Nieuwe baan

Goed nieuws. Ik heb een nieuwe baan gevonden. Hoe is het mogelijk in Nederland? Het aanbod was al reuze, dat er plek is verbazingwekkend. Hij ligt naast de A2, vlakbij een bos. Het had wat voeten in aarde, voordat de baan beschikbaar was. Maar eindelijk is hij klaar. En ja. De eerlijkheid gebied te zeggen. Hij kwam niet zonder slag en stoot tot stand, die nieuwe baan. Niemand zat er op te wachten. Vooral de boeren en milieuorganisaties kwamen in conflict. Dit keer niet met elkaar, over elkaar, maar samen. Samen jegens de provincie. Die had namelijk toestemming gegeven voor de baan. Bezwaarschriften hielpen echter niet. Allemaal afgewezen. Maar ik ben er blij mee. Met deze nieuwe baan. Gas geven!

Info@domeinnaamuletevennietop.nl

Het is toch wat met het verzinnen van domeinnamen voor het internet. Meestal zijn ze al vergeven en bent u de sjaak, als particulier, bedrijf, instelling of beroemdheid. Met de extensie, het gedeelte achter de punt van het internetadres, valt het gelukkig mee. Daarin valt niet zoveel te kiezen. Die is vaak al van te voren bepaald afhankelijk van het land en de bedrijvigheid waarvoor u kiest. Maar het eerste deel, de eigenlijk door u gekozen naam voor uw bedrijf of instelling, dat is vaak een queeste. Die bepaald ook het e-mailadres. Houd het eenvoudig en let goed op bij uw keuze. De keuze is eenmalig, goed over nadenken.

 

De sjaak dus. Faire le jacques. U moet het er maar mee doen. De pineut of de pisang kunt u eventueel ook nog overwegen. Uw e-mailadres 'info@domeinnaamuletevennietop.nl' wordt dan 'info@pineutuletevennietop.nl' of 'info@pisanguletevennietop.nl'. Kies edoch een makkelijk te spellen naam. U zult de naam nog vaak door moeten geven. Het beschikken over een spelalfabet is dan wel zo handig. Zeker als u veel aan de telefoon zit of veel bij een zorginstelling of ambtelijke instelling moet zijn.

 

Bij moeilijk te spellen namen wordt aan de telefoon, of bij zojuist genoemde instellingen, dan vaak het spel 'acrofonie' gespeeld. Het fameuze 'acrofonietelefoniespel', ga er maar eens aan staan. Met galgje bent u sowieso op voorhand de winnaar. Te beginnen met in het Nederlands de A van Anton of Anna, Arthur voor de Vlamingen, Anatole voor de Fransen, Aachen op zijn Duits, Alfred in het Engels, Alicante in alledaags Spaans, Antonio als het officieel Spaans moet zijn, Ana op zijn Portugees en Ancona in het Italiaans. Universeel of internationaal kan ook. Dan wordt het de A van Amsterdam. Binnen de NAVO gebruiken we woorden die in iedere taal ongeveer hetzelfde klinken en te verstaan zijn. De A wordt dan Alfa. Voor spelalfabetten van alle andere landen buiten de NAVO verwijs ik graag naar het Russisch of Chinees. 

 

Tot slot wil ik u enkele spelalfabetten niet onthouden. Als tegenpool van het 'witte mannen spelalfabet' heeft het feministisch platform 'De Bovengrondse' een alternatief spelalfabet opgezet, met bijbehorende foto's. Ga dat zien. De A wordt dan Ali. Maar Bo, Fatima, Hidde, Jordi, Mila, Naomi, Ruben en Zeynep zijn ook wel bijzonder. All inclusive. En mocht u eenkennig zijn of gewoon houden van het dialect probeer dan ook eens het Limburgs, het Fries of nog een ander dialect. Volg dan wel eerst even een taalcursus. U wil niet weten hoeveel extra klinkers er zijn in het Hellemonds. Acrofonie ten top. Succes.

