De Metoo-discussie houdt ons het einde van 2017 en begin 2018 danig in de greep. Is het haar of zijn greep? Danig of onderdanig? Begin, einde? Ik bedoel maar. Wat houden we vast? Dubbelzinnig denken staat zelfs te boek of op de nominatie, een foute Oscar te krijgen. Hoe heet zo’n ding ook alweer? Een Razzie. Nu nog wachten op de film. En ja, als het de jetset van Hollywood belieft, wat een mooi woord believen, please take me home, countryroad, to the place where I belong, West-Virginia, Mountain Mamma. Belong ja, vrij vertaald, waar de longen nog gezond huishouden. De longen onder de borsten, de boobies. Boobietrap? Laat maar zitten.
Toen ik nog zestien was had ik een vriendin. Wie niet? En die hield van haar borsten. Echt waar. Wie niet? Ik lustte er ook pap van. En ik mocht eraan komen. Echt waar. Sterker nog, zij smeekte erom. De twee borsten wipten telkens spontaan op zodra ik ze koesterde. En ik koesterde ze. Net als dat ik de rest van haar lichaam en hoofd koesterde. En het was wederzijds. Ik was haar boezemvriend en borstenman. Wat hebben we van elkaar genoten. Mag dat? Ja, dat mag. Het moet. Met wederzijds genoegen en goedkeuring. Daar zit de crux. Waar zit de crux? Daar zit de crux. Hoe cru. En nee, die crux hoeft er niet in. No way. Dat komt later wel.
Pakweg zoveel jaar later schrijf ik deze ervaring hier nu op. Onschuldig toentertijd, als zestienjarige. Nu ben je een boef, zodra je hierover verteld, moet je als jongeling op je tenen lopen. Terwijl ik jongelingen ervan verdenk, dat zij ook nu nog, veel liever over borsten lopen dan op tenen, als ware boezemvrienden, bij hun vriendinnen of bij vrienden. En dat vriendinnen en vrienden dat nu ook nog steeds als prettig ervaren, met wederzijds genoegen en goedkeuring. Boezemvrienden en borstenmannen. Het is van alle tijden. De Grieken en Romeinen deden het al, de humanisten en boeddhisten. Ik klop mezelf toch maar eens op de borst. Ik ben geen billenman, laat staan een billenvriend. Wat niet wil zeggen dat ik niet van billen houdt. Wie gaat er nu niet graag van bil? Plat en onder ons gezegd.
Posts tonen met het label vrouw. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vrouw. Alle posts tonen
12-01-2018
18-07-2017
Goed fout
Ooit van beticht, goed fout? Klinkt in ieder geval ernstiger dan fout goed. Dat laatste ken ik wel. Het zigeunerjongetje met traan. Ooit gezien? Vast wel. Anders onmiddellijk even opzoeken. Googlen desnoods. Gewoon zoeken op zigeunerjongetje met traan. Het zigeunerinnetje komt u misschien dan ook tegen. Dat is dan weer een goed voorbeeld van ...
Nee, wacht. Ik laat goed hier weg. Zo subjectief anders. Dat is dan een voorbeeld van goed fout. Zoek maar eens op. Ja, op Google. Zigeunerinnetje afbeelding of schilderij. Ja dat laatste woord is wel nodig. Anders zou u zo waar zomaar in de ogen kunnen turen van Sophia Loren. Van wie? Sophia Loren. Een Italiaanse schone. Een lelijke is het zeer zeker niet. Dat zou hetzelfde zijn als niet van aardbeien houden. Bestaat niet. Hoewel? Uitzonderingen bevestigen dan weer de regel. Net zo goed als spreekwoorden dat doen. En gezegdes. Niet te vergeten. Het is gezegd bij deze.
Even terug naar de materie. Wat maakt een zigeunerjongetje met traan nu fout goed en een zigeunerinnetje goed fout. Kijk ik leg het u uit lieve lezer. Een tranend jongetje doet het altijd. Hoeft het jongetje geeneens een zigeuner voor te zijn. Ook een huilend ballenjongetje is fout goed. Ernstig fout goed eigenlijk. Maar daar ga ik verder even niet op in. Huilen is altijd goed.
Maar het zigeunermeisje is andere koek. Een beetje zwoel het schilderij uitkijken. Met supergrote kijkers. Neuuu. Dat is goed fout. Ze zuigen je helemaal naar binnen die grote donkere kijkers. Als man dan. Als vrouw kan natuurlijk ook. Maar dat komt minder vaak voor, nietwaar? Laten we het onderzoek kwantitatief houden. Van kwaliteit is hier überhaupt geen sprake. Iedereen kan zo'n zigeunerinnetje bedenken en schilderen. De Mona Lisa wordt dan weer een ander verhaal. Of het Melkmeisje ook zo'n moeilijk te vatten meisje. Een beetje melk uit een kan gieten. Hoe dubbelzinnig.
Nee, geef dan toch maar het zigeunerinnetje dat er geen gras over laat groeien. Ook al is het goed fout. Lekker poeh. Ik laat me graag meezuigen. Als man. Als vrouw is dat dan weer net anders. Dan wordt het ineens weer fout goed. Vrouwen die er pap van lusten. Nou, misschien wordt het nu weer wat te ingewikkeld. Onthou dit gewoon. Zigeunerjongetje met traan, fout goed. Zigeunermeisje zonder traan, maar met grote donkere ogen, goed fout. Deze uiteenzetting gaat zowel natuurkundig als metafysisch op. Weemoed en geilheid zijn in beiden vat- en vloeibaar gemaakt.
Nee, wacht. Ik laat goed hier weg. Zo subjectief anders. Dat is dan een voorbeeld van goed fout. Zoek maar eens op. Ja, op Google. Zigeunerinnetje afbeelding of schilderij. Ja dat laatste woord is wel nodig. Anders zou u zo waar zomaar in de ogen kunnen turen van Sophia Loren. Van wie? Sophia Loren. Een Italiaanse schone. Een lelijke is het zeer zeker niet. Dat zou hetzelfde zijn als niet van aardbeien houden. Bestaat niet. Hoewel? Uitzonderingen bevestigen dan weer de regel. Net zo goed als spreekwoorden dat doen. En gezegdes. Niet te vergeten. Het is gezegd bij deze.
Even terug naar de materie. Wat maakt een zigeunerjongetje met traan nu fout goed en een zigeunerinnetje goed fout. Kijk ik leg het u uit lieve lezer. Een tranend jongetje doet het altijd. Hoeft het jongetje geeneens een zigeuner voor te zijn. Ook een huilend ballenjongetje is fout goed. Ernstig fout goed eigenlijk. Maar daar ga ik verder even niet op in. Huilen is altijd goed.
Maar het zigeunermeisje is andere koek. Een beetje zwoel het schilderij uitkijken. Met supergrote kijkers. Neuuu. Dat is goed fout. Ze zuigen je helemaal naar binnen die grote donkere kijkers. Als man dan. Als vrouw kan natuurlijk ook. Maar dat komt minder vaak voor, nietwaar? Laten we het onderzoek kwantitatief houden. Van kwaliteit is hier überhaupt geen sprake. Iedereen kan zo'n zigeunerinnetje bedenken en schilderen. De Mona Lisa wordt dan weer een ander verhaal. Of het Melkmeisje ook zo'n moeilijk te vatten meisje. Een beetje melk uit een kan gieten. Hoe dubbelzinnig.
