Een zwaar dressoir en dito tafel, eiken gefineerd. Perzisch kleed, met witgele touwtjes aan het eind. Echt. Maar niet uit Perzië. Keurmerk aan de onderkant. Een tv die flink wat ruimte inneemt. En niet alleen fysiek. Een klein mens kan zich erin verstoppen. Afstandsbediening, zo groot als een iPad. Op het dressoir, twee grote vazen, Romeins motief, van gips, zwart geschilderd. Aan de muur een drie eenheid, Jezus, Maria en Jozef, en profiel in oranjebruin blikkoper. Een glazen stolp op een driehoekig plankje, hoog in de hoek. Onder de stolp, Maria en kindje Jezus. Maria in blauwrode mantel, vroom, heel vroom kijkend, omlaag, neer op de grote tafel.
In de hoek van de kamer, staand op drie in elkaar geschoven kleine bijzettafeltjes, een te grote schemerlamp, bestaand uit een in strak doek gevouwen vaalgele lampenkap, afgezet met kleine franjes en een metalen standaard in koperkleur, met aan de voet, zittend op een rots, een kleine Griekse god, Hercules, leunend op een lange kromgebogen drietandvork.
Ik kijk naar de kleine bruine sleuteltjes, die half uit de deurtjes van het dressoir steken. Daar liggen ze. Achter een van de kleine deurtjes, in een oude ronde blikken trommel met bloemmotief. De Nutsen, die niemand lust, oud, taai, gedateerd, net als opa en oma. Maar ze zijn wel lief. Opa tenminste, zwijgend zittend in een grote fauteuil, met tevreden glimlach op zijn mond. Een mond die in de linkerhoek een Hofnar bolknak draagt. Hij geeft me een knipoog, met zijn goede oog. Zijn glazen oog tuurt kaal en koud de ruimte in. Een leven trekt voorbij.
Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Een lampenkap met franje (13-02-2017)
Posts tonen met het label sigaar. Alle posts tonen
Posts tonen met het label sigaar. Alle posts tonen
07-03-2017
28-02-2017
120 Woorden Februari 2017
120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.
In de maling nemen (02-02-2017) (Themawoord: Maling)
Een bijzonder fenomeen, beter bekend als malingeren, men eert de maling. Het komt in alle vakgebieden voor. Zowel in geschiedenis als aardrijkskunde, in psychologie en filosofie, wiskunde en economie, architectuur en kunst. Goed te herkennen aan ingehouden dan wel uitbundige glimlachen. Van neusvleugel tot neusvleugel, van oor tot oor. Maar ook herkenbaar aan ongegeneerd schaterlachen of proesten.
Interessant zijn de verborgen malingen. De ogenschijnlijk verborgen glim- en schaterlachen. Meestal verstopt in huilbuien en tranendalen. Moeilijk te detecteren. Waak voor deze placeboplayers. Schijn bedriegt. Achter deze glim- en huilbuien gaan vaak bizarre drama’s schuil. Het ultieme voorbeeld is het schilderij ‘Zigeunerjongetje met traan’. Eenmaal in de ban laat het u niet meer los. Malingeren, prima. Maar hoedt u voor het zigeunerjongetje!
Dokter Rossi helpt zijn pa (02-02-2017) (Themawoord: Maling)
Dokter Ross Malinger, woonachtig in een prachtige buitenwijk van Beverly Hills, belt naar de radiopsychiater Johnny Denver. Deze voert sinds kort een praktijk in Seattle.
Met Johnny.
Hoi, Rossi hier. Ik heb een spoedgevalletje.
Een spoedgevalletje, midden in de nacht?
Ja, midden in de nacht.
Kon je niet slapen?
Nee, ik lig weer eens slapeloos te woelen.
Vertel.
Mijn vader zoekt een vriendin.
Oh?
Maar hij durft niemand te bellen.
Oh, dat lossen we eenvoudig op.
Hoe dan?
Ik breng hem in contact met Ryan.
Ryan? Mc Ryan?
Yep.
Dat vind ik tof.
Wanneer?
In de komende aflevering.
Wauw. Ik ga luisteren.
Heb je een telefoonnummer voor mij?
Jazeker, heb je een pen bij de hand?
Yep.
90210.
90210?
Yep.
Skivoorval (06-02-2017) (Themawoord: Ivoor)
In december is het erg knus in de bergen van het Alpengebied. Mits er voldoende sneeuw ligt. De opwarming van de aarde laat ook daar zijn sporen na. Sporen die niet te traceren zijn omdat ze eenvoudigweg niet te detecteren zijn. Er ligt immers geen sneeuw.
In februari is dat anders. De kans op sneeuwval is beduidend hoger. Aan de hand van het aantal skivoorvallen en gipsvluchten wordt doorgerekend hoe hard de aarde opwarmt in het Alpengebied. Zowel de af- als omzet wordt mede bepaald door de afname van Obstler en Kaiserschmarren en de gasvorming erna. Statistieken tonen aan dat in Oostenrijk het CO2-gehalte evenretig toeneemt. Heet dus. In Frankrijk en Zwitserland veel minder. Grotere pistes weliswaar, maar minder gezellig.
Komnivoor (06-02-2017) (Themawoord: Ivoor)
In de binnenlanden van Brazilië is ie onlangs ontdekt, de komnivoor. Een vreemd specimen. De onderzoekers zijn verbaasd dat Charly Darwin deze soort niet eerder heeft ontdekt. De komnivoor vertegenwoordigt zowel de herbi-, carni- als de omnivoor. Hij nuttigt zijn eten bij voorkeur uit een kom. Hij? Ja, hij. Een zij is nog niet gevonden.
Zij komt niet voor. Vooralsnog niet. Zij moet wel bestaan. Want zonder vrouwelijke komnivoor geen mannelijke komnivoor, aldus Pedro Aldoormaarachter. Ja, zo heet toevallig de leider van het onderzoeksteam. Naarstig is het team nog op zoek naar het vrouwtje.
Geen komkommer en kwel. Met het kommetje van de komnivoor proberen ze het vrouwtje te lokken. Succes verzekerd. Het is een kommetje naar de laatste komnivorenmode.
Kus van ivoor (06-02-2017) (Themawoord: Ivoor)
Het is heet op het strand. Nochtans is het hartje winter. Voor een blanke is het edoch heet. Voor de lokale bevolking niet. En toch. Ze krijgen het nu langzaam ook heet. Vooral onder de voeten.
Sommigen staan al uren te popelen om een vakje naar voren of opzij te mogen. Liefst een paar. Bij voorkeur diagonaal. Van de ene naar de andere rand. In dat geval zouden ze de speler het liefst willen kussen.
Een ivoren kus wordt het dan. Vanuit de loper of de toren, het paard met zijn rare sprongen of nee, het liefst vanuit de koningin. Wit noch zwart wordt in het spel gespaard. De dans rondom de koning komt tot een hoogtepunt. Via ingenieus pionnenspel.
Bivoorbeeldig (08-02-2017) (Themawoord: Ivoor)
Vandaag heb ik er een voor het eerst ontmoet. Een voorbeeldig bivoorbeeld. Ze bestaan dus echt. Ik doel hier dus op eigen ervaring. Ik geloof de pers namelijk niet meer. In ieder geval niet langer op hun woord. Ja, ik weet het. Het is eigenlijk best bederfelijk. Dat je media en journalistiek niet meer op hun woord kan vertrouwen.
Daarom ben ik blij met de ontmoeting van het voorbeeldige bivoorbeeld. Want onder ons gezegd, laten we eerlijk zijn, ieder mens van ons draagt meerdere kanten in zich. Net als het nieuws. Een vrouwelijke en een mannelijke. Waar val je dan uiteindelijk voor, bij de ander? Op welke zijde? Haar mannelijke of zijn vrouwelijke? Nooit over nagedacht. Toch eens even doen.
Strandjutten op Schiermonnikoog (09-02-2017) (Themawoord: Ivoor)
De buit vandaag is gigantisch en uitzonderlijk. Vooral bijzondere schelpen, noten en nog wat aanverwante zaken langs het strand van Schiermonnikoog. Fasten your seatbells, here we go.
Een slanke noordhoren, een otterschelp, een jeneverkruik, een barnsteen, een potvistand, een doubleur van een gedoornde hartschelp, een oorbeen van een zadelrob, een Japanse oester, een borstwervel van een rendier, een paardenoogboon, handjevol eieren van de gewone zeekat, een dode capreolus capreolus, een ivoornoot, een harnasmannetje en een fluwelen zwemkrab.
