Crypto: verhandeling in acht delen

Crypto (1): Gram (17-08-2026)

Aart baalt. De koers van zijn crypto is weer gedaald. Nu komt dat wel vaker voor. Maar op dit moment komt het heel ongelegen. Hij heeft geld nodig, wit geld en weet even geen raad hoe om te gaan met de schommelingen van de laatste tijd. Wanneer is het moment suprême? En hoe lang kan het nog wachten? De behoefte wordt steeds groter om in te wisselen. Het crypto verzamelen is een vervelende verslaving en niet de enige van Aart. Zo is Aart ook verslaafd aan een andere drug. En van die drug loopt de koers juist flink omhoog. Het zwart komt al langzaam voor Aart’s ogen. Hoe komt hij zo snel mogelijk aan zijn gram? Wanneer haalt hij het?


Crypto (2): Onbekend en onbemind (20-08-2026)

Een man wordt opgenomen in het ziekenhuis. Een vreselijk verhaal. Niemand kent de man. Men weet zelfs niet wie hem heeft binnengebracht bij de EHBO. Is hij daar zelf gaan zitten? Het enige wat de man uitbrengt is ‘crypto’. Hij blijft het maar herhalen. En wijst dan met zijn wijsvinger naar verschillende plekken op zijn lichaam. Crypto, wat bedoelt die lieve man daarmee? Cryptisch is het voor iedereen. De zuster, de dokter, ze kunnen er niets mee. Geen telefoon, geen identiteitsbewijs, geen bankpas, niets heeft de goede man bij zich. Babylonisch is de spraakverwarring. Hij wijst nu naar zijn oog en knijpt die dicht en strijkt over zijn wang. Een druppel. ‘Cry’, zegt hij nu. Hoe verdrietig. ‘Primaire tumor onbekend!’


Crypto (3): Maan (20-08-2026)

Wie kent ze niet? Maan, de Nederlandse zangeres bevriend met een bouwvakker. Maniakaal verliefd, zogezegd. Owee, als die woorden krijgen. De maniak en de bouwvakker. Dat wordt dan een mannendispuut. Beiden naamwoorden zijn mannelijk. Kennen een mannelijk lid. Een lullig dispuut dus. Daar waar de zon niet schijnt, vind je vaak de maan. Onder ons gezegd, een lichtgevende maniak die zaakjes slinks verduistert. Eigenlijk niet nodig, want als crypto verzamelaar vindt steelse afrekening en betaling, zo u wil afpersing, altijd in het digitale donker plaats. Ziet u Maan al zitten, grijnzend achter de laptop in het donker, met slechts een kleine gloeilamp om de grote getallen nog beter uit te kunnen lichten? Haar bouwvakker heeft weer veel centjes verdiend. Zwart.


Crypto (4): Thriller (20-08-2026)

Je zult To heten en een creep zijn die crypto’s verzamelt? Dat zou nog eens een mooie openingszin zijn voor een thriller. Niet dat ik ooit een boek ga schrijven dat meer dan honderd pagina’s bevat. Bij een goede thriller denk ik toch al snel aan een boek van minstens driehonderd pagina’s. Tenzij het een thriller geschreven is als kort verhaal. Wie dat laatste haalt is een knappe jongen. Een rechter zal die zaak nooit aannemen. Geen eer aan te behalen. Ik kan er natuurlijk ook een thriller van maken in honderdtwintig woorden. Maar dan moet ik wel opschieten. To is dus een creep. Waarom? Omdat hij mensen schrik aanjaagt. Hoe dan? Nou gewoon, door een lelijk gezicht te trekken.


Crypto (5): Decrypto (21-08-2026)

Spelletjes spelen o zo leuk. Elke ronde moet een encryptor een 3-cijferige code (met cijfers van 1-4) doorgeven aan diens teamgenoten. Dit doe je door de 3 cijfers via hints aan 3 van de 4 sleutelwoorden van jullie team te koppelen. Raad een team een eigen code goed? Niks aan de hand.
Is het fout? Dan krijg je een miscommunicatie-fiche.
Raad een ander team jullie code goed? Dan krijgen zij een onderscheppingsfiche. Met elke ronde krijgt de tegenpartij meer informatie over jullie hints en potentiële sleutelwoorden. Middels deductie kunnen ze vervolgens jullie codes (en jullie die van hen) ook gaan kraken. Het team dat als eerste 2 onderscheppingsfiches heeft wint. Of het team dat als eerste 2 miscommunicatie-fiches heeft verliest.


