Frozen

Pakweg honderd blote lijven staan uitgebreid een warming-up te doen langs het Noordzeestrand, bij een gevoelstemperatuur van net boven vriespunt. Ze slaan armen en benen langs hun witte lijven wijds op en neer. Het lijken wel uitgeklede pinguïns. Sommigen zijn dik, anderen weer slank. Het zouden ook galjoenslaven kunnen zijn, die even droog oefenen op een reis die aanstonds is.

Met harde klappen slaat een slavendompteur op een grote trommel de maat. Hij schreeuwt ten overvloede ook nog eens beurtelings ‘links’ en ‘rechts’. Blijkbaar zijn het domme slaven of dove pinguïns, want hij roept nog luider dan zijn grote trom. Dan is het plotseling stil. Stilte voor de storm. Alle pinguïns kijken elkaar wat verbaast aan. Een aantal slaat nog losjes nonchalant de armen rond hun rug en buik. Macht der gewoonte, of even niet wetend waar de armen te laten.

Een enorme scheepstoeter klinkt. Het afgesproken teken. Honderd slaven spoeden zich naar zee. En masse storten zij zich in het ijskoude water. Gevoelstemperatuur net onder vriespunt, in ballen en borsten, nog lager. Als kleine, onnozele, blinde zeeschildpadden spartelen ze een aantal meters door de golven van de Noordzee. Stuiterend als dwaze kangoeroes springen ze er weer uit. Op het strand bokst iedereen tegen elkaar. En dan gaat het mis.

Frozen is ineens niet meer frozen, maar compleet ontdooit. De eerste klappen vallen. Vier zwembroeken vallen neer. Er ontstaat een opstootje en een kring vormt zich rondom de vier vechtende zwembroeken. De kring omstanders moedigt wild aan. Hiervan krijgen ze het goed warm.

De slavendompteur besluit in te grijpen, op aanraden van een toekijkende burgemeester. Die mompelt iets over geweld. Honderd mensen in zwemkleding, op een veel te koud strand, dat is pas zinloos geweld. Zelfs de zwembroeken stemmen daarmee in, met hun Unox-mutsen op half zeven. Iedereen druipt af.

Kerstmis voor gevorderden

Het gaat al bijna eeuwenlang mee. Kerstmis. Het liefst vier ik kerstmis in de mist. Kerstmist. Dan lijkt het een beetje alsof het sneeuwt. Jaloers ben ik dan ook op Amerika en Rusland. Op Zwitserland, Oostenrijk, de Karpaten, Canada, ja zelfs op de Zuid- en Noordpool. Want daar is de sneeuwgarantie ultiem.

Ik heb jarenlang gespaard en nu is het eindelijk zover. Mijn geldberg is giga genoeg voor een excursie naar de sneeuw. Naar de kerstsneeuw in Alaska. Want ik wil toch een keer verzekerd zijn van sneeuw met kerst. En het mooiste van al, ik houd mijn vrienden vrij. Ja, ik ga niet alleen. Mijn angst voor pinguïns en ijsberen is veel te groot om alleen te gaan. Sinds ik Batman heb gezien is mijn angst voor pinguïns vertienvoudigd. Dus u begrijpt me wel.

Het wordt een kerstmis voor gevorderden. In mei afgelopen jaar heb ik mijn vrienden al aangeschreven. Ze waren allemaal dol enthousiast. Dat kan ook niet anders met een animator van formaat. Animator Mien. Het trainingskamp in de bergen van Tirol was geweldig. Met geweld hebben we de hoogste bergen beklommen en de diepste dalen gezien. Overdag gletsjerspleten bedwongen en ‘s-nachts ook. Voelden we in het begin nog nattigheid, aan het einde van de klim- en stijgijzerweek waren we gepromoveerd tot ervaren droogkloten. Droogkloten die weten waar Franz der Obstler haalt.