Pentecostalisme

Geen enge ziekte of politieke beweging maar een moderne geloofsovertuiging in Pinksteren. Eentje die met rasse schreden toeneemt in onze huidige tijd. Het kent inmiddels zo’n 600 miljoen aanhangers wereldwijd. Dat zijn er 120.000 keer meer dan de verwachtte aanhang van het Oranjelegioen, dat in juni het Nederlands Elftal, tijdens het WK voetbal zal toejuichen. Maar pas op, de aanhangers van het pentecostalisme zijn haast net zo fanatiek. Moderne kerkgenoten die ook hun tongen durven roeren. Ze hebben daar zelfs een naam voor: Glossolalie (spreken in tongen). En net als de aanhangers van het Oranjelegioen hopen ze op een gave van de Heilige Geest. Alleen niet uitgedrukt in doelpunten en wereldbekers. Zij drinken andere bekers leeg. Hopelijk niet giftig. Santé!

Hoger die handjes de lucht in

Eurovisie Songfestival, tweede halve finale en dan die handjes (of hendjes) hoger de lucht in. Met vlag en al. En Vicky Leandros erachter aan. Met Boy George als goede tweede. Schoppen mag ook. En dan die voetjes de lucht in. Hoger en hoger ... totdat ze allemaal opstijgen. Met zwevende artiesten en zingende viool de finale in. Op karakter in een mooi pakje, liefst doorschijnend; hoewel die vleeskleurige leggings toch alles strak laten uitzien, zelfs modderbenen en dito kont, en met bovenal heel veel stemmen. Tien keer minimaal stemmen op je favoriet. Dat maakt 9,99 euro betalen voor je favoriet, hopend dat die pakweg 30 keer 12 punten krijgt van de vakjury en nog meer van het publiek, Israël dus.

En nu gaat Madonna ook nog eens tijdens de halftime pauze bij de finale WK voetbal zingen. In plat Amerikaans. 68 Jaar en zo sexy als een bezemsteel. Dat wordt wat. Shakira, Shakira ... roepen de Muppets dan verbijsterd. En een Kapotband uit Japan mag dan afsluiten. Of hebben we toch liever Celine Dion? Je weet wel die van de mosterd ... na de maaltijd. Hogerhand zal Maf Donald het met Infantielo wel bekokstoven. En let op mijn woorden. De Swedish Chef gaat scoren. Lang leve Immerbramofniets en Lionel Andrés Messi Cuccittini. Nee, niet die van de koekjes ... maar van Argentina Turner. 

Nobelprijs

Ik doe mijn beste kleren aan en kam mijn haren. Het laatste restantje dat ik nog heb. Ik trim mijn neus en oren. Doe een luchtje op. De duurste die ik heb. Zuinig. De lucht om mij heen ruikt heerlijk. Was ik niet mijzelf maar een ander, ik zou die persoon heel dicht naderen. Opsnuiven, me laten overwelmen door hem. Strak in het pak kom ik voor de dag. De loper is uitgerold. Hoef slechts lichtjes te buigen voor de donder en bliksem die uit de fotocamera's schiet. Heerlijk het geluid van rits rats klik. Of ik even naar links wil kijken en naar rechts. Schuin omhoog, een kleine lach. Niet too much. Want dat is niet mij. 

Vorige week lag de brief op de mat. Zwaar geparfumeerd. Ik dacht ... zo en dat op mijn oude dag? Maar al gauw landde ik weer op aarde. Het heeft zijne koninklijke hoogheid ... etc ... behaagd. Een onderscheiding ligt aanstaande zondag op mij te wachten, in het stadhuis. Ik geloof het niet. Een fake-brief mogelijk? Meestal word je toch stiekem verrast met dit zilveren kleinood. Om de tuin geleid door vrouw, familie, vrienden en kennissen. Maar nee. Gewoon, rechtstreeks een brief van de burgemeester, namens het koninklijk huis. 

