Een-woordverhalenboek

En hier is hij dan. Het eerste een-woordverhalenboek van de wereld. Uniek en enig in zijn soort.
Het boek bevat maar liefst honderd hoofdstukken van een pagina. Ieder hoofdstuk bestaat uit slechts een enkel een-woordverhaal. De hoofdstukken zijn vernoemd naar precies datzelfde woord dat tevens de volledige lading van de inhoud van het een-woordverhaal dekt. Wel zo handig voor de inhoudsopgave. Dit boek is uniek en enig in zijn soort om twee speciale redenen. Op de eerste plaats is het gratis te downloaden en op de tweede plaats kent het geen uitgever. Hoe bestaat het, in een woord, onbeschrijfelijk. Veel lees- en downloadplezier. Let op. Papier en inkt zijn niet gratis. U kunt het natuurlijk ook gewoon digitaal lezen, op laptop, mobiel of tablet. Het format blijft altijd hetzelfde. Nogmaals veel plezier.

H001: Geboorte
H002: Wieg
H003: Luier
H004: Boodschap
H005: Woorden
H006: Pap
H007: Brij
H008: Les
H009: Sport
H010: Hondje
H011: Droom
H012: Wit
H013: Herder
H014: Angst
H015: Eenzaam
H016: Moederziel
H017: Verlatenheid
H018: Dood
H019: Maas
H020: Ingesloten
H021: Uitgesloten
H022: Verhuizing
H023: Hockey
H024: Vrienden
H025: Uitgaan
H026: Kalverliefde
H027: Dagboek
H028: Drank
H029: Carnaval
H030: Feesten
H031: Examen
H032: Reis
H033: Ontdekking
H034: Zelfredzaam
H035: Kracht
H036: Overwinning
H037: Kamer
H038: Introductie
H039: Heuvel
H033: Hoofdklasse
H034: Liefde
H035: Merode
H036: Kunst
H037: Performance
H038: Schepping
H039: Film
H040: Zen
H041: Verlies
H042: Leegte
H043: Mahler
H044: Satie
H045: Droefheid
H046: Zwart
H047: Therapie
H048: Verwerking
H049: Sobriety
H050: Scheiding
H051: Analyse
H052: Zelfherstel
H053: Acceptatie
H054: Relatie
H055: Baan
H056: Universiteitsbibliotheek
H057: Samenwonen
H058: Tennis
H059: Huwelijk
H060: Koophuis
H061: Divorce
H062: Opleiding
H063: Broederliefde
H064: Overlijden
H065: Internetkoppeling
H066: Wildwest
H067: Kermis
H068: Diploma
H069: Zeilen
H070: Informatiespecialist
H071: Helmond
H072: Malcushoeve
H073: Plaatjesfeest
H074: Aanzoek
H075: Trouwerij
H076: Heengaan
H077: Racoon
H078: Baanverlies
H079: Fontys
H080: Kappertje
H081: Bergwandelen
H082: Woningkoop
H083: Verbouwing
H084: Yoga
H085: Onteigening
H086: Belangenvereniging
H087: Reorganisatie
H088: Ontslag
H089: Uitkering
H090: Arbeidsongeschiktheid
H091: Reïntegratietraject
H092: Vrijwilligerswerk
H093: Groen4Life
H094: ADD-diagnose
H095: Pessotherapie
H096: Blikkie
H097: Orderpicker: 
H098: Boekuitgave
H099: Sambapercussieband
H100: Yoga-Indiareis

N.B.:
Momenteel ben ik nog bezig met het schrijven van een vervolgdeel. Verschijnt te zijner tijd.
Laat ook even weten wat u het mooiste hoofdstuk vindt en waarom.
Bedankt voor het lezen.

Notenkraker meets Shrek

Jantje is in de war. Twee nieuwe boeken liggen er op tafel. Zojuist uitgepakt en heel snel gelezen. Jantje is namelijk hoogbegaafd. Zijn leestempo is van dien aard dat hij kruislings boeken leest, in pakweg tien pagina’s per minuut. Sprookjesboeken vliegen er dan ook in als peanuts. In een notendop zogezegd.

Shrek ging heel vlug. De Notenkraker vervolgens brengt Jantje volledig in de war. In beide boeken komt een gembermama voor. Dat geldt ook voor Russische zuurstokken, Chinese koffie en Spaanse chocolade. Levende miniaturen. Weird!