Nee, geef dan toch maar het zigeunerinnetje dat er geen gras over laat groeien. Ook al is het goed fout. Lekker poeh. Ik laat me graag meezuigen. Als man. Als vrouw is dat dan weer net anders. Dan wordt het ineens weer fout goed. Vrouwen die er pap van lusten. Nou, misschien wordt het nu weer wat te ingewikkeld. Onthou dit gewoon. Zigeunerjongetje met traan, fout goed. Zigeunermeisje zonder traan, maar met grote donkere ogen, goed fout. Deze uiteenzetting gaat zowel natuurkundig als metafysisch op. Weemoed en geilheid zijn in beiden vat- en vloeibaar gemaakt.
05-10-2016
Gesprek met een dorre oude vrouw
‘Wat vind jij nu eigenlijk van het leven?’
Ik krijg geen antwoord.
‘Omarm je het of bevecht je het leven?’
Het blijft stil.
‘Moet ik het dan maar weer voor je invullen?’
Geen reactie.
‘Zo te zien, maar let wel het is slechts mijn invulling, ik maak het op uit je houding, omarm je het, je straalt een bepaalde rust uit, een innerlijk geluk. Hoe doe je dat?’
De felle zon strijkt neer op haar voorhoofd. Ze knippert niet eens met haar ogen.
‘Ondanks dat jij meestal je armen in uitgestrekte houding op schouderhoogte laat rusten, gelijk een lieve heer, denk ik dat jij stiekem het leven omarmt ja. Geen idee overigens waarom je dat doet, dat met die armen, het heilige boontje uithangen misschien? Is het jouw grote voorbeeld, de lieve heer?’
Ik schuif wat dichter tegen haar aan. Er moet toch reactie komen, vroeg of laat. Ik geef het niet op. Vroeg of laat zal ze spreken. Ik neem nog een teug van mijn single malt, zorgvuldig verstopt in krantenpapier. Ook al bevind ik me in de middle of nowhere ik wil niet onverwachts gespot worden met mijn liquor.
‘Krijg je het nooit koud, met die armen de hele tijd zo uitgestrekt? Ik zie je zelfs in de winter soms zo staan. Het moet toch wel je favoriete standje zijn?’
Nog steeds geen enkele reactie. Forceren dan maar.
‘Neuk je ook zo?’
Heel langzaam komt er een beetje beweging in de vrouw. Maar geen antwoord op mijn vraag. Een verlegen type denk ik dan. Of dor? Een dorre oude vrouw. Ha, ha. Natuurlijk. Eentje die nooit over het leven nadenkt en niets heeft meegemaakt. Ze ziet er ook nog eens verwaarloosd uit. Versleten kleren, ouderwetse hoofddoek om het hoofd geslagen, eentje uit het jaar nul. En zie ik het goed? Volgens mij slaapt ze nog in een bed van stro. De strostengels komen haar mouwen en witte kraagje uit. Zelfs van onderuit haar rok. Een dorre oude vrouw, dat is ze.
‘Nou, ik ga er maar weer eens van tussen. Met jou valt niet te praten. Hoe dan ook, toch prettig om weer niet kennis gemaakt te hebben.’
Ik strompel van het veld. De zon gaat langzaam onder. Ik kijk nog een keer om en zie de vrouw in het veld nog steeds haar armen gestrekt houden. Een volhoudster, die oude dorre vrouw. Een kraai landt op haar bovenarm en poetst zijn verendek. Ze laat geen krimp. Wat een leven. Geen leven. Ik keer langzaam terug naar het mijne. De drank is op. Waar is mijn brouwerij?
Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Gesprek met een oude dorre vrouw (05-10-2016)
Deze Schrijfveer is een herhaling van een Schrijfveer uit oktober 2015 met dezelfde titel. Lees hier hoe ik er toen over schreef.
Ik krijg geen antwoord.
‘Omarm je het of bevecht je het leven?’
Het blijft stil.
‘Moet ik het dan maar weer voor je invullen?’
Geen reactie.
‘Zo te zien, maar let wel het is slechts mijn invulling, ik maak het op uit je houding, omarm je het, je straalt een bepaalde rust uit, een innerlijk geluk. Hoe doe je dat?’
De felle zon strijkt neer op haar voorhoofd. Ze knippert niet eens met haar ogen.
‘Ondanks dat jij meestal je armen in uitgestrekte houding op schouderhoogte laat rusten, gelijk een lieve heer, denk ik dat jij stiekem het leven omarmt ja. Geen idee overigens waarom je dat doet, dat met die armen, het heilige boontje uithangen misschien? Is het jouw grote voorbeeld, de lieve heer?’
Ik schuif wat dichter tegen haar aan. Er moet toch reactie komen, vroeg of laat. Ik geef het niet op. Vroeg of laat zal ze spreken. Ik neem nog een teug van mijn single malt, zorgvuldig verstopt in krantenpapier. Ook al bevind ik me in de middle of nowhere ik wil niet onverwachts gespot worden met mijn liquor.
‘Krijg je het nooit koud, met die armen de hele tijd zo uitgestrekt? Ik zie je zelfs in de winter soms zo staan. Het moet toch wel je favoriete standje zijn?’
Nog steeds geen enkele reactie. Forceren dan maar.
‘Neuk je ook zo?’
Heel langzaam komt er een beetje beweging in de vrouw. Maar geen antwoord op mijn vraag. Een verlegen type denk ik dan. Of dor? Een dorre oude vrouw. Ha, ha. Natuurlijk. Eentje die nooit over het leven nadenkt en niets heeft meegemaakt. Ze ziet er ook nog eens verwaarloosd uit. Versleten kleren, ouderwetse hoofddoek om het hoofd geslagen, eentje uit het jaar nul. En zie ik het goed? Volgens mij slaapt ze nog in een bed van stro. De strostengels komen haar mouwen en witte kraagje uit. Zelfs van onderuit haar rok. Een dorre oude vrouw, dat is ze.
‘Nou, ik ga er maar weer eens van tussen. Met jou valt niet te praten. Hoe dan ook, toch prettig om weer niet kennis gemaakt te hebben.’
Ik strompel van het veld. De zon gaat langzaam onder. Ik kijk nog een keer om en zie de vrouw in het veld nog steeds haar armen gestrekt houden. Een volhoudster, die oude dorre vrouw. Een kraai landt op haar bovenarm en poetst zijn verendek. Ze laat geen krimp. Wat een leven. Geen leven. Ik keer langzaam terug naar het mijne. De drank is op. Waar is mijn brouwerij?
Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Gesprek met een oude dorre vrouw (05-10-2016)
Deze Schrijfveer is een herhaling van een Schrijfveer uit oktober 2015 met dezelfde titel. Lees hier hoe ik er toen over schreef.
07-08-2015
Hork
Waarom wil hij er toch altijd een wedstrijdje van maken? Ik word er helemaal simpel van. Ik heb gelijk! Ik heb gelijk! Ik heb gelijk! Oké, jij hebt gelijk. Nou tevreden? Jij bent mijn gelijke. Gelijk heb je. Twee – nul. Ik geef je gelijk. Gelijk ook lik op stuk. Daar is de deur. Schaam je. Hou je dan geen enkele rekening met mijn gevoel? Heb je wel gevoel? Hork. Daarna slaat hij de deur hard achter zich dicht. Het is nog geen uur geleden.