Gevonden langs de eblijn tussen paal 5 en 12. Ik ben er nog van ondersteboven. Vreemd voor een echte Schiermonnikoger. En nee, ik heet niet Shrek. Ik neem waar, schier met mijn monniksogen. Ik draag altijd strandsandalen. Want zee die moet je voelen.
Tien over de rooie met ballen van ivoor (11-02-2017) (Themawoord: Ivoor)
Het is druk in de kroeg en de mannen druipen een voor een binnen. In hun hand dragen ze een langwerpige tas van een meter. Ze begroeten elkaar droog. Met een klein knikje en een snelle hand. Hangen daarna hun jas op, trekken hun portemonnee en gooien een euro in hun spaarbakvak. Voor het jaarlijkse uitje. Daarna drinken ze een kopje koffie, thee is voor meiden.
Als iedereen binnen is en een kopje koffie heeft genuttigd kan het spel beginnen. De keus worden in elkaar geschroefd. De toppen blauw bepoeierd. Kalm, zeer kalm. Het is een beheerst gezelschap. De grote afdekplaat wordt van tafel gehaald. Een zee van blauw? Blauw? Waarom niet groen? Tien mannen gaan volledig over de rooie!
Gehoorbelasting (13-02-2017) (Themawoord: Belasting)
Ik weet niet hoeveel decibel er uit de vier boxen stroomt. Veel te veel. Mijn oordopjes werken niet meer, en ook de vorige week speciaal geïsoleerde wand biedt geen soelaas. Ik zal er aan moeten toegeven. Ik kan niet anders.
De gehoorbelasting schaadt iedere vorm van acceptatie en toch kan ik niets doen. Draaiden ze nu maar goede muziek. Dan had ik er misschien vrede mee. Maar nee, hardrock, metal, grunge, ze trekken het allemaal uit de kast.
Drie weken geleden heb ik kennisgemaakt met de nieuwe buren. Ze nodigden me uit voor een bakkie. Tof, dacht ik nog, totdat ik de vier grote boxen in de kamer zag. Nee!
Ik kan nog een ding uitproberen. Mahler 10, maximaal open!
Belastingbandje (14-02-2017) (Themawoord: Belasting)
Nee, geen fout muziekbandje dat goedkope of dure muziek maakt. Geen ‘kind of blue’. Niks jazzy en al helemaal geen rock and roll. Het betreft hier een fameuze banderol.
Geen idee dat ik deze vroeger al veelvuldig spaarde. Vol verlangen keek ik ze toentertijd uit de mond van alle opa’s en stoere vaders die ik onderweg tegenkwam in mijn tot dan nog korte leven.
Favoriet was de Hofnar, hoewel de Velasquez en de Romeo en Juliette ook niet mals waren. Zwaar verteerbaar wellicht voor de gebruiker, voor mij als verwoede spaarder een zege.
Gretig pelde ik de bandjes van de bruine jongens, van de kleine resterende stompjes en voegde ze snel in mijn sigarenbandjesalbum. Nooit geweten dat ik belastingbandjes spaarde.
Titelbelasting (15-02-2017) (Themawoord: Belasting)
Je zult er maar mee belast zijn. Koning, prins, hertog, markies, (burg)graaf, baron, ridder, minister, staatssecretaris, gouverneur, diplomaat (van oorsprong: aangeklede jas), nuntius, ambassadeur, gezant, militair attaché, doctor honoris causa, hoogleraar, ingenieur, doctor, doctorandus, meester, paus, kardinaal, (aarts)bisschop, predikant, (opper)rabbijn, imam, keizer, tsaar, president, generaal, kolonel of admiraal.
Of een ‘nummus’ zijn, anno 66 te Rome, met in goud geslagen tekst, ‘IMP NERO CAESAR AVG P M TR POT P P’, betekenend ‘IMPerator NERO CAESAR AVGustus, Pontifex Maximus, TRIbunicia POTestate, Pater Patriae’, oftewel bevelhebber Nero, caesar/keizer, de verhevene, hogepriester, volkstribuun, vader des vaderlands.
(Romeinse) God weet waar je dan aanbelandt? In een geldbuidel, op de toog, op straat?
Nee, dan liever nog heer of mevrouw (dames weten ook van wanten).
Belast met liefde (19-02-2017) (Themawoord: Belasting)
Een knuffel hier een knuffel daar. De kleine jongen werd overstelpt met liefde. Dat moest ook wel. Vroeg of laat moest hij die liefde teruggeven. Voor wat hoort wat.
Papa en mama hadden beiden liefde gemist. Behalve een bestaansrecht was hen niets meegegeven. Schade. Maar dan op zijn Duits.
Het lijfelijk contact had zich in het kleine manneke vastgezet. Al snel leerde hij de kunsten van het pleasen en het teasen. Hij maakte het iedereen naar de zin. Behalve zichzelf. Die was ie namelijk onderweg kwijtgeraakt. Volledig.
Wie was hij eigenlijk? Buiten een grote brok liefde. Iedereen klampte zich aan hem vast en de kleine man, hij kon alleen maar geven. Knuffels, kusjes, aandacht, humor, geilheid en plezier. Grote liefdesbelasting.
Xutopia (20-02-2017) (Themawoord: Yahtxee) (Het themawoord is foutief geschreven, is later aangepast door de redactie)
Ksutopia. Zo spreek je het uit. De iks in schrijftaal ziet er prachtig uit. Met armen en benen even ver gestrekt. In spreektaal wordt het een ander verhaal.
Bij een iks duikt na de ‘i’ een ‘s’ op. Ksu, ksi, kse, ksa, kso. Of een ‘z’. Kzu, kzi, kze, kza of kzo. En er zijn lezers die in gedachten, of fysiek struikelend, er automatisch nog een ‘i’ voor plaatsen. Om de mooie iks zogezegd meer recht te doen. Iksi, iksu, ikse, iksa, ikso. De ‘s’ wordt dan voor in de mond flink tegen de lippen geperst. De ‘z’ wat zachter midden op de tong.
Een uitzondering vormt het woord ‘yahtxee’. De ‘z’ verdwijnt. Een ‘k’ lijkt hem weg te jagen.
Chinese griepgolf (21-02-2017) (Themawoord: Yahtzee)
Oppassen geblazen. Er komt een nieuwe griepgolf. Een Chinees griepje. Aanvankelijk onschuldig maar uiteindelijk dodelijk. Heren doktoren uit het Nabije Westen hebben de griep inmiddels in kaart gebracht.
Preventieve behandelwijze. Men neme in huis. Een flinke spuit. Nee, geen elf. Maatje tien volstaat. Voldoende sinaasappelsap. Van vers uitgeperste sinaasappels. Ja, het blijft een wondermiddel. De sinaasappels moeten uit Spanje komen, anders werkt het niet. Verder nodig. Dobbelstenen. Zwarte met witte cijfers. Heel belangrijk.
De griep begint met verkoudheid. Daar schuilt de onschuld. Maar let op, het geluid dat de neus produceert is vreemd. Geen ‘hatsjie’, maar ‘yahtzee’. Zodra u dit merkt onmiddellijk naar de huisarts. Sap innemen, dobbelstenen en spuit meenemen. De huisarts verwijst verder. Strikt geheim. Alles komt goed.
Op weg naar Yahtzee (21-02-2017) (Themawoord: Yahtzee)
Pipi, Anika en Tom zitten op het grote balkon van Villa Kakelbont. Ze vervelen zich te pletter. Het is nog vroeg in de ochtend en erg warm. De zomervakantie is vijf weken op dreef en het olijke drietal heeft al ieder vermaak uitgeprobeerd.
‘Laten we naar de Yahtzee varen!’, roept Pipi plots luid.
‘Jat zee?’, antwoordt Anika, ‘wat is dat voor gekke naam?’
‘Ja’, vult Tom aan, ‘en welke zee is dan gejat?’
‘Het is Yahtzee met een Griekse Y en een h. Een klein eilandje in de Middellandse Zee. Vlakbij Cyprus. Een uitvalsbasis voor piraten. Mijn papa zegt dat het er keileuk is. Zijn we weg?
‘Ja, maar hoe dan?’ roepen Tom en Anika in koor.
‘Met onze benen-vlieg-en-vaar-mobiel!’