Ik doe de zware eikenhouten deur van het stadhuis open. Niemand aanwezig, niemand die me ontvangt, niemand die mijn jas aanneemt. Achterin de gang staat Willem Alexander ... in pyjamabroek, gestreept. Nu denk ik toch echt dat ik droom. Maar niets is minder waar. Willem nodigt mij uit voor een kopje thee. Heerlijk. Want de spanning heeft me dorstig gemaakt. Ik krijg er ook een Mariakoekje bij. Top. 

Ik schijn te vroeg te zijn. Maar daar geeft Willem helemaal niets om. Hij gaat over tot de orde van de dag. Lintjes knippen en flessen gooien. Het lint word geknipt. Een gejuich stijgt op. En ik? Ik blijf heel nobel wachten en houd geduld. Maar gelukkig niet voor lang. Willem staat plots naast me. Helemaal vergeten zegt hij tegen mij. De uitreiking van de vrijwilligerspenning. Aangezien ik pas sinds kort lid ben van de bibliotheek en niet lui ben aangelegd, besluit ik het kleine boekje dat op tafel ligt, het eerste tot mij te nemen. Ja, ik ben van het smullen. Literatuur, plat op zijn plats. 

Al snel dring ik door tot de kern van dit verhaal. Een oeverloze beschrijving van de eerste keer paintball brengt me heel even in de war. Ik krijg een konijnenpak aangemeten en ren er als een haas van door. Hier doe ik niet aan mee. En de nobelprijs voor nobel gedrag lap ik aan mijn laars. 

Hij is prachtig. Dat moet gezegd. Maar nu bungelt de prijs aan het been dat van mij blijkt te zijn. Ook weer zoiets raars. Meestal krijg je zo'n medaillon op de borst geprikt. Maar nee, ik niet. En toch dankbaar en nobel neem ik de bijzondere prijs in ontvangst. Ik mag me minimaal een jaar de nobele onder de nobelen noemen. En dat zal men weten.

Bakfiets

Externe baarmoeder op wielen vol met poffertjes en poedersuiker, die met enorme haast voortdendert door weer en wind, genadeloos met grote volharding met slechts een groot doel voor ogen … op tijd komen. Want stel je toch eens voor dat je te laat komt, de boot mist, langs het potje piest, de grote gemene deler net mist en de klepel niet hoort luiden in de klok, terwijl je verdikkemens goed weet waar die hangt, om meteen tot de conclusie te komen dat niks en niemand er toe doet als je niet gezien, gehoord of gevoeld wordt. Want wat dan? Boven jezelf uitstijgen misschien, een eind wegzweven in een droomwereld? Of gewoon je fiets een poets laten bakken. Een Max Derailleurtje, zoiets.

De mantel uitvegen

Iemand op zijn kop geven met een plumeau. Dat zou wat zijn. Met zachte veertjes aan een stok de oren kietelen, de neus poetsen en zijn oksels vegen. Tot tranen toe, immers een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Het stof vervolgens buiten uit de plumeau kloppen. Daarna nog even met de hand de plumeau rechttrekken, opdat de veren zich weer netjes plooien, voor een volgende beurt. Hij kan weer terug in de meterkast. Het spel kan beginnen. Naked truth. Inktplaatjes laten niets te wensen over. Vastgebonden aan zijn bed en aan het leven. De verhalen laten zich vlotjes lezen. Een anker en daaronder mams, een veilige haven, om steeds opnieuw bij thuis te komen. Haar ultieme mantelzorg.

Tot hier en niet verder

Alles gaat voorbij
hoe zeer het vasthouden
aan vroeger dood
leven is veel makkelijker
zodra strepen vergaan
en grenzen vervagen
 
werk aan de winkel
met onrust in de borst
schop in de grond
voeten in de klei
op blaren rustend
pijn verbijten
 
wie wil nog land
veroveren bevrijden
sporen nalaten
als vergaan het doel is
streven bereikt
tanden uit de muil geslagen 

 

 

Gepubliceerd op pomgedichten

Bijdrage (9) als vaste columnist op de maandag 

(voorzien van een foto gemaakt in Groot Goor Mierlo-Hout)