Ik smeek je, kom terug. Laat me niet alleen. Met mezelf. Dat gaat niet lukken. Alsjeblieft. Wat doe ik toch verkeerd? Wat mankeert? Wat mankeert mij? Is die ander beter, lekkerder, leuker? Neukt ze nog? Echt? Dan heb je jouw gelijke gevonden mannetje. Amen. In hemelsnaam, wat moet ik nou toch zonder Frits, denk ik dan, vlug heel vlug. Mijn gedachten slaan op tilt. Het hart bonkt in mijn keel.
Ik bel Wilma. Mijn beste vriendin. Als er iemand een luisterend oor heeft dan is het Wilma.
“Nee. Hij komt niet meer terug. Hij kan de bomen in. Waarom? Hij is een hork. Een gevoelloos stuk vreten. Wat? Of ik hem mis? Wat denk jij? Natuurlijk mis ik hem? Ik kan het alleen niet goed verbergen. Ik ben ook zo’n emokip. Ja, morgen hebben we het eerste gesprek. Nee, het is een vrouwelijke advocaat. In mijn voordeel? Ik weet het niet? Zij spreekt wel recht en Frits mag dan gevoelloos zijn, hij kan paaien als de beste. Wat zeg je? Krijg je zo dadelijk bezoek? Nu? Moet je nu echt ophangen? Ik hou het niet meer. Ik hou nog van hem. Mag ik nog heel even zeuren? Toe. Ik wil nog eventjes uithuilen.”
Op de achtergrond hoor ik Wilma’s bezoek binnenkomen.
“Hoi schatje. Zit je aan de telefoon? Wie heb je aan de lijn? Een vriendin?”
Tuut, tuut, tuut, tuut …
“Frits! Frits?! … Friiiiiitsss!!! … Godverdomme … Het is niet waar … Wilma … Trut!!!”
Toelichting:
Geschreven n.a.v. 12e schrijfopdracht op ColumnX (augustus 2015), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
- Schrijf een zo waarheidsgetrouw mogelijk stuk, vanuit de andere sexe
- Humor mag natuurlijk, maar probeer uit het lachen-gieren-brullen-genre te blijven
- Maak er een geloofwaardig geheel van in plusminus 300 woorden (275-325)
Ik smeek je, kom terug. Laat me niet alleen. Met mezelf. Dat gaat niet lukken. Alsjeblieft. Wat doe ik toch verkeerd? Wat mankeert? Wat mankeert mij? Is die ander beter, lekkerder, leuker? Neukt ze nog? Echt? Dan heb je jouw gelijke gevonden mannetje. Amen. In hemelsnaam, wat moet ik nou toch zonder Frits, denk ik dan, vlug heel vlug. Mijn gedachten slaan op tilt. Het hart bonkt in mijn keel.
Ik bel Wilma. Mijn beste vriendin. Als er iemand een luisterend oor heeft dan is het Wilma.
“Nee. Hij komt niet meer terug. Hij kan de bomen in. Waarom? Hij is een hork. Een gevoelloos stuk vreten. Wat? Of ik hem mis? Wat denk jij? Natuurlijk mis ik hem? Ik kan het alleen niet goed verbergen. Ik ben ook zo’n emokip. Ja, morgen hebben we het eerste gesprek. Nee, het is een vrouwelijke advocaat. In mijn voordeel? Ik weet het niet? Zij spreekt wel recht en Frits mag dan gevoelloos zijn, hij kan paaien als de beste. Wat zeg je? Krijg je zo dadelijk bezoek? Nu? Moet je nu echt ophangen? Ik hou het niet meer. Ik hou nog van hem. Mag ik nog heel even zeuren? Toe. Ik wil nog eventjes uithuilen.”
Op de achtergrond hoor ik Wilma’s bezoek binnenkomen.
“Hoi schatje. Zit je aan de telefoon? Wie heb je aan de lijn? Een vriendin?”
Tuut, tuut, tuut, tuut …
“Frits! Frits?! … Friiiiiitsss!!! … Godverdomme … Het is niet waar … Wilma … Trut!!!”
Toelichting:
Geschreven n.a.v. 12e schrijfopdracht op ColumnX (augustus 2015), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
- Schrijf een zo waarheidsgetrouw mogelijk stuk, vanuit de andere sexe
- Humor mag natuurlijk, maar probeer uit het lachen-gieren-brullen-genre te blijven
- Maak er een geloofwaardig geheel van in plusminus 300 woorden (275-325)
06-08-2015
Love unlimited
Ik neurie mee op de muziek en het ritme van de naald die op en neer zigzagt door de huid die voor me ligt. Voorzichtig trek ik de huid wat naar me toe en ruik eraan. Mijn neusvleugels tintelen. De geur van olie heeft een hypnotiserende werking en schiet rechtdoor naar mijn hersenen. Ik wrijf de huid tegen mijn wang. Het plakt een beetje en geeft een opwindend gevoel. Het voelt net alsof ik drie regels cocaïne mijn neus heb ingejast. Ik schud mijn hoofd op en neer van voldoening en masseer de lange haren die in mijn nekplooi vallen teder van links naar rechts. Het walsen van mijn blonde lokken geeft een nog grotere kick.
In de grote passpiegel die naast me staat zie ik dat mijn haren weer wat gegroeid zijn. Met een goudkleurige borstel breng ik mijn lokken omhoog en laat ze daarna met een korte zwiep uit de borstel omlaag vallen. Ze springen dartelend neer op mijn blote schouders..
I’m so glad that I’m a woman, I, and know I wouldn’t trade. I know I got it made.
Voorzichtig wieg ik met mijn heupen op de stoel achter de naaimachine ritmisch mee op de zwoele muziek die door de kelder stroomt.
We are the life line of mankind. And now is the time for me.
De huid is bijna af. Voorzichtig trek ik hem weg van de naaimachine en drapeer hem voor de spiegel over mijn blote lijf. Ik ben nog niet helemaal tevreden. Er mist nog iets. Glans en kleur. Er zit niet genoeg leven in.
Achterin de kelder hoor ik nu geschreeuw. Hoge schelle kreten. Toch niet weer? Ze heeft zich vandaag zo goed gedragen. Het irriteert me mateloos. Sssssttttttt … darling … nog even wachten, jij bent zo dadelijk aan de beurt. Ik heb duidelijk nog een nieuwe verse huid nodig. Ik slijp de messen.
Toelichting:
Geschreven n.a.v. 12e schrijfopdracht op ColumnX (augustus 2015), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
- Schrijf een zo waarheidsgetrouw mogelijk stuk, vanuit de andere sexe
- Humor mag natuurlijk, maar probeer uit het lachen-gieren-brullen-genre te blijven
- Maak er een geloofwaardig geheel van in plusminus 300 woorden (275-325)
In de grote passpiegel die naast me staat zie ik dat mijn haren weer wat gegroeid zijn. Met een goudkleurige borstel breng ik mijn lokken omhoog en laat ze daarna met een korte zwiep uit de borstel omlaag vallen. Ze springen dartelend neer op mijn blote schouders..
I’m so glad that I’m a woman, I, and know I wouldn’t trade. I know I got it made.
Voorzichtig wieg ik met mijn heupen op de stoel achter de naaimachine ritmisch mee op de zwoele muziek die door de kelder stroomt.
We are the life line of mankind. And now is the time for me.
De huid is bijna af. Voorzichtig trek ik hem weg van de naaimachine en drapeer hem voor de spiegel over mijn blote lijf. Ik ben nog niet helemaal tevreden. Er mist nog iets. Glans en kleur. Er zit niet genoeg leven in.
