Ik heb het nog nooit eerder gedaan, sokken stoppen voor de deur. Wat dat betreft ben ik nog een maagd. Maar eens moet de eerste keer zijn. Ik heb dus mijn stoute schoenen aangetrokken en witte sokken, uiteraard. Verder draag ik een korte broek, het is best wel warm en dan mag het, ook van mij, en een geblokte blouse met korte mouwen. Ja, ja, ik weet het lieve mensen, stippeltjes is de nieuwe mode, maar daar doe ik dus niet aan mee. Dat is voor andere maagden. Maagden van dertien en veertien. Weet ik veel. Mannelijk of vrouwelijk. Dat maakt niet uit. Zolang het maar blouses met stippeltjes zijn. Dat luistert namelijk nauw. Voor maagden van dertien en veertien.
Ik pak de handleiding erbij en sla die open op pagina twee.
1. Kies je garen. Niet zo moeilijk. Het zijn zwarte sokken dus ik kies voor wit. Dan kan ik in ieder geval zien wat ik doe. Niemand die mijn sokken zal zien, toch?
2. Doe de draad in de stopnaald. Stopnaald? Ik wil geen stopnaald. Ik wil een naald die doorgaat. Wat een rare naam. Draai een knoop in het uiteinde van de draad. Done. Tot zover is het allemaal niet zo moeilijk te volgen.
3. Stop een stopei of maasbal in je sok. Wat? Hoe weten die mensen van de handleiding dat ik uit Limburg kom? Ongelofelijk. Maar hoe fiks ik dat, een maasbal in mijn sok? Ik kies toch maar voor het stopei. Ben toch al aan de dunne. Ehhh … aan het dunne garen. Waar heb ik het nu gelaten? Dat stopei? Kwijt. Dan maar een gloeilamp. Voorzichtig, heel voorzichtig doe ik de gloeilamp in de sok.
4. Knip alle rafelige eindjes weg. Bah. Met enig dedain pak ik mijn schaar en ontdoe de sok van rafelige randjes. De zwarte schaamhaartjes vallen naast me op de grond.
5. Prik de naald aan de ene kant van het gat door de sok. Maak één grote rijgsteek naar de overkant van het gat. Als ik dat maar haal? Maatje 45. Dat wordt lastig.
6. Herhaal je streken. Ha, ha. Niet zo moeilijk. Ha, ha!
De buurman komt langs en vraagt wat ik in hemelsnaam aan het doen ben.
Aan het stoppen buurman. Mijn sokken. Weer eens wat anders dan soppen. Ha, ha. Voor de deur ja. Wel zo gezellig toch? Kan ik nog eens een praatje maken. Biertje? Ik sta heel even op van mijn blauwe kratje en trek er een flesje uit. Ik overhandig de buurman het biertje en ga weer op mijn blauwe kratje zitten. Stoïcijns ga ik verder met het lezen van de handleiding. Punt 7. De buurman kijkt me nieuwsgierig aan.
7. Naai nu haaks op je rijgsteken. Bah, bah. Dit is het meest lastige stukje. Dwars naaien is nieuw voor mij. Ik ga op en neer door mijn zojuist geregen rijgsteken heen. Heel voorzichtig. Het is een precaire zaak. Ik maak een nieuw stofje aan dat de sok vult. E voilà. Klaar is Kees. Ik houd de sok in de lucht.
De buurman kijkt me vol bewondering aan.
Ik stop sokken voor de deur. Hoe zalig is dat? Zonnetje in mijn gezicht. Biertje bij de hand. Ontmaagding kan zo heerlijk zijn. Voor alles is een eerste keer. Biertje nog, buurman?
Inzending schrijfwedstrijd juni 2016 op ColumnX. Op basis van priming een verhaal schrijven. Oftewel associatief schrijven met de 'primer': Sokken stoppen.
Posts tonen met het label buurman. Alle posts tonen
Posts tonen met het label buurman. Alle posts tonen
23-06-2016
31-05-2016
120 Woorden Mei 2016
120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.
Chicago (02-05-2016) (Themawoord: Getto)
Op een koude grijze ochtend in Chicago wordt een kleine jongen geboren. Niemand die het weten mag. In een luxe appartement op verdieping driehonderdtwaalf van een wolkenkrabber, hoog boven de wolken. Hoog boven de wolken waar de wereld grenzeloos is. Maar niet voor de kleine jongen. Ook al ontbreekt het hem aan niets. De wereld is niet klaar voor hem. Zittend, liggend, op en tegen het rode pluche wordt hij langzaam klaargestoomd in het diepste geheim. Samen met tientallen andere kleine rijke ‘boefjes’. Ze mogen eigenlijk niet zo genoemd. De keuken denkt daar anders over. De kleine lorden moeten nog veel leren. Hun mamma’s zullen ze nooit kennen. De kleine jongetjes kijken reikhalzend hun ogen uit. Geblinddoekt in een getto.
