28-02-2011
Columns van Harrie (Februari 2011)
Duplo Harrie / Gein & Ongein / 15-02-2011
Die Harrie leek verdomde veel op mij. Grijze baard, jute jurk, spitse kin. Hij sprak zelfs met dezelfde stem. Raakhout zag ik nu ook zijn wenkbrauwen fronsen. Zijn Weronika leek ook als twee druppels water. Ook hij werd helemaal gek van het stereogedrag van zijn evenbeeld. Raakhout sprong alle kanten uit. Maar waar hij ook naar toe sprong, zijn evenbeeld kleefde steeds weer aan. Harrie zag mij kijken en tikte mij nu op de schouder. Mijn verbazing was hem niet onopgemerkt gebleven. Hij keek mij doordringend aan en zei: Dat is wel effe schrikken hè? Zo’n tweede Harrie? Gris mich nich!
Verrek, ik hoorde mezelf spreken. Dezelfde tongval, dezelfde intonatie. Die duplo Harrie gebruikte zelfs mijn eigen woorden. Dat moet niet gekker worden. Een spervuur van vragen vuurde hij op me af. Hij wilde alles van mij weten. Hoelang ik al in dit bos rond hupte, waar ik Raakhout had ontmoet, of ik wist van zijn bestaan? Of ik toekomstplannen had? Waar ik allemaal van houd? Ik werd helemaal gek van duplo Harrie. Get a life. Het leek wel of ik mijn eigen bestaan moest verklaren. En dan ook nog eens vragen wat ik van hem vind? Wat een brutaliteit. Hoe kon ik deze dwaze kloon van me afschudden? Samen met Raakhout smeedde ik een ijzersterk plan.
Legoland / Gein & Ongein / 22-02-2011
Ik zat behoorlijk in mijn maag met Harrie duplo. Raakhout kon zijn evenbeeld ook niet zien of luchten. Die rare klonen moesten snel verdwijnen. We smeden een ijzersterk plan. De uitvoering van het plan was gecompliceerder dan we aanvankelijk dachten. Die twee losers zaten voortdurend in onze nek te hijgen. Het werd een uitputtingsslag. Eerst voerden we onze klonen foute boleten. De verdoving deed al snel zijn intrede. We hadden weinig tijd om het plan uit te voeren. Raakhout begon onmiddellijk een enorme speekselbal te blazen. In de tussentijd maakte ik van wilgentakken een mandje. Deze nacht stonden alle tekens uit de Zodiac op de goede plaats. Ik hoefde slechts mijn spreuk te spreken en alles zou goed komen. Raakhout had zijn speekselbal klaar. De speekselbal had het formaat van een grote luchtballon. Snel hingen we het mandje eronder. Harrie en Raakhout duplo konden ieder moment wakker worden uit hun verdoving. Voorzichtig sleepten we de klonen in het mandje. Ik schraapte diep mijn keel en riep met donkere stem: Salmay Dalmay Adonay. In de mand verscheen met luid gepiep een klein kacheltje. Het kacheltje nam positie tussen Harrie en Raakhout duplo. Een grote steekvlam verlichtte de enorme speekselbal van Raakhout. Het duurde even voordat het speeksel gestold was tot een mooie luchtballon. Langzaam steeg de ballon op. Harrie en Raakhout duplo dreven af, naar onbekende oorden. Later vernam Harrie van druïde Preiznig dat de ballon was neergestort in Legoland. Daar leefden Harrie en Raakhout duplo lang en gelukkig.
Columns van Harrie zijn geschreven aan tafel bij Mien. Harrie is een auteur en tafelvriend van Mien. Van november 2010 tot maart 2016 publiceerde Harrie ook columns op de website van ColumnX.
Harrie’s columns zijn gebaseerd op oude personages uit TV-series Catweazle en Doctor Who. De Britse acteurs Tom Baker en Geoffrey Bayldon vormen zijn inspiratiebron. Daarnaast maakt Harrie ook graag filosofische en sportieve uitstapjes.
27-02-2011
Bombast
Maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijk veel haast. We moeten, bergbeklimmen, websites maken, schrijven, lezen, hiken slapen, wijn drinken en weer opstaan. We moeten ook nog rennen, springen, hond uitlaten en weer doorgaan. Een andere keer misschien. Ach er zit niets anders op. Ik moet voor altijd blijven schrijven. Schrijven met mijn grote vriend de hond. De ouwe lubbes. Hij houdt van natte poten en een natte neus. Ik van natte inkt en droge wijn. Hij houdt van een kluif. En ik alleen van chocoladeletters. Hij meurt uit zijn bek en ik alleen maar uit mijn gat. Wat is het leven toch soms eenvoudig.