Achterin de kelder hoor ik nu geschreeuw. Hoge schelle kreten. Toch niet weer? Ze heeft zich vandaag zo goed gedragen. Het irriteert me mateloos. Sssssttttttt … darling … nog even wachten, jij bent zo dadelijk aan de beurt. Ik heb duidelijk nog een nieuwe verse huid nodig. Ik slijp de messen.
Toelichting:
Geschreven n.a.v. 12e schrijfopdracht op ColumnX (augustus 2015), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
- Schrijf een zo waarheidsgetrouw mogelijk stuk, vanuit de andere sexe
- Humor mag natuurlijk, maar probeer uit het lachen-gieren-brullen-genre te blijven
- Maak er een geloofwaardig geheel van in plusminus 300 woorden (275-325)
Duivels maatpak
Eigenlijk is het best een lekker jong. Anders gebouwd is hij dan ik. Robuuster. Bredere schouders, smallere heupen. Ook is hij meer gespierd. Kijk hij zwelt de spieren even voor me op. Hoe stoer. Doet hij dat nu om indruk te maken? Op wie, op mij? Nergens voor nodig. We zijn immers alleen. Wij met z’n twee.
Zeggen doet ie niet veel. Wat valt er ook te zeggen? De prachtige natuur waarin we bivakkeren legt ons simpelweg het zwijgen op. De zon schijnt over zijn glanzend witte huid. Wat is hij mooi. Zijn blauwe pretoogjes schitteren ondeugend. Hij weet het, hij is voor mij alleen. Een godsgeschenk. Veel mooier dan de wolf en de beer, de stieren, tijgers en de leeuwen. Mijn blonde reus. Hij kan praten, zingen en neuriën. Niet zijn favoriete hobby’s, maar toch. Met deze dappere dodo wil ik best wel even flikflooien.
Maar eerst moet er goed gegeten worden. De liefde van de man gaat door de maag is mij ingefluisterd. Gelukkig heb ik geduld. Vandaag is een perfecte dag om hem te plukken. Mijn lekker kippetje, mijn lief schattig varkentje. Wat ligt hij lekker daar in het groen. Ik duw een lekkere appel in zijn mond. Jonagold. Maar niet nadat ik hem eerst zelf geproefd heb. Bittersweet. Zonde. Doodzonde. Had ik niet moeten doen.
Onze naaktheid is voorgoed in het pak gestoken. Mijn adonis draagt opeens een vale jeans en een foute witte blouse. Die hangt ver open, ik kan zijn borsthaar zien. Had hij dat eerst ook? Borsthaar? Ik weet het niet meer. Ikzelf lig in een strak grijs kokerrokje en zijden blouse op het gras. Slip en borstenhouder houden van alles op hun plaats. Ik kan mijn benen amper bewegen. Had ik die zojuist niet om hem heen willen slaan? In een stevig tedere houdgreep? De appel smaakt plots zuur. Zo staan ook onze gezichten. Zuur en uitgekleed.
Toelichting:
Geschreven n.a.v. 12e schrijfopdracht op ColumnX (augustus 2015), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
- Schrijf een zo waarheidsgetrouw mogelijk stuk, vanuit de andere sexe
- Humor mag natuurlijk, maar probeer uit het lachen-gieren-brullen-genre te blijven
- Maak er een geloofwaardig geheel van in plusminus 300 woorden (275-325)
Zeggen doet ie niet veel. Wat valt er ook te zeggen? De prachtige natuur waarin we bivakkeren legt ons simpelweg het zwijgen op. De zon schijnt over zijn glanzend witte huid. Wat is hij mooi. Zijn blauwe pretoogjes schitteren ondeugend. Hij weet het, hij is voor mij alleen. Een godsgeschenk. Veel mooier dan de wolf en de beer, de stieren, tijgers en de leeuwen. Mijn blonde reus. Hij kan praten, zingen en neuriën. Niet zijn favoriete hobby’s, maar toch. Met deze dappere dodo wil ik best wel even flikflooien.
Maar eerst moet er goed gegeten worden. De liefde van de man gaat door de maag is mij ingefluisterd. Gelukkig heb ik geduld. Vandaag is een perfecte dag om hem te plukken. Mijn lekker kippetje, mijn lief schattig varkentje. Wat ligt hij lekker daar in het groen. Ik duw een lekkere appel in zijn mond. Jonagold. Maar niet nadat ik hem eerst zelf geproefd heb. Bittersweet. Zonde. Doodzonde. Had ik niet moeten doen.
Onze naaktheid is voorgoed in het pak gestoken. Mijn adonis draagt opeens een vale jeans en een foute witte blouse. Die hangt ver open, ik kan zijn borsthaar zien. Had hij dat eerst ook? Borsthaar? Ik weet het niet meer. Ikzelf lig in een strak grijs kokerrokje en zijden blouse op het gras. Slip en borstenhouder houden van alles op hun plaats. Ik kan mijn benen amper bewegen. Had ik die zojuist niet om hem heen willen slaan? In een stevig tedere houdgreep? De appel smaakt plots zuur. Zo staan ook onze gezichten. Zuur en uitgekleed.
Toelichting:
Geschreven n.a.v. 12e schrijfopdracht op ColumnX (augustus 2015), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
- Schrijf een zo waarheidsgetrouw mogelijk stuk, vanuit de andere sexe
- Humor mag natuurlijk, maar probeer uit het lachen-gieren-brullen-genre te blijven
- Maak er een geloofwaardig geheel van in plusminus 300 woorden (275-325)
18-04-2015
De jongens van de suikerwerkfabriek
Al jaren reizen Cor, Dirk, Rien en Theo met de trein naar de suikerwerkfabriek. Ze hebben een ‘eigen’ coupé. Theo, een jonge knaap die nog maar kort in de fabriek werkt is sinds een maand in hun groepje opgenomen.
De mannen hebben geen goede ervaringen met vrouwen. Cor's echtgenote heeft de ziekte van Parkinson en moet constant verzorgd worden. Dirk's echtgenote heeft Dirk een keer een blauw oog geslagen en hem verkracht. Rien vergezelt zijn echtgenote altijd naar sportevenementen om haar in de gaten te houden. Ook op de fabriek worden de jonge mannen vernederd door hun vrouwelijke bovengeschikten.
Rien vindt alle vrouwen hetzelfde, “Ze willen allemaal een koning voor hun kinderen en een prins in bed.” Ook Theo heeft geen prettige ervaringen met vrouwen. Hij wordt doodmoe van zijn dominante, belerende moeder, die zijn vader volkomen onder de duim houdt. Zijn tante Hanny deed zijn seksuele gevoelens ontwaken met verhalen over het Indische sprookje in de Efteling. De mooie erotische dromen worden echter ontluisterd als hij met zijn vriendinnetje Truusje voor het eerst naar bed gaat in de meubelzaak van zijn vader.
De mannen klagen in de coupé hun nood bij elkaar. Uiteindelijk accepteren zij gelaten de wereld zoals die is, die voltrekt zich immers buiten hun invloed om. Dit verandert plotseling als op een ochtend een nieuwe, jonge conductrice hun kaartjes komt knippen. Theo heeft vergeten zijn maandkaart te verlengen en de conductrice schrijft een boete uit.
Een onbekende kracht haalt de mannen uit hun lethargie en als een soort wraak op alle vrouwen kleden zij de conductrice uit. Als zij helemaal naakt is en de haat van de mannen overgaat in liefkozingen, breekt het verzet van de conductrice; zij komt klaar en begint te huilen. Beduusd laten de mannen haar gaan, nog vlug haar bundeltje kleren in haar handen stoppend. Verdwaasd stapt de conductrice naakt het perron op.
