120 Woorden Mei 2016

120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.


Chicago (02-05-2016) (Themawoord: Getto)

Op een koude grijze ochtend in Chicago wordt een kleine jongen geboren. Niemand die het weten mag. In een luxe appartement op verdieping driehonderdtwaalf van een wolkenkrabber, hoog boven de wolken. Hoog boven de wolken waar de wereld grenzeloos is. Maar niet voor de kleine jongen. Ook al ontbreekt het hem aan niets. De wereld is niet klaar voor hem. Zittend, liggend, op en tegen het rode pluche wordt hij langzaam klaargestoomd in het diepste geheim. Samen met tientallen andere kleine rijke ‘boefjes’. Ze mogen eigenlijk niet zo genoemd. De keuken denkt daar anders over. De kleine lorden moeten nog veel leren. Hun mamma’s zullen ze nooit kennen. De kleine jongetjes kijken reikhalzend hun ogen uit. Geblinddoekt in een getto.


Gettolac (04-05-2016) (Themawoord: Getto)

Ik sta voor het stoplicht van 2300 Southern Boulevard, Bronx, NY 10460. Naast me staat een… ja, een wat is het nu precies? Het is roze, lang, vier wielen en het trilt en bonkt als een pletmachine; wals heet dat geloof ik, waarmee ze wegen asfalteren. Achter het stuur een donker typje met rastahaar en een hele grote sigaar in zijn mond. Zijn hoofd schudt afwisselend naar voren en naar achteren op muziek die ik maar moeilijk kan definiëren. Zijn arm vol plaatjes hangt nonchalant uit het raam en klopt mee op de maat van de muziek op de gele autodeur. Ja, die is geel gespoten. Als enige deur. Zoet geel. Het licht springt op groen. Weg is de gettolac!


Molly en Dolly (10-05-2016) (Themawoord: Schutting)

Take five. Molly is er helemaal klaar voor. Nu Dolly nog. Bloot moeten ze. Helemaal bloot. Voor de camera en voor de micro. Als dat maar goed gaat.

De hele filmset is uitgelopen. Dit moet het hoogtepunt worden. In de zuiderhoek staat een nerveus meisje met blauwe aders op haar armen en benen. Waar blijft nu fucking Dolly? Molly probeert haar stem wat te smeren. Deze scene is cruciaal voor het slagen van de film. En dat beseft Molly maar al te goed.

Ze hangt wat tegen de schutting, maar van Dolly is nog geen spoor te zien. Zou ze plankenkoorts hebben? Of beter gezegd schuttingkoorts? Nee, dat is meer iets voor Rijk, of Sylvia. Gooien met kristal dan maar.


Gat in de schutting (10-05-2016) (Themawoord: Schutting)

Er zit een gat in de schutting. En voor dat gat verschijnt regelmatig een oog. En ik weet van wie dat oog is. Van de vieze geile buurman. Wat nu?

Ik bespreek het met mijn medestudenten. Ze geloven me niet. Ik vraag hen heel simpel. Hou het maar eens in de gaten? En ja hoor. Ook zij zien het glurend oog. Van de vieze geile buurman. We bedenken een plan. We lachen ons suf. Dit is meesterlijk.

Wie voert het plan uit? Met z’n allen dan maar. Ik mag naar de Bruna. We knippen de geilste blote vrouw uit het pornoblaadje. Hangen het aan een ijzerdraadje en bevestigen het voor het gat. Het gat van de geile vieze buurman. Lachen!


Haddock schuttingtaal (13-05-2016) (Themawoord: Schutting)

Leeswijzer: hardop voorlezen, duidelijk articuleren, in een keer doorlezen, zonder te aarzelen, bij voorkeur voor een spiegel.