 

Slechte bakfietsmoeder

Maak plaats, maak plaats, maak plaats ... zij heeft gigantisch veel haast. Met haar veel te korte benen kan ze amper bij de trappers. Maar ze doet haar best. Met een bezorgde blik kijkt ze voortdurend over het stuur. Zitten ze er nog wel in? Ze vliegt door de straten. Voor haar gevoel althans. Ze mogen niet te laat komen, want dat is een doodzonde. Zeker met zo'n strenge juf. De buurtgenoten houden hun hart vast. Als dat maar goed gaat. 112 Wordt gebeld. Een pientere buurvrouw van driehoog achter voorziet een ongeluk. Ook de moeder wordt ingeschakeld. Hopelijk is ze wakker. En Marieke maar trappen, met haar veel te korte beentjes. De poppen slapen nog. Het is al bijna tijd.

Laat me losser

Vandaag is de dag. Weken heb ik er om gezeurd. Maar vanavond gaan we los. Eindelijk heeft hij tijd voor mij. Ben ik even meer belangrijk dan zijn werk. Wat zal ik er van genieten. Hopelijk is hij in een goede bui. Mij begeleiden naar ultiem genot. Een klein hoogtepunt in mijn nog prille leven. Hier heb ik al lang op gewacht. 

Daar is de auto al. Ik hoor het aan het geronk van de motor. Stiekem wacht ik hem op vanachter de gordijnen. De vitrage schuif ik ook een stukje opzij. Hij heeft me al gezien. Mijn pretoogjes schitteren en geef een gulle glimlach. Hij geeft me een dikke knuffel bij binnenkomst. En eerst eten we ons buikje rond. Ik kan niet langer wachten. En roep vol verwachting: 'ga je mee!'. Gelukkig staat hij gelijk op. 'We gaan naar buiten!', zegt hij met een knipoog. En ik denk: 'yes'.

'Aha, je hebt de wieltjes er al afgehaald, wat goed van jou. Heeft mama geholpen, of heb je het zelf gedaan?' Vol trots zeg ik: 'zelf!', en stap glunderend op mijn blauwe fiets. Mijn pa moedigt me aan en geeft aanwijzingen. Ik hoor ze niet. Wil ze niet horen. Kan allang fietsen, maar dat weet hij niet. Ik doe net alsof ik val. Net op tijd vangt pa me op. Ik voel zijn sterke armen om mij heen, geniet van het moment en stap weer op mijn fiets. Nog vijf keer laat ik me vallen en vijf keer vangt pa me op. Zijn hand wijkt niet van het zadel en zachtjes duwt hij mij vooruit. 'Je kunt het kerel!' En ik roep terug: 'laat me losser! Ik draai me om en pa staat achter in de straat. Ik ben verbaasd. Hoe lang heeft hij mij al losgelaten?

Druivenranken buigen diep voor oenologen en druivenstokken

Ze laten hun kopjes er niet bij hangen, de druiven die aan de gulden zilveren rank hangen. De strijd om goud is weliswaar verloren, maar wat hebben ze gevochten. Eerst kregen ze het aan de stok met de druivenstokken en later ook met de jury. Niet zo vreemd, want druivenstokken zijn veruit favoriet onder oenologen die ook in de jury zaten. Oenologen liegen er niet om dat ze veel liever met stokken werken dan met ranken. Ranken zijn in de ogen van oenologen veel te grillig, onhandelbaar en gaan altijd de verkeerde kant op. Oenologen zijn gemaksmensen, zij zijn liever lui dan moe. Willen niet te veel nadenken, want dat hebben ze op de universiteit al tot in den treure moeten doen. Zij hebben het liefst alles op een rijtje. Dat de druivenranken het eerst aan de stok kregen met de druivenstokken en daarna ook met de oenologen valt dus goed te begrijpen.