Op de achtergrond klinkt muziek. Klassiek. Jantje is immers hoogbegaafd. Zo ook zijn oren. Taaikofski klinkt de muziek. En vals. Erg vals. Een poppendokter moet er aan te pas komen. Jantje is ziek. Misselijk. Spuugziek.

Niet ontmoeten en verstaan

Nieuw. Post, gevolgd door permalink. Koud. Steenkoud. Meteen in de prullenbak of inzenden voor beoordeling? Ik kies voor direct optekenen, zonder verpozing. Menu gladstrijken, invouwen. Vreemde tekens opslaan als concept. Geen selectie op dt noch op witregels. Voorlopige stadia die in toekomst wellicht zichtbaar worden. Voor wie? Hoe lang? Waarom? Voor iedereen, totdat internet ophoudt, gewoon omdat het kan.

Maar permalink baart zorgen. Gehackt door boze geesten uit de onderwereld. Blauwe, zwarte, bruine, in alle schakeringen, in diverse categoriën meest gebruikt. Permalink bevriest voor mijn ogen in een toendra van kapitale letters, schots en scheef. Een Barentszee vol dikke inkt draagt droeve schrijvers van weleer. Ze spartelen spartaans, Bacon en Byron, Reve en Ribault, Dylan en Demeter, Nabakov, Neruda, in lettervermicellisoep.

Datagedichten, samengebald in kleine enen en nullen leiden tot een vierde macht en schieten wortel in drijfzand. Oorlog is het nog lang niet. Het is maart 2017. Stemhokken worden aangekleed met kruiswoordpuzzels en cryptogrammen. Niemand loopt nog door. Dit jaar stem ik Zweeds, op Sudoko. Ik oefen thuis alvast met een rode pen. Dat is een stok gevuld met inkt die in de punt taps toeloopt. Belangrijk is een goede doorstroming. Blijven schrijven is de kunst.

De bel gaat. Shit. Geen zin in deur. Laat staan in mens. Dieren bellen nooit aan. Ze vliegen gewoon binnen. Bij de beesten af. Ik kijk door het kleine zeemansgat in de deur. Guido. Nee, niet Guido. Hij heeft nog iemand bij zich. Wie is zijn gezelle? Het is een vrouw. Connie? Kannie. Die reist niet meer. Ze dragen beiden een boek. Nee, geen boeken vandaag. Geen zin in. Ik loop terug de kamer in. Daar wordt op de deur geklopt. Hard geklopt, zacht geklopt. Ik kruip over de vloer door de gang naar de woonkamer en verstop me achter de bank. Ik voel ze gluren. Guido en Connie, door het raam. Ze mogen me niet zien. Of hebben ze dat al?

Ach, what the fuck. Och, wat een geneuk. Ze zijn allang weg en ik loop naar de schrijftafel. Vol inspiratie. Tien kilo inspiratie stort ik uit op tafel. De pen voelt zwaar, log en groot. Ik leg het uiteinde denkbeeldig op mijn schouder en omarm zijn middel, druk de punt op het witte vel dat voor me ligt. Ik schrijf alsof mijn leven ervanaf hangt. Luchtletters stollen op het papier. Eerst maar eens een titel verzinnen. Het halve werk. Een niet-ontmoeting met Palmen en Gezelle.

Mijn lievelingsboek

Ik moet het nog lezen. Ergens ligt het op mij te wachten, zomaar in het verschiet. Misschien moet het zelfs nog geschreven worden, mijn lievelingsboek. Een boek zo lief. Voor een lieveling zoals ik. Over Ling misschien, een Chinese boeddhist. Het mag ook gelezen worden door Tjeu, door iedereen voor mijn part. Een boek zo lief, met alleen maar lieve woorden. Woorden van troost, van warmte en geborgenheid, van liefde. Niks geen sprookje. Maar echt, uit het leven gegrepen. Uit het leven gegroeid.

Een boek zonder zware onderwerpen, gewoon lief. Zonder zware inhoud. Een boek om te koesteren. Zonder plot en al helemaal niet geheimzinnig. Gewoon eenduidig en to the point. Recht toe recht aan niet ambigue. Geschreven op grondvesten van serendipity. Een zoektocht, nee een vindtocht van liefde. Uitgesproken liefde en warmte. Met woorden die je niet hoeft te tellen. Met woorden die vertellen. Een verhaal uit het hart gegrepen. Zonder inhoud.