Gettolac (04-05-2016) (Themawoord: Getto)
Ik sta voor het stoplicht van 2300 Southern Boulevard, Bronx, NY 10460. Naast me staat een… ja, een wat is het nu precies? Het is roze, lang, vier wielen en het trilt en bonkt als een pletmachine; wals heet dat geloof ik, waarmee ze wegen asfalteren. Achter het stuur een donker typje met rastahaar en een hele grote sigaar in zijn mond. Zijn hoofd schudt afwisselend naar voren en naar achteren op muziek die ik maar moeilijk kan definiëren. Zijn arm vol plaatjes hangt nonchalant uit het raam en klopt mee op de maat van de muziek op de gele autodeur. Ja, die is geel gespoten. Als enige deur. Zoet geel. Het licht springt op groen. Weg is de gettolac!
Molly en Dolly (10-05-2016) (Themawoord: Schutting)
Take five. Molly is er helemaal klaar voor. Nu Dolly nog. Bloot moeten ze. Helemaal bloot. Voor de camera en voor de micro. Als dat maar goed gaat.
De hele filmset is uitgelopen. Dit moet het hoogtepunt worden. In de zuiderhoek staat een nerveus meisje met blauwe aders op haar armen en benen. Waar blijft nu fucking Dolly? Molly probeert haar stem wat te smeren. Deze scene is cruciaal voor het slagen van de film. En dat beseft Molly maar al te goed.
Ze hangt wat tegen de schutting, maar van Dolly is nog geen spoor te zien. Zou ze plankenkoorts hebben? Of beter gezegd schuttingkoorts? Nee, dat is meer iets voor Rijk, of Sylvia. Gooien met kristal dan maar.
Gat in de schutting (10-05-2016) (Themawoord: Schutting)
Er zit een gat in de schutting. En voor dat gat verschijnt regelmatig een oog. En ik weet van wie dat oog is. Van de vieze geile buurman. Wat nu?
Ik bespreek het met mijn medestudenten. Ze geloven me niet. Ik vraag hen heel simpel. Hou het maar eens in de gaten? En ja hoor. Ook zij zien het glurend oog. Van de vieze geile buurman. We bedenken een plan. We lachen ons suf. Dit is meesterlijk.
Wie voert het plan uit? Met z’n allen dan maar. Ik mag naar de Bruna. We knippen de geilste blote vrouw uit het pornoblaadje. Hangen het aan een ijzerdraadje en bevestigen het voor het gat. Het gat van de geile vieze buurman. Lachen!
Haddock schuttingtaal (13-05-2016) (Themawoord: Schutting)
Leeswijzer: hardop voorlezen, duidelijk articuleren, in een keer doorlezen, zonder te aarzelen, bij voorkeur voor een spiegel.
Aardappelluis, achterkleinzoon van een geplukte gier, Appenijns kropmens, bepluimde kannibaal, beulshond, bij alle haartjes de snor van Plekszy-Gladz, bij de baard van de profeet, blikslager, bommen en granaten, bulldozer, cataclysme, cyclotron, dekselse kwajongen, dios de mi vida, diplodokus, donderboms knuppelfenomeen, drogelever, druifluis, Ersatz-kameel, gifmenger, hangsnor, heikneuter, invertebraat, jandorie, kolokwint, kropdrager, krulparasiet, kwijlwortel, loerak, lompe griezel, lorejas, mameloek, melkmuil, mislukte acrobaat, niksnut, nogaspekulant, olieboer, ondier, ongeluksmens, ouwe knotwilg, pekelharing, planetenzwerver, potverpillepap, raketpiraat, rare kwistenbiebel, rolaap, schele kaalkop, slangebijter, sneeuwvreter, strotgrondel, stuk Beethoven, tapijtenventer, trompetneus, Turkse muts, uilskuiken, uitgedroogde mummie, verduivelde klapsigaret, vierpootaugurk, vliegende doodskist, vuig wrattenzwijn, wafelijzer, wandelende seinpaal, waterdrinker, zandvlooi, zeekomkommer, zwaarmoedige muis.
Onder de mantel (19-05-2016) (Themawoord: Mantel)
Hij is amper zichtbaar. Ook al draagt ie de kleur rood. Het liefst zou hij nog minder zichtbaar willen zijn. Maar rood moet ie dragen. Dat is nu eenmaal zo afgesproken. Het hele jaar? Het hele jaar. Overal? Overal. Een groot dilemma. Rood komt op je af. En dat weet de man. De man die veel liever blauw draagt. Wijkend. Wat een straf.
Onder de mat of onder de gordel, dat is nog tot daaraantoe. Maar onder de mantel? Dat kan echt niet. Niet met kleine kinderen erbij. Viespeuk. Alleen de gedachte al. Maar hij kan het niet bedwingen. Waar moet hij anders zijn handen laten? Hij heeft werkelijk waar geen idee. Op zijn rug dan maar. De beste oplossing.
Mantelen (19-05-2016) (Themawoord: Mantel)
Wie kent het niet? Iedereen doet het. Mantelen. Kijk maar eens goed om je heen. Maar waar vindt het zijn oorsprong? In de natuur natuurlijk. Zoals alles zijn oorsprong vindt in de natuur.
Je moet er niet te veel bij nadenken. Mantelen moet je doen. Net als kantelen. Hoewel? Het hangt er vanaf waar je de klemtoon legt. Bij mantelen is dat net zo. Bij manteelballen wordt het alleen wat moeilijk. Ik dwaal af.