Vrije 'eh man cipatorische' vertaling van een boekbespreking van 'Anoniem' (5VWO 2002) van de verhalenbundel 'De jongens van de suikerwerkfabriek' van Theo van het Loo (Werknemerspers, Amsterdam, 1983).
Toelichting:
Geschreven n.a.v. 8e schrijfopdracht op ColumnX (april 2015), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
-Beschrijf een momentopname in een willekeurige situatie in 290-310 woorden.
Edit 29-04-2015:
De inzending van deze schrijfopdracht op ColumnX is door de redactie verwijderd op verdenking van plagiaat. Ik ben het daar niet mee eens en heb besloten om verder uit te zoeken of daadwerkelijk sprake is van plagiaat of vrijheid in schrijven. In mijn ogen is het namelijk een bewerking. Wordt vervolgd.
Edit 12-05-2015:
N.a.v. mailcorrespondentie met een redactielid van www.scholieren.com, een ICT-jurist en Tessa de Loo ben ik tot de conclusie gekomen dat publicatie van mijn verhaal op de website ColumnX als plagiaat beticht kan worden, omdat ik niet meteen de bronvermelding vermeld heb. Dit had ik achteraf gezien wel moeten doen, maar had ik uitgesteld vanwege de schrijfopdracht. Ik heb hierover mijn spijt betuigd op de website ColumnX.
Het plaatsen van dit verhaal op mijn weblog is geen plagiaat omdat ik bij het verhaal wel meteen een bronvermelding heb geplaatst.
Kortom een vervelende situatie waarvan ik veel geleerd heb. Ik heb besloten het verhaal op mijn weblog te laten staan.
Tessa stond mij toe haar antwoord n.a.v. mijn mail te plaatsen op ColumnX en op mijn weblog. Hieronder onze mailcorrespondentie.
01-05-2015: Mail aan Tessa de Loo:
Beste Tessa de Loo,
Mijn naam is Rob Mientjes en ik schrijf columns en verhalen op een website
waar ik lid van ben en die tevens openbaar toegankelijk is. Onlangs heb ik
op deze website meegedaan aan een schrijfopdracht: beschrijf een
momentopname in een willekeurige situatie in maximaal 290-310 woorden.
Voor deze opdracht heb ik vrijwel letterlijk gebruik gemaakt van een
boekverslag op www.scholieren.com van een scholier 5VWO, anoniem
geplaatst. Zie: www.scholieren.com/boekverslag/47824. Het betreft
een boekverslag van het titelverhaal van uw boek 'De meisjes van de
suikerwerkfabriek'. Een boek dat ik zeer bewonder. In dit boekverslag heb
ik bewust de man-vrouw rol omgedraaid en de namen van de hoofdpersonen en
de titel aangepast. Zo wordt in de hoofdscène (het door mij gekozen moment
voor de schrijfopdracht) niet de conducteur in de treincoupé door vrouwen
uitgekleed, maar de conductrice door mannen.
Onderaan mijn schrijfopdracht heb ik op ludieke wijze een verkapte
bronvermelding aangebracht. Maar het moet gezegd, niet echt duidelijk. Het
doel van deze letterlijke overname en omwerking van de tekst uit het
boekverslag was om de actualiteit van agressie in het openbaar vervoer en
de emancipatie van de man met elkaar te verbinden.
De redactie van de website heeft na een opmerking van een lid van de
website mijn inzending geduid als plagiaat en een week later van de
website verwijderd. Ik heb dat gerespecteerd maar twijfel of hier
daadwerkelijk sprake is van plagiaat. In mijn gedachtegang heb ik een
duidelijke bewerking en interpretatie gegeven in dichterlijke vrijheid.
Dat de bron waaruit ik geput heb in zekere zin anoniem was maakte het niet
makkelijk. Met naam en toenaam had ik deze ongetwijfeld onmiddellijk als
bron opgenomen. Omdat ik de beschuldiging van plagiaat erg beschadigend
vind wil ik graag uw mening vragen of u ook vindt dat hier sprake is van
plagiaat.
Op mijn eigen weblog is de schrijfopdracht nog terug te lezen. Zie:
http://mienweblog.blogspot.nl/2015/04/de-jongens-van-de-suikerwerkfabriek.html.
Met dit verschil dat ik de link naar het originele boekverslag in de
opmerking onder de schrijfopdracht niet heb opgenomen in de inzending naar
de website. De intentie was om dat later te doen, pas nadat de leden hun
commentaar hadden gegeven op deze bewerking.
Beste Tessa de Loo, wellicht een lang verhaal, maar kunt u mij helderheid
geven of hier sprake is van plagiaat? Wat is uw mening? Mocht hier sprake
zijn van plagiaat dan wil ik langs deze weg ook aan u, als auteur van het
verhaal, mijn welgemeende excuses aanbieden. Ik zal mijn excuses dan ook
overbrengen aan de redactie van http://www.scholieren.com. In geval van plagiaat
zal ik ook de publicatie van mijn weblog verwijderen.
Ik hoop dat u tijd vindt en de noodzaak inziet om mijn vraag te beantwoorden.
Met vriendelijke groet,
Rob Mientjes
-------------------
04-05-2015: Antwoord Tessa de Loo:
Beste Rob Mientjes,
In antwoord op je vraag of er in dit geval sprake is van plagiaat:
Je verhaal heeft het karakter van een boekverslag, dus is er hooguit plagiaat
gepleegd van een boekverslag. Met de oorspronkelijke novelle 'De meisjes van de
suikerwerkfabriek' heeft het naar mijn oordeel niets van doen - daarvoor mist het de
structuur, het uitdiepen van de karakters, het opbouwen van spanning etc., kortom
alles wat een meeslepend verhaal nodig heeft. Bovendien is het 'unieke' in dat
verhaal het feit dat daarin een man verkracht wordt door vier vrouwen. Het
verkrachten van vrouwen door mannen gebeurt dagelijks (helaas) en ik kan dan ook
niets emancipatorisch zien in jouw omkering.
Gezien de opdracht begrijp ik niet waarom je voor dit ingewikkelde onderwerp gekozen
hebt. Wanneer je een verhaal wilt vertellen in max.310 woorden, kun je alleen maar
voor één eenvoudige handeling kiezen, of voor het genre van de column.
Ik kan je dus geruststellen: er is op geen enkele manier sprake van plagiaat. Mocht
je belangstelling hebben voor het avontuur dat het creëren van een boeiend verhaal
altijd weer is en je een week lang willen verdiepen in alle aspecten die daarbij
komen kijken, dan nodig ik je uit een keer een workshop te komen volgen, hier aan de
zuidelijke rand van Europa. Voor informatie verwijs ik je naar mijn website.
Tenslotte wens ik je veel schrijfplezier,in welke vorm dan ook...Met een hartelijke
groet,Tessa de Loo.
------------
Voor degenen met interesse in de workshops van Tessa de Loo in Portugal zie:
https://tessadeloo.com/schrijfcursus-in-portugal-door-tessa-de-loo
De mannen hebben geen goede ervaringen met vrouwen. Cor's echtgenote heeft de ziekte van Parkinson en moet constant verzorgd worden. Dirk's echtgenote heeft Dirk een keer een blauw oog geslagen en hem verkracht. Rien vergezelt zijn echtgenote altijd naar sportevenementen om haar in de gaten te houden. Ook op de fabriek worden de jonge mannen vernederd door hun vrouwelijke bovengeschikten.
