Tafellamp: verhandeling in negen delen

Tafellamp (1): Assortiment (08-09-2026)

Hoeveel tafellampen zijn er op de wereld? Wat een vraag? Zelfs AI verbaas ik ermee. Zoals gebruikelijk bij AI krijg ik eerst een rangschikking in soort lampen en soort tafels. Oftewel het uit elkaar rafelen van de vraag. En natuurlijk een wedervraag. Een onverwachte dit keer. Of ik serieus een inventaris van alle landen van de wereld wil? Dan heb ik hem tuk. Ja, hem, AI is mannelijk. Data verzamelen en rekenen, dan zijn mannen ineens uitgekookt. Vrouwen ook, maar dan in de letterlijke betekenis van uitgekookt. Ik zeg ja en denk dat AI nu toch wel even bezig is. Echt niet. Binnen 15 seconden hoest hij van alle landen wereldwijd een volledig assortiment tafellampen op. Nu nog even kiezen.


Tafellamp (2): van IKEA (08-09-2026)

Feest vandaag. Ik mag weer naar IKEA. Op naar de gehaktballetjes in tomatensaus. Familiepas niet vergeten en hopen op een parkeerplaats dicht bij de uitgang. Het is gelukkig niet druk en we weten goed de weg. We moeten sowieso beneden zijn dus boven doen we na de break. Hard werken vandaag, want de nieuwe collectie is binnen en die is weer als vanouds uitgebreid. Wat in ieder geval op ons lijstje staat zijn vijf tafellampen. Een voor het tafeltje in de gang, een voor het dressoir in de woonkamer, een voor de keuken en een voor op de hobbykamer. En de vijfde gewoon voor de fun. Een soort reservelamp. Gelukkig is maar bij drie tafellampen een handleiding nodig … en inbussleutel. 


Tafellamp (3): In de schemer van de Efteling (08-09-2026)

Sinds jaar en dag breng ik een bezoek aan de Efteling, mijn favoriete attractiepark. Dat doe ik altijd op even jaren, oneven maanden, even dagen en de entree op een oneven uur. De volgende staat gepland op zaterdag 12 september om 11:00 uur. Sinds jaar en dag klopt niet helemaal in deze, want een goede verstaander leest hier om het andere jaar. Niet om het even dus. Of nee, eigenlijk juist wel. Het luistert namelijk heel precies. Waarom pas om 11:00 uur vraagt u zich misschien af? Dan is de ergste drukte voorbij en minder kans op files. In de schemer keer ik meestal terug, uitgezonderd de zomermaanden. Een minitafelledschemerlamp op batterijen brengt dan licht. Zonder tafel uiteraard. Handig, toch?


Tafellamp (4): Opgeruimd (09-09-2026)

De dagen beginnen te korten. Duisternis valt sneller in. Op zich niet vreemd voor begin september, maar klimaatveranderingen doen anders hopen. Hoewel? Het begint allemaal steeds vroeger, de seizoenswisseling. Soms is er nog stille hoop op een BBQ. Voor de liefhebber dan. Aan mij niet besteed. Ik ben ook geen Waterlander. Ben meer iemand van de bergen en de wandeling. Bootje varen is ook niet mijn ding. Dan valt er niets anders te doen dan op te ruimen. De zomerspullen kunnen weer de schuur in. Tafel en tuinstoelen en de bijbehorende tafellamp. U kent die lamp wel. Zo’n strakke plastic champignon, die van dat zachte weeë warme licht uitstraalt. Het neon Tl-licht uit de schuur steekt er scherp bij af. 


