Praat je tegen mij?

‘Meneer Steenlevend neem ik aan! Voor jouw informatie alleen. Praat je tegen mij? Wie de neukpartij ben jij? Houdt uw hoofd en paarden. Heb jij een probleem? En wie de hel ben jij dan? Raak toch verdwaald, konthoofd. Oh mijn god, niet vloeken alsjeblieft. Wat mijn nederige opinie betreft is dit niet gedaan, geen weg, spel over. Voor de opname wil ik nog zeggen, krijg klaar, niet met boter, ik ben erg opgewonden. Als je niet geest dans ik met jou de tango. Krijg je daarna de foto. Oké?’

Tiet Janssen ziet dat meneer Steenlevend hem niet helemaal begrijpt. Nochtans heeft hij zeer duidelijk een vertaalslag gemaakt uit zijn mini Dikke van Dale’s EN-NL en NL-EN. Hij had zich toch goed voorbereid?
[Red] Voor het gemak heb ik het voor u als lezer maar even letterlijk terugvertaald. Want onder ons gesproken, ik begreep Tiet ook niet volledig. Hier en daar kan ik dus ook het een en ander gemist hebben. Waarvoor excuus.

Tiet besluit het nogmaals te proberen. De aanstaande auditie is te belangrijk voor hem. Dit keer gebruikt hij gebarentaal. Uit zijn kalfslederen tas trekt hij voor de zekerheid een boek. Gebarentaal voor beginners. Geschreven door P. Pauluspraat. Herziene editie 11e druk, gebonden uiteraard. Ooit geprobeerd gebarentaal te leren uit een halfzacht gelijmde pocket of zo’n slap ding aan snoeptouwtjes? Nee, Tiet Janssen gaat voor kwaliteit, leest aandachtig de plaatjes, klapt het boek weer dicht en start een nieuwe conversatie in beeldtaal.

Maar helaas, meneer Steenlevend kan geen soep maken van het gebarencircus dat Tiet te berde brengt. Het merkwaardige vertoon heeft inmiddels wel de volle aandacht van het langzaam voorbijtrekkend publiek gekregen in hartje Londen. U kent dat wel, zodra iemand ergens aandachtig staat te kijken volgen er snel meer. U zult toch iets missen als argeloze toeschouwer van uw en andermans leven?

Enfin, intussen is het publiek rijendik aangestroomd. ‘Bis, bis, bis’, scandeert het. Ja, probeer daar dan maar eens niet aan toe te geven, als jonge acteur in spé. Dit soort aanmoedigingen zijn Tiet niet vreemd. Deze taal verstaat hij wel. Er zit geen Turks of Russisch bij. Vol enthousiasme en met complete overgave begint Tiet te strippen. It’s now or never!

Meneer Steenlevend bekijkt het tafereel met lede ogen aan. Inmiddels is de penny gevallen. Deze man komt dus voor auditie. Nou, dat scheelt in ieder geval een kop koffie, koek en kostbare tijd. Hij is niet onder de indruk van Tiet’s bodymassa. De tweede ronde zou hij never nooit halen. That’s for sure.

Maar het publiek vindt het wel leuk. Zeker als blote Tiet ook nog eens een leatherlook Bobby-pakje, inclusief bijbehorende politiehelm en stok uit zijn kleedkoffer tovert. Het publiek gaat volledig uit haar dak. Tiet uit de koffer en in de kleren. De omgekeerde striptease is een absolute vondst. Ware het niet dat heer Janssen bloedserieus zijn rol beziet en spontaan het publiek in de boeien begint te slaan. Maar liefst dertig roze gekleurde sets draagt Tiet mee in zijn koffer. Wat een fanatiekeling.

Meneer Steenlevend heeft inmiddels de deur achter zich dichtgeslagen. Hij heeft wel wat beters te doen. De klok en zijn portemonnee tikken door.

Tiet eindigt na het deels in de boeien slaan van het publiek zijn optreden en gaat nog even snel rond met de politiehelm. Maar het publiek keert hem plots gehaast de rug toe. De Brexit in acht genomen moeten ook de Britten voortaan op de kleintjes letten. Wat niet wil zeggen dat en publique lachen, kostenlos oder mit Rabatt, erg welkom is, schots of scheef, n’importe quoi. Van Tiet is sindsdien niets meer vernomen. Boot en carrière helaas gemist. Zoveel is duidelijk.

Een oud feest

Het feest zucht en piept. Het is al zo oud. Al minstens honderd jaar. Zo oud als Methusalem. Heeft ook al vele lintjes gehad en burgemeesters op bezoek. Maar even onder ons gesproken. Het is op. Zo laat het oude feest weten. Geen trek meer in oude kaas en zoutstengels. In slingers of ballonnen. Stoeltjes naast elkaar, netjes op een rij, aan met plastic zeil gedekte tafels. De beste stoelen zijn voor de oudste oudjes, met een zacht kussen om de tere billen wat beter en aangenaam te ondersteunen. Een stoel is op voorhand bezet. Die is voor het feestvarken. Ja die met de krul in de staart. En in zijn neus. De jarige heeft namelijk ook geen trek. Het is het zoveelste moetje. En hij weet het. Er is geen ontkomen aan.

Samen met het oude feest trekt hij ten strijde. Met zijn beste pakje aan. Gesteven hemd en terlenka broek. Bretels losjes over de schouder, knellen mag niet meer. Een kleinkind van zo’n jaar of vijftig vertelt de schuinste moppen. Opa kent ze al. Het oude feest zucht en piept, de ballonnen en slingers slaan haast neer. De glazen dood. Al honderd keer gehoord. Ongehoord. En oma pruilt haar lip, knipt haar doffe ogen dicht. Is het nog geen tijd? Het feest schudt nee. We beginnen pas en we hebben nog geeneens gezongen. Lang zal ie leven klinkt wat cru, maar gaat uit volle borst. En opa die zingt mee. Heeft ie eigenlijk wel keus?

Daar komt dan eindelijk het cadeau. Een grote doos wordt de kamer binnengereden. Iedereen staat op en lacht. Wat is er zo lachwekkend? Vraagt opa zich in stilte af. Het lint zakt makkelijk van de doos. En nu begint het feest ook keihard te lachen. Zo oud als het feest en opa zijn, deze ruim gevulde doos gaat echt de pret niet drukken. Daar staat ze dan. Getogen in zijden lingerie. Het hartenrood spat van haar lijf. Zie eens hoe haar armen kronkelen? Hups en uit gaan haar lange handschoenen. Een voor een. De sfeer komt er goed in. Met een van hare blote handen verschuift ze heel langzaam het linkerbandje van haar BH, de rug naar opa gekeerd. Het rechterbandje gaat wat stroever. Shit, het wil niet lukken. En opa die moet helpen. Maar helaas. Opa gaat volledig onderuit, stilletjes op weg naar eeuwige jachtvelden.

Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Een oud feest (16-08-2016)