Finish in Montmartre

Mathieu glijdt uit op de kasseien. Die schrikken enorm van het lelijke hoofd en stuiteren keihard naar beneden. Zo luidruchtig dat het de doden wekt op het Cimetière de Montmartre. Truffaut, Heine, Stendhal, Berlioz, Gall, Dalida, Degas, Fragonard en Foucault, staan ineens allemaal rechtop in hun graf. Gelukkig zet Potet, die vooraan op het kerkhof ligt, op tijd zijn esoterische gave in. Het brengt de doden tot rust. Dat is niet gezegd van de bezoekers van het kerkhof. Die schrikken zich een hoedje. Wat er koddig uitziet, op een doorgaans saai en grijs kerkhof. Dalida biedt nog wat troost en zingt spontaan: 'Paroles, paroles'. Maar ik dwaal af. Zoals zo vaak op kerkhoven.

 

Aldus legt Mathieu vlak voor de finish het loodje. Zo jammer. Hij wil deze unieke race graag op zijn palmares schrijven. Maar deze blijft voor eeuwig kleven aan zijn opa Poelid'or. Amusant nog om te vertellen. Mathieu's neergang na de afgang gaat via Place du Tertre (Place de Têtes voor insiders), alwaar fake schilders toeristen opwachten op karikaturale wijze. Lelijk als de nacht worden deze aldaar geportretteerd en financieel getild; met overdreven dikke kin en dito neus in vette houtskoolstrepen. Vervolgens wordt conform etiquette, braaf gelachen en gekucht. Fantastisch, geweldig, hoe barok het vertoon! Alleen witte (poeder)neuzen en roze wangetjes ontbreken nog, naast pruiken, hoepelrok en veel te strakke broeken.

 

Mathieu huilt voor de tweede keer. Montmartre en Parijs zijn niet aan hem besteed. Veel liever fietst hij rondjes rond de kerk en in de polder. Zijn avontuur eindigt niet zonder liefde, maar met een toevoeging op 'Le mur des je t’aime', een liefdesmuur waarop in 250 talen 'ik hou van jou' geschreven staat. Alle grote talen zijn vertegenwoordigd, maar ook bijzondere talen zoals Navajo, Inuit, Bambara, Esperanto ... en nu ook het Poeliaans.

 

-------------------------------------------

 

Schrijfopdracht #527 - Montmartre (8 oktober 2024) - Odile Schmidt
In Montmartre gaat het mis. Dat is de opdracht van 300 woorden maximaal. Uiteraard kun je Google gebruiken en research doen, Youtube filmpjes kijken maar ook je fantasie aan het werk zetten. Een vrouw, een man en Montmartre. Tip: er is ook een begraafplaats in Montmartre.

Duizend woorden aan draadjes

Zwevend schrift
Buikt mij uit
Bloemen door navelstreng
Oren aan emotie

Duizend woorden aan draadjes
Zuigen mij naar binnen
Plat en Plato, Tinguelytaal
Glazen vogels breken

Familie roert
Hersenen koken
Vurig het werelds gestook
Tijd voor puinruim

Kleuren gonzen
Dichten als vanouds
Bij zinnen
Dood- en doorgelukkig

 

Prachtige expositie gezien op 31 maart 2024 van een tot op heden voor mij totaal onbekende kunstenaar Laure Prouvost, in mijn favoriete Museum de Pont. In the mist of it all, above front tears. Zeer talige en inspirerende expo. Heb een klein gedicht gewijd aan mijn kleine euforie.

https://depont.nl/tentoonstelling/laure-prouvost-24-februari-2024-18-augustus-2024 

 

Inzending voor Pomgedichten (... en inspiratiebron voor thema van de zondagwedstrijd):

https://www.pomgedichten.nl/index.php/2024/04/05/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-bij-welk-kunstwerk-ademt-u-leven-trofee 

Romelancholiek

Romelancholiek dwalen over de Via Appia. Genieten van het Colosseum. Nat worden in het Pantheon. Rondgang op de Sint Pieter. Cappella Sistina. Liggen op de rug. Turen naar het laatste oordeel. Papa prevelt Ave Maria. Rook om mijn hoofd.

Struinen door het Forum Romanum. Monumentje Vittorio Emanuele. Typemachine, bruidstaart voor Italianen. Dromen op de Spaanse trappen.

Una giornata particulare. Badderen in de Trevi met Sophia Loren en Marcello Masturbani. Zweten in Termen Caracalla. Krantje lezen bij Villa Borghese. IJsje eten langs de Tiber. Griezelen in Cripta Cappuccina.

Cappuccino con panna drinken. Mangiare una pizza grande. Fietsen rond de Engelenburcht. Eindigen in Domus Aurea. Nero fikkie laten stoken. En dan langzaam sterven.

Superforatie

Daar sta ik dan. Midden in de Grabi. Wat een natuurwonder. Dat zoiets bestaat. Ik moet er bijna van huilen. Zo mooi. Kortom een superforatie. Zeker met de okergele zon zinderend hoog in de strakblauwe hemel. Mijn tranen drogen al snel op. Mijn hersenpan draait overuren. Zinnelijk geef ik mezelf over aan al mijn zintuigen en ga op in hemels geluk. Zo’n superforatie moet je koesteren. Komt slechts enkele keren voor in een mensenleven. Dierlijk is haast de ervaring. Dat ik dit hier mag aanschouwen had ik in mijn stoutste dromen nog niet gedacht. En nu sta ik er nog geen twee meter vanaf. Ik kan het haast aanraken. Durf het echter niet. Het is te mooi voor tactiele woorden.

Asten nu officieel Pecha Kucha 'stad'

Met dit nieuws opent Frank Kuijpers, een van de organisatoren van Pecha Kucha Peelland op vrijdag 3 november de achtste Pecha Kucha-avond in Hotel Nobis. Voor een publiek van vierhonderd toeschouwers. Een Pecha Kucha (spreek uit als één woord: petsja-koetsja) is afkomstig uit Japan. De letterlijke vertaling is gebabbel of prietpraat. Pecha Kucha Peelland biedt een platform aan ontwerpers, architecten, kunstenaars, wetenschappers, dromers, vakmensen, critici, studenten, al dan niet professioneel, om hun ideeën te presenteren. Dit gebeurt in een standaard format. Aan de hand van twintig plaatjes, die elk twintig seconden blijven staan, doet de spreker zijn verhaal.

Frank: “Ik kreeg heel verrassend vorige week een belletje van het hoofdkantoor Pecha Kucha (www.pechakucha.org) uit Tokio. Of wij als organisatie wel wisten dat wij echte Pecha Kucha’s hielden? Ze hadden ons vorig jaar niet gevonden omdat op dorpen niet gezocht wordt. Nu hebben we dus een officiële status als Pecha Kucha City Asten. Te gek. Asten is nu een stad. Het format en de spreiding van locaties wereldwijd wordt streng bewaakt. Super, deze nominatie."


Frank Kuijpers brengt het nieuws dat Asten officieel Pecha Kucha stad is (Foto: Rob Fritsen/SIRIS)

Tijdens de achtste Pecha Kucha gingen twaalf sprekers de uitdaging aan om met veel passie over hun onderwerp te vertellen. Die onderwerpen varieerden van Cisterciënzer abdijen tot buitenaards leven en van unieke Brabantse groenten tot de wondere wereld van insecten. Ook kreeg het publiek presentaties te zien over democratie, complexiteit en de taal Esperanto. Britt Vossen vertelde over haar ervaringen als deelneemster aan het televisieprogramma Utopia en wat dat opleverde voor haar modellenwerk.
Matt Verhaegh, medeorganisator en man achter de knoppen vertelt nog een anekdote.

“Op het allerlaatste moment zei nog iemand af vanwege zijn werk. Iedereen doet vrijwillig mee en niemand wordt betaald. Niet erg hoor, want ik had zelf een Pecha Kucha voorbereid en kon zodoende invliegen. Degene die niet kon doet volgend jaar gewoon weer mee. Zijn Pecha Kucha ging over het getal negen. Dat komt dan mooi uit want de volgende Pecha Kucha is de negende editie. Belangrijk bij Pecha Kucha’s is dat je goed kunt associëren en improviseren.”