Mijn hondje houdt van rijm. Ik ook. Hij het liefste ’s morgens vroeg, snuivend met zijn neus over de grond. Ik het liefste ’s avonds laat met mijn neus dicht tegen het computerscherm. Blaffen doet mijn trouwe viervoeter als hij in zijn nopjes is. Hij schudt dan met zijn bonte oren. Ik, ik houd het bij gelukzalig neuriën na weer een schitterend kwatrijn. Van knotverzen raak ik ook goed in mijn hum. Daaraan heeft mijn vriend een hekel. Hij is meer van de lullepot en de stock. Een dierenepos kan hij ook heel goed versmaden. Literaire beesten, dat zijn wij beiden. De bombast is ons op het lijf geschreven. O, wie bij dit verhaal zijn borst niet voelt ontgloeien, niet naar zijn tombe snelt! Daar niet een traan laat vloeien, Daar niet met blote kruin het koude marmer kust. Die gaat aan deze wereld verloren. Helaas.
Maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijk veel haast. We moeten naar bed nu, we moeten slapen, dromen, nachtmerries berijden, maar vooral rusten. Wat is het leven toch vol stress. Altijd maar actief zijn, schrijven, en bezig met die hond. Ik word er tureluurs van, moedeloos. Kan het allemaal een tandje minder? Een stukje terug? Steeds als ik mijn ogen sluit voel ik een lik over mijn wang. Wakker blijven alsjeblieft. Ga door, ga vooral door. Maar ik voel dat het soms niet meer gaat. Is het mijn leeftijd dat af en toe mijn ogen vanzelf dichtvallen? Is het zuurstofgebrek omdat ik af en toe vergeet te ademen?
Slapen wil ik, slapen! Maar de wereld draait doorrrrr, de wereld draait doorrrrr. Gadverdamme, nu moet ik weer aan die Mathijs van Nieuwkerk denken. De wereld draait doorrrrr, de wereld draait doorrrrr. Ik draai doorrrrr, ik draai doorrrr. Ik word gek. Vanmiddag gaat Ajax verliezen van PSV, en ik vind het niet eens erg. Libië en Gadhafi nog gevolgd? Nee, effe niet, nou ja, via Pauw en Witteman. Is dat niet genoeg? Nee, echt niet? Jammer, maar ik moet echt even slapen nu. Zouden jullie me even niet willen storen? alsjeblieft, laat me een paar uurtjes slapen, ik heb het verdiend. Ik dank jullie, God en Allah op mijn blote knieën.
Co-column geschreven op website ColumnX door Mien en Mosje
Mijn hondje houdt van rijm. Ik ook. Hij het liefste ’s morgens vroeg, snuivend met zijn neus over de grond. Ik het liefste ’s avonds laat met mijn neus dicht tegen het computerscherm. Blaffen doet mijn trouwe viervoeter als hij in zijn nopjes is. Hij schudt dan met zijn bonte oren. Ik, ik houd het bij gelukzalig neuriën na weer een schitterend kwatrijn. Van knotverzen raak ik ook goed in mijn hum. Daaraan heeft mijn vriend een hekel. Hij is meer van de lullepot en de stock. Een dierenepos kan hij ook heel goed versmaden. Literaire beesten, dat zijn wij beiden. De bombast is ons op het lijf geschreven. O, wie bij dit verhaal zijn borst niet voelt ontgloeien, niet naar zijn tombe snelt! Daar niet een traan laat vloeien, Daar niet met blote kruin het koude marmer kust. Die gaat aan deze wereld verloren. Helaas.
Maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijk veel haast. We moeten naar bed nu, we moeten slapen, dromen, nachtmerries berijden, maar vooral rusten. Wat is het leven toch vol stress. Altijd maar actief zijn, schrijven, en bezig met die hond. Ik word er tureluurs van, moedeloos. Kan het allemaal een tandje minder? Een stukje terug? Steeds als ik mijn ogen sluit voel ik een lik over mijn wang. Wakker blijven alsjeblieft. Ga door, ga vooral door. Maar ik voel dat het soms niet meer gaat. Is het mijn leeftijd dat af en toe mijn ogen vanzelf dichtvallen? Is het zuurstofgebrek omdat ik af en toe vergeet te ademen?