Aardappelluis, achterkleinzoon van een geplukte gier, Appenijns kropmens, bepluimde kannibaal, beulshond, bij alle haartjes de snor van Plekszy-Gladz, bij de baard van de profeet, blikslager, bommen en granaten, bulldozer, cataclysme, cyclotron, dekselse kwajongen, dios de mi vida, diplodokus, donderboms knuppelfenomeen, drogelever, druifluis, Ersatz-kameel, gifmenger, hangsnor, heikneuter, invertebraat, jandorie, kolokwint, kropdrager, krulparasiet, kwijlwortel, loerak, lompe griezel, lorejas, mameloek, melkmuil, mislukte acrobaat, niksnut, nogaspekulant, olieboer, ondier, ongeluksmens, ouwe knotwilg, pekelharing, planetenzwerver, potverpillepap, raketpiraat, rare kwistenbiebel, rolaap, schele kaalkop, slangebijter, sneeuwvreter, strotgrondel, stuk Beethoven, tapijtenventer, trompetneus, Turkse muts, uilskuiken, uitgedroogde mummie, verduivelde klapsigaret, vierpootaugurk, vliegende doodskist, vuig wrattenzwijn, wafelijzer, wandelende seinpaal, waterdrinker, zandvlooi, zeekomkommer, zwaarmoedige muis.


Onder de mantel (19-05-2016) (Themawoord: Mantel)

Hij is amper zichtbaar. Ook al draagt ie de kleur rood. Het liefst zou hij nog minder zichtbaar willen zijn. Maar rood moet ie dragen. Dat is nu eenmaal zo afgesproken. Het hele jaar? Het hele jaar. Overal? Overal. Een groot dilemma. Rood komt op je af. En dat weet de man. De man die veel liever blauw draagt. Wijkend. Wat een straf.

Onder de mat of onder de gordel, dat is nog tot daaraantoe. Maar onder de mantel? Dat kan echt niet. Niet met kleine kinderen erbij. Viespeuk. Alleen de gedachte al. Maar hij kan het niet bedwingen. Waar moet hij anders zijn handen laten? Hij heeft werkelijk waar geen idee. Op zijn rug dan maar. De beste oplossing.


Mantelen (19-05-2016) (Themawoord: Mantel)

Wie kent het niet? Iedereen doet het. Mantelen. Kijk maar eens goed om je heen. Maar waar vindt het zijn oorsprong? In de natuur natuurlijk. Zoals alles zijn oorsprong vindt in de natuur.

Je moet er niet te veel bij nadenken. Mantelen moet je doen. Net als kantelen. Hoewel? Het hangt er vanaf waar je de klemtoon legt. Bij mantelen is dat net zo. Bij manteelballen wordt het alleen wat moeilijk. Ik dwaal af.

We mantelen dus allemaal. Ik heb het zelf voor het eerst gezien bij een buizerd. Hij sloeg zijn vleugels om zijn juist gevangen prooi heen. Herkenbaar toch? Wie doet het niet? Mantelen? De vleugels om iemand heen slaan? Uit bescherming, angst of gewoon uit liefde. Onvoorwaardelijk.


Zakpijp (19-05-2016) (Themawoord: Mantel)

Je zult het maar zijn? Een zakpijp, een manteldier. Je leeft op, in en door water. Douchen hoeft niet. Naaktzwemmen mag. Niemand die het ruikt of ziet. Dag in dag uit pomp je water door je lijf? Dat is toch geen leven? Het slaat voortdurend op maag, darm en hart. Om over de blaas maar niet te spreken. Gewoon laten lopen zeg ik dan.

Maar dan die onderverdeling. Samengebracht met gewervelden en schedellozen in de stam van chordadieren. Met de eerste kan ik nog leven, maar met schedellozen? Domme dieren. Waar laten ze hun hersens? In ballen of borsten? Ach, laat mij maar lekker zuigen, met mijn kieuwkorf voedsel filteren. Dat maakt mij gelukkig, gelijk een koe zijn gras pruimt.


Mantelrock (20-05-2016) (Themawoord: Mantel)

Met haar grote lange staart maakt ze de dansvloer onveilig. Zeepaardjes doen haasje over en worden al snel amechtig. Het waterballet kan de aanwezige zoenvisjes amper bekoren. Zij houden veel meer van mantelrock.

DJ Poliep bakt er niet veel van. De dansvloer blijft lange tijd leeg. De muziek van Händel is dan ook geen slimme keus. Het loopt van geen meter. Douwe Bob probeert het nog even met een ballad. I love you. Knipoog. Maar ook daar worden de zoenvisjes warm noch koud van.