Henk Kerkers presenteert zijn Pecha Kucha Unieke Brabantse groenten (Foto: Rob Fritsen/SIRIS)

Uit het gelach en geroezemoes in de zaal tijdens de Pecha Kucha’s en de pauzes blijkt hoe dit soort avonden wordt gewaardeerd. Het levert veel weetjes op. Nooit gedacht dat het aantal sterren in het universum zo groot is als het totaal aantal zandkorrels van alle stranden ter wereld. Dat zowel de bombardeerkever als de pyjamaschildwans een interessant seksleven hebben, en dat de stadsreus niet in Asten voorkomt. Zo weten we ook dat zaken en systemen eenvoudig, ingewikkeld, complex en chaotisch kunnen zijn. Maar dat ook op het randje van complex en chaotisch juist nieuwe en spannende dingen ontstaan.

De avond werd afgesloten met een improvisatie Pecha Kucha. Een random selectie van twintig dia’s uit alle Pecha Kucha’s van die avond die tien in plaats van twintig seconden blijven staan en aaneengepraat door iemand uit het publiek met een door het publiek gekozen thema. In dit geval truc. En een hele truc was het. Ondergetekende was, niet geheel onvrijwillig, de klos.


Ondergetekende wordt geïntroduceerd voorafgaand aan de improvisatie (Foto: Marjan Coppens)

Een Pecha Kucha meemaken of zelf meedoen? Zie: www.pechakuchapeelland.nl.
Foto's gemaakt door Rob Fritsen / SIRIS van Pecha Kucha Peelland (8). Zie hier.

Optredens in chronologische volgorde:
01) Henk Janssen - Geuren en kleuren
02) Britt Vossen - Twee maanden Utopia
03) Henk Kerkers - Unieke Brabantse groenten
04) Kees Smedema - De bibliotheek: van probleem tot parel
05) Frank Hertrooij - Esperanto
06) Matt Verhaegh - Buitenaards leven in zicht
Pauze
07) Jan Rooze - Cisterciënzer abdijen en andere kloosters
08) Herman Peeters - Mijn persoonlijke informatie op internet
09) Hans Brands - Complexiteit
10) Chris Jacobs - De wondere wereld van insecten
11) Sanne van de Valk - Overbrug de kloof tussen stad en platteland
12) Lisette Gast - Waarom de meerderheiddemocratie niet werkt en wat smoesjes daarmee te maken hebben
Improvisatie:
Rob Mientjes - Truc

NB: Op de website www.pechakucha.org staat Asten nog niet opgenomen in de Worldmap. Daarvoor is de benoeming nog te vers.

Webtales Gedichten September 2017

Mensgericht (20-09-2017)

Mensgericht

Dier plant
Dier mens
Skip dier

Plant dier
Plant mens
Skip plant

Mens plant
Mens diert
Skip mens

Ad vo kaat
Kaat vo ad?
Vo ad kaat

Rechter
Linker
Verdict

Richt op mens
Mens richt op
Mensgericht


Talisman (21-09-2017)

Taal is man
Man is taal
Popla kennen we allemaal

Taal eens man
Taal eens vrouw
Popla kennen we allemaal

Ik draag je op mijn hart
Jij hangt op mijn borst
Popla kennen we allemaal

Breng je mij geluk
Ik zal er niet om talen
Popla kennen we allemaal

Ik hou je vast
Omarm je stevig
Popla kennen we allemaal

Zelfs in kleine kamers
En toch, ik buk, daar ga je talisman
Popla kennen we allemaal


Vino, vino, waar is de wijn? (21-09-2017)

Vino amarosso
Op de wang een beetje blosso

Afrikaner Italiano
Im Keller oder Bistro?

De buik
Lieflijk omvat

Hoofd omver gesabeld
Champagne and wine

De boot vaart heen
Met glasscherven in de boeg

Aan het touw daar hangt nog kurk
Ho, ho, oppassen voor mijn jurk

Het zout dat mag passeren
Rode vlekken in mijn kleren

Wit wast beter weg
Riessling Schatz, Dash past goed

Geist im Keller
Wir fahren loss

Nach Lotz?
Nein, nach Sankt Rosé.

Hollikadé
De wijn dat is mijn zee.

(Inzending voor publicatie menukaart Restaurant de Liefde te Doesburg)


Zuipen is een kunst (26-09-2017)

Gin tonic
Bakje Bav
Bacardi Cola
Triple Duvel nondeju

Ranja ohne rietje
Klare met
Gemeentepils met bubbels
Bruidstranenhuilbui Joke bruis

Choc on the rock
Martini albino
Cape fear
Isostar

Shaken don't disturb
Wodka Wanda Wladimir
Dropshot
De Pisang

Milkyway naar Mars
Mellowcake
Mandarijnensap in Malibu
Bittersweet mint and lemon

Sinaasappel suiker
Trink trink Brüderlein trink
Irish Coffee Jägerthee
Schnaps im Stiefels

Biertje?
Mort subit?
Alcoholis horizontalis
Junge kommt nie wieder

Epistel Paultje
Apostel Proost
Sinas Smile
Ad volente libitum fundum

Zuipen zoepen
Waxen wieksen
Slempen slobberen
Slokken slurpen

Zuigen zoegen
Hijsen pimpelen
Bakken rammen
Brokje leggen

Brak-even-point
Huugotje peerdenpis
Torrezatte kroegtijger
Walhalla zaligheid


Griest komt uit de biest (27-09-2017)

Griest komt uit de biest
Niet geschikt voor pannenkoek
Wel als kalvenpap


Vreemde trouwkaart (28-09-2017)

Zwart komt ie binnen
In een witte envelop

Met een gouden randje
Tegelijk met het nieuws

En een bosje bloemen
In cellofaan

Ongelofelijk
Het is gedaan

Met Theo en met Thea
Ze gaan trouwen

Na pakweg vijftig jaar gedeeld in leed
Wordt hier een huwelijk gesmeed

Van treurnis en verdriet
Met nog vele jaren in het verschiet

Ik kan niet lachen
Slechts huilen

Waarom doen zij dit elkaar aan?
Aan het bijna einde van hun bestaan

Ruzie, trouble, herrie, oorlog
Wie maakt wie nu blij?

Trouwen op je sterfdag
Hoe kom je daarbij?

Hoe dan ook
Bedankt voor de brief

Het scheelt tenminste postzegels
En heel veel cake

Het spijt me dit te moeten zeggen
Maar ik kan echt niet deze week


Dramadan (29-09-2017)

Bolsjewiek uit Afghanistan
En Pietje Pukkeflet uit Madurodam
Het zijn zo van die namen
Kan niemand echt beramen

Pipi uit Tantesjiekie
En de Fons uit Borgerwiki
Of Leo uit Omega Konteo
Merantie Miranda uit Veranda

Ik heb ze niet gegeven
Ze komen zomaar uit de lucht gezweefd.
Beerke Puntje uit de Duim
Pinkeltje en Plas uit Wolkewietje

Maar de leukste van al
Is Corrie Koket uit Cape Carnaval
Hoewel ze eigenlijk niet kan tippen
Aan Alexander van Xantippe

En wat te denken van Artholomeus Dromedaris uit Schenk
Familie van Baard Staartjes uit Sesamstraatjes
Of Wieteke van Gort uit Dramadan
Niet te verwarren met Oliver uit Kazachstan

Toch liever gewoontjes, Jan, Klaas of simpelweg Trompet
Berend, Boudewijn, Willem, Ron, Eva, Mies of Matthijs
Of gaan we nog effen dubbelen
Met Peterjan, Karelkees, Theatruus en Wiebewubbelen

Namen noemen bij het beestje
Aap uit Naab, Krokodil uit Mandril
Zijn het geen prachtige geboorten
Mien uit Stien en Stien uit Mien

Een zwak voor schoonheid

Met twee zwaar gerimpelde handen kleit Auguste een perfecte borst op ooghoogte. De monocle valt bijna van zijn neus, door het zweet dat langs zijn oog drupt. Van emotie of van inspanning? Moeilijk te zeggen. Zijn handen doen al een tijdje niet meer wat het hoofd hen influistert. Gelukkig is het model geduldig. Bovarietje kent Auguste al langer dan vandaag en weet gelukkig wat haar straks te wachten staat. Harde pegel en pegels bij een heerlijk kopje melk. Ze probeert een gaap, tegen beter weten in, te camoufleren. Betrapt voelt ze zich onmiddellijk.