Spelgenot (21-02-2017) (Themawoord: Yahtzee)
Ik zet alle stukken op tafel. De dam positioneer ik tactisch tussen de witte dame en de zwarte heer. Kunnen ze elkaar voorlopig niet lastig vallen. Ik zit alleen in mijn maag met de vlag. Vlak bij het water neerzetten is niet echt handig. Dan kan ik er straks niet meer door. Misschien in de buurt van de Kalverstraat? Of nee. Lange Poten, natuurlijk, daar zet ik hem neer. Die vinden ze nooit meer. Drie sjoelstenen houd ik even achter de hand. Twee dartpijlen leg ik alvast strijdklaar neer. Niet te dicht bij het pingpongballetje. Dat bijt elkaar. Zal ik nu al de joker inzetten? Goede vraag. Ik vraag het aan de dobbelstenen. Ze gooien zichzelf in de lucht. Yahtzee!
Yahtsie (22-02-2017) (Themawoord: Yahtzee)
Best wel grappig dat een spelletje dobbelen spontaan ontstaat ergens op een bootje op een meertje in Canada. Origineel om het dan ook nog eens ‘Yacht game’ te noemen. De bedenkers dachten echter later, nee, dat bekt niet goed. We noemen het ‘Yahtzee’. Nou, dat leidde aanvankelijk tot grote hoofdbrekens. Totdat niemand meer beter wist.
Tijdens skivakanties, campingbezoek, familieavondjes, zelfs in kroegen, vond dit olijke spel in de jaren tachtig gretig aftrek. Wereldwijd. Voor de Canadezen een goudmijn. ‘Nog een spelletje’, in alle talen, werd een veelgehoorde zin. Verslavend was dit spel dan ook. Zelfs in miniatuur reisverpakking goed te spelen tijdens lange treinreizen. Naar Groningen bijvoorbeeld. Alleen die uitspraak. Die kwam nooit meer goed in Nederland. Het is Yahtsie!
Volle hut (24-02-2017) (Themawoord: Yahtzee)
Ik ga altijd voor een volle hut. Ik ben een gezelschapsdier. Tussen de mensen kom ik goed tot leven. Met dieren heb ik dat minder. Hoewel? Onlangs heb ik nog met koeien geknuffeld. Tijdens onze familiedag. Geweldig. Echt aan te raden. Je wordt er rustig van en het werkt stimulerend op de spijsvertering.
Na een flink familieontbijt kom je na het koeien knuffelen tot een weldadige ontlasting. Werkelijkwaar, het kost geen enkele moeite, het floept er zo uit. De koe staat uiteraard model. Die doet het stoïcijns voor. Je kent dat wel. Staart omhoog en poepen maar. Onderwijl draait ie zijn nek en kijkt je droogkloterig aan.
Of ik nog een spelletje Yahtzee meedoe? Jazeker. Ik ga voor volle hut.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.
In de maling nemen (02-02-2017) (Themawoord: Maling)
Een bijzonder fenomeen, beter bekend als malingeren, men eert de maling. Het komt in alle vakgebieden voor. Zowel in geschiedenis als aardrijkskunde, in psychologie en filosofie, wiskunde en economie, architectuur en kunst. Goed te herkennen aan ingehouden dan wel uitbundige glimlachen. Van neusvleugel tot neusvleugel, van oor tot oor. Maar ook herkenbaar aan ongegeneerd schaterlachen of proesten.
Interessant zijn de verborgen malingen. De ogenschijnlijk verborgen glim- en schaterlachen. Meestal verstopt in huilbuien en tranendalen. Moeilijk te detecteren. Waak voor deze placeboplayers. Schijn bedriegt. Achter deze glim- en huilbuien gaan vaak bizarre drama’s schuil. Het ultieme voorbeeld is het schilderij ‘Zigeunerjongetje met traan’. Eenmaal in de ban laat het u niet meer los. Malingeren, prima. Maar hoedt u voor het zigeunerjongetje!
Dokter Rossi helpt zijn pa (02-02-2017) (Themawoord: Maling)
Dokter Ross Malinger, woonachtig in een prachtige buitenwijk van Beverly Hills, belt naar de radiopsychiater Johnny Denver. Deze voert sinds kort een praktijk in Seattle.
Met Johnny.
Hoi, Rossi hier. Ik heb een spoedgevalletje.
Een spoedgevalletje, midden in de nacht?
Ja, midden in de nacht.
Kon je niet slapen?
Nee, ik lig weer eens slapeloos te woelen.
Vertel.
Mijn vader zoekt een vriendin.
Oh?
Maar hij durft niemand te bellen.
Oh, dat lossen we eenvoudig op.
Hoe dan?
Ik breng hem in contact met Ryan.
Ryan? Mc Ryan?
Yep.
Dat vind ik tof.
Wanneer?
In de komende aflevering.
Wauw. Ik ga luisteren.
Heb je een telefoonnummer voor mij?
Jazeker, heb je een pen bij de hand?
Yep.
90210.
90210?
Yep.
Skivoorval (06-02-2017) (Themawoord: Ivoor)
In december is het erg knus in de bergen van het Alpengebied. Mits er voldoende sneeuw ligt. De opwarming van de aarde laat ook daar zijn sporen na. Sporen die niet te traceren zijn omdat ze eenvoudigweg niet te detecteren zijn. Er ligt immers geen sneeuw.
In februari is dat anders. De kans op sneeuwval is beduidend hoger. Aan de hand van het aantal skivoorvallen en gipsvluchten wordt doorgerekend hoe hard de aarde opwarmt in het Alpengebied. Zowel de af- als omzet wordt mede bepaald door de afname van Obstler en Kaiserschmarren en de gasvorming erna. Statistieken tonen aan dat in Oostenrijk het CO2-gehalte evenretig toeneemt. Heet dus. In Frankrijk en Zwitserland veel minder. Grotere pistes weliswaar, maar minder gezellig.
Komnivoor (06-02-2017) (Themawoord: Ivoor)
In de binnenlanden van Brazilië is ie onlangs ontdekt, de komnivoor. Een vreemd specimen. De onderzoekers zijn verbaasd dat Charly Darwin deze soort niet eerder heeft ontdekt. De komnivoor vertegenwoordigt zowel de herbi-, carni- als de omnivoor. Hij nuttigt zijn eten bij voorkeur uit een kom. Hij? Ja, hij. Een zij is nog niet gevonden.
Zij komt niet voor. Vooralsnog niet. Zij moet wel bestaan. Want zonder vrouwelijke komnivoor geen mannelijke komnivoor, aldus Pedro Aldoormaarachter. Ja, zo heet toevallig de leider van het onderzoeksteam. Naarstig is het team nog op zoek naar het vrouwtje.
Geen komkommer en kwel. Met het kommetje van de komnivoor proberen ze het vrouwtje te lokken. Succes verzekerd. Het is een kommetje naar de laatste komnivorenmode.
Kus van ivoor (06-02-2017) (Themawoord: Ivoor)
Het is heet op het strand. Nochtans is het hartje winter. Voor een blanke is het edoch heet. Voor de lokale bevolking niet. En toch. Ze krijgen het nu langzaam ook heet. Vooral onder de voeten.
Sommigen staan al uren te popelen om een vakje naar voren of opzij te mogen. Liefst een paar. Bij voorkeur diagonaal. Van de ene naar de andere rand. In dat geval zouden ze de speler het liefst willen kussen.
Een ivoren kus wordt het dan. Vanuit de loper of de toren, het paard met zijn rare sprongen of nee, het liefst vanuit de koningin. Wit noch zwart wordt in het spel gespaard. De dans rondom de koning komt tot een hoogtepunt. Via ingenieus pionnenspel.
Bivoorbeeldig (08-02-2017) (Themawoord: Ivoor)
Vandaag heb ik er een voor het eerst ontmoet. Een voorbeeldig bivoorbeeld. Ze bestaan dus echt. Ik doel hier dus op eigen ervaring. Ik geloof de pers namelijk niet meer. In ieder geval niet langer op hun woord. Ja, ik weet het. Het is eigenlijk best bederfelijk. Dat je media en journalistiek niet meer op hun woord kan vertrouwen.
Daarom ben ik blij met de ontmoeting van het voorbeeldige bivoorbeeld. Want onder ons gezegd, laten we eerlijk zijn, ieder mens van ons draagt meerdere kanten in zich. Net als het nieuws. Een vrouwelijke en een mannelijke. Waar val je dan uiteindelijk voor, bij de ander? Op welke zijde? Haar mannelijke of zijn vrouwelijke? Nooit over nagedacht. Toch eens even doen.