Waarom geen mantelrock? Wacht. Daar is ze. Zwoel betreedt ze de vloer, dressed up als Lady Gaga. Marilyn Mantelrog in strakke rode mantelrok. Ze slaat haar grote vinnen open en flirt met DJ Poliep. Let’s dance!


Geen stuiver voor handen (23-05-2016) (Themawoord: Stuiver)

Het is weer zover. Moeders, vaders ze houden hun hart vast. Niet allemaal, maar toch veel. Veel te veel. De rugzak van de kindjes is gevuld. Tot aan de rand. Maar dit keer niet met brood en boeken. Stoer kijken ze uit hun ogen. Vooral de jongens. De meisjes vinden het maar eng. Ze verzamelen om de hoek van de hoofdstraat. Daar worden ze niet zo gezien. Wel zo handig.

Eerst wordt het wapenarsenaal bekeken. Ruim voldoende om een kleine oorlog te starten. De boys gaan op pad. Het miezert een klein beetje. Maar daar geven ze niets om. Gewoon de kraag wat meer omhoog gestoken. De brillenglazen beslaan. Het lont aangestoken. Veel te kort. Dag hand. Geen stuiver over.


Butken (24-05-2016) (Themawoord: Stuiver)

Niet te verwarren met dukken. Men neme een but (paaltje van hout), pakweg vijf deelnemers (allen in het bezit van een paar stuivers) en even zoveel stenen als deelnemers.

Plaats het paaltje op de grond. Alle deelnemers leggen een stuiver op het paaltje. Om de beurt proberen de deelnemers het paaltje omver te gooien. De stuivers met kop boven zijn voor degene die het paaltje omver heeft geworpen. De andere stuivers worden weer op het paaltje gelegd. Iedereen legt er nog een stuiver bij. Nieuwe ronde. De winnaar is degene met de meeste stuivers. Logisch, toch?

Degene die het niet begrijpt mag dukken. Op de rug van de winnaar. Plaats stuiver in mond winnaar, stevig vasthouden en dan dukken maar.


Gouden stuiver (25-05-2016) (Themawoord: Stuiver)

‘Aan de kant! Daar komt ie aan. Bukken, bukken!’
De koplichten van de auto’s beschijnen de paardenrenbaan van Albury. De Uiver maakt een noodlanding. Stoere kompels trekken de vogel vlot. Op naar Melbourne.

‘Ja, daar komt ie. Landen, landen. Nu! Yes!’
Piloot Parmentier loodst zijn vogel naar plek twee in het algemeen klassement. Dankzij de lepe aluminiumconstructie wordt ie eerste in het handicapklassement. We tikken af het jaartal 1934.

Knappe prestatie van de Uiver. Hij laat de Pelikaan, de Adelaar en Uil ver achter zich. Een heilig KLM-vogeltje. Een Sint. Sint Uiver. We noemen hem Gouden Stuiver!
‘Flying Fräulein’ Thea Rasche doet verslag, de enige vrouw die deelnam aan de Melbourne-luchtrace. In december stort de Gouden Stuiver neer. Niemand overleeft.


Verstuiven (26-05-2016) (Themawoord: Stuiver)

Dennenappel is de geur die ik mij herinner zodra ik de deur opentrek van een toilet langs de linksrheinische snelweg in Duitsland. Een spontane reactie van mijn hersenen op de prikkel die via mijn neus linea recta doorschiet naar de bovenkamer. Ik ruik pis. Dikke zure pis.

Met grote walging laat ik mijn broek zakken. Die mag de vloer niet raken. Ik buig lichtjes door de knieën en neem een spreidstand aan. Zoutkristallen op de vloer doen me denken aan de grotten van Han. Het gat van de witgele pot waarin ik moet mikken is poepbruin. Bah.

‘Verstuiven!’ Denk ik vals. Ik grijp mijn verstuiver en knijp het ventiel een klein beetje dicht. Met een brede glimlach spuit ik gier.