We mantelen dus allemaal. Ik heb het zelf voor het eerst gezien bij een buizerd. Hij sloeg zijn vleugels om zijn juist gevangen prooi heen. Herkenbaar toch? Wie doet het niet? Mantelen? De vleugels om iemand heen slaan? Uit bescherming, angst of gewoon uit liefde. Onvoorwaardelijk.
Zakpijp (19-05-2016) (Themawoord: Mantel)
Je zult het maar zijn? Een zakpijp, een manteldier. Je leeft op, in en door water. Douchen hoeft niet. Naaktzwemmen mag. Niemand die het ruikt of ziet. Dag in dag uit pomp je water door je lijf? Dat is toch geen leven? Het slaat voortdurend op maag, darm en hart. Om over de blaas maar niet te spreken. Gewoon laten lopen zeg ik dan.
Maar dan die onderverdeling. Samengebracht met gewervelden en schedellozen in de stam van chordadieren. Met de eerste kan ik nog leven, maar met schedellozen? Domme dieren. Waar laten ze hun hersens? In ballen of borsten? Ach, laat mij maar lekker zuigen, met mijn kieuwkorf voedsel filteren. Dat maakt mij gelukkig, gelijk een koe zijn gras pruimt.
Mantelrock (20-05-2016) (Themawoord: Mantel)
Met haar grote lange staart maakt ze de dansvloer onveilig. Zeepaardjes doen haasje over en worden al snel amechtig. Het waterballet kan de aanwezige zoenvisjes amper bekoren. Zij houden veel meer van mantelrock.
DJ Poliep bakt er niet veel van. De dansvloer blijft lange tijd leeg. De muziek van Händel is dan ook geen slimme keus. Het loopt van geen meter. Douwe Bob probeert het nog even met een ballad. I love you. Knipoog. Maar ook daar worden de zoenvisjes warm noch koud van.
Waarom geen mantelrock? Wacht. Daar is ze. Zwoel betreedt ze de vloer, dressed up als Lady Gaga. Marilyn Mantelrog in strakke rode mantelrok. Ze slaat haar grote vinnen open en flirt met DJ Poliep. Let’s dance!
Geen stuiver voor handen (23-05-2016) (Themawoord: Stuiver)
Het is weer zover. Moeders, vaders ze houden hun hart vast. Niet allemaal, maar toch veel. Veel te veel. De rugzak van de kindjes is gevuld. Tot aan de rand. Maar dit keer niet met brood en boeken. Stoer kijken ze uit hun ogen. Vooral de jongens. De meisjes vinden het maar eng. Ze verzamelen om de hoek van de hoofdstraat. Daar worden ze niet zo gezien. Wel zo handig.
Eerst wordt het wapenarsenaal bekeken. Ruim voldoende om een kleine oorlog te starten. De boys gaan op pad. Het miezert een klein beetje. Maar daar geven ze niets om. Gewoon de kraag wat meer omhoog gestoken. De brillenglazen beslaan. Het lont aangestoken. Veel te kort. Dag hand. Geen stuiver over.
Butken (24-05-2016) (Themawoord: Stuiver)
Niet te verwarren met dukken. Men neme een but (paaltje van hout), pakweg vijf deelnemers (allen in het bezit van een paar stuivers) en even zoveel stenen als deelnemers.
Plaats het paaltje op de grond. Alle deelnemers leggen een stuiver op het paaltje. Om de beurt proberen de deelnemers het paaltje omver te gooien. De stuivers met kop boven zijn voor degene die het paaltje omver heeft geworpen. De andere stuivers worden weer op het paaltje gelegd. Iedereen legt er nog een stuiver bij. Nieuwe ronde. De winnaar is degene met de meeste stuivers. Logisch, toch?
Degene die het niet begrijpt mag dukken. Op de rug van de winnaar. Plaats stuiver in mond winnaar, stevig vasthouden en dan dukken maar.
Gouden stuiver (25-05-2016) (Themawoord: Stuiver)
‘Aan de kant! Daar komt ie aan. Bukken, bukken!’
De koplichten van de auto’s beschijnen de paardenrenbaan van Albury. De Uiver maakt een noodlanding. Stoere kompels trekken de vogel vlot. Op naar Melbourne.
‘Ja, daar komt ie. Landen, landen. Nu! Yes!’
Piloot Parmentier loodst zijn vogel naar plek twee in het algemeen klassement. Dankzij de lepe aluminiumconstructie wordt ie eerste in het handicapklassement. We tikken af het jaartal 1934.
Knappe prestatie van de Uiver. Hij laat de Pelikaan, de Adelaar en Uil ver achter zich. Een heilig KLM-vogeltje. Een Sint. Sint Uiver. We noemen hem Gouden Stuiver!
‘Flying Fräulein’ Thea Rasche doet verslag, de enige vrouw die deelnam aan de Melbourne-luchtrace. In december stort de Gouden Stuiver neer. Niemand overleeft.
Verstuiven (26-05-2016) (Themawoord: Stuiver)
Dennenappel is de geur die ik mij herinner zodra ik de deur opentrek van een toilet langs de linksrheinische snelweg in Duitsland. Een spontane reactie van mijn hersenen op de prikkel die via mijn neus linea recta doorschiet naar de bovenkamer. Ik ruik pis. Dikke zure pis.
