Helpdeskboy

“Mag ik even uw PC-nummer weten, meneer?”
In lichte paniek staar ik apathisch naar mijn elektronische toverdoos. Met mijn ogen scan ik alle getallencombinaties af die mogelijk mijn PC-nummer zouden kunnen duiden. Securitycode, verpakkingscode, processorcode. Mijn hele PC staat vol cijfertjes. Maar waar kan ik in hemelsnaam mijn PC-nummer vinden?

“Het bestaat uit twee letters gevolgd door zes cijfers en het staat waarschijnlijk boven op uw PC, meneer.” Ik trek mijn antieke toverdoos met veel kabaal onder mijn bureau vandaan en warempel, daar zie ik een plaatje met inscriptie PS123456.
“Ja, meneer, bij een laptop was het eenvoudiger geweest”, hoor ik de helpdeskboy aan de andere kant van de lijn triomfantelijk zeggen. Hij heeft duidelijk mijn gemorrel en gestuntel door de telefoon waargenomen. Ik geef snel mijn PC-nummer door.

“Mag ik nu even uw PN weten?” Mijn hersens kraken, wat was dat ook alweer, PN? O ja, mijn personeelsnummer. Niet te verwarren met mijn telefoonnummer dat op één cijfer na hetzelfde is. Ik antwoord braaf en hoest de cijfers op. Vervolgens gaat de helpdeskboy verder met het diepte-interview.
“Hebt u de PC al een keer uit- en opnieuw aangezet?”
“Jazeker, antwoord ik voldaan.”
“Oké, en daarna doorloopt uw PC een security-scan, klopt dat? Tja, dat is vervelend hè, telkens zo’n check-up? En vervolgens worden er nieuwe patches geïnstalleerd, klopt dat? Mooi. Dan ga ik nu uw PC overnemen.”
“Er verschijnt een pop-up op uw beeldscherm en u wordt gevraagd om mij toe te laten op uw PC. Met remote control neem ik dan uw PC over. Daar komt ie.”

De laatste twee minuten van deze conversatie met de helpdeskboy voorspellen niet veel goeds. Ondanks de oorlogskretologie probeer ik rust en geduld te bewaren. Bijna mijn volledige doopcel heb ik moeten lichten alvorens er iets zinnigs over mijn PC-probleempje naar buiten komt. Nu ik eenmaal contact heb mag ik het niet verliezen. Er zitten nog veel wachtenden op de lijn. Dat weet ik. Zelf heb ik ook bijna 10 minuten moeten wachten.

Plots verschijnt het pop-up-scherm voor mijn ogen. Ik geef de helpdeskboy toestemming om mijn PC over te nemen. De cursorpijl vliegt als een razende roeland kriskras over mijn beeldscherm. Drie vensters worden achter elkaar open geklikt. Maar helaas, de vijand zit elders verhuld. De lijn en de cursorpijl vallen stil. De stilte duurt wel erg lang.
“Hallo helpdeskboy, bent u daar nog, kunt u mij even uitleggen wat er gebeurd, ik wil er wel wat van leren hoor?”
“Nou meneer, uw instellingen staan niet goed. U hebt ook een verouderd besturingssysteem en Internet Explorer kan daar niet mee overweg. Verder conflicteert uw Acrobat Reader met een andere PDF reader, die meegekomen is met de laatste patch.”

Mijn hersenen verwerken de nieuwe informatie. Even overweeg ik een andere hulplijn in te zetten. Maar ach, verdorie, dat kan niet, mijn toestel is immers al bezet. Aan de andere kant van mijn kantoor hoor ik een collega luid grinniken. Leedvermaak of herkenning?
Ik antwoord de helpdeskboy: “U stuurt mij werkelijk waar van de regen in de drup. Ik vraag alleen maar waarom mijn PC zo traag werkt en vervolgens wordt mijn PC seniel verklaart en ervan beticht dat hij zich inlaat met applicaties van slecht allooi. Daar kan die PC niets aan doen hoor?.”

“Wat zegt u, voor dit soort kwesties moet ik bij een andere afdeling zijn? Maar dit is toch de helpdesklijn? O, daar gaat u niet over? Bij wie moet ik dan zijn om mijn PC te begraven? Bij Facilitaire Zaken? Dat meent u? Die komen hem dan ophalen? En dan gaat ie naar afdeling EHBPC voor een acute digitale transplantatie. Dat vind ik nou niet bepaald klantvriendelijk. Ik zou graag als klant wat meer easy geholpen willen worden. Een beetje klanteasy zal ik maar zeggen. Dat zou ook een stuk beter zijn voor uw klandizie. O, u hebt al genoeg klanten. Nou tot volgende week dan maar weer, dag.” In mijn oor klinkt irritant: “Tuut, tuut, tuut …” De helpdeskboy is alweer op weg naar een nieuwe klus. En ik, ik bel Facilitaire Zaken.

Mien redder in nood

Ook gepubliceerd op website Gek op Klanten

Off the record

We deleten elkaar voortdurend off the record met reset buttons en backspace clicks. Tijdens het lijndansen rangschikken we al dan niet alfabetisch of chronologisch letters en cijfers bottom up of top down. Punt, komma, apestaart. Monitors vertellen ons dat servers niet te vinden zijn. Smash! Zelfs screenshots helpen niet. Wat een verslaving! Is online wel zo fijn?

Zonder spatiebalk komen we niet eens over de brug, laat staan dat we met een stok over het rek te jagen zijn. Mattee! Excel! Ik houd het dan maar even bij shift zonder control. Er is immers altijd werk aan de winkel. Ook aan de tab. No escape, control alt delete!

Wie weet op het world wide web, wie, wat, waar, wanneer en waarom? Via zoekhokken smeken we schreefloos, vet en kapitaal om wegbewijzering. Routeplanners, sitemaps, netwerken en pulldown menu's ontwarren zelden het web. Helptafels laten verstek gaan. Op help volgt zelden hulp. Fuck FAQ!

Veelgestelde vragen geven geen antwoord. Manuele manualtherapie is welkom! Tevergeefs gegeven commando's laten ons verdwalen. We zien door de vele spaties het blauwe bos van dos niet meer. Zoeken ons suf in een draadloos web. Desoriëntatie alom.

Enter … enter … enter, bandpiraten pogen met polyfoon vertoon de wind uit onze vensters te blazen. Windowkillerapplicaties bestaan helaas nog niet. Alles komt tegenwoordig zo maar binnen. Be aware!!! Alle roze worst filters ten spijt … vurige wallen helpen niet meer. Het paard van Troje blijft buiten. The spy who loved us, was never there!

Wakende systeemwachten hebben vaak woorden over bewaking van wachtwoorden. Sommige systeemwachten passen pas op gepaste paswoorden, als op de pas, pas op de plaats gemaakt wordt door users. Als users vervolgens usernamen te pas en te onpas gebruiken om in te loggen op logge inlogsystemen gaat de online lol er snel af. Wrong username.

Als ware spacecowboys dolen we rond in een woestenij van virtuele verlatenheid. We gaan keihard realtime, pageup, pagedown, home, back to the future. Ik scroll nog maar eens goed achter mijn oor met mijn onwillige muis. Het toetsenbord ondergedompeld in koffie en kruim. Nee, even off the record … online is niet altijd fijn!