Crypto (6): In taal van Jip en Janneke (22-08-2026)

Ik wil iets doen met crypto’s of investeren in andere assets, maar heb geen idee waar te beginnen. Bitcoins, altcoins, tokens verzamelen via eblockchain in mijn wallet. Maar hoe dan? Ik volg de markten al een tijdje vanaf de zijlijn en ik weet dat er interessante mogelijkheden liggen. Niet alleen omdat ik steeds vaker hoor over mensen die bijzondere rendementen halen, maar vooral omdat ik besef dat het geld op mijn spaarrekening door inflatie steeds minder waard wordt. Het voelt complex en overweldigend, maakt nieuwsgierig en is spannend. Ik wil graag instappen en het goed aanpakken. Dus bel ik Janneke Zwart en daarna Jip Meulendijks, experts op het gebied van crypto’s en vraag hun om uitleg in heldere taal. Kassa!


Crypto (7): Voortplanting (22-08-2026)

Wat hebben varens, mossen, algen, korstmossen, zwammen en paddenstoelen met elkaar gemeen? Het is niet zo dat ze niet sporen. Integendeel. Ze sporen juist wel. Ze dragen zelfs sporen. Niet de sporen uit een zwaar verleden. Ze dragen sporen van de toekomst. Ze zorgen voor voortplanting. Ze geven sporen de sporen uit lijfsbehoud. Ze zijn cryptogaam. Niet te verwarren met nymfomaan. Ze kennen geen geslacht. Zijn mannelijk noch vrouwelijk. Ze gebruiken geen zaden en maken geen bloemen of vruchten. Dat is maar gedoe. Nee, deze organismen hebben het goed voor elkaar. Hartstikke monogaam. Geen poespas bij behoud van de soort. Cryptogaam komt uit het Grieks en betekent letterlijk ‘verborgen huwelijk’, omdat men vroeger niet wist hoe deze organismen zich voortplantten.


Crypto (8): Maat (24-08-206)

Ze staan bijna in ieder huis. Alleen weten de meeste bewoners het niet. Of ze weten het niet goed te vinden. Eigenlijk heel ouderwets besef ik nu. Want ik in mijn onnozelheid ga er vanuit dat iedereen nog een pc thuis heeft. Een personal computer. Ja zo’n dik klapding of nog erger, kast. Maar de meesten hebben zeker wel een laptop thuis. Ook een klapding, maar dan dunner en ook vaak kleiner van formaat. Zowel de pc als de laptop hebben een harde schijf. En op beide apparaten kun je apps downloaden. En zodoende ook bankieren. Een e-mailadres en wachtwoord en hoppa je hebt je eigen cryptomaat. Uploaden en downloaden die crypto’s. Het kan natuurlijk ook gewoon op je telefoon.

Onbestaanbaar

Dit is een verhaal van iemand die niet bestaat. Onbestaanbaar? Nee hoor, onder mijn vingers komt hij of zij die onbestaanbaar is tot leven. Dat is nu het mooie van schrijven. Je staat op, gaat naar het toilet, wast je handen, gezicht en oksels, poetst je tanden, kleed je aan, zet een kopje koffie, smeert een boterham, of twee, leest de krant, fysiek of digitaal, maakt niet uit, geeuwt eens stevig, strekt je armen daarbij hoog in de lucht, denkt wat na en voilà, daar komen de woorden al.

Hoe laten we hij of zij die binnenkort bestaat eruit zien? Compleet met alles erop en eraan of gemankeerd? Met een been eraf of arm of hoofd. Nee, dat laatste wordt een beetje moeilijk. Hoezo moeilijk? Zo overschat, dat hoofd in onze westerse wereld. Alsof je niet vooruit kunt met slechts een lijf, armen en benen? Echt wel. Zeker als het hele mooie armen en benen zijn aan een evenzo mooi lijf. Gebruind door de zon, flink gespierd, maar ook weer niet te. Geen gezeur aan je hoofd. Precies. Een lijf, armen en benen die altijd zwijgen en nooit zeuren. Zou toch mooi zijn? O ja, en liefst ook naar een paar mooie voeten om op te lopen en evenzo mooie handen om dingen mee aan te pakken of mensen de hand te schudden.