Tafellamp (5): Ion (09-09-2026)

Mijn tafellamp flikkert aan en uit. Wat is er aan de hand? Zit de gloeilamp los, hapert de stekker misschien? Of zit er een contactje los? Alles gecheckt … de lamp blijft knipperen. Een waar mysterie. Hij leidt toch zeker geen eigen leven, net als ik? Dat zou wat zijn. Ik sta ook wel eens aan of uit, maar dan zijn de tussenpozen wel veel langer. Over enkele minuten staan de eerste gasten voor de deur. Geen tijd om het verder te onderzoeken. Ik ren naar de zolder. Daar liggen nog lampionnen. Ook feestelijk, en hang ze boven de tafel. Oom Piet is de eerste bezoeker. Een echte techneut. Een flikkerende lamp? Alles nagekeken? Dan is het een gevalletje foute ionisatie. 


Tafellamp (6): Rising stars (10-09-2026)

Het begint al te schemeren in het huis van Ringo. Buiten waait het hard en vallen de bladeren. Zo nu en dan klinkt het geluid van walnoten die uit de boom vallen, keihard op de stoep met scherpe tikken. De kleintjes vallen het eerst. Ringo trekt de gordijnen dicht van zijn woonkamer. Hij ploft op de bank neer, drinkt een bakkie leut. Klaar voor zijn dagelijkse favoriete journaal, het NOS jeugdjournaal. Het enige journaal dat helder is en niet te zwaar op de maag ligt. Met zijn zelf ontworpen afstandsbediening zapt Ringo eerst zijn hippe Bang & Olufsen televisie uit het dressoir omhoog. Vervolgens richt hij de afstandsbediening op zijn dito hippe tafellamp Flos Snoopy. Lamp aan, televisie aan, let’s go.


Tafellamp (7): Kedeng (10-09-2026)

Kedeng … keihard loopt hij tegen de lamp. Hoe is het mogelijk? En het ergste van al, ze staat gewoon op tafel. De lamp bedoel ik dan. Niet zijn vrouw. Dat zou wat zijn? Guus die niet tegen de lamp aan loopt maar tegen zijn eigenste vrouw? Een flater zou hij dan begaan, die Guus. Maar de vraag blijft natuurlijk wel staan … hoe krijgt Guus het voor elkaar om tegen de tafellamp aan te lopen? Loopt hij dan gebukt of krom? Zocht hij iets op tafel, het licht misschien? Mogelijk op zoek naar een pen. Hij heeft een grote tafel en daar moet je dan omheen lopen. Mogelijk kreeg hij een inval voor een goede tekst. You never know bij Guus. 


Tafellamp (8): Cadeau (10-09-2026)

Het blijft maar wachten voor de regeringslieden en het corps dat er omheen hangt. De bouw, beter gezegd de verbouw, de renovatie van hun werkomgeving schiet maar niet op. Dat kan ook gezegd worden van het werk zelf. Samenwerken blijkt niet zo eenvoudig te zijn. Werk samen doen zou toch prachtig zijn? Maar nee, liever lossen ze de problemen niet op dan samen. Alleen kan ook nog. Maar daarvoor moet je ook nog met jezelf kunnen samenwerken. Wat een dilemma’s. De regeringslieden en het corps verdienen een oppepper, een hart onder de riem en heel belangrijk, veel licht en helderheid. Dus bedacht de parketwacht een lumineus cadeau. We schenken alle tafelgasten allemaal een tafellamp. Altijd handig in tijden van duisternis.


Tafellamp (9): Voor bij een stoel (10-09-2026)

Daar ben ik naar op zoek. Een tafellamp voor bij mijn oma-stoel. Eigenlijk voor bij mijn schoonmoederstoel. Maar tegen de tijd dat mijn schoonmoeder mijn schoonmoeder werd had ze reeds de leeftijd van een oma. Aldus oma-stoel. Om verder maar niet voorbij aan de stoel te gaan, die eigenlijk een tafellamp mankeert om goed te kunnen lezen. Eigenlijk een stoellamp. En nee, de oma-stoel kent geen armleuning waar eventueel een stoellamp op bevestigd zou kunnen worden. Het moet eigenlijk geen tafel- noch een stoellamp zijn. Eerder een sta-lamp, muurlamp of klein hanglampje. Het mag duidelijk zijn, ik ben er nog niet helemaal uit. Mijn oog moet er op vallen. Ik overweeg ook AI in te schakelen en serendipity. Gaat lukken.