Rien vindt alle vrouwen hetzelfde, “Ze willen allemaal een koning voor hun kinderen en een prins in bed.” Ook Theo heeft geen prettige ervaringen met vrouwen. Hij wordt doodmoe van zijn dominante, belerende moeder, die zijn vader volkomen onder de duim houdt. Zijn tante Hanny deed zijn seksuele gevoelens ontwaken met verhalen over het Indische sprookje in de Efteling. De mooie erotische dromen worden echter ontluisterd als hij met zijn vriendinnetje Truusje voor het eerst naar bed gaat in de meubelzaak van zijn vader.
De mannen klagen in de coupé hun nood bij elkaar. Uiteindelijk accepteren zij gelaten de wereld zoals die is, die voltrekt zich immers buiten hun invloed om. Dit verandert plotseling als op een ochtend een nieuwe, jonge conductrice hun kaartjes komt knippen. Theo heeft vergeten zijn maandkaart te verlengen en de conductrice schrijft een boete uit.
Een onbekende kracht haalt de mannen uit hun lethargie en als een soort wraak op alle vrouwen kleden zij de conductrice uit. Als zij helemaal naakt is en de haat van de mannen overgaat in liefkozingen, breekt het verzet van de conductrice; zij komt klaar en begint te huilen. Beduusd laten de mannen haar gaan, nog vlug haar bundeltje kleren in haar handen stoppend. Verdwaasd stapt de conductrice naakt het perron op.
Vrije 'eh man cipatorische' vertaling van een boekbespreking van 'Anoniem' (5VWO 2002) van de verhalenbundel 'De jongens van de suikerwerkfabriek' van Theo van het Loo (Werknemerspers, Amsterdam, 1983).
Toelichting:
Geschreven n.a.v. 8e schrijfopdracht op ColumnX (april 2015), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
-Beschrijf een momentopname in een willekeurige situatie in 290-310 woorden.
Edit 29-04-2015:
De inzending van deze schrijfopdracht op ColumnX is door de redactie verwijderd op verdenking van plagiaat. Ik ben het daar niet mee eens en heb besloten om verder uit te zoeken of daadwerkelijk sprake is van plagiaat of vrijheid in schrijven. In mijn ogen is het namelijk een bewerking. Wordt vervolgd.
Edit 12-05-2015:
N.a.v. mailcorrespondentie met een redactielid van www.scholieren.com, een ICT-jurist en Tessa de Loo ben ik tot de conclusie gekomen dat publicatie van mijn verhaal op de website ColumnX als plagiaat beticht kan worden, omdat ik niet meteen de bronvermelding vermeld heb. Dit had ik achteraf gezien wel moeten doen, maar had ik uitgesteld vanwege de schrijfopdracht. Ik heb hierover mijn spijt betuigd op de website ColumnX.
Het plaatsen van dit verhaal op mijn weblog is geen plagiaat omdat ik bij het verhaal wel meteen een bronvermelding heb geplaatst.
Kortom een vervelende situatie waarvan ik veel geleerd heb. Ik heb besloten het verhaal op mijn weblog te laten staan.
Tessa stond mij toe haar antwoord n.a.v. mijn mail te plaatsen op ColumnX en op mijn weblog. Hieronder onze mailcorrespondentie.
01-05-2015: Mail aan Tessa de Loo:
Beste Tessa de Loo,
Mijn naam is Rob Mientjes en ik schrijf columns en verhalen op een website
waar ik lid van ben en die tevens openbaar toegankelijk is. Onlangs heb ik
op deze website meegedaan aan een schrijfopdracht: beschrijf een
momentopname in een willekeurige situatie in maximaal 290-310 woorden.
Voor deze opdracht heb ik vrijwel letterlijk gebruik gemaakt van een
boekverslag op www.scholieren.com van een scholier 5VWO, anoniem
geplaatst. Zie: www.scholieren.com/boekverslag/47824. Het betreft
een boekverslag van het titelverhaal van uw boek 'De meisjes van de
suikerwerkfabriek'. Een boek dat ik zeer bewonder. In dit boekverslag heb
ik bewust de man-vrouw rol omgedraaid en de namen van de hoofdpersonen en
de titel aangepast. Zo wordt in de hoofdscène (het door mij gekozen moment
voor de schrijfopdracht) niet de conducteur in de treincoupé door vrouwen
uitgekleed, maar de conductrice door mannen.
Onderaan mijn schrijfopdracht heb ik op ludieke wijze een verkapte
bronvermelding aangebracht. Maar het moet gezegd, niet echt duidelijk. Het
doel van deze letterlijke overname en omwerking van de tekst uit het
boekverslag was om de actualiteit van agressie in het openbaar vervoer en
de emancipatie van de man met elkaar te verbinden.
De redactie van de website heeft na een opmerking van een lid van de
website mijn inzending geduid als plagiaat en een week later van de
website verwijderd. Ik heb dat gerespecteerd maar twijfel of hier
daadwerkelijk sprake is van plagiaat. In mijn gedachtegang heb ik een
duidelijke bewerking en interpretatie gegeven in dichterlijke vrijheid.
Dat de bron waaruit ik geput heb in zekere zin anoniem was maakte het niet
makkelijk. Met naam en toenaam had ik deze ongetwijfeld onmiddellijk als
bron opgenomen. Omdat ik de beschuldiging van plagiaat erg beschadigend
vind wil ik graag uw mening vragen of u ook vindt dat hier sprake is van
plagiaat.
Op mijn eigen weblog is de schrijfopdracht nog terug te lezen. Zie:
http://mienweblog.blogspot.nl/2015/04/de-jongens-van-de-suikerwerkfabriek.html.
Met dit verschil dat ik de link naar het originele boekverslag in de
opmerking onder de schrijfopdracht niet heb opgenomen in de inzending naar
de website. De intentie was om dat later te doen, pas nadat de leden hun
commentaar hadden gegeven op deze bewerking.
Beste Tessa de Loo, wellicht een lang verhaal, maar kunt u mij helderheid
geven of hier sprake is van plagiaat? Wat is uw mening? Mocht hier sprake
zijn van plagiaat dan wil ik langs deze weg ook aan u, als auteur van het
verhaal, mijn welgemeende excuses aanbieden. Ik zal mijn excuses dan ook
overbrengen aan de redactie van http://www.scholieren.com. In geval van plagiaat
zal ik ook de publicatie van mijn weblog verwijderen.
Ik hoop dat u tijd vindt en de noodzaak inziet om mijn vraag te beantwoorden.
Met vriendelijke groet,
Rob Mientjes
-------------------
04-05-2015: Antwoord Tessa de Loo:
Beste Rob Mientjes,
In antwoord op je vraag of er in dit geval sprake is van plagiaat:
Je verhaal heeft het karakter van een boekverslag, dus is er hooguit plagiaat
gepleegd van een boekverslag. Met de oorspronkelijke novelle 'De meisjes van de
suikerwerkfabriek' heeft het naar mijn oordeel niets van doen - daarvoor mist het de
structuur, het uitdiepen van de karakters, het opbouwen van spanning etc., kortom
alles wat een meeslepend verhaal nodig heeft. Bovendien is het 'unieke' in dat
verhaal het feit dat daarin een man verkracht wordt door vier vrouwen. Het
verkrachten van vrouwen door mannen gebeurt dagelijks (helaas) en ik kan dan ook
niets emancipatorisch zien in jouw omkering.
Gezien de opdracht begrijp ik niet waarom je voor dit ingewikkelde onderwerp gekozen
hebt. Wanneer je een verhaal wilt vertellen in max.310 woorden, kun je alleen maar
voor één eenvoudige handeling kiezen, of voor het genre van de column.