Beeldgehak (30-05-2016) (Themawoord: Slager)

Met verbazing kijk ik beurtelings omhoog en omlaag. Ik kan mijn ogen niet geloven. Ze lezen wat ik zie, rapporteren rechtstreeks aan mijn brein. Het netvlies bibbert en probeert datgene wat mijn ogen aanschouwen te bevriezen.

In diverse bovenkamertjes worden de beelden opgeslagen, een voor een. Beginnende hoofdpijn. Twijfel. Te veel deuren die dichtslaan. Verschillende beelden worden de kamertjes ingeduwd. Voorgoed opgesloten? Dat is nog maar de vraag. Ik herinner me situaties waarin veel deuren tegelijk open gingen. Beelden in herinnering vloeien over elkaar heen. Chaos alom.

Op de toonbank zie ik het vlees bewegen. Roze met witte spikkels. Gehakt had ik gevraagd. Half om half. Ik kijk in het gezicht van de slager. Roze met witte spikkels. Ik lach.

Love unlimited

Ik neurie mee op de muziek en het ritme van de naald die op en neer zigzagt door de huid die voor me ligt. Voorzichtig trek ik de huid wat naar me toe en ruik eraan. Mijn neusvleugels tintelen. De geur van olie heeft een hypnotiserende werking en schiet rechtdoor naar mijn hersenen. Ik wrijf de huid tegen mijn wang. Het plakt een beetje en geeft een opwindend gevoel. Het voelt net alsof ik drie regels cocaïne mijn neus heb ingejast. Ik schud mijn hoofd op en neer van voldoening en masseer de lange haren die in mijn nekplooi vallen teder van links naar rechts. Het walsen van mijn blonde lokken geeft een nog grotere kick.

In de grote passpiegel die naast me staat zie ik dat mijn haren weer wat gegroeid zijn. Met een goudkleurige borstel breng ik mijn lokken omhoog en laat ze daarna met een korte zwiep uit de borstel omlaag vallen. Ze springen dartelend neer op mijn blote schouders..
I’m so glad that I’m a woman, I, and know I wouldn’t trade. I know I got it made.
Voorzichtig wieg ik met mijn heupen op de stoel achter de naaimachine ritmisch mee op de zwoele muziek die door de kelder stroomt.
We are the life line of mankind. And now is the time for me.

De huid is bijna af. Voorzichtig trek ik hem weg van de naaimachine en drapeer hem voor de spiegel over mijn blote lijf. Ik ben nog niet helemaal tevreden. Er mist nog iets. Glans en kleur. Er zit niet genoeg leven in.
Achterin de kelder hoor ik nu geschreeuw. Hoge schelle kreten. Toch niet weer? Ze heeft zich vandaag zo goed gedragen. Het irriteert me mateloos. Sssssttttttt … darling … nog even wachten, jij bent zo dadelijk aan de beurt. Ik heb duidelijk nog een nieuwe verse huid nodig. Ik slijp de messen.

Toelichting:
Geschreven n.a.v. 12e schrijfopdracht op ColumnX (augustus 2015), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
- Schrijf een zo waarheidsgetrouw mogelijk stuk, vanuit de andere sexe
- Humor mag natuurlijk, maar probeer uit het lachen-gieren-brullen-genre te blijven
- Maak er een geloofwaardig geheel van in plusminus 300 woorden (275-325)

Stilleven (3): Idolatrie in film en kleur

Over de brug loopt een man. De kraag hoog opgestoken. Het weer is guur en de wind fluit in zijn gezicht. Elders in de wereld loopt op hetzelfde moment een man door de regen. In New York om precies te zijn. Hij luistert niet naar de naam James. Ook hij loopt in zijn kraag, in de regen maar uit de wind. Met dank aan de wolkenkrabbers. Langs de weg roepen de mensen hem aan. “James, James, ben jij het?” Maar James luistert niet naar zijn naam. Hij is diep in gedachten verzonken.