In augustus voor de zekerheid ook nog een klein survivalweekje in de Rocky Mountains georganiseerd. Het gemoed moet ook wat en het is goed voor de teambuilding. De gefakete ijsberengevechten waren top en sterkten ons zelfvertrouwen en gemoed. We overnachten in New York in een grote tower en vlogen dagelijks met de eerste vlucht richting Rockies en met de laatste vlucht terug. Zo spaarden we wat centjes. In New York deden we vlak voor het ontbijt, op de 66th floor, al flink builden. Met het gebouw en met onze body’s. Een half uurtje lekker bildungsteigen und -abseilen en daarna aan de smoothies en cornflakes. Dat fietste er wel in.

Uiteindelijk tellen we de dagen af. Van de 24 vakantiedagen heeft iedereen er nu nog net genoeg over. Vijf om precies te zijn, zorgvuldig gespaard. Alle buitenissige verplichtingen hebben we dit jaar achterwege gelaten. Geen familievakanties en geen schoolvakanties genuttigd, geen weekendjes weg. Nee, niks van dat al. Alles voor de sneeuw in Alaska. Een echte stoere witte kerst. Met Wham op de radio rijden we richting Kaktovik op Barter Island. Last Christmas, the very first day. We hebben er zin in. Laat de ijsberen maar komen. We zijn er klaar voor. Voor kerstmis in de sneeuw en koude ballen. Kerstmis voor gevorderden.

Een spiegelglad vaarwel

De glazenwasser dipt zijn supermoderne raamborstel diep in de emmer. Nog een klein stukje en dan is hij klaar. Een heel klein beetje reiken en ja, het laatste stukje raam is ook gedaan. Geen zin en tijd om de lange ladder te verplaatsen. Te veel moeite. Met grote verbazing en schrik kijkt het voorbijtrekkend publiek omhoog. Een luide schreeuw. En daar gaat ie. Willem Waterveger. Glashard onderuit. Clean.

Video, ik zie. Ik kijk naar het programma Funniest homevideo’s (part 366). De kleuren zijn vaal. Mijn HD Philips Flexatron Ultraspectrum Visionair 6.0 XWS krijgt de kleuren amper strak en stilstaand. De video’s stammen uit het begintijdperk jaren 80. Mijn ogen en hersenen vullen de trillende craquelé beelden gelukkig automatisch aan. Een voor een gaan de schaatsers onderuit. Hard. Keihard. Schaatsen is een kunst. Zeker op glad en dun ijs. Ze verdwijnen achter elkaar in het dunne water, ijs- en ijskoud. Not funny.

De heks kijkt in de grote spiegel aan de muur. Wie is die vrouw? Een grote pukkel prijkt op haar kromme neus. Ze draagt op het hoofd een hoge brede zwarte scheve hoed. Een rookpluim stijgt op uit haar linkeroor en kringelt boos naar boven. Twee priemende zwarte ogen zuigen zich vast in de spiegel. De kromme neus glijdt over het oppervlak en krimpt ineen. De spiegel stinkt. Wie is die vrouw? Wat is ze lelijk? Ze kan zichzelf maar niet herinneren en legt de grote spiegel met een groot gebaar op de vloer. Ze gaat erop staan en vloekt. Het helpt niet. De spiegel scheurt. Van schrik glijdt de heks onderuit. Abracadabra is niet meer. Lelijk mens.

Cikuq watertandt. Ze tuurt door het kleine streepje naar de horizon. Daar loopt ie. Het eten voor vanavond. Ze verbijt de honger. Het moet. Op het harde ijs draagt het geluid kilometers ver. Zover reikt haar kruisboog niet. Pinguïn staat voor vanavond op het menu. Gelukkig kunnen pinguïns niet snel lopen. Een geluk bij een ongeluk. Een verdwaalde pinguïn. Binnen schootsafstand. Cikuq legt aan. Op het moment van schieten glijdt de pinguïn onderuit. Landt op zijn kont. De pijl schiet over. Dan maar twee keer schieten. Time to say goodbye.

Inzending schrijfwedstrijd mei 2016 op ColumnX. Combinatie van Primer (Vaarwel) en Schrijfveer (Spiegelglad) van 19 mei 2016. Naar aanleiding van een opgegeven woord / zinsnede vrij associëren.