Jammer is wel, dat je dan niet kunt voelen hoe die hand binnenkomt, hoe die reikende hand voelt zogezegd. Dat doe je met je hoofd meestal, toch, dat voelen? Of kan dat ook alleen met je lijf en leden en niet te vergeten met je hart? Ach, als ik dat wil dan kan dat gewoon. Ik schrijf het onbestaanbare toch? Komop zeg. Een beetje overtuiging, een beetje geloof in jezelf schrijvertje. Ook al zoiets, geloof, een typisch hoofddingetje. Of kunnen we ook geloven met handen en voeten? In de liefde wel, geloof ik. Of bedenkt een hoofd dat weer? Kopzorgen van een man in de liefde. Niet te verwarren met kopzorgen in seks. Over seks gesproken. Daar zou ik dan toch wel een hoofd bij willen hebben. Om te zien, proeven en ruiken, hoe lekker het smaakt. En voelen, hoe het hart bonkt in de keel. De keel reken ik bij het hoofd, by the way, wel zo handig.

Enfin, hoe zien mijn binnenkort bestaanbare lijf en leden er dan precies uit? Naast mooi gebruind en gespierd? Zacht, zeer zacht. Voor de tactiele ervaringen. Zonder hoofd moet ik immers op een andere manier de aandacht trekken van het andere geslacht. Aandacht van hetzelfde geslacht mag ook wel, maar dat levert uiteindelijk niets op. Qua voortplanting dan, het blijft steken bij Spielerei. Nee, ik wil het binnenkort bestaanbare uiteraard in contact laten komen met het andere geslacht opdat voortplanting, vermeerdering van de tot voor kort onbestaanbare soort gegarandeerd is, mogelijk wordt. Dat gaat het beste met een zachte huid. Eentje die ook nog eens lekker ruikt. Misschien komt er dan zelfs conceptie met een bestaanbare soort met hoofd en dan ... nu ja ... de rest kunt u wellicht zelf invullen lezer. Dan is de cirkel weer rond en hebben we gelukkig weer kopzorgen, andere kopzorgen, een hoofdzaak in de westerse wereld waarin wij leven. Noem het bestaansrecht. Krom eigenlijk.

Monsters en eenhoorns

Ik heb het verschil nooit gezien en onderkend. Een eenhoorn is voor mij namelijk ook een monster. Je zult het maar hebben. Een hoorn op je neus? Alle hoon valt dan over dat ene lichaamsdeel heen. Monstrueus. Geen aandacht meer voor de schubbenhuid of de ongelovelijk dikke billen. Een oor dat buitendimensionaal uitsteekt. Ogen die loenzen. Alles valt in het niet bij de eenhoorn.

En als het er nu eens twee zouden zijn? De tweehoorn. Dat zou dan weer veel normaler zijn. Je ziet er dan twee. Niet zo heel bijzonder. Of wat te denken van een telescoophoorn? Een uitschuifbare hoorn midden op je gezicht. Dat kan alleen de vrouwtjes bekoren denk ik. Mag ik even op je gezicht zitten? Ik zie het al voor me. Dan ga je als man pas echt op je bek.

Bekken krijgt dan sowieso een geheel andere betekenis. Daar komen kindjes van. Wat me dan weer even terugwerpt op de vroege Middeleeuwen waarin mijn ouders zijn opgegroeid. Waarin mijn moeder werd wijsgemaakt als klein meisje dat van zoenen kindjes komen. Hoe vals. Een ongeruste puber na het eerste zoentje, dat doe je je ergste vijand niet aan.

Terug naar de monsters. Tegenwoordig een koosnaam. Want iedereen wil met monsters spelen. En dus ook met de eenhoorn. Het is alleen jammer dat ze zoveel lawaai maken. En als het nu nig echte oergeluiden waren dan zouden ze wat mij betreft ermee wegkomen. Maar nee. Het is slechts iel gepiep en geblieb. Weer een monster omgelegd. Ik haat telefoons en gameconsoles.

Geef dan toch maar de eenhoorn. Zo'n hele lange met aan het einde een krul. Een gigantische alpeneenhoorn, ja dat wil ik zien en horen. Een enorme telescopische glijstaaf die geluid maakt bij zijn hoogtepunt. Dat zou wat zijn. Monsterlijk eenhoornig.

Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers.
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Monsters en eenhoorns (25-07-2017)