Onderwijl loopt de andere man aan de overzijde van de oceaan naar een grote ruimte met veel glas. Hij heeft zijn stiel gevonden. Al jaren geleden. Het is nu alleen nog een kwestie van uitwerken. Zijn leven. Zijn ziel. Het liefst doet hij dat bloot en dagenlang. Een beetje gek is ie wel. Maar ach, wie niet? In de grote lege ruimte staat een tafel. Op de tafel liggen veel doeken. Witte doeken, onaangetast. Een doek in de lege ruimte trekt aandacht. Het ligt niet op tafel maar hangt aan de muur.

De man in New York wordt nu toch wel door heel veel mensen herkent als ‘James’. Maar James wil van niets weten. Hij loopt stoer in zijn kraag verder. Het begint steeds harder te regen. Het liefst zou hij de boot nemen. Het is echt weer om op een boot te zitten. Een boot naar Noorwegen. Zijn favoriete land. Met favoriete inwoners. De gelatenheid van de Noor schuurt tegen die van Finnen aan. Gelatenheid en nuchterheid daar houdt James van. Diep van binnen, in zijn ziel, is James ook een Scandinaviër. Maar geen Zweed. Dat is te gemakkelijk.

Intussen heeft de andere man zijn focus gericht op het doek aan de muur. Hij belaagt het doek met sombere kleuren. Somber maar fel. Ze passen prima op het doek en bij de mood waarin hij verkeert. Somberheid ten top. Met een schuin oog kijkt hij het doek een beetje schichtig aan. Het doek beweegt zich niet naar hem toe. En dat is juist wat hij wil. Maar nee. Het doek met al zijn sombere, felle kleuren negeert hem volledig. Iets wat de man niet echt kan accepteren. Het schuurt en maakt hem angstig.

James in New York heeft intussen de haven gevonden. De haven en zijn weg. Weg is ie. Met de eerste de beste boot. Hij heeft al veel gemist in zijn leven. Maar deze escape kan hij niet laten gaan. Acteren op het juiste moment. Daar gaat het in het leven om. Niet in stomme films. En zeker niet in van die mega gigantische Hollywood producties. Pulp, pulp, allemaal pulp fiction. Geef good old James maar een echte film. Rebels trekt hij zijn kraag nog hoger tegen zijn oren aan. Hij kan het geschreeuw van de menigte langs de kant niet langer aanhoren.

Aan de andere kant van de oceaan trekt de doekenman zwarte en lila strepen over het doek dat niet luisteren wil. Hij krijgt het niet naar zijn hand gezet en besluit even rust te nemen. Maar dat is het doek te na. “Laat jij me hier nu in mijn somberheid en ellende hangen, verrekte amateur? Kom hier met die kwasten. Dan schilder ik zelf wel even dit plaatje af.” De doekenman schrikt zich een hoedje en valt bijna van zijn paard. Van zijn paard? Ja van zijn paard. Niet van zijn geloof. De doekenman komt alleen tot rust op een paard. Het paard heet Ed. Maar dat doet er voor het verhaal even niet toe. Belangrijker is dat de man die bijna van het paard viel alleen maar heel hard kan schreeuwen. Van ellende.

Op de boot is het niet veel anders. De wannabe Scandinaviër koerst weliswaar richting het beloofde land, maar vooralsnog raakt hij steeds verder van huis. Een homeland zal deze jongeman niet snel vinden. Zijn lot vaart hem gewoon achterna. Het zal slecht met hem aflopen. Het gillen van de meisjes aan gene zijde zal daar niets aan veranderen. Van verzachting van het lot is geen sprake. In idolatrie zal hij sterven. Veel te jong. Hij weet het alleen nog niet. De dood loert en komt meestal onverwacht.

De doekenman staat langzaam op naast zijn paard. Met Ed valt niet te praten. Met het doek ook niet. Het doek buldert en schreeuwt. Snel raapt de doekenman een penseel van de grond en grijpt naar een tube lila. Met een paar vegen geeft hij het doek zijn zin. Het kronkelt van plezier. Het staat op zijn strepen. “Hier nog graag een lijntje, en daar, ja daar een contourtje … die hand mag ook wat scherper. Houdt hem eens tegen je oor. Voel je de angst? De angst van Vincent. Ja, je voelt hem hè? Dan is het goed. Leg die kwast maar neer. Het is goed zo. Rust maar uit. Ik vind mijn weg wel naar het museum. Ere wie ere toekomt. Daar zal ik sterven aan de muur, achter glas. Telkens opnieuw. Van idolatrie. Mijn onbestemd lot. Ik schreeuw het uit.”