Slapen wil ik, slapen! Maar de wereld draait doorrrrr, de wereld draait doorrrrr. Gadverdamme, nu moet ik weer aan die Mathijs van Nieuwkerk denken. De wereld draait doorrrrr, de wereld draait doorrrrr. Ik draai doorrrrr, ik draai doorrrr. Ik word gek. Vanmiddag gaat Ajax verliezen van PSV, en ik vind het niet eens erg. Libië en Gadhafi nog gevolgd? Nee, effe niet, nou ja, via Pauw en Witteman. Is dat niet genoeg? Nee, echt niet? Jammer, maar ik moet echt even slapen nu. Zouden jullie me even niet willen storen? alsjeblieft, laat me een paar uurtjes slapen, ik heb het verdiend. Ik dank jullie, God en Allah op mijn blote knieën.
Co-column geschreven op website ColumnX door Mien en Mosje
23-02-2011
Afvalrace 09: Buikgeluiden
Mijn maag knort. Een onrustbarend geluid. Het varken in me protesteert. Het wil eten. Vet eten. Veel eten. Vreten wil het. Dat gaat hem niet lukken vandaag. Ik ben onverbiddelijk en leg het roze beest het zwijgen op. Als ie nog één keer durft te knorren gooi ik een plens water over hem heen. De kleine schurk.
Mijn God, wat een verzoeking als ik langs de rekken van de supermarkt loop. Ik scan de rekken naar aanbiedingen. Lekkere aanbiedingen. Koffie heb ik zat en ik word ook niet vrolijk van Sun vaatmachine blokken. Zucht blokken. Had ik ze maar. Roze strakke blokken tussen mijn navel en mijn tepels. Hé, Bros is in de aanbieding. Nu extra luchtig. Ik moet er niet aan denken. Mijn buik verlangt naar iets stevigs. Een vette Mars van drie meter. Of een kuub Nuts. Laat maar komen. Dat kan mijn cementmolen gemakkelijk hebben. Ik gooi het handig door mijn chocolademixer. Ik hoor mijn tong al klakken. Mijn smaakpupillen beginnen danig opgewonden te raken.
Zonder dat ik het besef ben ik aanbeland bij de banketafdeling. Zes roomsoezen kijken me uitdagend aan. Vandaag twee halen één betalen. Het varken in me roert zich weer. Dit kan ik niet laten liggen. "Mevrouw, mag ik deze roomsoezen van u en doet u er ook maar drie gevulde heren bij." "Anders nog iets?" "Oké, doet u ook nog maar een klein stukje progres en twee chocoladebollen. Is dat aardbeienbavarois? Een klein stukje graag. Nee, iets groter. Dank u." Het varken heeft er dorst van gekregen. Gelukkig is de drankafdeling vlakbij. Met een sixpack cola krijgen we vast alles weggespoeld. Ik krijg nu wel medelijden met mijn roze vriend. Ik zie de bui al hangen. Die gaat straks schreeuwen als een mager speenvarken.
Eerst krijgt ie tig kipkluiven over zich heen, daarna een frietje saté, twee Bourgondische kroketten en dat alles vergezeld van een kleine sloot mayo. Dat glijdt wat makkelijker naar binnen. Daarna maken we tijd voor een klein boertje. Ach, het is ook zo’n schattig beest. Tevreden krult mijn roze vriend zijn staart. Ik voel het kriebelen in mijn buik.
Tijd voor de hoofdschotel. Die is zeer exotisch dit keer. Eerst schuif ik een flinke ganzenleverpastei naar binnen. Binnen vijf minuten hak ik het gevogelte naar binnen. Nu ben ik toe aan de gevulde giraffennek. Maar niet voordat ik eerst het fully stuffed Przewalskipaard naar binnen heb gerost. Langzaam voel ik protest vanuit mijn buik omhoog stijgen. Het varken kan zijn draai niet langer vinden. Volgens mij moet het varken poepen. Dan zal hij toch eventjes moeten wachten.