Auguste heeft een goed humeur vandaag en beziet het gaapje door zijn ruwe vingers. Hij steekt zijn linkerhand uit en voelt aan Bovarietje's linkerborst. Die voelt zacht en warm aan, ligt echter niet in in de juiste positie. Met een harde bas vraagt ie Bovarietje om haar tors ietwat meer te torseren, opdat haar brave borst wat meer naar boven pulst. Ja, prima zo. Houden zo. Auguste neemt nog wat extra klei van tafel en kneedt dat het een lieve lust is.

De tijd vliet daar waar die niet gaan kan. Beiden drinken een flinke beker melk tijdens de pauze. Het vocht druipt stout uit hun mondhoeken. Auguste's broek bolt er zowaar van op. De pauze wordt al snel avond. Het komt de schone kunst alleen maar ten goede. Wat een schoonheid is ze toch, Bovarietje, dame naar zijn dromen. Op het grote ledikant wordt schone kunst geboren. In de handen en tussen de benen. Beeldhouwwerk van formaat. Wit marmer wordt vloeibaar.


Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers en een bezoek aan de expositie van Auguste Rodin in het Groninger Museum.
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Een zwak voor schoonheid (05-01-2017)
Zie ook: Rodin - Genius at Work

Pecha Kucha Peelland in progress

Op dit moment ben ik druk bezig met het ontwerp van een Pecha Kucha voor de Pecha Kucha Peelland die plaats vindt op vrijdag 21 en zaterdag 22 oktober in een mooi kerkje te Asten 'In de Gloria'.

De Pecha Kucha Peelland bestaat uit 12 deelnemers die ieder 20 beelden tonen die 20 seconden stil blijven staan, op een groot screen, geprojecteerd naast de kansel in de kerk, vanwaar de deelnemers hun begeleidende verhaal en passie presenteren in zogenaamde prietpraat. Ik wil langs deze weg Henk Coolen uit Asten bedanken voor het mij op het spoor zetten van deze bijzondere presentatievorm. Hij schatte in dat dit wel iets voor mij kon zijn. Ik vermoed van wel, maar het moet uiteraard wel nog blijken. Gezonde onderbuikgevoelens en prettige spanning ondersteunen dit.

Onderwerp en titel waren zo gevonden. WYGIWYS(AH) oftewel What You Get Is What You See (And Hear). Een selectie van foto's volgde weldra. De tekst vormde zich al snel in het hoofd en nu is het tijd voor de verdere uitwerking. De punten op de welbekende i. De 'i treurend om een punt' van René Daniels had ik ook nog kunnen opnemen in mijn Pecha Kucha. Het had er prima in gepast. Een tipje van de sluier voor wat betreft de inhoud en het onderwerp. Mijn liefde en passie voor beeld en tekst in de meest brede zin van het woord gecombineerd in fascinerende associatie. De Pecha Kucha biedt voor mij de mogelijkheid om te laten zien waar mijn inspiratiebronnen vandaan komen. Enerzijds gevoed door enkele van Mien Favoriete Kunstenmakers. Anderzijds wat maggi van Mien.

Het viel niet mee om te selecteren uit de 344 die ik al op mijn favorietenlijstje heb staan. Het grappige is dat allen linken aan mijn passie. Beeld en tekst. Krijg ik van de ene favoriet op een willekeurig moment de tekst binnen gelepeld, vloeit vervolgens haast automatisch en associatief onmiddellijk het beeld (of meerdere beelden) op mijn netvlies van een andere favoriet. Heerlijk het spel der associatie. Uit het ene vloeit het andere voort. Het roept op en zet aan tot creatieve processen, frisse brain- en beeldenstorm, om meestal te eindigen in nieuwe tekst en beeld. Raakvlakken met surrealisme, pop-art, graffiti, fotografie, poëzie, woordkunstenaars ... Het kan zo gek niet gaan. Van humor naar contemplatie, van absurdisme tot ernst. Chaos om te lachen. Loslaten om te kunnen scheppen en groeien. Ik heb er zin in en ga snel verder.

De lokale media geeft al kond. Er resten nog slechts enkele plaatsen. Komt dat zien, komt dat zien. Met mij laten nog 11 andere Pecha Kucha kunstenaars hun passie zien. Voor mij en enkelen een debuut, voor anderen een herhaald concept. Sterk vanuit de regio. Polderkunst met de nodige gezelligheid, getuige de verhalen en beelden van de vijf voorgaande edities. Binnenkort ook een jeugd editie. Prietpraat op niveau. Komt dat zien.

Kaartjes zijn gratis maar worden sporadisch en beperkt vrijgegeven. Check de website van Pecha Kucha Peelland.
Klik hier voor een overzicht van de deelnemers, met links naar info over de deelnemers en afbeelding / titel van hun Pecha Kucha.

In de media:
SIRIS, de Stichting Informatieve Radio-omroep In Someren
Eventbrite
VVV De Peel

De architect

Een architect kan een goede editor zijn. Hij ontwerpt niet altijd nieuwe gebouwen maar past ze ook vaak aan. Haalt dingen weg of voegt juist dingen toe. Op papier dan. Uitvoeren doet ie niet. Daarvoor neemt ie een uitvoerder aan. Een aannemer. De aannemer neemt dan vaak weer een onderaannemer aan. En de onderaannemer neemt dan weer uitvoerders aan. Metselaars, timmerlieden, loodgieters, elektriciens. Iedereen aan het werk. Mooi toch. En allemaal voegen ze iets toe of laten iets weg. Eigenlijk zijn het allemaal editors, architecten binnen eigen werkgebied. Wat de architect doet met zijn potlood en pc doen de anderen met hun eigen tool. Meestal handwerk.

En dan heb ik het alleen nog maar gehad over de buitenhuisarchitect. De gebouwentekenaar. De binnenhuisarchitect is al helemaal een editor. Een editor pur sang. Je hebt ze binnencategorie (IKEA) en buitencategorie (ONBETAALBAAR). Kunstenaars in kleur, vorm, materiaal. Toegepaste kunst in inhoud. Niet met inhoud. Nee, nee, in inhoud. Ze vullen ruimtes met vulmiddel. Voor de inhoud moeten we toch bij de echte kunstenaar zijn. Een architect blijft toch beperkt in middelen. Een kunstenaar daarentegen verzint nieuwe middelen. Speelt met kleur, vorm en materie. Vult fysieke inhoud daar niet mee in, maar creëert nieuwe mentale inhoud. Laat het een architect niet horen. Hij zal me lynchen. Maar dat terzijde.

Kom ik tot de slotsom en datgene wat ik eigenlijk wil zeggen, vertellen. Een editor kan ook een goede architect zijn. En dan heb ik het over muziek. Goede muziek. Letterlijk is dat ook in uitvoer gebracht. Met een mooie combinatie instrumenten en een prachtig keelgeluid. Luister maar eens naar The Architect van de Editors.

Pardon, ik zit er helemaal naast. Ik bedoel natuurlijk The Architect van dEUS. Ach, het is ook eigenlijk een kleine God, de architect. Nietwaar? Net als de editor.


Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Een architect (29-07-2016)

Stilleven (13): Borduurwerk

Borduurwerken ik heb er grote bewondering voor. Altijd al gehad. Het zigeunerinnetje, het melkmeisje, het jongetje met de traan, n'importe quoi. Noeste arbeid borduurwerk. Het ligt ook in de naam opgesloten. Bord uur werk. Eigenlijk zou het bordurenwerk moeten heten, uren werken op een bord. Met een beetje visueel vermogen, is van iedere ondergrond een bord te maken, beeldend beeldig werk. Grote kunst. Uren en uren bezig zijn met het vullen en rijgen van puntjes, lijntjes en vlakjes. Geduld op de proef gesteld. Behalve bij mensen die alle tijd hebben. Hoewel? Zelfs tijd biedt geen garantie voor geduld. Je kunt ook heel lang ongeduldig zijn. Dan is borduurwerk niet aan je besteed. Het is ook heel aards, borduren. Ik heb nog nooit zwevende borduurders gezien. Zelfs niet als deze de draad lang doorhalen. Meestal gebeurt het borduren zittend. Borduurders maken veel zituren, geen vlieguren, want dan gaat het mis.

Goede ogen, dunne vingers, geduld, zit- en uithoudingsvermogen, vasthoudendheid, doorzettingsvermogen, vlijt, het zijn lichaamsdelen en competenties waarover succesvolle borduurders moeten bezitten. Succesvol? Ja, succesvol, zeker indien er prestaties verwacht worden. In de meeste gevallen is dat zo. ‘Ik borduur nog tot vanavond en dan ga ik naar bed’, of ‘Ik borduur het blauw nog af’, zijn veel gebezigde termen die tijdens borduursessies te horen zijn. Het is en blijft een ambacht dat vasthoudendheid en doorzettingsvermogen vraagt. Maar om het naar kunst te tillen, dat is een heel ander verhaal. Borduurkunst. De kunst zit hem in de omdraaiing, beter gezegd omkering. Letterlijk en figuurlijk. Ook al zo Zen, aarden en omkeren. Het vraagt veel van een borduurder. Het resultaat mag er uiteindelijk zijn. Zodra een borduursel zijn voltooiing vindt, de punten, lijnen en vakken op de juiste manier zijn ingekleurd, het ‘schilderij’ af is, alle stukjes van de puzzel in elkaar vallen, dan keert de rust terug in het lijf van de borduurder. Hij of zij komt dan in een kleine extase, te zien aan een brede glimlach rond de mond. Eindelijk mag de kurk van de fles. Lijstje eromheen of de vorm vullen met veertjes of dons, het lijstje inpakken in kleurrijk cadeaupapier, of ophangen aan de muur, of de vorm neerleggen op de bank of in de stoel. Grote voldoening sowieso.

En deze gave, die zo ogenschijnlijk eenvoudig nietig overkomt en resulteert in kleurrijke landschappen, stillevens, voorstellingen, portretten, die mag, die moet gezien worden. En niet alleen in de huiskamer. Het ambacht schreeuwt om erkenning en exposure. De exponenten van deze vorm van kunst mogen niet alleen maar toebedeeld en voorbehouden zijn aan familie, vrienden en vage kennissen. Niet verstopt op toiletten, slaapkamers en zolders, verdwijnen in containers, verpieteren bij kringloopwinkels. Nee, deze vorm van kunst die moet getoond aan iedereen, shinen aan museummuren, erkenning krijgen. Niets mooiers dan bloed, zweet en tranen, gevlochten met een draad. Alle draden tezamen vertellen verhalen, roddels over voor- en tegenspoed, over geluk, pijn, eenzaamheid en verdriet. De tijd van alle tijden geregen op een bord. Wat wil een mens nog meer?

Het zoeken kan beginnen.
‘Ja, doe die ook maar. Wat? Nee, doe ze maar allemaal. Inpakken? Hoeft niet. Doei!’
Tien jaar later heeft hij drie loodsen vol. Zijn werk kan beginnen. De grond ligt bezaaid met doek. Meer dan duizend werken. Gesorteerd op dradig alfabet, maakt hij keuzes in klank en kleur. De juiste toets de juiste toon het juiste palet. Alles komt bij elkaar. Van blijdschap rolt hij door zijn atelier. Hier gaat het om.

‘Draai ze nu eens allemaal om. Wauw, die abstractie, de vervaging, de expressie die impressie kust, de orde versus wanorde, geniaal. Kijk de stukken gaan allemaal iets met elkaar aan. De variaties op een thema. De aanpak. De discipline. Ieder borduursel vertelt zijn eigen verhaal. Aan de achterkant, geweldig! Niets meer aan doen. De achterkant van het gelijk! Jeder ist ein Künstler. De show kan beginnen.

Geschreven naar aanleiding van de Embroidery Show van Rob Scholte in Museum de Fundatie
Klik hier voor een link naar mijn blog op de website www.robscholtemuseum.nl.

120 Woorden Februari 2016

120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.


Rep en roer (02-02-2016) (Themawoord: Replica)

Ik ga vandaag niet.
Hoezo niet?
Geen trek.
Na de eerste dag al?
Ja, is dat zo vreemd?

Ik wist het al.
Dat vind ik knap.
Je bent zo doorzichtig.
Transparant?
Transparant.

Kan ik wel mooi iets met jou gaan doen.
Dacht het niet.
Ach, toe?
Vooruit dan.
Echt?

Wat trek je aan?
Mezelf.
Jezelf?
Ja, vandaag wel.
Dat vind ik dapper.

En jij?
Ik twijfel.
Waarom?
Ik heb een klotedag.
Alweer?

Ja, het houdt maar niet op.
Het?
Ja het?
Kappen daarmee.
Jij hebt makkelijk praten.

O, gaan we in gesprek?
Diep!
Hoe diep?
Tot op de bodem.
Dat is dan voor de eerste keer.

Hoe bedoel je?
Nou, dat je rept.
Dat ik rep?
Ja.
In replica zeker?


Voor Mika (02-02-2016) (Themawoord: Replica)

Ik had het al zo lang beloofd. Een heel klein tafeltje. Om samen aan te zitten. Voor Mika en voor mij. Delen doen we eigenlijk zo’n beetje alles. Stoelen, tafels, bed en de liefde. Het moet dan ook een echt tafeltje zijn. Zelfgemaakt. Ik ben niet voor niets een timmerman. Hoewel, dit keer wel.

Voor ons tafeltje gebruik ik simpel materiaal. Het is maar om aan te zitten. Ik ga op zoek naar een ontwerp. Voordat ik ook maar een gedachte heb geformuleerd ratelt de brievenbus. De hond blaft. Intussen denk ik na over het materiaal. Op de mat glijdt een folder. Van IKEA. Eureka! Maar natuurlijk! Mijn tafel wordt een replica. Voor Mika. Gemaakt van mica en van formica.


Moeder in kwadraat (04-02-2016) (Themawoord: Replica)

Met een brede glimlach word ik huilend wakker. De tranen stromen over mijn wangen. Ik vind het helemaal niet erg. Ik proef het zoet en zout van onvervulde droom. Hoe vaak zal ze nog verschijnen? Een wiskundige berekening volstaat niet. Moeder in kwadraat. Ik was negen toen ze van mijn netvlies verdween. Met het laatste beeld voor ogen boetseer ik haar dikwijls in mijn slaap. Een slaap die ooit slapeloos was en nooit leek te komen. Bonkend met het hoofd in mijn kussen, van angst, van boosheid, onmacht en verdriet. Het beeldhouden houdt nooit op. Duizenden replica’s trekken aan mij voorbij. Om ze iedere ochtend opnieuw te verliezen. Breekbaar droevig verschijnt ze voor me. Alle dagen van de week, mams.


Jan den Bok (10-02-2016) (Themawoord: Bok)

‘Jan den Bok waakt over de handhaving van de openbare orde en de goede zeden. Hij assisteert de Opperceremoniemeester bij de uitoefening van diens taken, door bijvoorbeeld ruimte te maken voor een vrije doorgang in zalen en zelfs in het verkeer. Hij is te herkennen aan een oud politiekostuum, baard en sabel. Tijdens de optocht op zondag gaat hij de stoet voor.’