Broertjes Koen

"Hoe komt iemand op het idee?", zei Koen tegen Koen. "Om onze ouders als oncreatief te bestempelen gaat wellicht wat ver. Ik kan me nog heel goed herinneren hoe mams, tijdens een concert van 'Kiss', haar schminkdoos het podium opwierp, nadat ze ons eerst gepaint had met haar lipstick." De rest van het bijzondere Kissconcert hebben de broertjes Koen al verdrongen.

Onoriginaliteit is wel het laatste wat men de Amerikaantjes Koen kan verwijten. Cowboyhoeden en lasso's zijn aan deze Bonanzaboys uit Minneapolis toevertrouwd, evenals snelle auto's en mooie boots, made for walking. Bloedsimpel lijken de films die opwellen uit het broertjesbrein van dit beroemde filmduo. Ongetwijfeld kent iedereen deze onvervalste ladykillers als bewandelaars van filmfestival-rode-lopers.

Niet naakt, maar speciaal voor deze bijzondere sponsoravond, dressed to impress de bobo's, die ongegeneerd hun vette ego's en ega's etaleerden aan de verzamelde filmwereld en pers, betraden Koen en Koen het podium. Ze hoopten deze avond veel geld los te krijgen voor hun eerste Koentjesbloterikkenfilm.

De totstandkoming van het filmscript kende een bijzondere voorgeschiedenis. Het idee ontstond tijdens het familieweekend van de familie Koen op de nudistencamping. "Waarom hebben jullie nou nooit eens een BB-film (blotebillenfilm) gemaakt?", sprak moeder Koen. Aan het einde van deze boute uitspraak knipoogde zij koket. Beide broertjes wisten het; Die mams had nog eens creatieve ideeën. Zij deden er als filmmakers hun voordeel mee.

Het script schrijven was a peace of cake. De verhaallijn ontstond tijdens een undress-to-impress-party, waarbij mams met haar mond een andere dame mondschilderde. Deze kunstzinnige act bracht de broers op het idee om een blue-movie naakt mondschilderen te gaan maken. Zij namen de beroemde 'Hotlips' als rolmodel. Zelf deden ze ook nog uitgebreid research en maakten gebruik van de laatste technieken. Voor de belangrijkste opnames maakten ze gebruik van een speciale Hawkeye-camera.

"Geachte aanwezigen, mag ik uw aandacht voor het filmduo de broertjes Koen en u een kleine blik gunnen in hun gedachtenwereld." Luid applaus. Zij en de ceremoniemeester waren stil, waarna de grote vraag aan bod kwam: "Wie heb een centje veur ons prentje?" De gemoederen voorin de zaal begonnen snel warm te lopen. Was deze aanslag op rijkgevulde portemonnees wel de moeite waard uiteindelijk, of werd hier een megafilm gestopt voor hij daadwerkelijk begonnen was.

"Ik wil wel sponsoren, maar dan moet er eerst ongelofelijk hard en onverbiddelijk promotie gemaakt worden voor het mondschilderen", riep Ray Robins vanachter uit de zaal. Een instemmend applaus klonk voor deze megamondschilder. Zijn werken staan op ieders Facebook in Layton (Utah). Mama Koen was intussen het podium opgerend: "Wie deze film sponsort, promoot juist Kal Koen en Ko Koen én deze specifieke schilderkunst, body-mouthpainting is the future!"

Kal en Ko Koen keken elkaar aan. Door mams optreden werden de sponsors vrijgevig. Harde dollars werden toegezegd. Sponsors wilden moeder én mondschilderen. Ray Robins was helemaal happy. Stiekem hoopte hij dat er een mooie hoofdrol voor hem was weggelegd in de toekomstige kaskraker.
De broertjes Koen waren trots. En terecht. Hun moeder's creativiteit was lonend gebleken. Tijd om eindelijk dit noodzakelijk kwaad te verlaten. Fundrising with a happy end.