Met grote walging laat ik mijn broek zakken. Die mag de vloer niet raken. Ik buig lichtjes door de knieën en neem een spreidstand aan. Zoutkristallen op de vloer doen me denken aan de grotten van Han. Het gat van de witgele pot waarin ik moet mikken is poepbruin. Bah.
‘Verstuiven!’ Denk ik vals. Ik grijp mijn verstuiver en knijp het ventiel een klein beetje dicht. Met een brede glimlach spuit ik gier.
Beeldgehak (30-05-2016) (Themawoord: Slager)
Met verbazing kijk ik beurtelings omhoog en omlaag. Ik kan mijn ogen niet geloven. Ze lezen wat ik zie, rapporteren rechtstreeks aan mijn brein. Het netvlies bibbert en probeert datgene wat mijn ogen aanschouwen te bevriezen.
In diverse bovenkamertjes worden de beelden opgeslagen, een voor een. Beginnende hoofdpijn. Twijfel. Te veel deuren die dichtslaan. Verschillende beelden worden de kamertjes ingeduwd. Voorgoed opgesloten? Dat is nog maar de vraag. Ik herinner me situaties waarin veel deuren tegelijk open gingen. Beelden in herinnering vloeien over elkaar heen. Chaos alom.
Op de toonbank zie ik het vlees bewegen. Roze met witte spikkels. Gehakt had ik gevraagd. Half om half. Ik kijk in het gezicht van de slager. Roze met witte spikkels. Ik lach.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.
Chicago (02-05-2016) (Themawoord: Getto)
Op een koude grijze ochtend in Chicago wordt een kleine jongen geboren. Niemand die het weten mag. In een luxe appartement op verdieping driehonderdtwaalf van een wolkenkrabber, hoog boven de wolken. Hoog boven de wolken waar de wereld grenzeloos is. Maar niet voor de kleine jongen. Ook al ontbreekt het hem aan niets. De wereld is niet klaar voor hem. Zittend, liggend, op en tegen het rode pluche wordt hij langzaam klaargestoomd in het diepste geheim. Samen met tientallen andere kleine rijke ‘boefjes’. Ze mogen eigenlijk niet zo genoemd. De keuken denkt daar anders over. De kleine lorden moeten nog veel leren. Hun mamma’s zullen ze nooit kennen. De kleine jongetjes kijken reikhalzend hun ogen uit. Geblinddoekt in een getto.
Gettolac (04-05-2016) (Themawoord: Getto)
Ik sta voor het stoplicht van 2300 Southern Boulevard, Bronx, NY 10460. Naast me staat een… ja, een wat is het nu precies? Het is roze, lang, vier wielen en het trilt en bonkt als een pletmachine; wals heet dat geloof ik, waarmee ze wegen asfalteren. Achter het stuur een donker typje met rastahaar en een hele grote sigaar in zijn mond. Zijn hoofd schudt afwisselend naar voren en naar achteren op muziek die ik maar moeilijk kan definiëren. Zijn arm vol plaatjes hangt nonchalant uit het raam en klopt mee op de maat van de muziek op de gele autodeur. Ja, die is geel gespoten. Als enige deur. Zoet geel. Het licht springt op groen. Weg is de gettolac!
Molly en Dolly (10-05-2016) (Themawoord: Schutting)
Take five. Molly is er helemaal klaar voor. Nu Dolly nog. Bloot moeten ze. Helemaal bloot. Voor de camera en voor de micro. Als dat maar goed gaat.
De hele filmset is uitgelopen. Dit moet het hoogtepunt worden. In de zuiderhoek staat een nerveus meisje met blauwe aders op haar armen en benen. Waar blijft nu fucking Dolly? Molly probeert haar stem wat te smeren. Deze scene is cruciaal voor het slagen van de film. En dat beseft Molly maar al te goed.
Ze hangt wat tegen de schutting, maar van Dolly is nog geen spoor te zien. Zou ze plankenkoorts hebben? Of beter gezegd schuttingkoorts? Nee, dat is meer iets voor Rijk, of Sylvia. Gooien met kristal dan maar.
Gat in de schutting (10-05-2016) (Themawoord: Schutting)
Er zit een gat in de schutting. En voor dat gat verschijnt regelmatig een oog. En ik weet van wie dat oog is. Van de vieze geile buurman. Wat nu?
Ik bespreek het met mijn medestudenten. Ze geloven me niet. Ik vraag hen heel simpel. Hou het maar eens in de gaten? En ja hoor. Ook zij zien het glurend oog. Van de vieze geile buurman. We bedenken een plan. We lachen ons suf. Dit is meesterlijk.
Wie voert het plan uit? Met z’n allen dan maar. Ik mag naar de Bruna. We knippen de geilste blote vrouw uit het pornoblaadje. Hangen het aan een ijzerdraadje en bevestigen het voor het gat. Het gat van de geile vieze buurman. Lachen!
Haddock schuttingtaal (13-05-2016) (Themawoord: Schutting)
Leeswijzer: hardop voorlezen, duidelijk articuleren, in een keer doorlezen, zonder te aarzelen, bij voorkeur voor een spiegel.