Strandjutten op Schiermonnikoog (09-02-2017) (Themawoord: Ivoor)
De buit vandaag is gigantisch en uitzonderlijk. Vooral bijzondere schelpen, noten en nog wat aanverwante zaken langs het strand van Schiermonnikoog. Fasten your seatbells, here we go.
Een slanke noordhoren, een otterschelp, een jeneverkruik, een barnsteen, een potvistand, een doubleur van een gedoornde hartschelp, een oorbeen van een zadelrob, een Japanse oester, een borstwervel van een rendier, een paardenoogboon, handjevol eieren van de gewone zeekat, een dode capreolus capreolus, een ivoornoot, een harnasmannetje en een fluwelen zwemkrab.
Gevonden langs de eblijn tussen paal 5 en 12. Ik ben er nog van ondersteboven. Vreemd voor een echte Schiermonnikoger. En nee, ik heet niet Shrek. Ik neem waar, schier met mijn monniksogen. Ik draag altijd strandsandalen. Want zee die moet je voelen.
Tien over de rooie met ballen van ivoor (11-02-2017) (Themawoord: Ivoor)
Het is druk in de kroeg en de mannen druipen een voor een binnen. In hun hand dragen ze een langwerpige tas van een meter. Ze begroeten elkaar droog. Met een klein knikje en een snelle hand. Hangen daarna hun jas op, trekken hun portemonnee en gooien een euro in hun spaarbakvak. Voor het jaarlijkse uitje. Daarna drinken ze een kopje koffie, thee is voor meiden.
Als iedereen binnen is en een kopje koffie heeft genuttigd kan het spel beginnen. De keus worden in elkaar geschroefd. De toppen blauw bepoeierd. Kalm, zeer kalm. Het is een beheerst gezelschap. De grote afdekplaat wordt van tafel gehaald. Een zee van blauw? Blauw? Waarom niet groen? Tien mannen gaan volledig over de rooie!
Gehoorbelasting (13-02-2017) (Themawoord: Belasting)
Ik weet niet hoeveel decibel er uit de vier boxen stroomt. Veel te veel. Mijn oordopjes werken niet meer, en ook de vorige week speciaal geïsoleerde wand biedt geen soelaas. Ik zal er aan moeten toegeven. Ik kan niet anders.
De gehoorbelasting schaadt iedere vorm van acceptatie en toch kan ik niets doen. Draaiden ze nu maar goede muziek. Dan had ik er misschien vrede mee. Maar nee, hardrock, metal, grunge, ze trekken het allemaal uit de kast.
Drie weken geleden heb ik kennisgemaakt met de nieuwe buren. Ze nodigden me uit voor een bakkie. Tof, dacht ik nog, totdat ik de vier grote boxen in de kamer zag. Nee!
Ik kan nog een ding uitproberen. Mahler 10, maximaal open!
Belastingbandje (14-02-2017) (Themawoord: Belasting)
Nee, geen fout muziekbandje dat goedkope of dure muziek maakt. Geen ‘kind of blue’. Niks jazzy en al helemaal geen rock and roll. Het betreft hier een fameuze banderol.
Geen idee dat ik deze vroeger al veelvuldig spaarde. Vol verlangen keek ik ze toentertijd uit de mond van alle opa’s en stoere vaders die ik onderweg tegenkwam in mijn tot dan nog korte leven.
Favoriet was de Hofnar, hoewel de Velasquez en de Romeo en Juliette ook niet mals waren. Zwaar verteerbaar wellicht voor de gebruiker, voor mij als verwoede spaarder een zege.
Gretig pelde ik de bandjes van de bruine jongens, van de kleine resterende stompjes en voegde ze snel in mijn sigarenbandjesalbum. Nooit geweten dat ik belastingbandjes spaarde.
Titelbelasting (15-02-2017) (Themawoord: Belasting)
Je zult er maar mee belast zijn. Koning, prins, hertog, markies, (burg)graaf, baron, ridder, minister, staatssecretaris, gouverneur, diplomaat (van oorsprong: aangeklede jas), nuntius, ambassadeur, gezant, militair attaché, doctor honoris causa, hoogleraar, ingenieur, doctor, doctorandus, meester, paus, kardinaal, (aarts)bisschop, predikant, (opper)rabbijn, imam, keizer, tsaar, president, generaal, kolonel of admiraal.
Of een ‘nummus’ zijn, anno 66 te Rome, met in goud geslagen tekst, ‘IMP NERO CAESAR AVG P M TR POT P P’, betekenend ‘IMPerator NERO CAESAR AVGustus, Pontifex Maximus, TRIbunicia POTestate, Pater Patriae’, oftewel bevelhebber Nero, caesar/keizer, de verhevene, hogepriester, volkstribuun, vader des vaderlands.
(Romeinse) God weet waar je dan aanbelandt? In een geldbuidel, op de toog, op straat?
Nee, dan liever nog heer of mevrouw (dames weten ook van wanten).
Belast met liefde (19-02-2017) (Themawoord: Belasting)
Een knuffel hier een knuffel daar. De kleine jongen werd overstelpt met liefde. Dat moest ook wel. Vroeg of laat moest hij die liefde teruggeven. Voor wat hoort wat.
Papa en mama hadden beiden liefde gemist. Behalve een bestaansrecht was hen niets meegegeven. Schade. Maar dan op zijn Duits.
Het lijfelijk contact had zich in het kleine manneke vastgezet. Al snel leerde hij de kunsten van het pleasen en het teasen. Hij maakte het iedereen naar de zin. Behalve zichzelf. Die was ie namelijk onderweg kwijtgeraakt. Volledig.
Wie was hij eigenlijk? Buiten een grote brok liefde. Iedereen klampte zich aan hem vast en de kleine man, hij kon alleen maar geven. Knuffels, kusjes, aandacht, humor, geilheid en plezier. Grote liefdesbelasting.
Xutopia (20-02-2017) (Themawoord: Yahtxee) (Het themawoord is foutief geschreven, is later aangepast door de redactie)
Ksutopia. Zo spreek je het uit. De iks in schrijftaal ziet er prachtig uit. Met armen en benen even ver gestrekt. In spreektaal wordt het een ander verhaal.
Bij een iks duikt na de ‘i’ een ‘s’ op. Ksu, ksi, kse, ksa, kso. Of een ‘z’. Kzu, kzi, kze, kza of kzo. En er zijn lezers die in gedachten, of fysiek struikelend, er automatisch nog een ‘i’ voor plaatsen. Om de mooie iks zogezegd meer recht te doen. Iksi, iksu, ikse, iksa, ikso. De ‘s’ wordt dan voor in de mond flink tegen de lippen geperst. De ‘z’ wat zachter midden op de tong.
Een uitzondering vormt het woord ‘yahtxee’. De ‘z’ verdwijnt. Een ‘k’ lijkt hem weg te jagen.
Chinese griepgolf (21-02-2017) (Themawoord: Yahtzee)
Oppassen geblazen. Er komt een nieuwe griepgolf. Een Chinees griepje. Aanvankelijk onschuldig maar uiteindelijk dodelijk. Heren doktoren uit het Nabije Westen hebben de griep inmiddels in kaart gebracht.
Preventieve behandelwijze. Men neme in huis. Een flinke spuit. Nee, geen elf. Maatje tien volstaat. Voldoende sinaasappelsap. Van vers uitgeperste sinaasappels. Ja, het blijft een wondermiddel. De sinaasappels moeten uit Spanje komen, anders werkt het niet. Verder nodig. Dobbelstenen. Zwarte met witte cijfers. Heel belangrijk.
De griep begint met verkoudheid. Daar schuilt de onschuld. Maar let op, het geluid dat de neus produceert is vreemd. Geen ‘hatsjie’, maar ‘yahtzee’. Zodra u dit merkt onmiddellijk naar de huisarts. Sap innemen, dobbelstenen en spuit meenemen. De huisarts verwijst verder. Strikt geheim. Alles komt goed.
Op weg naar Yahtzee (21-02-2017) (Themawoord: Yahtzee)
Pipi, Anika en Tom zitten op het grote balkon van Villa Kakelbont. Ze vervelen zich te pletter. Het is nog vroeg in de ochtend en erg warm. De zomervakantie is vijf weken op dreef en het olijke drietal heeft al ieder vermaak uitgeprobeerd.