Ik kan je dus geruststellen: er is op geen enkele manier sprake van plagiaat. Mocht
je belangstelling hebben voor het avontuur dat het creëren van een boeiend verhaal
altijd weer is en je een week lang willen verdiepen in alle aspecten die daarbij
komen kijken, dan nodig ik je uit een keer een workshop te komen volgen, hier aan de
zuidelijke rand van Europa. Voor informatie verwijs ik je naar mijn website.
Tenslotte wens ik je veel schrijfplezier,in welke vorm dan ook...Met een hartelijke
groet,Tessa de Loo.
------------
Voor degenen met interesse in de workshops van Tessa de Loo in Portugal zie:
https://tessadeloo.com/schrijfcursus-in-portugal-door-tessa-de-loo
01-04-2014
Mannen en vrouwen fantaseren over mouwen en vrannen
Wat is het toch heerlijk om nieuwe woorden te verzinnen. Per abuis of met opzet. Opgehoest door een hevige schrijfbui of aangeleverd door een woeste letterwind. Ingegeven door een schrijfopdracht met een bijzonder onderwerp of voortbordurend op een iets te snel vergeten column. Maar waarom nog woorden verzinnen als er toch al zoveel zijn? Om zinnen te verzetten misschien? Om lege luchten even vol te laten stromen? Van luchtledig naar lettervol? Om datgene wat onuitgesproken blijft, voor eens en altijd bespreekbaar te maken? Het zou zo maar kunnen.
Wat maakt het eigenlijk ook uit. Opgejaagd door communicatiedrift en tijdswaan verdwijnen vele woorden en zinnen tegenwoordig vliegensvlug in wolken en in schemer. Of ze nu oud of nieuw verzonnen zijn, ze worden in no time ingekort met pennenbeitels, doormidden gekliefd met potloodbijlen en weg gegumd door cloudremovers. Ze moeten immers passen op het minischerm en liefst zo snel mogelijk weer verdwijnen. Al die letter-, woord- en zinbezuinigingen leiden vroeg of laat tot hersenkrimp. Dat kan niet anders. Gelukkig zit er voor diegenen die door een tekort aan volledigheid frustratie voelen, bij alle tablets en smartphones een aan- en uitknop. Zo ook bij deze column. Je moet hem alleen weten te vinden.
Nieuwe woorden verzinnen, er bestaat niets leuker dan dat. Dit keer zijn ze ingegeven op onderwerpniveau. Het onderwerp: mannen en vrouwen. Een buitencategorie waar we allemaal deel van uitmaken. Twee geslachten aan elkaar onderworpen. Een dankbaar onderwerp van gesprek en geschrift. Vandaag leg ik ze op mijn onderzoekstafel. Naakt en bloot, stok en stijf. In een oogopslag constateer ik enkele verschillen. Ze zijn in woorden haast niet te vatten en ik raak danig verward. Het is een vruchtbare status die een voedzame bodem biedt voor creativiteit.
Ik begin met mijn onderzoek bij mevrouw. Ik zie een grote schoonendoes die op heuphoogte overgaat in een vangerplint. Het wordt me even te veel. Wat een scheinhood, bijna niet te bevatten. Mijn hoofd tolt in het rond. Zo ook wat nieuwe woorden. Het verbaast me hoe talig het vrouwenlijf is. Zou dat ook voor het mannenbody gelden? Ik ga snel verder op ontdekkingstocht. Dit keer bij meneer. Ik zie een enorme tenta die onder het mannenbuikje eindigt in een standkazeel. Wederom van onbedorven scheinhood. Anders kan ik het niet benoemen.
Slotconclusie. Een mannenbody is net zo talig als een vrouwenlijf. Mannen fantaseren er vaak wel een paar mouwen bij. Dat geeft houvast. Ook vrouwen fantaseren over mannenbodies. Het gaat dan meestal over hun vrannen. Ze hebben er ooit van gehoord maar weten niet hoe ze er uit zien. Laat staan dat ze weten waar ze zitten. Heel vreemd. Mannen en vrouwen die fantaseren over mouwen en vrannen. Los van elkaar.
Naast enkele verschillen tussen mannen en vrouwen zijn er ook een paar overeenkomsten. Eentje wil ik niet onvermeld laten. Zowel mannen als vrouwen beschikken over een gigantisch mooie aaipen. Weliswaar in verschillende vorm en omvang, maar hé zeg, niemand die daarover klaagt. Aaipennen moet je altijd koesteren. Hoe dan ook. Ze schenken eindeloos genot.
Geschreven als Vaste Columnist van ColumnX (01-09-2013 tot en met 31-08-2014)
Geschreven naar aanleiding van twee themacolumns bij ColumnX:
Thema: Mannen & Vrouwen (Initiatief van arta, Oproep via de Shoutbox op ColumnX op 13-03-2014 (14:29).
... aan de dames onder ons: Wordt het geen tijd dat wij weer wat tegenwicht gaan bieden aan de haantjes? ... Mag ik jullie uitnodigen tot het schrijven van een echte 'damescolumn'.
Thema: Het gaat ergens nergens over.
Verplichte woorden: column, paaien, schoenendoos, tante, vingerplant, zandkasteel.
Verboden woorden: ColumnX, CX, de, ergens, lente, nergens, voorjaar.
Wat maakt het eigenlijk ook uit. Opgejaagd door communicatiedrift en tijdswaan verdwijnen vele woorden en zinnen tegenwoordig vliegensvlug in wolken en in schemer. Of ze nu oud of nieuw verzonnen zijn, ze worden in no time ingekort met pennenbeitels, doormidden gekliefd met potloodbijlen en weg gegumd door cloudremovers. Ze moeten immers passen op het minischerm en liefst zo snel mogelijk weer verdwijnen. Al die letter-, woord- en zinbezuinigingen leiden vroeg of laat tot hersenkrimp. Dat kan niet anders. Gelukkig zit er voor diegenen die door een tekort aan volledigheid frustratie voelen, bij alle tablets en smartphones een aan- en uitknop. Zo ook bij deze column. Je moet hem alleen weten te vinden.
Nieuwe woorden verzinnen, er bestaat niets leuker dan dat. Dit keer zijn ze ingegeven op onderwerpniveau. Het onderwerp: mannen en vrouwen. Een buitencategorie waar we allemaal deel van uitmaken. Twee geslachten aan elkaar onderworpen. Een dankbaar onderwerp van gesprek en geschrift. Vandaag leg ik ze op mijn onderzoekstafel. Naakt en bloot, stok en stijf. In een oogopslag constateer ik enkele verschillen. Ze zijn in woorden haast niet te vatten en ik raak danig verward. Het is een vruchtbare status die een voedzame bodem biedt voor creativiteit.
Ik begin met mijn onderzoek bij mevrouw. Ik zie een grote schoonendoes die op heuphoogte overgaat in een vangerplint. Het wordt me even te veel. Wat een scheinhood, bijna niet te bevatten. Mijn hoofd tolt in het rond. Zo ook wat nieuwe woorden. Het verbaast me hoe talig het vrouwenlijf is. Zou dat ook voor het mannenbody gelden? Ik ga snel verder op ontdekkingstocht. Dit keer bij meneer. Ik zie een enorme tenta die onder het mannenbuikje eindigt in een standkazeel. Wederom van onbedorven scheinhood. Anders kan ik het niet benoemen.