Aardappelluis, achterkleinzoon van een geplukte gier, Appenijns kropmens, bepluimde kannibaal, beulshond, bij alle haartjes de snor van Plekszy-Gladz, bij de baard van de profeet, blikslager, bommen en granaten, bulldozer, cataclysme, cyclotron, dekselse kwajongen, dios de mi vida, diplodokus, donderboms knuppelfenomeen, drogelever, druifluis, Ersatz-kameel, gifmenger, hangsnor, heikneuter, invertebraat, jandorie, kolokwint, kropdrager, krulparasiet, kwijlwortel, loerak, lompe griezel, lorejas, mameloek, melkmuil, mislukte acrobaat, niksnut, nogaspekulant, olieboer, ondier, ongeluksmens, ouwe knotwilg, pekelharing, planetenzwerver, potverpillepap, raketpiraat, rare kwistenbiebel, rolaap, schele kaalkop, slangebijter, sneeuwvreter, strotgrondel, stuk Beethoven, tapijtenventer, trompetneus, Turkse muts, uilskuiken, uitgedroogde mummie, verduivelde klapsigaret, vierpootaugurk, vliegende doodskist, vuig wrattenzwijn, wafelijzer, wandelende seinpaal, waterdrinker, zandvlooi, zeekomkommer, zwaarmoedige muis.
Onder de mantel (19-05-2016) (Themawoord: Mantel)
Hij is amper zichtbaar. Ook al draagt ie de kleur rood. Het liefst zou hij nog minder zichtbaar willen zijn. Maar rood moet ie dragen. Dat is nu eenmaal zo afgesproken. Het hele jaar? Het hele jaar. Overal? Overal. Een groot dilemma. Rood komt op je af. En dat weet de man. De man die veel liever blauw draagt. Wijkend. Wat een straf.
Onder de mat of onder de gordel, dat is nog tot daaraantoe. Maar onder de mantel? Dat kan echt niet. Niet met kleine kinderen erbij. Viespeuk. Alleen de gedachte al. Maar hij kan het niet bedwingen. Waar moet hij anders zijn handen laten? Hij heeft werkelijk waar geen idee. Op zijn rug dan maar. De beste oplossing.
Mantelen (19-05-2016) (Themawoord: Mantel)
Wie kent het niet? Iedereen doet het. Mantelen. Kijk maar eens goed om je heen. Maar waar vindt het zijn oorsprong? In de natuur natuurlijk. Zoals alles zijn oorsprong vindt in de natuur.
Je moet er niet te veel bij nadenken. Mantelen moet je doen. Net als kantelen. Hoewel? Het hangt er vanaf waar je de klemtoon legt. Bij mantelen is dat net zo. Bij manteelballen wordt het alleen wat moeilijk. Ik dwaal af.
We mantelen dus allemaal. Ik heb het zelf voor het eerst gezien bij een buizerd. Hij sloeg zijn vleugels om zijn juist gevangen prooi heen. Herkenbaar toch? Wie doet het niet? Mantelen? De vleugels om iemand heen slaan? Uit bescherming, angst of gewoon uit liefde. Onvoorwaardelijk.
Zakpijp (19-05-2016) (Themawoord: Mantel)
Je zult het maar zijn? Een zakpijp, een manteldier. Je leeft op, in en door water. Douchen hoeft niet. Naaktzwemmen mag. Niemand die het ruikt of ziet. Dag in dag uit pomp je water door je lijf? Dat is toch geen leven? Het slaat voortdurend op maag, darm en hart. Om over de blaas maar niet te spreken. Gewoon laten lopen zeg ik dan.
Maar dan die onderverdeling. Samengebracht met gewervelden en schedellozen in de stam van chordadieren. Met de eerste kan ik nog leven, maar met schedellozen? Domme dieren. Waar laten ze hun hersens? In ballen of borsten? Ach, laat mij maar lekker zuigen, met mijn kieuwkorf voedsel filteren. Dat maakt mij gelukkig, gelijk een koe zijn gras pruimt.
Mantelrock (20-05-2016) (Themawoord: Mantel)
Met haar grote lange staart maakt ze de dansvloer onveilig. Zeepaardjes doen haasje over en worden al snel amechtig. Het waterballet kan de aanwezige zoenvisjes amper bekoren. Zij houden veel meer van mantelrock.
DJ Poliep bakt er niet veel van. De dansvloer blijft lange tijd leeg. De muziek van Händel is dan ook geen slimme keus. Het loopt van geen meter. Douwe Bob probeert het nog even met een ballad. I love you. Knipoog. Maar ook daar worden de zoenvisjes warm noch koud van.
Waarom geen mantelrock? Wacht. Daar is ze. Zwoel betreedt ze de vloer, dressed up als Lady Gaga. Marilyn Mantelrog in strakke rode mantelrok. Ze slaat haar grote vinnen open en flirt met DJ Poliep. Let’s dance!
Geen stuiver voor handen (23-05-2016) (Themawoord: Stuiver)
Het is weer zover. Moeders, vaders ze houden hun hart vast. Niet allemaal, maar toch veel. Veel te veel. De rugzak van de kindjes is gevuld. Tot aan de rand. Maar dit keer niet met brood en boeken. Stoer kijken ze uit hun ogen. Vooral de jongens. De meisjes vinden het maar eng. Ze verzamelen om de hoek van de hoofdstraat. Daar worden ze niet zo gezien. Wel zo handig.