Jan is getraumatiseerd. Het is maar dat u het weet. Naar het schijnt heeft Jan vroeger, heel vroeger geleden onder grote stress. Jan heeft last van PTSS. Opgelopen op de lagere school. Op de lagere school? Ja, op de lagere school. Recent pediatrisch onderzoek heeft uitgewezen dat dit vooral te wijten is aan vormende vakken. Gymnastiek en handvaardigheid.


Bokgemok (11-02-2016) (Themawoord: Bok)

Vandaag is de grote dag. Ik doe mijn dagelijkse rekkingsoefeningen. Strek een voor een mijn vingers en krom mijn rug. Ik buig voorover, raak mijn tenen aan met gestrekte knieën, kom rechtop met rechte rug en zwaai mijn armen zover mogelijk achter mijn hoofd. Mijn buikspieren knellen ietsiepietsie. Ik ben er klaar voor.

Eventjes nog oefenen. Ik leg de houten plank op tafel en schuif de deksel van de verzameldoos. Zal ik nog? Ja, beter van wel. Ik spuit de plank in met Pledge en boen het hout. Zo glijden de stenen beter. Straks zal de wedstrijdplank ook glad zijn. Ik gooi alles los. De zenuwen gieren door mijn keel. Telkens vliegen de stenen schuin op elkaar. Ik mok. Bokgemok.


Bitte Einbecker Bier (12-02-2016) (Themawoord: Bok)

Nee, er staat geen fout in de titel. Bitte Einbecker Bier is goed. Lekker zelfs. Ein Becker Bier kan natuurlijk ook, maar dat is veel te weinig. Graag laat ik het aantal Beckers Einbecker Bier afhangen van het momentum. Die momenta kunnen behoorlijk talrijk zijn. Het kan net zo goed bij een Einbeckertje te blijven. Als ik met de auto ben bijvoorbeeld.

Een goede Bob drinkt hooguit een Einbecker Bier. Bij voorkeur in mei of in de herfst. Verslaafd aan karamel kan de Einbecker Bier drinker niet wachten tot de bok weer geschonken wordt. Hij is uiteraard merkvast. Kom niet aan met andere brouwers. De Einbecker Bier drinker maakt haarfijn onderscheid tussen een goede brouwer en een valse bakker. Proost!


Voor mij geen gouden pen (13-02-2016) (Themawoord: Bok)

Henk, Frits en Jan zijn de oprichters van de Stichting BOK (Beroeps Organisatie Kunstenaars). Opgericht in 2012 naar aanleiding van de verhoging van de BTW op kunst van 6% naar 19%.

Inmiddels is de BTW weer teruggedraaid. Het blijvend afkalven van de kunstsector geeft voldoende bestaansrecht. Het wil publiek en politiek overtuigen van nut en noodzaak van kunst door te laten zien wat de bijdrage van kunst is aan samenleving en aan leven.

Leden krijgen op de website diverse producten en diensten gratis of met korting aangeboden. Ik heb heel even deelname overwogen. Al jaren schrijf ik beroepsmatig. Ik ging voor een gouden pen met korting. Maar helaas. Geen korting voor mij. Geen diploma. Niet zwaar genoeg bevonden. Arme kunst.


Het is aan de lezer (14-02-2016) (Themawoord: Bok)

Bok. Bokt. Bokte. Bokten. Ik bok bok. Hij bokt bokt. Zij bokte bokte. Zij bokten bokten. Het mag duidelijk zijn. Bok is een toverwoord. Je kunt er bijna alles mee. In enkelvoud en in duplo. In megagrote duploblokken zou ik dit mooie woord willen nomineren. Nee, niet in gewone duploblokken. In lego duploblokken natuurlijk. Maar dan megagroot. Zelfs het hotel van Fawlty Towers is te verkrijgen in duplo legoblokken. Echt waar. Of was het nu gewone lego. Whatever. Maar waarom nomineren? Het woord bok. Die vraag laat ik bewust onbeantwoord. Zeg, ik ben malle Pietje niet. En ook niet Klukkluk. Ik heb en ik weet niet alles. Ik laat het aan u lezer. De wijste onder ons. Wat denkt u?


Opa in verleden tijd (15-02-2016) (Themawoord: Invasie)

Daar zat ie in zijn stoel. Hij staarde wat voor zich uit. Nauwelijks aanspreekbaar. Hij brabbelde zo nu en dan vreemde woorden. Onnavolgbaar. Opa was ziek. Zo vertelde mams. Wat hij precies mankeerde was voor mij een groot raadsel. Hij at, sliep, en had niets gebroken, slikte geen pillen, was nooit verkouden. Wat mankeerde opa dan?

Ik moest geen moeilijke vragen stellen. Aldus mama. Niet aan haar en niet aan opa. Daar zat ik met mijn verklaringsdrang. Gelukkig hielp papa. Opa heeft Alzheimer. Wat, wie is dat, nooit gezien? En verschijnselen van afasie. Afawie? Ik begreep er niets van. Opa leeft alleen nog in de oorlog. Zo af en toe maakt hij dat kenbaar. In oorlogstermen. Een invasie van woorden.


Invasie (18-02-2016) (Themawoord: Invasie)

Ik heb enorm last van invasie. De heren doktoren weten er ook geen raad mee. Ik bespaar u de symptomen. Ze zijn veel te erg om hier te benoemen. Tig medicijnen zijn er al op losgelaten. In ieder geval heeft het beestje alvast een mooie naam gekregen. Een werktitel noemen de doktoren het. Invasie. Hoe kom je erop? Heeft u ook verschijnselen van invasie? Laat het mij dan weten. Ik heb al een Facebook pagina om ons leed te delen. Op Instagram de plaatjes en voor direct contact een Twitteraccount. Toe maar. Ga los op mijn invasie. Voeg uw invasie toe. We zijn per slot van rekening allemaal lotgenoten, nietwaar? Hoe u mij vindt? Ik draag een lange blauwe jurk.


Bizarre vlaflip (22-02-2016) (Themawoord: Flegma)

“Jongens, we gaan niet van tafel voordat de spruitjes op zijn. Het is maar dat jullie het eten… eh… weten.”
Het was een van de zeldzame keren dat moeder zich versprak. Het organiseren van een goede maaltijd voor stuiterboys was geen sinecure. Zeker niet bij stuiterboys die ook nog eens beschikten over een buitennormaal IQ. Voor de niet zo scherpe lezer, buiten normaal, binnen absurd.
“Ja, maar mams, moeten we dan echt alle blaadjes van de spruitjes eten, of mogen we ons ook beperken tot de buitenste?”
“Open deur, Sjakie, daar trap ik niet meer in.”
“Die?”
“Nee, daar!”
Mams werd soms doodmoe van de woordspelletjes.
Tergend langzaam aten de jongens de spruitjes op.
Ze aasden op het toetje. Flegmaflip.


De dorstige zwerver (24-02-2016) (Themawoord: Flegma)

Uitgeput van hoest trok de zwerver de deurklink van de dorpskerk omlaag en duwde zich naar binnen tegen de zware deur. Zich vasthoudend aan de kerkbanken strompelde hij richting altaar. De kapelaan zag het met lede ogen aan. Niet weer, dacht ie.

Zweet, zo noemde de kapelaan de zwerver, bracht bijna dagelijks een bezoek aan de kerk, met telkens dezelfde vraag. Of er misschien nog wat missiewijn over was.

Dit keer pakte de kapelaan het anders aan. Voor wat hoort wat. Hij liet de zwerver eerst een slokje drinken uit de kwispedoor. Die zat boordevol flegma. Bah.

Zweet dronk de kwispedoor in een teug leeg.
“Waarom?” Sprak de kapelaan. “Je hoefde maar een slokje?”
“Tja, het zat allemaal aan elkaar!”