Dit jaar vond de verkiezing van de druif van het jaar plaats in Brussel. En in de categorie druivendrager ging het als vanouds hevig te keer. De druivenstokken, de febbekes dus van de oenologen, plaagden de ranken voortdurend, lokten ze uit hun tent. Gevolg, een kleine oorlog op het wijnveld. De ranken delfden uiteindelijk het onderspit, trokken aan het kortste eind en vielen languit in de sloot. De ranken, grillig en sterk vochten tot het bittere eind, maar waren helaas in getale veruit de mindere. Honderden stokken tegen een tiental ranken, dat hielden ze niet vol. Hun druiven waren dan ook snel zuur.

Zo luidde ook het juryrapport. Het zoet wint van het zuur. De jury, bestaande (dus niet hangend, alweer een nadeel voor de ranken) uit oenologen, vinologen en sommeliers was eenduidig en unaniem. In de buitencategorie druivendrager scoorde de druivenstokken het hoogst. Orde, regelmaat en netheid gaven de doorslag.  Hun overwinning smaakte zoet. Druivenranken zagen nog heel even wit voor ogen en konden het rode bloed van de stokken wel drinken, maar legden zich uiteindelijk toch neer bij de uitslag van de verkiezing druif van het jaar. Amai zunne. En nu een pilske.

De verlorenheid

Verzoening met de afname van de betekenis van dingen een trieste zaak. Het raakt mij als kei. Immers zo voelt het, de verlorenheid. Hard, rotslos en door alle goden verlaten. Een sirene die niet loeit maar huilt.

Betekenisvol leg ik de hand onder mijn kei. Emoties mogen never nooit niet afnemen. Mijn Elvis huilt glitters en ik juich tranen. Kom op zeg, bekijk het eens even. Zie, luister,  tast, ruik, kus en zoen. 

Vrij vrij en aard aardig. Laat de dingen met rust. Het zijn zijn, het onverklaarbare onverklaard. Ding niet naar dingen. Noch intrinsiek noch excentriek. Laat muziek muziek. 

Het enige ding dat telt, niet zo moeilijk, is uiteindelijk de liefde. Toch?

Inzending voor 'wie wint de enige echte virtuele verzoent u zich met het afnemen van de betekenis der dingen trofee' op pomgedichten.

Ik dus ... beloond met goud ... waarvoor dank ... en nee ... ik verzoen me er niet mee ... met de afname van de betekenis der dingen. Lees ook de reactie en de andere inzendingen!

Een harde schreeuw

Zij 

naar hem

omdat het moet

Hij
naar haar
omdat het mag

Luid
zeer luid
omdat het is

Hard
de pijn
van het zijn

Zeer
het verteer
dat nooit zwijgt

Maan
de zon
totdat ze straalt

Opdat

nooit weer ... 

 

 

-------------------------------------------------------

 

 

Een prijs verzilverd bij Pomgedichten met het volgende commentaar:

 

'zilver voor de eenvoud in het gedicht van Rob Mientjes – bij de woorden in het gedicht kun je heel veel toepasselijke verhalen denken en dat is knap gedaan door de dichter.'

 

https://www.pomgedichten.nl/index.php/2023/03/10/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-hoorde-je-het-schreeuwen-hoorde-je-het-wel-trofee-op-pomgedichten-punt-nl-naar-en-gedicht-van-alja-spaan/ 

De weg terug

Het is stil

in dichtersopvanghuis
bij de nek gegrepen
uitgeperst
vastgeketend 
klemgezet

tot Piet de pen vat
ouderwets
moord en brand schrijft
lusten zullen ze ervan
van zwarte poëzie
en vette regels

‘Blijf van mijn hoofd’, roep ik nog
de wereld is geen watje
oorlogen van pindakaas
vermoorden de fantasie
absurd gevangen
wij dichters lezen lessen
voor wie horen wil en voelt

