijk wapen.

Hij is onzichtbaar gemaakt voor aardbewoners en kan heel goed keepen en scoren. Een zeldzame combinatie van talenten. Matchfixing is een ander talent dat ik op zeer korte termijn geleerd heb. Ik hoef niets anders te doen dan in de wedstrijd Turkije – IJsland goed te keepen voor IJsland, maar nog belangrijker, goed te scoren tegen Turkije. In ieder geval een doelpunt meer voor IJsland, hoe dan ook. Nou dat moet niet zo’n probleem zijn. Mits ik de landen natuurlijk goed uit elkaar haal. Heb me dan ook al verdiept in de uit- en thuisshirts. Als ik goed naar het rumoerige publiek luister schijn ik ook te weten wie wie is.

Het is nu zondag. Ja ik kan reizen in de tijd. De wedstrijd is gespeeld. Turkije – IJsland 0-2. En ik heb er niet eens veel voor hoeven doen. IJsland was duidelijk sterker. Turkije erg zenuwachtig. En toch, toch heb ik enorm op mijn flikker gekregen van mijn opperbevelhebber van de Andere Kant. Of ik de tweede opdracht niet tijdig had ontvangen? De tweede opdracht? Ja, het inzetten van de TARDIS op vier fronten, door gebruik te maken van gelijktijdige transmissie en meerkleurigheid? Ik begreep er niets van. Waarom ik Nederland ook niet een handje geholpen heb. Hoezo? Nederland – Letland 0-0. Hoe is het mogelijk? Kunnen ze dan helemaal niets zelf. Het kan verkeren. Zonder aanleiding. Blind verkeren. Met gemak, met speels gemak had ik daar in de Arena ook wel een balletje in het net geschopt. Met mijn onzichtbaar Oranje TARDIS. Dju! Missie gefaald!


Stiekem duurt het langst / Verkeer / 27-10-2015

Ik heb een geheime missie ontvangen van de Andere Kant. Een hevige en ik durf hem bijna niet te delen. Maar ik moet, want het treft u allen. De aarde is namelijk in gevaar. In het huidige intergalacticum heeft het niet lang meer houdbaarheid. Niet door vertellen, want er wordt stiekem mee gegluurd vanachter de schermen aan de Andere Kant. Ze zijn daar veel wijzer en veel verder op velerlei gebied. Klokkenluiders en hackers vallen in het niet bij de oerkrachten van de Andere Kant. Ik mag deze informatie eigenlijk niet delen, maar doe het toch. Mijn geliefde aarde staat op het spel en alle medewerking en informatie die gedeeld wordt is welkom en gewenst.

Spits de oren, ik ga het nu vertellen. Mijn chef stuurde mij een intergalactische mail en verklaarde daarin dat ik naarstig op zoek moest gaan naar oudere, eigenwijze figuren met zeggingskracht, geknecht en geknuppeld door het aardse leven, en heel belangrijk, met een scherpe zienswijze en gezegend met een haarfijne en scherpe neus die zeer vaak oplossingsgezind werkt. In bezit van gevoel voor serendipiteit en sterk in het ‘out of the box’ denken. Die zich niet laten tegenwerken en de les lezen door de grote massa, en geen enkele sterke persoonlijkheid naast zich dulden. Mijn chef eindigt de mail met de melding. Het zijn karakters, geen echte personen en ze houden zich meestal op in lugubere settings. Ze zijn aan het papier toevertrouwd en getranscendeerd op filmrollen. Ik krijg nog het advies mee om vooral te letten op Scandinavië en IJsland. De film- en televisieproducties, de series die daar vandaan komen schijnen nogal veel karakters te bezitten die van wanten weten. Niet vreemd want het is in die landen vaak steenkoud.

Ik richt mijn schijnwerpers eerst op Noorwegen en kom via via meteen terecht in IJsland. Geen toeval want ik jaag op een karakter dat mij is ingegeven. In het echte leven luisterend naar de naam Sofie Gråbøl. Zij zou de sleutel moeten zijn naar het grote raadsel waaronder moeder aarde gebukt gaat. Het raadsel dat de oplossing biedt voor alle aardkwalen. Een sleutel voor de oplossing van alle smerige uitstoot en uitschot op de aarde. Achter uitschot staat ‘IS’ met hoofdletters. Vreemd, heel vreemd. Subjectief en objectief, alle invalshoeken moet ik inzetten. Want de chef maakt geen onderscheid. Het subjectieve heult met het objectieve en vice versa. Zover was de chef en mij al duidelijk. Daarvoor hoef je geen cursus aarde te volgen. Zodra ik Sofie Gråbøl heb ontmoet zal ik haar eerst haar trui moeten afleggen. Dat is een tip die ik heb meegekregen. Daarna zal ik haar het vuur aan de schenen leggen. Alle data die in haar hoofd rondspoken moet ik zien te downloaden en te encrypteren. Ik krijg daar twee weken de tijd voor. Moet lukken. Het eindresultaat is een zinsnede van pakweg tien woorden die zo’n impact heeft dat alleen het uitspreken van de zinsnede op aarde leidt tot de ultieme bevrijding van alle smerige uitstoot en uitschot, subjectief en objectief.

ik denk nog even na. Wil ik deze missie eigenlijk wel laten slagen? Als ik sla houdt mijn werk op moeder aarde op, mijn geliefde planeet. Dan maak ik nooit meer rondjes met de TARDIS rond de aarde. zal ik er ook niet meer landen. Dat kan toch niet de bedoeling zijn van de chef. Ik voer het plan niet uit besluit ik. Niemand door vertellen hoor. Stiekem duurt het langst.


Columns van Harrie zijn geschreven aan tafel bij Mien. Harrie is een auteur en tafelvriend van Mien. Van november 2010 tot maart 2016 publiceerde Harrie ook columns op de website van ColumnX.
Harrie’s columns zijn gebaseerd op oude personages uit TV-series Catweazle en Doctor Who. De Britse acteurs Tom Baker en Geoffrey Bayldon vormen zijn inspiratiebron. Daarnaast maakt Harrie ook graag filosofische en sportieve uitstapjes.