Wilde wind

Verwonderd neem ik het nieuws waar. David Bowie is niet meer. Sinds de dood van John Lennon niet meer zo overrompeld door het overlijden van een icoon. De impact die David op mijn leven heeft gehad is groot. Net als die van John. Ik schaar me daarmee onder velen. David is net als John bepalend geweest, een vernieuwer in diverse opzichten, in muziek en kunst, in verandering van beiden. Maar bovenal heeft hij als geen ander naadloos aangevoeld wat hem en ons te wachten stond. Een scherp gevoel voor timing, het momentum. Deze bijzondere kwaliteit ligt ten grondslag aan al zijn creaties, zijn scheppingen. Een stijlicoon wordt hij genoemd. Ik vind dat het verder gaat.

Ben sterk genoeg om jezelf te zijn. Een adagium ingegeven door de meester zelf. Dat is wat hij mij meegeeft. Wild, wild is de wind die hem luister geeft. Wild is ook de wind die langs mijn naaktheid glijdt bij mijn eerste serieuze liefdesspel. Op de zwoele klanken van een wilde wind uit muziekboxen, voortgedreven in een nacht van passie, lichamen die versmelten, kronkelend op de vloer, zwelgend in passie, geilheid en genot, vijf centimeter verheven, voelbaar in love, dwarrelend in vage mist, op de tong niets dan zoet, zout, zuur en bitter. Wild, wild is the wind. Say you love me, say you do.

En dan nog eens pakweg vijfentwintig jaar later. Zomaar. Een cadeau. Een verrassing. Hoog verheven in een stille hoek op een balkon in een zwoel en zweterig paradijs, samen dansen geheel in stijl, met mijn lieve vrouw. Overvallen door muziek. In haar armen prijs ik me de gelukkigste mens op aarde. Space Oddity, gespeeld door D’Angelo in Paradiso. We dansen langs de balustrade en heel het paradijs gaat in ons op. Say you love me, say you do. Een gedenkwaardige avond en forever young. Dankjewel, David Robert Jones. Voor de schone kunsten en de liefde. Voor het brengen van mooie muziek in mijn leven. Het ga je goed. Whenever, wherever. 11-01-2016


Wild is the wind (song explained at Wikipedia)
Wild is the wind by Nina Simone
wild is the wind by David Bowie
Space Oddity by D'Angelo (35:20min)(Paradiso 2-2-2012)

Stilleven (12): Gestold geschreeuw

Bevroren hangen de schreeuwen aan de muur. Niemand die meer luistert. Wat valt er nog te zeggen? De beelden spreken immers voor zich. Ze hangen naast elkaar. Voor het eerst. Zoekend naar verbinding. De kijker bepaalt. Het schouwen van angst dringt diep door. Wat er achter de verf ligt is tot voor kort microscopisch onderzocht. Maar angstzweet laat geen DNA achter. Sommige geheimen zijn niet te ontrafelen. Zelfs niet met een zesde zintuig. De techniek en de geschiedenis ook zij kennen hun beperking. De angst blijft bevroren op de muur. Het lokt grote bezoekersaantallen. Records zullen mogelijk breken. Maar de angst die blijft. In sombere kleuren.

Mijn oog gaat uit naar de bedden. Ook die hangen naast elkaar. Zou daar ook nog angstzweet uit te destilleren zijn? Wat moet er in gewoeld zijn. Onrust onder de lakens. Niet de slaap kunnen vatten. Het grote mysterie laat zich niet vangen op doek. Hoe hard er ook gewerkt wordt. Tot het depressieve toe. Want als hard werken geen vruchten oplevert verzuurt de inspiratie. En heel veel zuur kunnen de hersens niet verdragen. Hersens op sterk water geven geen lucht. De natuur opzoeken en verfluchten vastleggen op canvas is een nobel streven. Maar wat als materie en materiaal niet doen wat hoofd en handen willen vastleggen? Uit woede worden ezels onderuit geschopt, wetend dat zij er ook niets aan kunnen doen. Het lucht heel even op.

Het liefst wil de schilder in het schilderij kruipen. In het bed dat zojuist geschilderd is. De natte olieverf snuiven en links en recht nog wat bij plamuren. Maar het kan niet, het mag niet. De verf is nog te nat, net als de angst. Pas als deze opdroogt is het goed. Dan kan het zout van het schilderij gesnoven worden. Suikerzoet hangen ze naast elkaar. De twee bedden. Als metaforen van stille arbeid. De bedden die de ruggen hebben gekend. Van vermoeide geesten.

Ik kijk nog even naar de vloer. Die is spijkervast en haarscherp in bruin gevangen. Noestig, knoestig vastgelegd. Snel en onbetaalbaar, haast onzichtbaar. Onbeweeglijk schilderbaar. De schilder in het schilderij veert op. Het is de vloer die schreeuwt en wakker houdt. Zweven kan niet meer.

Joost mag weten

Joost mag weten
Weten wat niet is

Stilte in de lucht
Rumoer op aarde

Wankel en vrij
Gevangen evenwicht

Twee gezichten
Zwart en wit

Grijzen taboe
Kleurrijke passie

Wat een mens niet kan
Bevroren in de sneeuw

Kunst van leven
Leven van kunst

RIP Joost Zwagerman

Edit: 23-09-2015
Zojuist gelezen, een prachtig afscheidssonnet van Ilja Leonard Pfeijffer, over en voor Joost, voorgedragen bij diens begrafenis.

Stilleven (11): Eeuwigheid in positie

Ik knip het schilderij aan stukken. In heel veel vierkant. Zuinig ben ik op de randjes. Die wijzen mij de weg. Het mag niet kloppen en hussel alle stukken door elkaar. Het roze verdrijft het blauw. Zoals een dame haar koning. Schaakmat hollen paarden over de vloer. Dat mag niet. Ze moeten stilstaan. Schuin voor de overgang.

Oorlog op het bord. Stilte aan tafel. Stukken aan kop nemen nieuw positie in. Gulden sneden doorklieven het vlees en kerven de ziel. Modellen komen tot leven, staan op uit de verf, als aimabele amandelbloesem, ooit gezien onder een warme zon ergens in het zoete Zuiden.

Perfect perforeer ik kleine ronde gaatjes in alle hoeken van de puzzelstukjes. Uitzonderlijk is de lichtval die door de gaten schijnt. Op de grond schuif ik de stukken op zijn plaats. In een nieuwe orde. Het mag niet kloppen. Grillig zoeken de amandeltakken elkaar op. Kronkelend scheef, omringd door roze blauw en groen, in hele kleine beetjes bruin.

Het schilderij tovert zichzelf weer in elkaar. Ik hecht de stukken in de hoeken opnieuw aaneen. Met kleine witte toverkruisjes. Ingenieus plastic uit een nieuwe tijd. Vierkant is het midden, rechthoekig de totale vorm, glanzend de inhoud. De afbeelding vlak gestreken, schittert in valse schijn. De verf is helaas al jaren haar diepgang kwijt.

De bank wordt aan de kant geschoven. Onbetaalbaar is de lege muur. Hoeveel kunstjes kan zij nog verdragen? Het is niet het moment om vragen te stellen. Zwijgzaam hecht ik strippen op de muur, haaks geraamd. Kromme stukjes amandeltak lachen me vierkant vanaf de grond toe. Nooit, nooit zullen zij nog water proeven.

Ik vat het totaalplaatje van de grond. Het wiebelt en waggelt en wil niet plooien. Horizontaal spreid ik mijn armen en hang het kersverse amandelskelet in positie aan de muur. Het klopt. Alles valt samen en ineen. De muur, de bank, de vloer, het licht. In roze, blauw, groen en bruin. Voor de eeuwigheid? Voor de eeuwigheid.