Van ongeveer naar beter bestaan

Ongeveer is bijna alles dat er toe doet. Daar hoor ik dan zelf dus ook bij. Dat is een haast troostvolle gedachte voor mij. Ik ga hem dan ook na nieuwjaar uitdragen. Aan vrienden, familie, collega's en zij die luisteren. Want daar begint alle waarneming en ervaring mee.  Het zien en inzien komt pas veel later. Daar is een leven lang ervaring voor nodig. Niets fijner dan een koestering in iemands gedachten. Voor jongeren onder ons ietwat moeilijk te behappen. Die tellen, rekenen liever in bits en likes. Maar aan volgers heb ik een broertje dood. Aansporen is leuker dan ontsporen is mijn idee. Van early adapten wordt een mens niet veel wijzer. Misschien stijg je wat in aanzien bij buren. Hadden die niet een grote zwarte Mercedes Benz. Zo ouderwets vergeleken met een gladde witte Tesla. 

Ongeveer is bijna alles wat er toe doet. Oorlogen die bijna op instorten staan als voorbeeld. Waar hebben we het dan in godsnaam over. Vluchtelingen die hart en huis niet weten vinden. Jongeren die nieuwe liefdes thuis op bank ontdekken. Met mam en pap ernaast bij een tv-diner. Zwervers die van kou kont niet kunnen krabben. Banken die ondanks de crisis nooit zullen omvallen. En het voetvolk maar stampen stoempen op werk. Koeien gemolken, hooi van het land, verloren energie. Windmolens om te bevechten, zonnepanelen om te bakken. En dan kunst die niet welig kan tieren. Doeken, verf, kwasten, inkt, bakstenen alles raakt op. Onbetaalbare materialen die we in ons hoofd bedenken. Ongewis en ongeveer, onbeduidend en onwelvoeglijk, ons leven. Ik zou er haast geen stuiver voor geven.

Alles uitgedrukt, uitgekakt en uitgepoept in gouden dukaten. Dat is de nieuwe armoede in onze staat. Money makes world go round, it never stops. Het dood de liefde, dat wat niet telt. Liefde die niets kost, wat moet je ermee? Niet te vertalen in euro, aandeel of belastingvoordeel. Maar het stemt gelukkig tot in het oneindige. En ronder dan cirkels van geld en gedachten. Laat ons in jaren die resten liefde koesteren. Het kan groeien op ruggen en in buidels. Spaar het niet, geef het uit en deel. Het stilt de honger gratis en voor niets. Het stopt oorlog in hart, hoofd en ledematen. En nog veel belangrijker, het zorgt voor nageslacht. We geven deze wereld niet af aan gekken. We volgen niet, we leiden, naar beter bestaan.

Gedroomde werkelijkheid

Werkelijk gedroomd
Fantasie neemt een loopje
Sprint weg voor het geweten
Van niets

Tasten in duister
Zoekend naar woorden
Donker verstopt
In ondermaans struikgewas

Hersenpan suist
Kookt langzaam over
Niet wetend hoe laat het is
Gedroomde werkelijkheid

Niet echt worden
Vrezend de angst
Voor waarheid
Die dichtbij komt

Felle Ahitofel haalt uit

Ik ben boos. Hartstikke boos. Hoe durven ze? Die koekenbakkers. Ik heb Wikipedia er eens op nagelezen. Ongelofelijk hoe ze mij daarin portretteren. Ja, in die kutbijbel. Want dat is het toch? Door het volk samengesteld en geloofd. Onzin. Wie deze overlevering verzonnen heeft moet zich werkelijk kapot schamen. Ik was er potverdorie zelf bij. Ze moesten eens weten wat voor een slimme raadgevingen ik toentertijd gaf. De geschiedenis zou er compleet anders uit zien zonder mijn wijze inzichten. Lees de geschiedenisboekjes er maar op na. Ja, die van voor Christus. Mijn lieve heer, wat ben ik blij dat Jomanda mij geattendeerd heeft op dit euvel. Dat schattige blauwe wief had helemaal gelijk. Een wijze vrouw. Is getekend, Achitofel.

