Posts tonen met het label documentaire. Alle posts tonen
Posts tonen met het label documentaire. Alle posts tonen

17-04-2024

Dataïsme

Verslagen is mijn woord
Beeldspraak verstomd
Netvliezen breken
Geboorte van AI

Data zijn de doodsteek
Apen en drones worden wild op
Planeet van bits en bytes
Lineair is de schrik 

Zelfs de tijd is ongerust
Beperkt en beheerst door data
Land gemeten in X en Y
Stapeling van geweld

Kwaliteit van leven
Bepaald door nul en één
Ruimte berekend in kwadraat
Industrie gevoed door informatie

Onderliggend en hoe onwijs
Is mijn verlangen
Naar wat verwondert
Niet te verklaren is

Liever leven in chaos
De weg kwijt raken
In bossen zonder controle
En liefde van het slot 
 
 
Geschreven naar aanleiding van de documentaire 'The Waste Land' van Chris Teerink, gezien in de Cacaofabriek van Helmond. Uitgangspunt vormt het gedicht van T.S. Eliot. Muziekscore van Blaudzun en ook wijze woorden van Ilja Leonard Pfeijffer. Dataïsme een voltreffer. Niet te verwarren met dadaïsme.

Op 19 april ook verschenen op Pomgedichten als inzending voor:

17-08-2015

Amybeeld

Na dertig minuten documentaire Amy bekruipt me heel even het gevoel ‘was ik toch maar niet gegaan’. De sensatie lijkt ervanaf te druipen. Kasgekraak. Ik wil mijn Amybeeld niet bezoedeld zien. Totdat ze me weer bij de ballen grijpt. Amy en de docu. Het is lang geleden dat de emotie me zo naar de strot greep. Het onrecht, de uitbuiting, de verspilling, de kracht, de overleving, de persmuskieten, het gezichtsverlies, het ongekend talent, de drug, de alcohol, de donkere kant, de wanhoop, de afwezigheid, het verdriet.
Alles denk je even te weten. Over Amy. Met dank aan alle media. Maar niets is minder waar. In de donkere spelonken van de magie, van film, van een leven onbegrepen, blijft leegte en onbegrip schuren.
Ik verbaas me over de regie van de beelden. Leep gemonteerd. Georkestreerd. De rationele beelden die verknipt binnenkomen, op het netvlies branden en mijn adem af en toe doen stokken. De woede, de onmacht, het wringt. De fotocamera’s flitsen met regelmaat zwart licht in mijn gezicht. Het licht gaat aan en uit.
Ik schuifel ongemakkelijk in mijn stoel. Bedwing mijn tranen tot het eind. Waar blijft Valerie? Ik snak een beetje naar adem, naar een eind aan beklemmende miserie. De aftiteling geeft lucht. Heel even. Amy Valerie. Amy Fitzgerald, Amy Holiday. Arme Amy. Gezegend met ongekend talent. Had het haar maar gezegd Tony. Zou het geholpen hebben?
De muziek overleeft. Het talent staat rechtop. Bevlogen maar labiel. Grenzeloos respect. Falen van de omgeving. Dierbaren laten los. Verrijking en uitbuiting door foute ego’s, verslaving aan drank, drugs en empty stomach, worden Amy uiteindelijk fataal. Grote leegte zuigt.
Alleen Amy had Amy kunnen redden. Wist ze dat? Dat het niet zou lukken? Of bezweek ze aan haar eigen kracht. Constructief, overschat? Neergeslagen puurheid. Het voetstuk is voor mij niet minder groot. Hug those high heels. Voor altijd heeft Amy een plek in mijn hart veroverd. Eens in de zoveel tijd staan talenten op. Bonken op de deur en op je hart. Op body and soul.
De docu, verplichte kost voor roem-, alcohol- en drugaddicts in vervreemde en ondoordringbare werelden. Rehab. Onverwijld.