‘Laten we naar de Yahtzee varen!’, roept Pipi plots luid.
‘Jat zee?’, antwoordt Anika, ‘wat is dat voor gekke naam?’
‘Ja’, vult Tom aan, ‘en welke zee is dan gejat?’
‘Het is Yahtzee met een Griekse Y en een h. Een klein eilandje in de Middellandse Zee. Vlakbij Cyprus. Een uitvalsbasis voor piraten. Mijn papa zegt dat het er keileuk is. Zijn we weg?
‘Ja, maar hoe dan?’ roepen Tom en Anika in koor.
‘Met onze benen-vlieg-en-vaar-mobiel!’
Spelgenot (21-02-2017) (Themawoord: Yahtzee)
Ik zet alle stukken op tafel. De dam positioneer ik tactisch tussen de witte dame en de zwarte heer. Kunnen ze elkaar voorlopig niet lastig vallen. Ik zit alleen in mijn maag met de vlag. Vlak bij het water neerzetten is niet echt handig. Dan kan ik er straks niet meer door. Misschien in de buurt van de Kalverstraat? Of nee. Lange Poten, natuurlijk, daar zet ik hem neer. Die vinden ze nooit meer. Drie sjoelstenen houd ik even achter de hand. Twee dartpijlen leg ik alvast strijdklaar neer. Niet te dicht bij het pingpongballetje. Dat bijt elkaar. Zal ik nu al de joker inzetten? Goede vraag. Ik vraag het aan de dobbelstenen. Ze gooien zichzelf in de lucht. Yahtzee!
Yahtsie (22-02-2017) (Themawoord: Yahtzee)
Best wel grappig dat een spelletje dobbelen spontaan ontstaat ergens op een bootje op een meertje in Canada. Origineel om het dan ook nog eens ‘Yacht game’ te noemen. De bedenkers dachten echter later, nee, dat bekt niet goed. We noemen het ‘Yahtzee’. Nou, dat leidde aanvankelijk tot grote hoofdbrekens. Totdat niemand meer beter wist.
Tijdens skivakanties, campingbezoek, familieavondjes, zelfs in kroegen, vond dit olijke spel in de jaren tachtig gretig aftrek. Wereldwijd. Voor de Canadezen een goudmijn. ‘Nog een spelletje’, in alle talen, werd een veelgehoorde zin. Verslavend was dit spel dan ook. Zelfs in miniatuur reisverpakking goed te spelen tijdens lange treinreizen. Naar Groningen bijvoorbeeld. Alleen die uitspraak. Die kwam nooit meer goed in Nederland. Het is Yahtsie!
Volle hut (24-02-2017) (Themawoord: Yahtzee)
Ik ga altijd voor een volle hut. Ik ben een gezelschapsdier. Tussen de mensen kom ik goed tot leven. Met dieren heb ik dat minder. Hoewel? Onlangs heb ik nog met koeien geknuffeld. Tijdens onze familiedag. Geweldig. Echt aan te raden. Je wordt er rustig van en het werkt stimulerend op de spijsvertering.
Na een flink familieontbijt kom je na het koeien knuffelen tot een weldadige ontlasting. Werkelijkwaar, het kost geen enkele moeite, het floept er zo uit. De koe staat uiteraard model. Die doet het stoïcijns voor. Je kent dat wel. Staart omhoog en poepen maar. Onderwijl draait ie zijn nek en kijkt je droogkloterig aan.
Of ik nog een spelletje Yahtzee meedoe? Jazeker. Ik ga voor volle hut.
Schrijfveren Februari 2017
Oefening in het schrijven van Schrijfveren. In maximaal 15 minuten tijd, associatief schrijven zonder correcties, naar aanleiding van een opgegeven titel. Met dank aan Hella Kuipers.
Hoe en wat? Zie: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Oorsprong? Zie: http://judyreeveswriter.com/guidelines-for-writing-practice
Een miljoen kleine stukjes (03-02-2017)
Mario zweeft door het zwarte luchtruim. Hij test zijn nieuwe vleugels met een big smile. Nog nooit heeft hij zo lang de voeten van de grond gehad. Het contact met moeder Aarde is eindelijk losgelaten. Met de afstandsbediening probeert hij asteroïden stuk te schieten. Het zijn er veel. Er lijkt geen einde aan te komen. Zodra hij ze raakt versplinteren ze in duizenden kleine stukjes. Nog even zweven en hij heeft er duizend gehad. Hij is de tel bijna kwijt. Bij duizend wil ie ophouden en terugkeren in de startmodus.
Negenhonderdvierennegentig. Nog zes te gaan. Hij komt nu vingers te kort op zijn rechterhand en begint opnieuw met tellen van de vingers. De linkerhand kan hij niet gebruiken, daarin houdt hij de afstandsbediening vast. Daar komt alweer een nieuwe asteroïde voorbij. Hij heeft al honderdnegenennegentig keer de vingers van zijn rechterhand geteld. Dit wordt zijn laatste keer. Nog vijf vingers tellen en hij kan terugkeren. Een miljoen kleine stukjes astroïdepuin zullen dan door het luchtruim zweven en de aarde verduisteren. Midden op de dag. Niet op de hele aarde, maar de halve. Aan de andere kant is het dan nacht. Een totale duisternis zal dan de hele aarde bedekken. Lekker puh. Niemand die dan nog iets kan zien. Zien zonder licht te gebruiken. Het ideale moment om dan zijn nieuwste uitvinding te presenteren. Een lichtgat in de markt. De omzet zal gigantisch zijn, want iedereen zal zijn lichtgat willen kopen. Aan marketing hoeft hij niets te doen. Het lichtgat zal als een lopend vuurtje de hele aarde bestrijken. Een complete lichtexplosie.
Woordmateriaal (07-02-2017)
Dat ik ze telkens weer opnieuw vind is toch een godswonder, de woorden. Daar wil ik niet te veel bij nadenken. Stel dat ze niet meer bij me opkomen? In protest gaan, tegen veelvuldig misbruik. Daar zou ik het toch wel benauwd van krijgen. De lidwoorden, die nog langer weigeren lid te zijn. Of de werkwoorden, volledig uitgeput, wegens te lange werktijden. Voorzetsels en bijwoorden die na lang wikken en wegen nu een hoofdrol opeisen. Bezittelijke en bijvoeglijke naamwoorden die zich met fel protest losweken van hun zelfstandige vakbroeders. Ik moet er niet aan denken. In eender welke tijd, verleden, tegenwoordig of voltooid.
Ik kietel ze vandaag en geef ze wat extra aandacht. Bezin me op de juiste plaatsing en behandel ze geheel naar hun intrinsieke waarde. Ik neem ze mee naar buiten en geef ze wat lucht. Vinden ze fijn. Het voorjaar hangt al een beetje in de lucht. De vogeltjes fluiten. Het weer is eigenlijk al net zo in de war als de woorden, besef ik me nu. Het is amper februari en straks gaat het mogelijk vriezen. Snel maar weer naar binnen, voordat de woorden op vreemde gedachten komen.
Een kopje thee en een koekje hebben we wel verdiend. Ik en mijn woordenschat. Af en toe geef ik ze een vrij podium. Kunnen ze doen wat ze zelf willen. De vrijheid kunnen ze maar moeilijk aan. Totdat de hoofdwoorden loskomen van hun stam. Dan springen ze vrolijk in het rond en gaan de meest bizarre verbindingen met elkaar aan. Ze krijsen van plezier. More, more, more, roepen ze dan. En ik denk alleen maar, less, less, less. Hoe krijg ik dit spul, dit woordmateriaal weer in het gareel?
Hart en eenvoud (09-02-2017)
Mijn vinger bloedt. Mijn hart loopt leeg. Van schrik. As simple as that. Wie zou er niet van schrikken? Bij de eerste keer. De eerste keer dat het hart leegloopt door een onverwachte opening in de huid. Het lijf doorgeprikt of opengevallen. Het had ook een knie kunnen zijn. Bij mijn eerste knieval. Op de stoep. Niet voor een jonge deerne.
Het bloed druipt langzaam in cirkels omlaag. Vindt een weg over mijn pols en handpalm, drupt daarna op de grond. Ik houd mijn vinger omhoog. Maar de juf ziet mijn vraag en bloedende vinger niet. Of wil ze mij en hem niet zien? Ik begin hard te huilen. Misschien dat dat helpt. En ja hoor. Ik heb aandacht van de juf.