Bron: Amandelbloesem (van Gogh featuring IXXI)

Stilleven (10): Open boek

Om het half jaar draai ik het halve boek dat aan de muur hangt om. Soms is het boek gesloten en soms open. Als het open is, dan altijd op pagina negenhonderd en een. Het beschrijft de klaproos en eindigt met klimop. Tussendoor heel kleinzielig nog wat kleinzoon. Het halve boek is moeilijk te lezen. Uitgesneden in het midden zijn de pagina's. Schimmig lonkt een gat. Een opberggat. Wat heeft er in het boek gelegen, dat niemand weten mag? Vergeeld is de pagina, aan alle drie de zijden van het boek. Dat geldt ook voor al zijn onderliggende volgers. Het is een oud boek, liggend op een grijze stoep. De titel is al lang gevlogen, onzichtbaar. Mijn fantasie vult de titel dan maar in. Wisselend op alle dagen van de week.

Het is dertig juni. Tijd om het halve boek weer eens om te draaien. Wat lonkt aan de linkerzijde van het boek is een donker zwart gat. Het boek lijkt in de stoep gevallen. Opgezogen door het gat. Een klein stuk gekantelde stoeptegel is nog zichtbaar aan de zijkant van het gat. Ik zie het goed. De grond onder de stoep is weggeslagen. Mosgroen zijn de omringende tegels. Ze omzomen een groot geheim. Zeker weten. Wat ik zie verward mij. Ik draai het halve boek vlug weer om. En kijk, daar springt het uit de stoep, uit het zwarte gat omhoog. Het blijft een groot mysterie. De wereld op zijn kop.

Ik splijt het beeld dat ik voor mij zie in twee. Rechts, een half boek opengesneden, vormt de ene helft. Mijn ogen vullen het boek automatisch aan met de andere helft. Het donkere gat in de stoep sluit qua vorm en formaat naadloos aan. De bovenrand van het gat links volgt de bovenzijde van het boek rechts. De onderrand van het gat links sluit aan op de binnenrand van de opengesneden pagina's rechts. Precies in het midden van het beeld, formaat A4 landscape, worden gat en boek gescheiden door een smalle stenen border. De klaproos en de klimop staan in Times Roman heel klein in de uithoeken van de bladzijde van het boek geprint. Net als kleinzielig en kleinzoon. Maar dan boven elkaar. Het boek dat open ligt, tuiniert. Dat mag duidelijk zijn.

Verhaal geschreven naar aanleiding van een fotowerk van Paul Bogaers

Stilleven (9): Pablo, Venus en Amor

Amor strekt zijn roze linkerarm en linkerhand recht omhoog. De hand draagt een lange pijl met scherpe punt. Heel eventjes wankelt hij op zijn blauwe tenen, ze pletten plagerig het groene gras. Maar helaas, het reiken volstaat niet. Hij probeert met zijn pijl de naakte oksel van het lief dat naast hem staat te raken. Bijna valt hij om. Volhardend in een onnavolgbaar enthousiasme, blijft hij aanleggen. Maar het wil niet lukken. De rechter beschermhand van de grote vrouw weert al zijn pijlen af. Hier wordt de liefde niet getroffen.

Reuzin Venus slaat de linkerhand voor haar mond. Ze slaakt korte zuchtjes van minachting. En toch … een kleine lach kan ook zij niet onderdrukken. Stiekem kruipt een flinke portie humor het schilderij naar binnen. Degene die het schilderstuk aanschouwt ligt haast dubbel van het lachen. Wat vermag de lezer van het schilderij anders? Pablo P., de maker van dit bijna twee meter hoge doek is een geduchte rokkenjager gebleken. En nu staat hij waarachtig, in lustige ijdelheid, zelf dubbel geportretteerd. Twee selfies vechten om de eer van de kijker. De kleine veroveraar Pablo Amor, links in beeld, onder een witte wolkgestreepte blauwe hemel. De grote Pablo Venus, playing hard to get, rechts in beeld, nakend in het groen.

Wat in deze scène nog zou passen, zijn twintig liefdesgedichten en een lied van wanhoop. De ene Pablo helpt de andere zogezegd, tegen beter weten in. Het is vast en zeker de lente die allen in de bol geslagen is. De roze lans van kleine Pablo Amor steekt parmantig vooruit, hij staat vrijwel op springen. Op de volumineuze borsten van Pablo Venus pronken twee flinke rode bullseyes. Ze wiegen beide kanten uit. Onder de borsten doet een zijdelings gedraaide navel een poging om met getuite lippen een liefdeslied te fluiten. Zonder succes. Het zal de kleine bescheiden Pablo vandaag niet lukken de grote te bestieren. De kans dat hier de liefde raak gaat schieten is nihil. Zeer waarschijnlijk zal door de onrust in het schilderij, het liedje weer hetzelfde zijn. Daar komt alleen maar oorlog van. Nee, wat hier juist nodig is, is een nieuw lied. Een soort canto general.

Het kan kunstenmaker Pablo P. niet bommen. In een Parijse kroeg beraamt hij slinkse plannen voor een ludieke act. Daar zal de wereld nog van staan kijken. Hij zal de schone kunsten eens een lesje leren. Kleine geile Pablo Amor die Pablo Venus eventjes niet aan kan? Dat kan niet waar zijn. Heeft Botticelli Venus voor de eeuwigheid betoverd en alleen maar aan zichzelf toegedicht? Botticelli, de toegenaaide kunstenaar der Middeleeuwen die niet wil delen? So what! Pablo’s oog is allang gevallen op een andere godin. Een godin van vlees en bloed, piepklein neergezet in olieverf, oh zo mysterieus en ondeugend. Op naar het Louvre. Veni Vidi da Vinci. Op naar Mona Lisa. Are you warm, are you real? The girl is mine.

Geschreven naar aanleiding van bezoek (29-03-2015) aan de expositie Hockney, Picasso, Tinguely en meer: hoogtepunten uit de Kunstsammlung Würth in Het Noordbrabants Museum. Onder de indruk van Picasso's Venus y Amor uit 1968.

Stilleven (8): Ghetti meets Slinkachu

De eenzaamheid is groot en gaat mogelijk nog jaren duren. Twee beeldhouders zijn het daarover eens. Ze drinken samen zwarte koffie, verstopt op een zonnig terras. Ze bespreken kort hun laatste werk. Ghetti schraapt kleine potloden kaal, er valt immers niet meer mee te schrijven. Slinkachu brengt verloren minimensjes in gigantische installaties onder. Hij schept unheimische sferen in grenzeloze ruimtes. Zijn camera legt alles vast. Minutieus.

Uit keihard grafiet modelleert de potloodbeeldhouwer nieuwe objecten, nieuwe werelden. Hij doet dat heel bedachtzaam, in stilte en in rust. In een open atelier strooit hij potloodslijpsel, hoorbaar voor degene die wil zien met de ogen dicht. Intiem boetseert de beeldhouwer dagelijks potloodtranen ter nagedachtenis voor slachtoffers die van torens sprongen. Tien jaar lang doet hij daarover, misschien is ie er dan klaar mee. De tijd haalt uiteindelijk alle herinneringen in.

Pijn en verdriet zijn maar moeilijk in scenario’s te vangen en te kaderen. Plastic foto’s bedriegen. De enscenist schildert kleine plastic preisermensjes over. Hij lijmt ze vast op vreemde ondergronden, in zelf bedachte omgevingen. Wenselijk naar eigen vorm en attitude. Treinen toeteren in droomwerelden die nooit zullen bestaan. Kleine mensjes trekken bankbiljetten aan stukken. Ieder wil een eigen deel. Maar bovenal de boot, de trein niet missen. Voor wie wil aankomen op plaatsen van bestemming, staan deuren open, op een kleine kier, met daarachter grote lege loze ruimtes, waar eigenlijk niemand naar binnen durft.

De messen worden geslepen. Het graniet geeft maar moeilijk mee. Uit de punt en centraal in het midden worden de mooiste vormen gesneden. Heel soms breekt het potlood doormidden en laat de ketting los. Een kunstwerk in de dop verdwijnt dan naar het kerkhof van verloren objecten, daar mag het zijn leven slijten, als onderdeel van. Een kleine troost. Een individu, op zichzelf staand, zal het nooit meer worden. Ontsloten van alle solitude sterft het in onzichtbare verbondenheid.