Eerst wordt het wapenarsenaal bekeken. Ruim voldoende om een kleine oorlog te starten. De boys gaan op pad. Het miezert een klein beetje. Maar daar geven ze niets om. Gewoon de kraag wat meer omhoog gestoken. De brillenglazen beslaan. Het lont aangestoken. Veel te kort. Dag hand. Geen stuiver over.
Butken (24-05-2016) (Themawoord: Stuiver)
Niet te verwarren met dukken. Men neme een but (paaltje van hout), pakweg vijf deelnemers (allen in het bezit van een paar stuivers) en even zoveel stenen als deelnemers.
Plaats het paaltje op de grond. Alle deelnemers leggen een stuiver op het paaltje. Om de beurt proberen de deelnemers het paaltje omver te gooien. De stuivers met kop boven zijn voor degene die het paaltje omver heeft geworpen. De andere stuivers worden weer op het paaltje gelegd. Iedereen legt er nog een stuiver bij. Nieuwe ronde. De winnaar is degene met de meeste stuivers. Logisch, toch?
Degene die het niet begrijpt mag dukken. Op de rug van de winnaar. Plaats stuiver in mond winnaar, stevig vasthouden en dan dukken maar.
Gouden stuiver (25-05-2016) (Themawoord: Stuiver)
‘Aan de kant! Daar komt ie aan. Bukken, bukken!’
De koplichten van de auto’s beschijnen de paardenrenbaan van Albury. De Uiver maakt een noodlanding. Stoere kompels trekken de vogel vlot. Op naar Melbourne.
‘Ja, daar komt ie. Landen, landen. Nu! Yes!’
Piloot Parmentier loodst zijn vogel naar plek twee in het algemeen klassement. Dankzij de lepe aluminiumconstructie wordt ie eerste in het handicapklassement. We tikken af het jaartal 1934.
Knappe prestatie van de Uiver. Hij laat de Pelikaan, de Adelaar en Uil ver achter zich. Een heilig KLM-vogeltje. Een Sint. Sint Uiver. We noemen hem Gouden Stuiver!
‘Flying Fräulein’ Thea Rasche doet verslag, de enige vrouw die deelnam aan de Melbourne-luchtrace. In december stort de Gouden Stuiver neer. Niemand overleeft.
Verstuiven (26-05-2016) (Themawoord: Stuiver)
Dennenappel is de geur die ik mij herinner zodra ik de deur opentrek van een toilet langs de linksrheinische snelweg in Duitsland. Een spontane reactie van mijn hersenen op de prikkel die via mijn neus linea recta doorschiet naar de bovenkamer. Ik ruik pis. Dikke zure pis.
Met grote walging laat ik mijn broek zakken. Die mag de vloer niet raken. Ik buig lichtjes door de knieën en neem een spreidstand aan. Zoutkristallen op de vloer doen me denken aan de grotten van Han. Het gat van de witgele pot waarin ik moet mikken is poepbruin. Bah.
‘Verstuiven!’ Denk ik vals. Ik grijp mijn verstuiver en knijp het ventiel een klein beetje dicht. Met een brede glimlach spuit ik gier.
Beeldgehak (30-05-2016) (Themawoord: Slager)
Met verbazing kijk ik beurtelings omhoog en omlaag. Ik kan mijn ogen niet geloven. Ze lezen wat ik zie, rapporteren rechtstreeks aan mijn brein. Het netvlies bibbert en probeert datgene wat mijn ogen aanschouwen te bevriezen.
In diverse bovenkamertjes worden de beelden opgeslagen, een voor een. Beginnende hoofdpijn. Twijfel. Te veel deuren die dichtslaan. Verschillende beelden worden de kamertjes ingeduwd. Voorgoed opgesloten? Dat is nog maar de vraag. Ik herinner me situaties waarin veel deuren tegelijk open gingen. Beelden in herinnering vloeien over elkaar heen. Chaos alom.
Op de toonbank zie ik het vlees bewegen. Roze met witte spikkels. Gehakt had ik gevraagd. Half om half. Ik kijk in het gezicht van de slager. Roze met witte spikkels. Ik lach.
16-01-2013
Project Buiten Om (20): Epiloog
Dit is mijn laatste bijdrage aan de verslaggeving rondom de wijkontwikkeling Helmond West. Aan alles komt een eind. In de afgelopen 19 verslagen heb ik telkens geprobeerd te verwoorden wat de impact is geweest van wijkontwikkeling op bewoners en ondernemers in de wijk, gezien vanuit algemeen en persoonlijk belang. Ik heb vooral getracht te schrijven vanuit de beleving en het oogpunt van gedupeerden. Als één van de gedupeerden heb ik zelf mijn huis onteigend zien worden. Door het proces te beschrijven hoopte ik zelf ook troost en antwoorden te vinden voor het verlies. De procesgang rondom de wijkontwikkeling heeft mij diep geraakt. Het is haast onbeschrijfelijk wat het met je doet. Toch ben ik blij dat ik het opgetekend heb. Tot op heden heb ik nog geen optekeningen van ervaringen van lotgenoten rondom onteigening kunnen vinden. Hopelijk biedt mijn schrijven ook anderen, troost, verlichting en inzicht. Geloof me op mijn woord. Je doet het je ergste vijand nog niet aan.