Ze ziet mijn bloedend hart en bloedende vinger en stelt me gerust. Hoe? Door zuurstof toe te dienen en een oranje EHBO-doos te voorschijn te toveren. Spannend. Terwijl ze een Mickey Mouse verband aanlegt word ik onderworpen aan een serieus vraaggesprek. Wat ik gedaan heb? Of het mijn eerste keer is? Waarom ik niet eerder aan de bel getrokken heb? Of het pijn doet? Twee open vragen en twee gesloten. De gesloten zijn het makkelijkst.
Mijn vinger gesneden aan een velletje papier. Ja. Er hangt geen bel in de klas. Nee. De juf schiet in de lach. Ze bedoelt waarom ik mijn vinger niet eerder heb opgestoken? Ik zie hoe de plas bloed op de grond begint in te dikken. Het lijkt wel aardbeienjam. Ik trek een vies gezicht. Die hoef ik voorlopig niet meer op mijn boterham.
Een lampenkap met franje (13-02-2017)
Een zwaar dressoir en dito tafel, eiken gefineerd. Perzisch kleed, met witgele touwtjes aan het eind. Echt. Maar niet uit Perzië. Keurmerk aan de onderkant. Een tv die flink wat ruimte inneemt. En niet alleen fysiek. Een klein mens kan zich erin verstoppen. Afstandsbediening, zo groot als een iPad. Op het dressoir, twee grote vazen, Romeins motief, van gips, zwart geschilderd. Aan de muur een drie eenheid, Jezus, Maria en Jozef, en profiel in oranjebruin blikkoper. Een glazen stolp op een driehoekig plankje, hoog in de hoek. Onder de stolp, Maria en kindje Jezus. Maria in blauwrode mantel, vroom, heel vroom kijkend, omlaag, neer op de grote tafel.
In de hoek van de kamer, staand op drie in elkaar geschoven kleine bijzettafeltjes, een te grote schemerlamp, bestaand uit een in strak doek gevouwen vaalgele lampenkap, afgezet met kleine franjes en een metalen standaard in koperkleur, met aan de voet, zittend op een rots, een kleine Griekse god, Hercules, leunend op een lange kromgebogen drietandvork.
Ik kijk naar de kleine bruine sleuteltjes, die half uit de deurtjes van het dressoir steken. Daar liggen ze. Achter een van de kleine deurtjes, in een oude ronde blikken trommel met bloemmotief. De Nutsen, die niemand lust, oud, taai, gedateerd, net als opa en oma. Maar ze zijn wel lief. Opa tenminste, zwijgend zittend in een grote fauteuil, met tevreden glimlach op zijn mond. Een mond die in de linkerhoek een Hofnar bolknak draagt. Hij geeft me een knipoog, met zijn goede oog. Zijn glazen oog tuurt kaal en koud de ruimte in. Een leven trekt voorbij.
Vreemde verlangens (15-02-2017)
Wie koestert ze niet, vreemde verlangens? Plassen in bad? Seks in bad? Plasseks in bad? Om een paar dwarsstraten te noemen. Levert hoe dan ook, veel kijkcijfers op. Als de camera tenminste aanstaat. Wat is vreemd? Ook al zoiets? Filmopnamen maken van plassen in bad? Seks in bad? Plasseks in bad? En blijft het dan bij verlangens? Of voeren we ze ook nog uit? Plassen in bad. Seks in bad. Plasseks in bad. Het houdt ook nooit op. De waanzin. Want daar bestaan onze verlangens vaak uit. Alleen de dapperen onder ons voeren de daad ook bij het woord. Een verlangen bestaat immers uit woorden nietwaar? Hoewel, met een onderbuik kun je natuurlijk ook heel wat in beweging brengen. Onderbuikverlangens. Geen woorden maar daden, zeggen ze dan in Rotterdam. Een vrouw met ballen die dat verlangen dan in daden omzet. En dan speel je niet met haar voeten noch ballen, want voetballen dat kunnen ze in Rotterdam. Kick his ass! Placht men dan te zeggen. En dat is precies wat ze had moeten doen. Toen de camera draaide. Of was het een selfie? En handelde ze met voorbedachte rade en nam ze de stick zelf ter hand? We zullen het nooit weten, lieve lezers. En dat hoeft ook niet. Want respect voor een grand dame die zo uit de kast komt. Vreemde verlangens misschien. Waarom ook niet? En waarom koesteren? Nee, gewoon uitvoeren. Maar dan wel met een volgende keer de camera …
Een afwerende glimlach (19-02-2017)
De grote vleermuis keert zijn wang naar de belager. 'De andere!', sist de groene vrouw. Braaf keert de vleermuis zijn andere wang. Kedeng! Een flinke klap van een rechtse vlakke hand volgt. 'Nu ben jij!'. Met een flinke uithaal slaat de vleermuis de groen vrouw op haar rechterwang. Drie rode krassen laat hij achter. Heel langzaam beginnen de krassen te bloeden. Steeds heviger. Het worden flinke bloedstromen. De groene vrouw gilt het uit. 'Je hebt je nagels gebruikt smeerlap. Dat is niet eerlijk. Je zult boeten.
Wat er dan gebeurt is moeilijk in een paar minuten uit te leggen. Uit het niets tovert de groene dame een grote flacon met vreemd spul. Het stinkt vreselijke en heeft een vreemd kleurtje. Drie keer duwt ze op het knopje van de flacon. Een geest verschijnt. Met enorme neusgaten. Uit die neusgaten drijft een vreselijke stank. Gloeiend heet en groen. Giftig, zeer giftig. In beide opzichten. Giftig van kracht en giftig van dosering. De grote vleermuis valt neer. De groene dame klimt op de vleermuis en trekt haar weinige kleren uit. Niet dat het wat uitmaakt, want haar blote lijf is ook groen. Gifgroen. Ze heeft het gewoon heet gekregen. Van opwinding.
De vleermuis ontwaakt. Net op tijd. Voor het moment suprême. 'Dit gaat niet gebeuren, jongedame!' Hij smijt de dame van zich af, richt zich op, en met een flauw afwerend glimlachje straalt hij door de lucht, zijn antenne scherp afgesteld, op weg naar jong bloed, minder giftig.
Het mooiste meisje van de streek (21-02-2017)
Lolita heette ze. Lolita Bronchita. Vernoemd naar de hoofdpersoon in de gelijknamige klassieker van Nabokov. Lolita kwam uit Drente en hoestte altijd dat het een lieve lust was. Het jaargetijde maakte niet uit. Ze hoestte het hele jaar door. Chronisch. Erg lastig. Want daardoor kon ze nooit een vriendje vinden. Voor langere tijd. En het was zo'n mooie meid. Het mooiste meisje van de streek. Het stemde haar heel droevig. Altijd maar zo'n snotkop. Had ze weer eens een leuke jongen aan de haak geslagen, liep die altijd na een paar dagen weer weg. De jongens hielden best van nattigheid maar zelfs in Drente stelden die ook hun grenzen.
Lolita begreep het enerzijds wel. Anderzijds durfde ze niet verder te denken. Hoe moest het verder in de toekomst? Ze was inmiddels achter in de dertig en haar schoot begon langzaam moeilijk te doen. Haar hormonen hadden intussen de wekker gezet. Kortom. Werk aan de winkel. Maar al de stress van het vinden van antwoorden, nog voor het vinden van een serieuze vriend, maakte het mooiste meisje van de streek behoorlijk van streek. Er was geen tijd meer te verliezen. Lolita Bronchita besloot haar laatste redmiddel in de strijd te gooien. Een flinke bijl. Een aks van een bijl. Nooit, nee nooit, zou zij die erbij neergooien. Waarbij? Bij haar verdriet natuurlijk. Haar onophoudelijk verdriet, van niet te houden liefde. Maar ze gaf niet op. Lolita Bronchita. Nooit. In de toekomst zou ze lang en gelukkig leven. Zeker weten.
Mooi ingelijst (23-02-2017)
Fotohoekjes, Pritt, Velpon, Bisonkit, ik heb alles uit de la getrokken. In die volgorde ga ik ook proberen het mooiste portret van de straat te lijmen. Maar eerst heb ik de schaar nodig. Ik wil deze lieve gast en profile en zonder achtergrondvervuiling portretteren. Bij fotohoekjes hoort dan even uitleg. Het zijn eigenlijk geen fotohoekjes in de juiste zin van het woord. Foto's worden namelijk niet meer ingeplakt maar ingeladen. In een digitaal fotoboek.