Brief aan Joulupukki

Lieve Joulupukki,

Ik wil geen ruzie meer. Je kent me als geen ander. En ja, ik ben kort van stof. Het is hier in het Noorden ook altijd verrekkes koud en je weet het, ik zal daar nooit echt gewend aan raken. Ben dan ook niet van de lange zinnen. Hoewel die mogelijk wel meer zouden verduidelijken, hoe ik me voel. Maar het is eigenlijk ook heel simpel. Zoals dat in de Noorse liefde hoort. Ik hou van jou. Zo ontzettend veel. Ik kan je gewoonweg niet missen. Kunnen we onze ruzie niet bijleggen? Alsjeblieft.

Tranen met tuiten huil ik de hele dag. Kijk eens uit je raam. Zie je de ijspegels hangen. Dat zijn de tranen die ik voor jou pleng. Bevroren, net als mijn hart. Wil jij het niet alsjeblieft ontdooien? Lieverd, ik weet dat jij me ook mist. Als de sneeuw hier weer eens voor mijn neus dwarrelt denk ik aan jou. Jouw gedachten vallen neer in kleine vlokken. Het is jouw boodschap aan mij. Ze zijn nog niet met elkaar overeen gekomen, de sneeuwvlokjes, jouw gedachten. Laat ze alsjeblieft samensmelten in een mooie sneeuwpoppin. En laat het dan mij wezen. Alsjeblieft.

Ik heb jouw steelse blikken en het lonken naar die andere schone gezien. En ik weet het. Ook jij bent maar een man. Door die dikken witte baard van jou voel ik de konen, die warm worden als je haar weer ziet. Het gloeien schijnt zo door je baard dat kan iedereen aanschouwen. Weet dat ik je deze gedachten en gevoelens gun. Maar je weet het ook liefste, de passie kan soms kortstondig zijn. Je kunt jouw lieve vrouwtje Jouluori toch niet zo maar in de steek laten?

Denk nog eens goed na de komende tijd mijn lieve Joulupukki, als je met je rendieren en arrenslee volgeladen met cadeautjes door de donkere nachten glijdt. Hier zit een lieve deerne op jou te machten en te smachten. Ik wil voor altijd de jouwe zijn. Wil jij dan ook de mijne blijven? Voor eeuwig wil ik dat jij mijn sneeuw- en bergtop bent. Aan jou wil ik me slechts warmen. Dus kom op dikke dappere stoere lieve kerstman Juolupukki, geef jezelf nu eens aan mij opnieuw cadeau. Je zult er geen spijt van krijgen.

Liefs en heel veel warme kusjes,

Jouw Jouluori X X X X X

Een oud feest

Het feest zucht en piept. Het is al zo oud. Al minstens honderd jaar. Zo oud als Methusalem. Heeft ook al vele lintjes gehad en burgemeesters op bezoek. Maar even onder ons gesproken. Het is op. Zo laat het oude feest weten. Geen trek meer in oude kaas en zoutstengels. In slingers of ballonnen. Stoeltjes naast elkaar, netjes op een rij, aan met plastic zeil gedekte tafels. De beste stoelen zijn voor de oudste oudjes, met een zacht kussen om de tere billen wat beter en aangenaam te ondersteunen. Een stoel is op voorhand bezet. Die is voor het feestvarken. Ja die met de krul in de staart. En in zijn neus. De jarige heeft namelijk ook geen trek. Het is het zoveelste moetje. En hij weet het. Er is geen ontkomen aan.