Inmiddels is mijn eigen verhuizing bijna achter de rug. Volle dozen staan in alle ruimtes nog ongeopend te wachten op een nieuwe bestemming. Na drie maanden ploeteren, opknappen en licht verbouwen van de nieuwe woning heb ik geen puf meer. De energie is op. Ongetwijfeld zal de blijdschap ooit wel weer komen maar voorlopig even niet. De eerste vraag die mensen aan je stellen bij onteigening is: “Maar je wordt toch rijkelijk gecompenseerd?” Foute vraag. En laat dat rijkelijk er maar van af. Het gaat namelijk niet om geld maar om geluk. Ik ben een geweldig mooie plek kwijtgeraakt aan het algemeen belang. Offers moeten er gebracht worden. Dat is begrijpelijk. Maar dan behoor je ook voldoende gecompenseerd te worden. Via Nederlandse wetgeving is compensatie vastgelegd in verouderde financiële regelingen met een vastgesteld minimum. Ik mag er economisch niet op achteruit gaan. Ongeacht de huidige economische crisis. Wat echter niet gecompenseerd wordt is emotie, angst, kwaadheid, teleurstelling, verdriet en bijbehorende onmacht. Dat is namelijk onmetelijk. Letterlijk en figuurlijk. Ook verloren tijd wordt niet gecompenseerd.
De wet voorziet niet in compensatie van investeringen in tijd. Het zoeken van een nieuw huis (drie jaar lang Funda volgen); het bezichtigen van huizen (in mijn geval zeven), het afspraken maken met makelaars en huiseigenaren; de onderhandelingen en afspraken rondom de financiën (bank, hypotheekverstrekkers, verzekeraars, notaris); de vele gesprekken met de onteigeningsmakelaar en grondaankoper van de gemeente, maar liefst zeven ontmoetingen; de tijd die vrijgemaakt moet worden voor de vele keuzes, regelingen, uitvoeringen rondom de schoonmaak, lichte verbouwingen, inrichting. De vele bezoeken aan winkels en bouwmarkten; het beroep doen op tijd van familie, vrienden en kennissen. Het wordt niet gecompenseerd. Echt niet.
Wat het nog erger maakt is dat er geen of nauwelijks mededogen en inlevingsvermogen te vinden is bij de algemeen belanghebbenden, lees gemeente, woningbouwvereniging en diverse wijkorganen. Er wordt door hen zoveel mogelijk gehoord, gezien en gezwegen. Behalve als het algemeen belang gediend moet worden. Overigens niet te verwarren met het persoonlijk belang van juist diegenen die het algemeen belang dienen. Dan wordt er plots gestreden met het mes op tafel en gepocht met jarenlange ervaringsdeskundigheid. “Nee meneer, ik kan u garanderen dat u bij de rechter geen enkele kans maakt”. Hoe vals, want dat is lang niet altijd waar. Hoe vals ook dat eigenlijk lang van te voren al vast staat wat jouw onteigende huis maximaal mag kosten. Door onervarenheid, ik heb onteigening nog nooit meegemaakt, zie ik pas veel later in dat de gesprekken die met mij aan tafel gevoerd worden inclusief de uitkomst van die gesprekken, door mijn eigen onteigeningsmakelaar samen met de onteigeningsmakelaar van de gemeente en de grondaankoper van de gemeente van te voren bepaald zijn. Dan helpt verdieping in Harvard-onderhandelingstechniek en het bepalen van een BAZO (beste alternatief zonder overeenkomst) ook niet meer.
Het maximale compensatiebedrag voor mijn woning is allang vastgesteld door de hoogte van het bedrag van de eerste woning die onteigend is, nu zo’n twee jaar geleden. Dat bedrag is de maatstaf van het bedrag van alle woningen die daarna nog onteigend moeten worden. De zeven emotioneel zware en vervelende gesprekken die ik als gedupeerde heb moeten doorstaan waren achteraf gezien dus eigenlijk helemaal niet nodig geweest. Het in overleg met mijn onteigeningsmakelaar door mij gewenste bedrag is nagenoeg toegekend door de gemeente. Moegestreden had ik niet meer de puf om tot het puntje te gaan. De grondaankoper lacht in zijn vuistje. Hij liet tijdens het laatste gesprek terloops ontvallen dat hij voor de gemeente goed onderhandeld had bij de aankoop van het eerst onteigende huis. Het zij zo.
Ik neem nu afscheid van een mooie wijk. Helmond West. Een wijk die het verdient om voor de eeuwigheid te blijven bestaan en voor altijd zichzelf te blijven. Zichzelf inclusief alle vernieuwingen en ontwikkelingen. Ik neem ook afscheid van mijn mooie straat, de Itterestraat en haar bewoners. Van oude inmiddels verhuisde buren en buurtgenoten. Het lief en leed dat we samen gedeeld hebben. Een warm hart draag ik ze toe. Zo ook mijn drie oude buurmannen, die onverwacht en kort na elkaar in drie jaar tijd zijn overleden. Aan hen draag ik mijn columns Project Buiten Om op. Home is where the heart is.