Inhoud staat de liefde in de weg. Veel liever laat ik los. Inhouden werken verstikkend. Inhouden geven geen lucht. Veel liever adem ik vrij. Inhouden en terugtrekken, funest voor liefde en lievelingen. Geen enkel boek mag het ontberen. Een ontbeerd boek is niet lief. Knuffelen wil ik. Met en in mijn lievelingsboek. Het mag overal over gaan, zonder inhoud, lief, leuk en lekker. Warm en prettig. Een echt koesterboek. Zonder gedichten. Gedicht dat leest zo moeilijk. Gewoon geschreven volstaat.

Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Mijn lievelingsboek (30-10-2016)

Een spannende pageturner

Het boek dat Briele leest is van ongekende schoonheid en mega spannend. Hij vreet de letters, woorden, zinnen en houdt het boek zo nu en dan ver van zich vandaan. Te eng om door te lezen. Maar Briele durft haast niet te pauzeren. Hij zit de hoofdpersoon op zijn hielen. Eigenlijk zit ie in zijn nek. En de hoofdpersoon weet dat. Hij sleept lezer Briele met zich mee. Tijd voor conversatie is er nauwelijks. Briele zou wel willen. Klopt het wel wat de schrijver over zijn hoofdpersoon schrijft? Het liefst zou Briele het de hoofdpersoon vragen. Maar deze geeft geen krimp. Die heeft wel wat beters te doen. Hij rent van pagina naar pagina. De schrijver houdt hem amper bij. En dat ook nog eens in Times Roman. Hij struikelt bijna over de schreven en wurmt zich tussen de zinnen door. Op de hielen gezeten door dat vreselijke monster.

Ook Briele slaat het beest van zich af. Soms voelt hij de adem van het beest tegen zijn blote voeten kriebelen. Het stinkt ook nog eens verschrikkelijk. Naar bedorven eten. Een aaseter is het beest. Stevig drukt Briele zijn teennagels in de rug van de hoofdpersoon. Om hem aan te sporen sneller te gaan. Het is een kwestie van seconden en dan lust het beest hen rauw. Maar het lukt niet om naar de volgende pagina te komen. Waarom niet? Vraagt Briele zich af. Al snel wordt het duidelijk. De tekst die op de pagina geschreven staat is niet de minste. Hier stopt het verhaal. En Briele leest hardop in gedachten. ‘Beste lezer, ik wil u rekenschap geven. Indien u deze pagina omdraait begaat u mogelijk een grote fout. Er is geen weg meer terug. U zult ook niet vrolijk worden van wat er nog te lezen staat. Aan u de keus. Maar ik zou het wel weten. Ik zou het niet doen. Het kan mogelijk het einde betekenen.’

Het einde betekenen! Wat bedoelt de schrijver daar nu mee? Is dit een dubbele boodschap? In dit fictieve verhaal, zoals het stond beschreven op de flap? Of is dit verhaal toch niet zo fictief als het zich doet voorkomen? De vieze adem van het beest die is toch ook levensecht. De hoofdpersoon houdt stil en denkt hardop na. Net als Briele. ‘De dood of de gladiolen!’ En beiden draaien ze de pagina om. De rest is geschiedenis. Iedereen leefde nog lang en gelukkig.

Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Gesprek met een oude dorre vrouw (20-09-2016)

Permanent perkament

Ik doop mijn schrijfveer in vette inkt. Het wordt mijn jaar 2016. Zeker weten. De inkt druipt heel langzaam zwart omlaag en spint letters op perkament. Het moet een boek worden. Een roman of een verhalenbundel. Een perkamenten boek. Verlucht en versiert met plaatjes. Zelfgeschapen, zelf geschoten. Met mijn Lumix TZ6. Ja, ik weet het, een oud beestje, maar het volstaat. Ik houd wel van een grove korrel. Imperfect is perfect. Ik neem ook wat gedichten op.