De jachtschotel laat ik vandaag aan me voorbij gaan. Een kaasplankje brengt de nodige rust. Altijd goed voor de spijsvertering. Ik eindig met een grand dessert. Een grote roze gelatinepudding plak ik snel achter mijn kiezen. De Belgische bonbons bewaar ik voor bij de koffie. Plots begint mijn buik te schudden. Wat is dit nu weer voor een protest? Ik doe mijn ogen open en kijk in de ogen van de liefste vrouw van de wereld. "We gaan eten schatje." Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en sta op van de bank. "Lekker geslapen liefje? Heb je een beetje honger? Volgens mij wel hè. Je lag behoorlijk te knorren." Ik schuif hongerig aan tafel. Op mijn bord ligt een varkenshaas. Zonder staart.
Mien Piggy
Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo - - - Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo - - - Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo - - - Middelomtrek: 103 cm
`Afvalrace`, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2011. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.
Mijn God, wat een verzoeking als ik langs de rekken van de supermarkt loop. Ik scan de rekken naar aanbiedingen. Lekkere aanbiedingen. Koffie heb ik zat en ik word ook niet vrolijk van Sun vaatmachine blokken. Zucht blokken. Had ik ze maar. Roze strakke blokken tussen mijn navel en mijn tepels. Hé, Bros is in de aanbieding. Nu extra luchtig. Ik moet er niet aan denken. Mijn buik verlangt naar iets stevigs. Een vette Mars van drie meter. Of een kuub Nuts. Laat maar komen. Dat kan mijn cementmolen gemakkelijk hebben. Ik gooi het handig door mijn chocolademixer. Ik hoor mijn tong al klakken. Mijn smaakpupillen beginnen danig opgewonden te raken.
Zonder dat ik het besef ben ik aanbeland bij de banketafdeling. Zes roomsoezen kijken me uitdagend aan. Vandaag twee halen één betalen. Het varken in me roert zich weer. Dit kan ik niet laten liggen. "Mevrouw, mag ik deze roomsoezen van u en doet u er ook maar drie gevulde heren bij." "Anders nog iets?" "Oké, doet u ook nog maar een klein stukje progres en twee chocoladebollen. Is dat aardbeienbavarois? Een klein stukje graag. Nee, iets groter. Dank u." Het varken heeft er dorst van gekregen. Gelukkig is de drankafdeling vlakbij. Met een sixpack cola krijgen we vast alles weggespoeld. Ik krijg nu wel medelijden met mijn roze vriend. Ik zie de bui al hangen. Die gaat straks schreeuwen als een mager speenvarken.
Eerst krijgt ie tig kipkluiven over zich heen, daarna een frietje saté, twee Bourgondische kroketten en dat alles vergezeld van een kleine sloot mayo. Dat glijdt wat makkelijker naar binnen. Daarna maken we tijd voor een klein boertje. Ach, het is ook zo’n schattig beest. Tevreden krult mijn roze vriend zijn staart. Ik voel het kriebelen in mijn buik.
Tijd voor de hoofdschotel. Die is zeer exotisch dit keer. Eerst schuif ik een flinke ganzenleverpastei naar binnen. Binnen vijf minuten hak ik het gevogelte naar binnen. Nu ben ik toe aan de gevulde giraffennek. Maar niet voordat ik eerst het fully stuffed Przewalskipaard naar binnen heb gerost. Langzaam voel ik protest vanuit mijn buik omhoog stijgen. Het varken kan zijn draai niet langer vinden. Volgens mij moet het varken poepen. Dan zal hij toch eventjes moeten wachten.
De jachtschotel laat ik vandaag aan me voorbij gaan. Een kaasplankje brengt de nodige rust. Altijd goed voor de spijsvertering. Ik eindig met een grand dessert. Een grote roze gelatinepudding plak ik snel achter mijn kiezen. De Belgische bonbons bewaar ik voor bij de koffie. Plots begint mijn buik te schudden. Wat is dit nu weer voor een protest? Ik doe mijn ogen open en kijk in de ogen van de liefste vrouw van de wereld. "We gaan eten schatje." Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en sta op van de bank. "Lekker geslapen liefje? Heb je een beetje honger? Volgens mij wel hè. Je lag behoorlijk te knorren." Ik schuif hongerig aan tafel. Op mijn bord ligt een varkenshaas. Zonder staart.
Mien Piggy
Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo - - - Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo - - - Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo - - - Middelomtrek: 103 cm
`Afvalrace`, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2011. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.
Abonneren op:
Posts (Atom)