Kent u ze nog? Die fotohoekjes die je van de rol moest trekken uit een kartonnen doosje. Waarvan telkens het lint brak of oppropte, vastplakte in het doosje. Grote gruwel. Fotohoekjes met een doorzichtig plastic driehoekje op een kartonnetje waar je dan, op hoop van zegen, in een keer een hoek van de foto in kon schuiven. De foto in het vierde hoekje schuiven was dan het meest lastig. En ja hoor. Dan bleek ook nog eens dat je de verkeerde foto had geselecteerd. Nou, probeer dan maar eens de foto weer kreukloos uit de vier fotohoekjes te peuteren. Lastig.
Nee, ik doel op de dubbelzijdig klevende fotohoekjes, rechthoekig. Die zijn wel handig. Behalve als ze aan de vingers blijven plakken. Ook oppassen geblazen dat je de foto niet scheef op de pagina van het fotoboek plakt. Zo'n fotoboek met rugring. Als je te hard trekt, trek je de hele pagina los. Heel vervelend.
Nou die fotohoekjes bedoel ik dus. En waarom dan de Pritt, Velpon en Bisonkit? Heel simpel. De lijmlaag van de meeste fotohoekjes kan nog wel eens van inferieure kwaliteit zijn. Helpt Pritt niet, dan gaan we over op de Velpon. En ja, als die zelfs niet voldoende plakt dan is er altijd nog Bisonkit. De professionele, uiteraard.
Zo die hangt. Prins Carnaval Rini d'n Irste. Maar mijn portret heeft grijze haren, zie ik nu. Dat kan toch niet? Of nee, nee, het is de Bisonkit die drupt. Shit. En nu plakken mijn vingers ook nog eens aan elkaar. Dat wordt weer kauwen. Met precisie.
Hoe en wat? Zie: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Oorsprong? Zie: http://judyreeveswriter.com/guidelines-for-writing-practice
Een miljoen kleine stukjes (03-02-2017)
Mario zweeft door het zwarte luchtruim. Hij test zijn nieuwe vleugels met een big smile. Nog nooit heeft hij zo lang de voeten van de grond gehad. Het contact met moeder Aarde is eindelijk losgelaten. Met de afstandsbediening probeert hij asteroïden stuk te schieten. Het zijn er veel. Er lijkt geen einde aan te komen. Zodra hij ze raakt versplinteren ze in duizenden kleine stukjes. Nog even zweven en hij heeft er duizend gehad. Hij is de tel bijna kwijt. Bij duizend wil ie ophouden en terugkeren in de startmodus.
Negenhonderdvierennegentig. Nog zes te gaan. Hij komt nu vingers te kort op zijn rechterhand en begint opnieuw met tellen van de vingers. De linkerhand kan hij niet gebruiken, daarin houdt hij de afstandsbediening vast. Daar komt alweer een nieuwe asteroïde voorbij. Hij heeft al honderdnegenennegentig keer de vingers van zijn rechterhand geteld. Dit wordt zijn laatste keer. Nog vijf vingers tellen en hij kan terugkeren. Een miljoen kleine stukjes astroïdepuin zullen dan door het luchtruim zweven en de aarde verduisteren. Midden op de dag. Niet op de hele aarde, maar de halve. Aan de andere kant is het dan nacht. Een totale duisternis zal dan de hele aarde bedekken. Lekker puh. Niemand die dan nog iets kan zien. Zien zonder licht te gebruiken. Het ideale moment om dan zijn nieuwste uitvinding te presenteren. Een lichtgat in de markt. De omzet zal gigantisch zijn, want iedereen zal zijn lichtgat willen kopen. Aan marketing hoeft hij niets te doen. Het lichtgat zal als een lopend vuurtje de hele aarde bestrijken. Een complete lichtexplosie.
Woordmateriaal (07-02-2017)
Dat ik ze telkens weer opnieuw vind is toch een godswonder, de woorden. Daar wil ik niet te veel bij nadenken. Stel dat ze niet meer bij me opkomen? In protest gaan, tegen veelvuldig misbruik. Daar zou ik het toch wel benauwd van krijgen. De lidwoorden, die nog langer weigeren lid te zijn. Of de werkwoorden, volledig uitgeput, wegens te lange werktijden. Voorzetsels en bijwoorden die na lang wikken en wegen nu een hoofdrol opeisen. Bezittelijke en bijvoeglijke naamwoorden die zich met fel protest losweken van hun zelfstandige vakbroeders. Ik moet er niet aan denken. In eender welke tijd, verleden, tegenwoordig of voltooid.
Ik kietel ze vandaag en geef ze wat extra aandacht. Bezin me op de juiste plaatsing en behandel ze geheel naar hun intrinsieke waarde. Ik neem ze mee naar buiten en geef ze wat lucht. Vinden ze fijn. Het voorjaar hangt al een beetje in de lucht. De vogeltjes fluiten. Het weer is eigenlijk al net zo in de war als de woorden, besef ik me nu. Het is amper februari en straks gaat het mogelijk vriezen. Snel maar weer naar binnen, voordat de woorden op vreemde gedachten komen.
Een kopje thee en een koekje hebben we wel verdiend. Ik en mijn woordenschat. Af en toe geef ik ze een vrij podium. Kunnen ze doen wat ze zelf willen. De vrijheid kunnen ze maar moeilijk aan. Totdat de hoofdwoorden loskomen van hun stam. Dan springen ze vrolijk in het rond en gaan de meest bizarre verbindingen met elkaar aan. Ze krijsen van plezier. More, more, more, roepen ze dan. En ik denk alleen maar, less, less, less. Hoe krijg ik dit spul, dit woordmateriaal weer in het gareel?
Hart en eenvoud (09-02-2017)
Mijn vinger bloedt. Mijn hart loopt leeg. Van schrik. As simple as that. Wie zou er niet van schrikken? Bij de eerste keer. De eerste keer dat het hart leegloopt door een onverwachte opening in de huid. Het lijf doorgeprikt of opengevallen. Het had ook een knie kunnen zijn. Bij mijn eerste knieval. Op de stoep. Niet voor een jonge deerne.
Het bloed druipt langzaam in cirkels omlaag. Vindt een weg over mijn pols en handpalm, drupt daarna op de grond. Ik houd mijn vinger omhoog. Maar de juf ziet mijn vraag en bloedende vinger niet. Of wil ze mij en hem niet zien? Ik begin hard te huilen. Misschien dat dat helpt. En ja hoor. Ik heb aandacht van de juf.
Ze ziet mijn bloedend hart en bloedende vinger en stelt me gerust. Hoe? Door zuurstof toe te dienen en een oranje EHBO-doos te voorschijn te toveren. Spannend. Terwijl ze een Mickey Mouse verband aanlegt word ik onderworpen aan een serieus vraaggesprek. Wat ik gedaan heb? Of het mijn eerste keer is? Waarom ik niet eerder aan de bel getrokken heb? Of het pijn doet? Twee open vragen en twee gesloten. De gesloten zijn het makkelijkst.
Mijn vinger gesneden aan een velletje papier. Ja. Er hangt geen bel in de klas. Nee. De juf schiet in de lach. Ze bedoelt waarom ik mijn vinger niet eerder heb opgestoken? Ik zie hoe de plas bloed op de grond begint in te dikken. Het lijkt wel aardbeienjam. Ik trek een vies gezicht. Die hoef ik voorlopig niet meer op mijn boterham.
Een lampenkap met franje (13-02-2017)
Een zwaar dressoir en dito tafel, eiken gefineerd. Perzisch kleed, met witgele touwtjes aan het eind. Echt. Maar niet uit Perzië. Keurmerk aan de onderkant. Een tv die flink wat ruimte inneemt. En niet alleen fysiek. Een klein mens kan zich erin verstoppen. Afstandsbediening, zo groot als een iPad. Op het dressoir, twee grote vazen, Romeins motief, van gips, zwart geschilderd. Aan de muur een drie eenheid, Jezus, Maria en Jozef, en profiel in oranjebruin blikkoper. Een glazen stolp op een driehoekig plankje, hoog in de hoek. Onder de stolp, Maria en kindje Jezus. Maria in blauwrode mantel, vroom, heel vroom kijkend, omlaag, neer op de grote tafel.