Al snel heb ik de hoofdpersonen op een rijtje. Stuk voor stuk dichters met mooie verhalen. Ik werk ze uit tot op het bot, in hun natuurlijke omgeving. Een beetje autobio gaat er ook in. Verstopt in hoekjes tover ik mezelf met regelmaat tevoorschijn. Nee, niet in beeld. Nou, een klein stukje dan. Een plukje haar. Ergens in het midden, halverwege bladzijde tachtig. Honderdzestig pagina’s telt mijn boek. Een belofte die ik mezelf voorhoud.

Waarom honderdzestig? Omdat het mijn geluksgetal is. Honderdzestig? Ja, weer eens wat anders dan zeven. En anders zou mijn boek ook veel te summier zijn. En dan de inhoud. De inhoud ja. Het allerbelangrijkste. Ik schrijf toch niet enkel uit ijdele schoonheid? Nee, nee, de inhoud van het hoofd van de lezer dient ook bevredigd. Welk kunstje zal ik daar eens voor opvoeren? Ik jongleer wat in mijn rugzak en kom met verrassend materiaal te voorschijn.

Ik merk dat ik nu toch enigszins bekneld raak in dilemma’s. De verhouding inhoud, vorm is uit verhouding. Vette inkt op perkament vraagt om even zware gedachten. Ik pijnig mijn geest. Ik schrijf en schrap. Wel tweehonderd pagina’s. Hoe verwoord ik verrassend materiaal? Een ware verzuchting. Maar uiteindelijk lukt het, met het gewenste resultaat. Dat had ik mezelf ook beloofd. Trots pak ik naald en draad. Klaar voor de eindfase. Ongebonden bind ik mijn boek, mijn eersteling. Oplage een. Ik trek een flesje open, kijk in de spiegel en geef mezelf een knipoog. Vet.

Toelichting:
Geschreven n.a.v. 13e schrijfopdracht op ColumnX (januari 2016), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
-Werk een goed voornemen uit
-Dik het aan, maak het smeuíg, maar houd de geloofwaardigheid in zicht
-Waarheid of fictie
-Schrijf de opdracht in plusminus 300 woorden (275-325)

Stilleven (10): Open boek

Om het half jaar draai ik het halve boek dat aan de muur hangt om. Soms is het boek gesloten en soms open. Als het open is, dan altijd op pagina negenhonderd en een. Het beschrijft de klaproos en eindigt met klimop. Tussendoor heel kleinzielig nog wat kleinzoon. Het halve boek is moeilijk te lezen. Uitgesneden in het midden zijn de pagina's. Schimmig lonkt een gat. Een opberggat. Wat heeft er in het boek gelegen, dat niemand weten mag? Vergeeld is de pagina, aan alle drie de zijden van het boek. Dat geldt ook voor al zijn onderliggende volgers. Het is een oud boek, liggend op een grijze stoep. De titel is al lang gevlogen, onzichtbaar. Mijn fantasie vult de titel dan maar in. Wisselend op alle dagen van de week.

Het is dertig juni. Tijd om het halve boek weer eens om te draaien. Wat lonkt aan de linkerzijde van het boek is een donker zwart gat. Het boek lijkt in de stoep gevallen. Opgezogen door het gat. Een klein stuk gekantelde stoeptegel is nog zichtbaar aan de zijkant van het gat. Ik zie het goed. De grond onder de stoep is weggeslagen. Mosgroen zijn de omringende tegels. Ze omzomen een groot geheim. Zeker weten. Wat ik zie verward mij. Ik draai het halve boek vlug weer om. En kijk, daar springt het uit de stoep, uit het zwarte gat omhoog. Het blijft een groot mysterie. De wereld op zijn kop.

Ik splijt het beeld dat ik voor mij zie in twee. Rechts, een half boek opengesneden, vormt de ene helft. Mijn ogen vullen het boek automatisch aan met de andere helft. Het donkere gat in de stoep sluit qua vorm en formaat naadloos aan. De bovenrand van het gat links volgt de bovenzijde van het boek rechts. De onderrand van het gat links sluit aan op de binnenrand van de opengesneden pagina's rechts. Precies in het midden van het beeld, formaat A4 landscape, worden gat en boek gescheiden door een smalle stenen border. De klaproos en de klimop staan in Times Roman heel klein in de uithoeken van de bladzijde van het boek geprint. Net als kleinzielig en kleinzoon. Maar dan boven elkaar. Het boek dat open ligt, tuiniert. Dat mag duidelijk zijn.

Verhaal geschreven naar aanleiding van een fotowerk van Paul Bogaers