Slotconclusie. Een mannenbody is net zo talig als een vrouwenlijf. Mannen fantaseren er vaak wel een paar mouwen bij. Dat geeft houvast. Ook vrouwen fantaseren over mannenbodies. Het gaat dan meestal over hun vrannen. Ze hebben er ooit van gehoord maar weten niet hoe ze er uit zien. Laat staan dat ze weten waar ze zitten. Heel vreemd. Mannen en vrouwen die fantaseren over mouwen en vrannen. Los van elkaar.
Naast enkele verschillen tussen mannen en vrouwen zijn er ook een paar overeenkomsten. Eentje wil ik niet onvermeld laten. Zowel mannen als vrouwen beschikken over een gigantisch mooie aaipen. Weliswaar in verschillende vorm en omvang, maar hé zeg, niemand die daarover klaagt. Aaipennen moet je altijd koesteren. Hoe dan ook. Ze schenken eindeloos genot.
Geschreven als Vaste Columnist van ColumnX (01-09-2013 tot en met 31-08-2014)
Geschreven naar aanleiding van twee themacolumns bij ColumnX:
Thema: Mannen & Vrouwen (Initiatief van arta, Oproep via de Shoutbox op ColumnX op 13-03-2014 (14:29).
... aan de dames onder ons: Wordt het geen tijd dat wij weer wat tegenwicht gaan bieden aan de haantjes? ... Mag ik jullie uitnodigen tot het schrijven van een echte 'damescolumn'.
Thema: Het gaat ergens nergens over.
Verplichte woorden: column, paaien, schoenendoos, tante, vingerplant, zandkasteel.
Verboden woorden: ColumnX, CX, de, ergens, lente, nergens, voorjaar.
14-12-2009
Onzijdig
Ra, ra, wie ben ik? Wat is dat nou voor een vraag? Ik weet het zelf niet eens. Al jaren vraag ik mij af wie spookt er in mijn hoofd en lichaam rond. Het blijft voor mij een raadsel. Ach, op zich is het prettig vertoeven met deze knaap of meid in mij. Ik neem genoegen met best of both worlds. Een stevig hormonenspel giert al sinds jaar en dag door lijf en leden. Ik laat het lekker ‘shaken’. Dan weer man, dan weer vrouw, maar altijd mens. What’s on a human’s mind?
Soms is het wel verwarrend. Zeker rond de dagen voor kerst. Dat komt vooral door het vele tv-kijken. Mijn supermoderne tv kent namelijk naast 3D weergave ook nog de geneugten van smaak- en geursensatie. Ik wacht iedere avond smachtend op de parfumreclames. Voor man of vrouw, het maakt mij niet uit. De zwoele kruidluchten, die via het roostertje naast de muziekbox mijn kamer bewieroken, bezorgen mij een wee gevoel in de onderbuik.
Zo ook de lingeriereclame. Ik wordt verleid door cup-C borsten en 6-pack buiken, allemaal in 3D. Om te smullen. Ik ga er helemaal in op. Een chocoladefabriek trekt aan mij voorbij. Ik begin spontaan te kwispelen en raak compleet in de war. Alle zintuigen worden geprikkeld. Wat heeft mijn voorkeur? Mijn verbeelding slaat op hol. Op één van de stranden van Côte d’Or walst een grote chocolade olifant door het zand. Op zijn rug draagt hij een goud glanzende Charlize Theron, poedelnaakt, omgeven door een wolk Dior. Zij drinkt bier uit blik.
Vliegensvlug vliegen reclames over het scherm. De geur- en smaaksimulator raakt in de war. Een weeïge mix van TENA Lady Mini Magic en Captain Iglo vissticks is slecht te behappen. De avondprogrammering voorspelt niet veel goeds. Ik weet niet of mijn neus bestand is tegen Boer zoekt vrouw en Expeditie Robinson, laat staan in 3D. En wat te denken van het journaal. Wie wil Afghanistan ruiken rond de kerst? Afrikaanse misstanden, of het afval in Napels? Proef maar eens het bloed uit Berlusconi’s neus en je bent voorgoed genezen van alles wat naar media riekt.
Ik schakel snel over naar de EO en zuiver mijn neus met wierook en mirre. De kerk ruikt naar vroeger en naar schone kleren, naar Old Spice en Eau de Cologne. Naar groene zeep, naar Lux en Palmolive. Naar koetjesreep en bubblegum. Alleen de kwispeldoor die stinkt. Genoeg geur- en smaaksensatie voor vanavond. Ik leg mijn moede hoofd ter ruste en dommel rustig op de bank in slaap. Een engel en een duiveltje landen op de leuning. Ze maken ruzie. Willen weten wie ik ben. Geen idee, schreeuw ik uit. Misschien ben ik wel beiden!?
Geschreven in het kader van een schrijfopdracht (themacolumn) op ColumnX (onder alias Raad_wie_ik_ben).
Onderwerp: Kerstmis
Soms is het wel verwarrend. Zeker rond de dagen voor kerst. Dat komt vooral door het vele tv-kijken. Mijn supermoderne tv kent namelijk naast 3D weergave ook nog de geneugten van smaak- en geursensatie. Ik wacht iedere avond smachtend op de parfumreclames. Voor man of vrouw, het maakt mij niet uit. De zwoele kruidluchten, die via het roostertje naast de muziekbox mijn kamer bewieroken, bezorgen mij een wee gevoel in de onderbuik.
Zo ook de lingeriereclame. Ik wordt verleid door cup-C borsten en 6-pack buiken, allemaal in 3D. Om te smullen. Ik ga er helemaal in op. Een chocoladefabriek trekt aan mij voorbij. Ik begin spontaan te kwispelen en raak compleet in de war. Alle zintuigen worden geprikkeld. Wat heeft mijn voorkeur? Mijn verbeelding slaat op hol. Op één van de stranden van Côte d’Or walst een grote chocolade olifant door het zand. Op zijn rug draagt hij een goud glanzende Charlize Theron, poedelnaakt, omgeven door een wolk Dior. Zij drinkt bier uit blik.
Vliegensvlug vliegen reclames over het scherm. De geur- en smaaksimulator raakt in de war. Een weeïge mix van TENA Lady Mini Magic en Captain Iglo vissticks is slecht te behappen. De avondprogrammering voorspelt niet veel goeds. Ik weet niet of mijn neus bestand is tegen Boer zoekt vrouw en Expeditie Robinson, laat staan in 3D. En wat te denken van het journaal. Wie wil Afghanistan ruiken rond de kerst? Afrikaanse misstanden, of het afval in Napels? Proef maar eens het bloed uit Berlusconi’s neus en je bent voorgoed genezen van alles wat naar media riekt.
Ik schakel snel over naar de EO en zuiver mijn neus met wierook en mirre. De kerk ruikt naar vroeger en naar schone kleren, naar Old Spice en Eau de Cologne. Naar groene zeep, naar Lux en Palmolive. Naar koetjesreep en bubblegum. Alleen de kwispeldoor die stinkt. Genoeg geur- en smaaksensatie voor vanavond. Ik leg mijn moede hoofd ter ruste en dommel rustig op de bank in slaap. Een engel en een duiveltje landen op de leuning. Ze maken ruzie. Willen weten wie ik ben. Geen idee, schreeuw ik uit. Misschien ben ik wel beiden!?
Geschreven in het kader van een schrijfopdracht (themacolumn) op ColumnX (onder alias Raad_wie_ik_ben).
Onderwerp: Kerstmis
Abonneren op:
Posts (Atom)