Blinddoek

In zwart, wit en blauw wrijft hij ogen uit
Wil niet weten wat komen gaat en verdwijnt
Hersenspinsels tekenen zich af
Op zijn voorhoofd, in vloeibaar mauve

Hij stoot zijn neus, wel drie keer
Niemand die zich ongerust maakt
Over een vage snottebel die over de wang kruipt
De mondhoek afgezakt in opgedroogd bloed

Waar in hemelsnaam heeft hij al zijn eer verloren?
De man met blinddoek
Hij sluit zijn ogen onvrijwillig, omdat het moet
Voor de wereld die hem lelijk oogt

Troebel, zo vlieden zijn gedachten
Voor hen die het zien willen
In letterwolken boven zijn hoofd
De grote ontcijfering kan beginnen

Wie vult wat in?
Zonder oordeel
Bevangen van een wereld
Die niet de zijne is

Het doek valt scheef over de ogen
Als een vrijheidsvlag
Met een knoop op het linkeroor
Hij wil en kan niet alles horen

Verminkt zijn de gedachten
Door oorlog en ongenade
Blauwe kriebels tarten zijn zwarte neus
Toveren een ongewilde glimlach om zijn mond

Wachten op de bus, het heeft geen enkele zin
De hemel wacht
Daar zal uiteindelijk rust gevonden worden
In donkerbruin verlangen, met ijdele hoop

Op dat wat komen gaat



Geschreven naar aanleiding van het schilderij 'The Blindfolded Man' (Marlene Dumas, 2007).
Gezien bij de tentoonstelling 'The Image as Burden' (Stedelijk Museum Amsterdam, oktober 2014).

Mister Skyban’s hells kitchen

Met een grote veewagen rijdt Mister Skyban door New York City. Hij heeft haast want hij wil binnen een dag alle boroughs aandoen, Manhattan, Brooklyn, Queens, Bronx en Staten Island. Het is maandag, was- en plasdag. Tijd om de vuile was eens flink buiten te hangen. In deze metropool moet er toch genoeg aandacht te generen zijn voor dierenleed. Het is droevig gesteld met de Amerikanen, en bovenal met de New Yorkers. Er bestaat geen grotere vleesetende bevolkingsgroep in gans de United States of America. Mister Skyban heeft grote haast. Hij moet de dieren nog laden. Via Market Place heeft hij beslag kunnen leggen op een container vol met pluche knuffeldieren in alle soorten en maten. En het mooiste van al. Ze zijn allemaal roze, vlezig roze. De muziekinstallatie in de veewagen heeft hij alvast geïnstalleerd. Straks hoeft hij alleen nog zijn iPod vol met jubel- en juichgeluiden aan te sluiten en de demotour kan beginnen. Mister Skyban is met name benieuwd hoe zijn rockende veewagen gevuld met pluche knuffeldieren straks ontvangen zal worden in de Upper East en West Side.

Idealist is ie. Dwarse kunstenaar. Tekenaar, graffitiheld van de kwinkslagen en maatschappijkritiek. Niemand kent hem. Hij blijft consequent buiten beeld en weigert mee te werken aan iedere vorm van exploitatie van zijn werk. Zijn werk, kunst is het. Op straathoeken en vervallen gebouwen, in achterbuurten en winkelstraten… overal kun je hem tegenkomen. Zijn werk dan want hijzelf is de grote onbekende. Het draagt bij aan zijn heldenstatus. Achter het stuur van de met pluche beesten gevulde vrachtwagen zul je hem dus niet aantreffen. Of misschien ook wel. Onbekendheid geeft je de nodige bewegingsvrijheid. Hoe dan ook, hij is er druk mee, hij is er klaar voor. Zijn “finest hour” is vandaag. Geen graffiti maar een rijdend statement. De hypocrisie aan de kaak; de confrontatie van hard met zacht, van aaibaar met hapklaar, van ontroering met gezonde trek, van leven met dood, van lichaam met geest.

Met piepende remmen stopt Mister Skyban de veewagen voor huisnummer 423 West 46th Street. Het Market Place adres bevindt zich in midtown Manhattan en brengt hem bij Fools Company. In dezelfde straat ligt het Westside Animal Hospital en een stukje verder, in 10th Avenue, Hells Kitchen Groom Room, een beautysalon voor honden en katten. Een toepasselijke omgeving om een container pluche dieren op te halen. Bij de ingang van Fools Company wordt Mister Skyban opgewacht door een grote roze clown met foute ballonnen. Geen fool on the hill, maar een fool in Manhattan. De clown stelt zichzelf voor als Mickey M. Hij heeft een stem die nog het meeste weg heeft van een schorre Miss Piggy. Sterker nog hij lijkt er zelfs een beetje op. De roze manen van zijn clownsmasker en de blauwe grote ogen vertonen veel gelijkenis met het brutale varkentje van de Muppetshow. De pluche dieren liggen opgestapeld tegen de muur van Fools Company. Snel laden ze de dieren in de veewagen. Clown Mickey M. klimt achter het stuur en Mister Skyban kruipt achterin de wagen en installeert zijn iPod. Het circus kan beginnen.

Stekkertje hier, stekkertje daar “…and go!”. Mister Skyban springt de truck uit en gooit de achterdeur van het reeds rijdende vehikel dicht. Skyban lost op, Mickey M. vervolgt. Handen aan het stuur, de grote blauwe ogen op de weg gericht. Af en toe bekijken diezelfde ogen de achteruitkijkspiegels. Wat hij ziet bevalt hem. De koppen van de pluche dieren lijken klem te zitten tussen de uit dwarse planken opgetrokken achterbak van de truck. Blèrend, mekkerend, loeiend en hinnikend laten zij zich horen. Hier en daar worden de boerderijgeluiden afgewisseld met meer stads geblaf en gemiauw. De route is bekend. Het wordt een lange dag. Van 46th gaat het richting oost. 9th Avenue wordt gepasseerd, Avenue of the Americas en uiteindelijk 5th Avenue. Het is druk, uiteraard is het druk. Mensen op straat kijken op, stoten elkaar aan, blijven staan en verbazen zich. De truck met zijn bijzondere lading heeft alle aandacht. Mobieltjes worden gebruikt om elkaar te informeren, er worden foto’s gemaakt. De boodschap is duidelijk. De confrontatie raakt hen diep.

De emoties schieten vele kanten op. De ongerichte boosheid, geheven vuisten, het gevloek. Maar ook mannen en vrouwen met tranen in de ogen. Kinderen huilen uitbundiger. Het gaat aan niemand voorbij. Bij het naderen van 5th Avenue rijdt de truck stapvoets. Door enkele duizenden mensen wordt ie omringd. De onrust in deze groep neemt toe. Iemand oppert het idee om op te trekken naar Mac Donalds. Het blijkt de lont in het kruitvat. Op Broadway, 8th Avenue, 9th Avenue, Avenue of the Americas, 42nd street… alle Mac Donalds worden aangevallen en door een ontketende meute kort en klein geslagen. Het personeel wordt met het hoofd boven de frituurbakken gedwongen te zweren nooit meer vlees te kopen of te verwerken. Angstvallig zweren zij, ontdoen zich van hun bedrijfskleding en vluchten vervolgens de onrustige stad in. Politie en leger worden ingezet om de onrust enigszins te beteugelen.

De truck is ondertussen al lang verder doorgereden richting East River. Met de bestuurdersdeur geopend staat het statement in de ruigte van de rivieroever geparkeerd. Aan de rivier zelf staat Mickey M., onwetend van wat ie heeft aangericht, met een strootje in zijn mond en zijn gulp geopend zijn urine in de rivier te lozen.

Opgelucht is ie.

Co-column geschreven door Mien en FranK (de nieuwe schrijver van de VC (Vaste Column) van de maand op ColumnX. Ik heb het stokje, na een jaar lang schrijver te zijn geweest van de VC, aan hem overgedragen.

Dit filmpje van YouTube was aanleiding voor het schrijven van deze column.