Mien
Inmiddels is mijn eigen verhuizing bijna achter de rug. Volle dozen staan in alle ruimtes nog ongeopend te wachten op een nieuwe bestemming. Na drie maanden ploeteren, opknappen en licht verbouwen van de nieuwe woning heb ik geen puf meer. De energie is op. Ongetwijfeld zal de blijdschap ooit wel weer komen maar voorlopig even niet. De eerste vraag die mensen aan je stellen bij onteigening is: “Maar je wordt toch rijkelijk gecompenseerd?” Foute vraag. En laat dat rijkelijk er maar van af. Het gaat namelijk niet om geld maar om geluk. Ik ben een geweldig mooie plek kwijtgeraakt aan het algemeen belang. Offers moeten er gebracht worden. Dat is begrijpelijk. Maar dan behoor je ook voldoende gecompenseerd te worden. Via Nederlandse wetgeving is compensatie vastgelegd in verouderde financiële regelingen met een vastgesteld minimum. Ik mag er economisch niet op achteruit gaan. Ongeacht de huidige economische crisis. Wat echter niet gecompenseerd wordt is emotie, angst, kwaadheid, teleurstelling, verdriet en bijbehorende onmacht. Dat is namelijk onmetelijk. Letterlijk en figuurlijk. Ook verloren tijd wordt niet gecompenseerd.
De wet voorziet niet in compensatie van investeringen in tijd. Het zoeken van een nieuw huis (drie jaar lang Funda volgen); het bezichtigen van huizen (in mijn geval zeven), het afspraken maken met makelaars en huiseigenaren; de onderhandelingen en afspraken rondom de financiën (bank, hypotheekverstrekkers, verzekeraars, notaris); de vele gesprekken met de onteigeningsmakelaar en grondaankoper van de gemeente, maar liefst zeven ontmoetingen; de tijd die vrijgemaakt moet worden voor de vele keuzes, regelingen, uitvoeringen rondom de schoonmaak, lichte verbouwingen, inrichting. De vele bezoeken aan winkels en bouwmarkten; het beroep doen op tijd van familie, vrienden en kennissen. Het wordt niet gecompenseerd. Echt niet.
Wat het nog erger maakt is dat er geen of nauwelijks mededogen en inlevingsvermogen te vinden is bij de algemeen belanghebbenden, lees gemeente, woningbouwvereniging en diverse wijkorganen. Er wordt door hen zoveel mogelijk gehoord, gezien en gezwegen. Behalve als het algemeen belang gediend moet worden. Overigens niet te verwarren met het persoonlijk belang van juist diegenen die het algemeen belang dienen. Dan wordt er plots gestreden met het mes op tafel en gepocht met jarenlange ervaringsdeskundigheid. “Nee meneer, ik kan u garanderen dat u bij de rechter geen enkele kans maakt”. Hoe vals, want dat is lang niet altijd waar. Hoe vals ook dat eigenlijk lang van te voren al vast staat wat jouw onteigende huis maximaal mag kosten. Door onervarenheid, ik heb onteigening nog nooit meegemaakt, zie ik pas veel later in dat de gesprekken die met mij aan tafel gevoerd worden inclusief de uitkomst van die gesprekken, door mijn eigen onteigeningsmakelaar samen met de onteigeningsmakelaar van de gemeente en de grondaankoper van de gemeente van te voren bepaald zijn. Dan helpt verdieping in Harvard-onderhandelingstechniek en het bepalen van een BAZO (beste alternatief zonder overeenkomst) ook niet meer.
Het maximale compensatiebedrag voor mijn woning is allang vastgesteld door de hoogte van het bedrag van de eerste woning die onteigend is, nu zo’n twee jaar geleden. Dat bedrag is de maatstaf van het bedrag van alle woningen die daarna nog onteigend moeten worden. De zeven emotioneel zware en vervelende gesprekken die ik als gedupeerde heb moeten doorstaan waren achteraf gezien dus eigenlijk helemaal niet nodig geweest. Het in overleg met mijn onteigeningsmakelaar door mij gewenste bedrag is nagenoeg toegekend door de gemeente. Moegestreden had ik niet meer de puf om tot het puntje te gaan. De grondaankoper lacht in zijn vuistje. Hij liet tijdens het laatste gesprek terloops ontvallen dat hij voor de gemeente goed onderhandeld had bij de aankoop van het eerst onteigende huis. Het zij zo.
Ik neem nu afscheid van een mooie wijk. Helmond West. Een wijk die het verdient om voor de eeuwigheid te blijven bestaan en voor altijd zichzelf te blijven. Zichzelf inclusief alle vernieuwingen en ontwikkelingen. Ik neem ook afscheid van mijn mooie straat, de Itterestraat en haar bewoners. Van oude inmiddels verhuisde buren en buurtgenoten. Het lief en leed dat we samen gedeeld hebben. Een warm hart draag ik ze toe. Zo ook mijn drie oude buurmannen, die onverwacht en kort na elkaar in drie jaar tijd zijn overleden. Aan hen draag ik mijn columns Project Buiten Om op. Home is where the heart is.
Mien
Abonneren op:
Posts (Atom)