In de hoek van de kamer, staand op drie in elkaar geschoven kleine bijzettafeltjes, een te grote schemerlamp, bestaand uit een in strak doek gevouwen vaalgele lampenkap, afgezet met kleine franjes en een metalen standaard in koperkleur, met aan de voet, zittend op een rots, een kleine Griekse god, Hercules, leunend op een lange kromgebogen drietandvork.
Ik kijk naar de kleine bruine sleuteltjes, die half uit de deurtjes van het dressoir steken. Daar liggen ze. Achter een van de kleine deurtjes, in een oude ronde blikken trommel met bloemmotief. De Nutsen, die niemand lust, oud, taai, gedateerd, net als opa en oma. Maar ze zijn wel lief. Opa tenminste, zwijgend zittend in een grote fauteuil, met tevreden glimlach op zijn mond. Een mond die in de linkerhoek een Hofnar bolknak draagt. Hij geeft me een knipoog, met zijn goede oog. Zijn glazen oog tuurt kaal en koud de ruimte in. Een leven trekt voorbij.
Vreemde verlangens (15-02-2017)
Wie koestert ze niet, vreemde verlangens? Plassen in bad? Seks in bad? Plasseks in bad? Om een paar dwarsstraten te noemen. Levert hoe dan ook, veel kijkcijfers op. Als de camera tenminste aanstaat. Wat is vreemd? Ook al zoiets? Filmopnamen maken van plassen in bad? Seks in bad? Plasseks in bad? En blijft het dan bij verlangens? Of voeren we ze ook nog uit? Plassen in bad. Seks in bad. Plasseks in bad. Het houdt ook nooit op. De waanzin. Want daar bestaan onze verlangens vaak uit. Alleen de dapperen onder ons voeren de daad ook bij het woord. Een verlangen bestaat immers uit woorden nietwaar? Hoewel, met een onderbuik kun je natuurlijk ook heel wat in beweging brengen. Onderbuikverlangens. Geen woorden maar daden, zeggen ze dan in Rotterdam. Een vrouw met ballen die dat verlangen dan in daden omzet. En dan speel je niet met haar voeten noch ballen, want voetballen dat kunnen ze in Rotterdam. Kick his ass! Placht men dan te zeggen. En dat is precies wat ze had moeten doen. Toen de camera draaide. Of was het een selfie? En handelde ze met voorbedachte rade en nam ze de stick zelf ter hand? We zullen het nooit weten, lieve lezers. En dat hoeft ook niet. Want respect voor een grand dame die zo uit de kast komt. Vreemde verlangens misschien. Waarom ook niet? En waarom koesteren? Nee, gewoon uitvoeren. Maar dan wel met een volgende keer de camera …
Een afwerende glimlach (19-02-2017)
De grote vleermuis keert zijn wang naar de belager. 'De andere!', sist de groene vrouw. Braaf keert de vleermuis zijn andere wang. Kedeng! Een flinke klap van een rechtse vlakke hand volgt. 'Nu ben jij!'. Met een flinke uithaal slaat de vleermuis de groen vrouw op haar rechterwang. Drie rode krassen laat hij achter. Heel langzaam beginnen de krassen te bloeden. Steeds heviger. Het worden flinke bloedstromen. De groene vrouw gilt het uit. 'Je hebt je nagels gebruikt smeerlap. Dat is niet eerlijk. Je zult boeten.
Wat er dan gebeurt is moeilijk in een paar minuten uit te leggen. Uit het niets tovert de groene dame een grote flacon met vreemd spul. Het stinkt vreselijke en heeft een vreemd kleurtje. Drie keer duwt ze op het knopje van de flacon. Een geest verschijnt. Met enorme neusgaten. Uit die neusgaten drijft een vreselijke stank. Gloeiend heet en groen. Giftig, zeer giftig. In beide opzichten. Giftig van kracht en giftig van dosering. De grote vleermuis valt neer. De groene dame klimt op de vleermuis en trekt haar weinige kleren uit. Niet dat het wat uitmaakt, want haar blote lijf is ook groen. Gifgroen. Ze heeft het gewoon heet gekregen. Van opwinding.
De vleermuis ontwaakt. Net op tijd. Voor het moment suprême. 'Dit gaat niet gebeuren, jongedame!' Hij smijt de dame van zich af, richt zich op, en met een flauw afwerend glimlachje straalt hij door de lucht, zijn antenne scherp afgesteld, op weg naar jong bloed, minder giftig.
Het mooiste meisje van de streek (21-02-2017)
Lolita heette ze. Lolita Bronchita. Vernoemd naar de hoofdpersoon in de gelijknamige klassieker van Nabokov. Lolita kwam uit Drente en hoestte altijd dat het een lieve lust was. Het jaargetijde maakte niet uit. Ze hoestte het hele jaar door. Chronisch. Erg lastig. Want daardoor kon ze nooit een vriendje vinden. Voor langere tijd. En het was zo'n mooie meid. Het mooiste meisje van de streek. Het stemde haar heel droevig. Altijd maar zo'n snotkop. Had ze weer eens een leuke jongen aan de haak geslagen, liep die altijd na een paar dagen weer weg. De jongens hielden best van nattigheid maar zelfs in Drente stelden die ook hun grenzen.
Lolita begreep het enerzijds wel. Anderzijds durfde ze niet verder te denken. Hoe moest het verder in de toekomst? Ze was inmiddels achter in de dertig en haar schoot begon langzaam moeilijk te doen. Haar hormonen hadden intussen de wekker gezet. Kortom. Werk aan de winkel. Maar al de stress van het vinden van antwoorden, nog voor het vinden van een serieuze vriend, maakte het mooiste meisje van de streek behoorlijk van streek. Er was geen tijd meer te verliezen. Lolita Bronchita besloot haar laatste redmiddel in de strijd te gooien. Een flinke bijl. Een aks van een bijl. Nooit, nee nooit, zou zij die erbij neergooien. Waarbij? Bij haar verdriet natuurlijk. Haar onophoudelijk verdriet, van niet te houden liefde. Maar ze gaf niet op. Lolita Bronchita. Nooit. In de toekomst zou ze lang en gelukkig leven. Zeker weten.
Mooi ingelijst (23-02-2017)
Fotohoekjes, Pritt, Velpon, Bisonkit, ik heb alles uit de la getrokken. In die volgorde ga ik ook proberen het mooiste portret van de straat te lijmen. Maar eerst heb ik de schaar nodig. Ik wil deze lieve gast en profile en zonder achtergrondvervuiling portretteren. Bij fotohoekjes hoort dan even uitleg. Het zijn eigenlijk geen fotohoekjes in de juiste zin van het woord. Foto's worden namelijk niet meer ingeplakt maar ingeladen. In een digitaal fotoboek.
Kent u ze nog? Die fotohoekjes die je van de rol moest trekken uit een kartonnen doosje. Waarvan telkens het lint brak of oppropte, vastplakte in het doosje. Grote gruwel. Fotohoekjes met een doorzichtig plastic driehoekje op een kartonnetje waar je dan, op hoop van zegen, in een keer een hoek van de foto in kon schuiven. De foto in het vierde hoekje schuiven was dan het meest lastig. En ja hoor. Dan bleek ook nog eens dat je de verkeerde foto had geselecteerd. Nou, probeer dan maar eens de foto weer kreukloos uit de vier fotohoekjes te peuteren. Lastig.
Nee, ik doel op de dubbelzijdig klevende fotohoekjes, rechthoekig. Die zijn wel handig. Behalve als ze aan de vingers blijven plakken. Ook oppassen geblazen dat je de foto niet scheef op de pagina van het fotoboek plakt. Zo'n fotoboek met rugring. Als je te hard trekt, trek je de hele pagina los. Heel vervelend.
Nou die fotohoekjes bedoel ik dus. En waarom dan de Pritt, Velpon en Bisonkit? Heel simpel. De lijmlaag van de meeste fotohoekjes kan nog wel eens van inferieure kwaliteit zijn. Helpt Pritt niet, dan gaan we over op de Velpon. En ja, als die zelfs niet voldoende plakt dan is er altijd nog Bisonkit. De professionele, uiteraard.
Zo die hangt. Prins Carnaval Rini d'n Irste. Maar mijn portret heeft grijze haren, zie ik nu. Dat kan toch niet? Of nee, nee, het is de Bisonkit die drupt. Shit. En nu plakken mijn vingers ook nog eens aan elkaar. Dat wordt weer kauwen. Met precisie.
Abonneren op:
Posts (Atom)