Terraszuivering

Op een terras op het Rembrandtplein zitten drie blondjes aan een klein tafeltje. Ze zitten dicht bijeen met de benen tegen elkaar aan. De kettingen waaraan hun stoelen zijn vastgeketend schuren tegen hun benen. Ze hebben het koud, steenkoud, want het vriest een beetje. Wat doen die dames op het terras hartje winter?

Wachten, ze wachten op het voorjaar. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Is dat dom? Nee. Is dat blond? Nee. Is dat dom blond? Ook niet. Het is gewoon hartstikke slim. Weet je hoelang je gemiddeld op een leeg tafeltje moet wachten in de lente op het Rembrandtplein? Ik bedoel maar. Je kunt er maar beter op tijd bij zijn.

Maar een politieagent vindt het maar verdacht en spreekt de dames aan. Of hij even hun legitimatiebewijzen mag zien. De drie dames komen uit Limburg. Venlo, Roermond en Weert om precies te zijn. Wat ze op het terras doen? De vrouw uit Weert neemt het woord en besluit er maar meteen een grap van te maken. Ze vertelt de agent dat ze op de optocht wachten. De agent snapt er niets van. Optocht? Welke optocht? De Roermondse valt de Weertse bij. De Carnavalsoptocht. Enig idee hoe laat die begint? Het is ijskoud.

De politieagent krabt zich eens achter zijn oor. Wat heeft hij hier voor vlees in de kuip? Zeg dat maar niet hardop in Amsterdam agent, gaat de Venlose dame verder, in de kuip, dat vinden Amsterdammers niet leuk in hartje Amsterdam. Zo, de dames zijn ook nog eens bijdehand. Daar wil oom agent meer van weten. Hoe lang ze al in Amsterdam zijn? Voor het eerst en ongeveer elf minuten. Dat is bijzonder. En het dan al zo koud hebben? De dames zijn anders royaal gekleed. Ze dragen allemaal een bontje. Wit, bruin en een gespikkeld. De bontjes hebben ook allemaal een schattige muts. De politieagent zal wel denken: wat een snoezepoezen?

Van welk ras zijn jullie? Wat een discriminerende vraag meneer agent. Dat laatste zeggen de drie dames in koor. Daarbij steken ze ook nog eens hun armen uit, spreiden hun vingers en krommen hun nagels. De politieagent verontschuldigt zich en zegt dat hij dat standaard moet vragen van zijn korpschef. Hoe idioot? Van welk ras ben jij oom agent? Het zwarte of het blauwe, nou vooruit? Met de staart tussen zijn benen druipt de agent af. Stoïcijns kijken de dames voor zich uit. Ze hebben het allang niet meer koud. Wat een stud was die oom agent!

Praat je tegen mij?

‘Meneer Steenlevend neem ik aan! Voor jouw informatie alleen. Praat je tegen mij? Wie de neukpartij ben jij? Houdt uw hoofd en paarden. Heb jij een probleem? En wie de hel ben jij dan? Raak toch verdwaald, konthoofd. Oh mijn god, niet vloeken alsjeblieft. Wat mijn nederige opinie betreft is dit niet gedaan, geen weg, spel over. Voor de opname wil ik nog zeggen, krijg klaar, niet met boter, ik ben erg opgewonden. Als je niet geest dans ik met jou de tango. Krijg je daarna de foto. Oké?’

Tiet Janssen ziet dat meneer Steenlevend hem niet helemaal begrijpt. Nochtans heeft hij zeer duidelijk een vertaalslag gemaakt uit zijn mini Dikke van Dale’s EN-NL en NL-EN. Hij had zich toch goed voorbereid?
[Red] Voor het gemak heb ik het voor u als lezer maar even letterlijk terugvertaald. Want onder ons gesproken, ik begreep Tiet ook niet volledig. Hier en daar kan ik dus ook het een en ander gemist hebben. Waarvoor excuus.

Tiet besluit het nogmaals te proberen. De aanstaande auditie is te belangrijk voor hem. Dit keer gebruikt hij gebarentaal. Uit zijn kalfslederen tas trekt hij voor de zekerheid een boek. Gebarentaal voor beginners. Geschreven door P. Pauluspraat. Herziene editie 11e druk, gebonden uiteraard. Ooit geprobeerd gebarentaal te leren uit een halfzacht gelijmde pocket of zo’n slap ding aan snoeptouwtjes? Nee, Tiet Janssen gaat voor kwaliteit, leest aandachtig de plaatjes, klapt het boek weer dicht en start een nieuwe conversatie in beeldtaal.

Maar helaas, meneer Steenlevend kan geen soep maken van het gebarencircus dat Tiet te berde brengt. Het merkwaardige vertoon heeft inmiddels wel de volle aandacht van het langzaam voorbijtrekkend publiek gekregen in hartje Londen. U kent dat wel, zodra iemand ergens aandachtig staat te kijken volgen er snel meer. U zult toch iets missen als argeloze toeschouwer van uw en andermans leven?

Enfin, intussen is het publiek rijendik aangestroomd. ‘Bis, bis, bis’, scandeert het. Ja, probeer daar dan maar eens niet aan toe te geven, als jonge acteur in spé. Dit soort aanmoedigingen zijn Tiet niet vreemd. Deze taal verstaat hij wel. Er zit geen Turks of Russisch bij. Vol enthousiasme en met complete overgave begint Tiet te strippen. It’s now or never!

Meneer Steenlevend bekijkt het tafereel met lede ogen aan. Inmiddels is de penny gevallen. Deze man komt dus voor auditie. Nou, dat scheelt in ieder geval een kop koffie, koek en kostbare tijd. Hij is niet onder de indruk van Tiet’s bodymassa. De tweede ronde zou hij never nooit halen. That’s for sure.

Maar het publiek vindt het wel leuk. Zeker als blote Tiet ook nog eens een leatherlook Bobby-pakje, inclusief bijbehorende politiehelm en stok uit zijn kleedkoffer tovert. Het publiek gaat volledig uit haar dak. Tiet uit de koffer en in de kleren. De omgekeerde striptease is een absolute vondst. Ware het niet dat heer Janssen bloedserieus zijn rol beziet en spontaan het publiek in de boeien begint te slaan. Maar liefst dertig roze gekleurde sets draagt Tiet mee in zijn koffer. Wat een fanatiekeling.

Meneer Steenlevend heeft inmiddels de deur achter zich dichtgeslagen. Hij heeft wel wat beters te doen. De klok en zijn portemonnee tikken door.

Tiet eindigt na het deels in de boeien slaan van het publiek zijn optreden en gaat nog even snel rond met de politiehelm. Maar het publiek keert hem plots gehaast de rug toe. De Brexit in acht genomen moeten ook de Britten voortaan op de kleintjes letten. Wat niet wil zeggen dat en publique lachen, kostenlos oder mit Rabatt, erg welkom is, schots of scheef, n’importe quoi. Van Tiet is sindsdien niets meer vernomen. Boot en carrière helaas gemist. Zoveel is duidelijk.