Vuilnisbeltegoed

Don Krapone krabt zich op zijn hoofd en strijkt een lucifer aan op het kale hoofd dat voor hem zit. Dubbelop. Het hoofd is namelijk tevens hoofd van een bedrieglijke bende schorremorrie dat de buurt rond Napels onveilig maakt. Maar nu zullen ze anders piepen. Het hoofd van het hoofd van de grande Buritoclan wordt door Don gebruikt om een lucifer aan te maken. En dan is het menens. Nadat de klus geklaard is wordt het hoofd van het hoofd in beton gegoten en ingepakt. Opgestuurd naar de vuilnisbelt in wijk Caramonita. Maar, wat was nu ook alweer het adres? Don belt met Andreas. Die weet alles. Althans bijna alles. Ware het niet dat zijn vuilnisbeltegoed helemaal op is. Pech.

Ondoorgrondelijk

Ondoorgrondelijk boort de boor op mijn stug gebit. Speeksel spat in mijn mond. Verbijten kan ik de boor niet. Ik zou niet eens durven. Stel dat ik in de handen bijt van mijn weldoener? Dan doe ik iets niet goed.

Ondoorgrondelijk de gedachten die ratelen in mijn hoofd. Welles vecht met nietes. En ze worden het zelden eens. Winnen doet er geen. Verliezen eveneens. Loslaten schreeuwt de een. Vasthouden roept de ander. Om gek van te worden.

Ondoorgrondelijk de blik die veegt. Ondoorgrondelijk de veger die blikt. Alles onder de mat. De stoelen en de banken. De tafels en de rekensommen. Ze zeggen niets. Geen moer en spijkers. Muren bouwen om zich heen. Woorden daden slaan op hol. Ondoorgrondelijk haast.

Kapitein Hoekmeting

Prinses Muts van Cirkelaar is al heel lang alleen. Ondanks het lidmaatschap bij zeven datingsites heeft zij nog nooit de 'ware' gevonden. Okee, okee, er zijn natuurlijk niet zoveel leden met witte paarden maar toch, na tien jaar daten zou je toch wel verwachten dat er een prins op een paard voorbij komt. Muts trekt haar stoute schoenen aan en haalt raad bij ... Ja, bij wie? Daar doet Muts dan weer drie jaar over. Om dat te bedenken. Het schiet niet op. Gelukkig zijn er zoiets als lakeien. Nee, niet om het bed mee te delen, nee om raad te vragen. Hoewel, Muts heeft natuurlijk natuurlijk ook zo haar behoeften, zo nu en dan, een keer per week. Maar dat terzijde. Muts van Cirkelaar wil gewoon een leuke vent op een wit paard. Klaar.

Heb je het al eens geprobeerd op kapitein?
- Op een kapitein?
Ja, als zoekwoord.
- Ja, ho eens even, maar ik wil een prins!
Maar kapiteinen zijn ook heel leuk.
- Okee dan. Ik ga het eens proberen.

Tot haar grote verbazing heeft ze meteen raak. Een zekere Kapitein Hoek meldt zich in een klein venster op haar schootcomputer. En ziet ze dat goed? Hij zit op een wit paard. Nu is het zaak om rustig te blijven. Muts weet wat er kan gebeuren als ze te enthousiast wordt. Dat wil niemand verder weten. Wij dus ook niet. De chat gaat aan. Tijd voor een Kapitein Hoekmeting. En zoals we Muts kennen. Zonder er doekjes omheen te winden. Direct dus. Heel direct.

Hallo!
- Hallo!
Waarom zit jij op een wit paard?
- Omdat ik een hekel heb aan giraffen.
Heb jij geen schip?
- Nee, daar ben ik ooit de boot mee in gegaan. Nooit meer een schip voor mij!
Ben jij rijk?
- Zo rijk als jij wil!
Steenrijk?
- Ik woon hoog in de bergen, ja dus!
Wil je kinderen?
- Yep!
Hoeveel?
- Zoveel als Kapitein Iglo.
Heb jij een moeder?
- Ja, maar al lang geleden weggedaan.
Wil je lang en gelukkig leven?
- Yep.
Met mij?
- Met wie anders?
Okee.

En ja, ze leefden nog lang en gelukkig.