Kijk uit naar de nieuwste Koen en Koen: 'Oh broertje, wat ben je bloot!'
Binnenkort in de cinema.

Co-column geschreven door Arta en Mien

Afvalrace 02: Emo-weegschaal

Hoeveel weegt een ziel? Hoeveel gram raak je kwijt als je je hart lucht? Hoe zwaar weegt verdriet? Hoeveel gram raak je kwijt als je tranen hoest? Hoe ondraaglijk kan de zwaarte van het bestaan zijn op momenten van angst, wanhoop en ongeloof? Hoeveel gewicht tors je, als bergen verdriet voor je oprijzen? Hoe zwaar weegt je hoofd als het vol raakt van overwegingen, herinneringen, hersenspinsels, hunkering en gepeins? En wat als je gaat zweven, gewichtloos ronddoolt en leegte gewaarwordt ... is dat terug te zien op een weegschaal? Een emo-weegschaal.

We zijn met z'n allen zo druk bezig met ons lichaam dat we de inhoud wel eens vergeten. In alle opzichten. Maar is een lichaam niet slechts een optelsom van levenssappen en bouwstenen? Wat als de cement uit de voegen slaat, als je lijf aanvoelt als bagger, als snert zonder worst?

21 Gram is het gewicht van de ziel. Althans volgens de experimenten van Dr. Duncan MacDougall die in het begin van de 20ste eeuw stervende wezens woog om te bewijzen dat de ziel gewicht heeft.
Cineast Alejandro González Iñárritu maakte in 2003 een mooie film ‘21 Grams’, een film over het leven met en zonder ziel. Een film over levend leven en dood leven. 21 gram is ongeveer zoveel als een theelepeltje zout of suiker. Niet meer dan een zucht. Wat maken wij ons toch druk om niets. Zwembandjes, vetkwabben, broek(st)riemen zorgen ervoor dat we ‘weetwajtsen’. Liposukkels zijn we ... als we het vege lijf te lijf gaan met mes en sikkel. Nee, geef mij maar de emo-weegschaal, veel belangrijker. Wie maakt zich nu dik over dun? Een kilo verdriet, een pond plezier, een ons angst, een gram geluk, een barrel boosheid, een ton tederheid, daar gaat het om!

Die 21 gram die ik elke ochtend kwijt ben zit er iedere avond weer aan. Volgens mij neemt de ziel dagelijks een loopje met ons. De lucht is zwanger met overbodige kilo’s op Allerzielen. Zou er naast het collectief geheugen ook zoiets bestaan als het collectief gewicht, of leuker, collectieve emotie? Ik denk het wel. Neem wat memorabele Nederlanders in gedachten, Andre, Pim, Theo, en we hebben collectieve emotie. Het verdriet om hun heeft ons allen gemeenschappelijk een beetje doen huilen. En ja, we waren ook gezamelijk boos. Die kerels legden een behoorlijk gewicht in op de emo-weegschaal. Onmeetbaar!

Ik weet het zeker, van emotie val je af, al is het maar omdat je niet meer eet. Mooi is dat. Als al dat zieleknijpen ook nog eens zou leiden tot gewichtsverlies dan zouden alle psychiaters volgeboekt zijn. Ik zie het al voor me. Niks geen wachtrijen bij de tandarts, huisarts of apotheek. Nee slechts file bij de psychiater. Want wie gaat er niet voor die aanbieding? Wie gaat er niet voor die nieuwe therapie? Libidosuctie: in 3 weken tijd overtollig libido kwijtraken voor slechts 50 euro per sessie. En willen we dan nog absoluut die overtollige kilo’s kwijt, dan kunnen we altijd nog koet ke koet naar de chirurg voor borst-, maag-, of penisverkleining. Niet dat dat veel zal schelen in veel gevallen. Maar alle kleine beetjes helpen. 21 Gram ben je zo kwijt.

Mien Emotie

Gewicht 04-11-2005: 88 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2006. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.