Samen met het oude feest trekt hij ten strijde. Met zijn beste pakje aan. Gesteven hemd en terlenka broek. Bretels losjes over de schouder, knellen mag niet meer. Een kleinkind van zo’n jaar of vijftig vertelt de schuinste moppen. Opa kent ze al. Het oude feest zucht en piept, de ballonnen en slingers slaan haast neer. De glazen dood. Al honderd keer gehoord. Ongehoord. En oma pruilt haar lip, knipt haar doffe ogen dicht. Is het nog geen tijd? Het feest schudt nee. We beginnen pas en we hebben nog geeneens gezongen. Lang zal ie leven klinkt wat cru, maar gaat uit volle borst. En opa die zingt mee. Heeft ie eigenlijk wel keus?

Daar komt dan eindelijk het cadeau. Een grote doos wordt de kamer binnengereden. Iedereen staat op en lacht. Wat is er zo lachwekkend? Vraagt opa zich in stilte af. Het lint zakt makkelijk van de doos. En nu begint het feest ook keihard te lachen. Zo oud als het feest en opa zijn, deze ruim gevulde doos gaat echt de pret niet drukken. Daar staat ze dan. Getogen in zijden lingerie. Het hartenrood spat van haar lijf. Zie eens hoe haar armen kronkelen? Hups en uit gaan haar lange handschoenen. Een voor een. De sfeer komt er goed in. Met een van hare blote handen verschuift ze heel langzaam het linkerbandje van haar BH, de rug naar opa gekeerd. Het rechterbandje gaat wat stroever. Shit, het wil niet lukken. En opa die moet helpen. Maar helaas. Opa gaat volledig onderuit, stilletjes op weg naar eeuwige jachtvelden.

Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Een oud feest (16-08-2016)

Wat ik graag zou willen hebben

Ik was twaalf toen ik hem voor het eerst zag. Zag en voelde. Wauw, wat een geweldige ervaring. Groen en stekelig was ie en bovenop zijn top een hele kleine bloem. Ik mocht er niet aankomen. Heb dat ook lang niet gedaan. Totdat ik de verleiding niet meer kon weerstaan. Heel, heel voorzichtig betastte ik zijn ranke lijf. Fier omhoog stond ie. Althans, naar mijn idee. Anderen zeggen dat ie een beetje scheef stond. Maar dat vond ik niet. Voor mij was ie zo recht als een paal. Helemaal onderaan had ie een heel klein beetje haar. Donzig. Engelenhaar. Daar leek het op. Zo’n haar dat je met Kerstmis in de boom en bovenop de stal drapeert.

De bloem op de knop was werkelijk prachtig. Diep roze. Van bovenaf gezien tweelobbig. Ja, het bloemetje was tweelobbig. Dat heb ik pas later geleerd. Tijdens biologie op school. Dat een bloem een of meerdere lobben kan hebben. Ook leerde ik waarom de groene paal zo stekelig was. Om zich te weren tegen vreemde indringers. Vreemd want wie wilde nu indringen in dit mooie ding. Niemand toch?

Hij heeft mijn hele jeugd op de vensterbank gestaan. Bij mijn opa en oma. Toen die naar het bejaardenhuis gingen heb ik nog gevraagd of ik hem mocht hebben. Maar daarover waren ze het samen niet een twee drie eens. Ik had ook nog broers en zusters en die hadden ook gevraagd aan opa en oma of ze dat maffe ding in de vensterbank mochten hebben.

Heel even hebben we nog geprobeerd om het ding te splitsen. Het had in de loop der jaren een paar aftakkingen gekregen. Daar waar eerst diep roze bloempjes zaten. Maar de stekken waren helaas geen lang leven beschoren. En toch. Ik zou dat ding heel graag willen hebben. De hele stam. Niet alleen de stukken.

Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van schrijfopdracht ‘Schrijfveren’.
Een idee van Hella Kuipers in samenwerking met redactie ColumnX.
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Wat je heel graag zou willen hebben (7 september 2015)