Zwart water sluit het dicht

Geen zin in boomstam vandaag
ijs en slagroom trek ik niet
schaduw over ruggengraat
zenuwen ontbloot

helder blauw het water
wolkenwiet weerspiegelt
verdriet en ongenoegen
dorstig langen naar einder

slik de tranen in
bij vrieskou in tegenlicht
van weemoed en verlangen
zwart water sluit het dicht

Gepubliceerd op pomgedichten

Bijdrage (4) als vaste columnist op de maandag 

(voorzien van een foto gemaakt in Stiphoutse Bossen Stiphout)

Veldslagroom

Het sneeuwt. Op zich niet vreemd. Ware het niet dat het hartje zomer is met een heerlijk zonnetje dat stralen zendt naar moeder Aarde van wel 35 graden Celsius. Dat kan toch niet? Jawel hoor. Kijk het is heel eenvoudig. Een Eskimo kent wel honderd verschillende soorten sneeuw. Mag ik daar dan een honderdeerste aan toevoegen? Ik noem hem Dalmatiërsneeuw. Aangezien ik de sneeuw in een veld heb gezien krijgt het als bijnaam veldslagroom. De sneeuw is namelijk vet en plakkerig als slagroom. De sneeuwbui was overigens vrij lokaal. En het rare is dat ie niet uit de lucht viel. Nee, hij stuiterde, of sproeide zo u wil, spontaan uit het veld. Uit het veld geslagen was ik. Heel even.

Verbouwing

Let op bij het lezen van deze tekst. Hij staat namelijk in de steigers. Rond enkele woorden zijn muren gebouwd. In sommige muren zitten wel al ramen. Zo heeft u alvast wat inkijk. Het wordt sowieso een doorzontekst. Dat kan ik alvast vertellen. De bodem van de tekst is gelegd op een sterke fundering. Net als de muren overigens. Maar zonder vloer- en wandverwarming. Op het dak ontvangen de bovenwoorden veel zonneschijn. Niet voor niets heb ik daar zonnepanelen op laten monteren. Het kost wel een rib uit mijn lijf. Geeft niks. Ribben zat. Binnenkort is er pannenbier. Het hoogste woord is dan bereikt. Van de grote verbouwing van mijn tekst. Proost alvast. Binnenkort woon ik stevig tussen woorden. Zit er dan eindelijk weer warmpjes bij.