Kapitein Hoekmeting

Prinses Muts van Cirkelaar is al heel lang alleen. Ondanks het lidmaatschap bij zeven datingsites heeft zij nog nooit de 'ware' gevonden. Okee, okee, er zijn natuurlijk niet zoveel leden met witte paarden maar toch, na tien jaar daten zou je toch wel verwachten dat er een prins op een paard voorbij komt. Muts trekt haar stoute schoenen aan en haalt raad bij ... Ja, bij wie? Daar doet Muts dan weer drie jaar over. Om dat te bedenken. Het schiet niet op. Gelukkig zijn er zoiets als lakeien. Nee, niet om het bed mee te delen, nee om raad te vragen. Hoewel, Muts heeft natuurlijk natuurlijk ook zo haar behoeften, zo nu en dan, een keer per week. Maar dat terzijde. Muts van Cirkelaar wil gewoon een leuke vent op een wit paard. Klaar.

Heb je het al eens geprobeerd op kapitein?
- Op een kapitein?
Ja, als zoekwoord.
- Ja, ho eens even, maar ik wil een prins!
Maar kapiteinen zijn ook heel leuk.
- Okee dan. Ik ga het eens proberen.

Tot haar grote verbazing heeft ze meteen raak. Een zekere Kapitein Hoek meldt zich in een klein venster op haar schootcomputer. En ziet ze dat goed? Hij zit op een wit paard. Nu is het zaak om rustig te blijven. Muts weet wat er kan gebeuren als ze te enthousiast wordt. Dat wil niemand verder weten. Wij dus ook niet. De chat gaat aan. Tijd voor een Kapitein Hoekmeting. En zoals we Muts kennen. Zonder er doekjes omheen te winden. Direct dus. Heel direct.

Hallo!
- Hallo!
Waarom zit jij op een wit paard?
- Omdat ik een hekel heb aan giraffen.
Heb jij geen schip?
- Nee, daar ben ik ooit de boot mee in gegaan. Nooit meer een schip voor mij!
Ben jij rijk?
- Zo rijk als jij wil!
Steenrijk?
- Ik woon hoog in de bergen, ja dus!
Wil je kinderen?
- Yep!
Hoeveel?
- Zoveel als Kapitein Iglo.
Heb jij een moeder?
- Ja, maar al lang geleden weggedaan.
Wil je lang en gelukkig leven?
- Yep.
Met mij?
- Met wie anders?
Okee.

En ja, ze leefden nog lang en gelukkig.

Festina lente

Prinses Carnaval
Ze zwaait de scepter sceptisch
Het publiek huppelt

Majorettemeid
Ze gooit de baton omhoog
Het publiek bukt snel

Hofnar de Bolknak
Ligt helemaal in een deuk
Het publiek lacht stout

De tamboermaitre
Loopt achter de fanfare
Festina lente

Dans polonaise
Het voorjaar komt er weer aan
Zing, drink, laaf en lach


Gepubliceerd in bloemlezing 'Week van de Poëzie 2020'. Uitgever Heimdall, Waalre 2020, ISBN 9789493154148.

VoorleesExpress

Het is vrijdagmiddag en dat betekent voor mij maar een ding. Boeken verzamelen, sloffen in de tas en op pad naar mijn wekelijkse date. Met Katinka, amper drie jaar oud, zwart haar en twee korte vlechtjes. Ik parkeer de auto op de smalle parking en ik zie een klein meisje voor de deur staan. Als de moeder open doet staat Katinka te springen op de mat. ‘Lob, Lob, lezen!’

Vandaag heb ik het prinsessenboek en het giraffenboek meegenomen. Het prinsessenboek is een schuifboek met allemaal meisjes die in een prinses veranderen. Het giraffenboek heeft in het midden een gat waar je je hand in kunt steken. Precies, in het lege hoofd van een stoffen giraf. Op iedere pagina maakt de giraf iets geks mee en de giraf die beweegt en praat mee bij de plaatjes uiteraard. Nijntje ontbreekt ook niet. Voor de zekerheid. En natuurlijk ook een prentenboek: Nina krijgt een zusje. De moeder van Katinka is hoogzwanger.

Ik moet eerst de sloffen aantrekken anders mag ik niet binnen. Dan moet ik op de witte bank plaatsnemen en duikt Katinka in de plastic zak met boeken. Als eerste wordt het prinsessenboek tevoorschijn getoverd. Ze luistert amper naar het verhaal. Op iedere pagina wordt meteen aan het lintje getrokken dat ervoor zorgt dat elk meisje op iedere pagina transformeert in een prinses. Dan giert Katinka het uit. Met pretlichtjes in haar donkere ogen. Na vijf minuten voorlezen is Katinka het beu en zoekt een nieuwe uitdaging. De speelgoedkast wordt opengetrokken. Intussen krijg ik van moeder een kopje thee.

Katinka staat voor me met een toverstaf en vleugeltjes. ‘Elfje!’ Roept ze luid. Ik weet alweer hoe laat het is. Tijd voor het elfenspel. Ik moet de vleugeltjes omdoen en intussen zwaait ze uitbundig met haar toverstaf. Ze danst met grote lompe pasjes in het rond. Ik weet al wat er gaat gebeuren. Pats … Boem … Daar ligt ze op de grond. En een lol. Moeder grijpt nu in. ‘Katinka luisteren. Lob voorlezen!’ Ik grinnik. Ze blijft me steevast Lob noemen. Katinka en moeder zijn Koreaans. Papa komt uit China. En de moeder van papa woont ook in huis. En niet te vergeten de hond. Die is een poosje op logies. Katinka is er dol op.

Een uur is zo voorbij. Nieuwe rituelen vinden plaats. Waar is de stempelkaart? Op het dressoir. Katinka racet al naar het kleine tafeltje, spitst haar tenen en plukt de kaart uit een bakje dat op het dressoir staat. Ze neemt weer plaats op de bank. Ik houd een stickervel met prinsessen voor haar. ‘Kies er maar een uit?’ Ze kiest het kleinste prinsesje uit en plakt het in het vakje dat ik aanwijs op de kaart. Nummer 12. Wat gaat het snel. Nog maar 8 keer te gaan. Dan zit mijn eerste VoorleesExpress ervaring erop. Wat zal ik Katinka missen. Zo’n lieve meid.

Voorlezen, zo belangrijk voor kleine kinderen. Wat een goede actie van onze gemeente. Al meer dan 100 gemeentes zijn aangesloten bij dit mooie project, de VoorleesExpress. Ik kan het iedereen aanbevelen. Een mooi samenwerkingsverband tussen basisscholen, gemeente, openbare bibliotheek en maatschappelijk werk. Gerund door vrijwilligers in samenwerking met profs.

De naam Katinka is een verzonnen naam en is een vervanging voor de echte naam.

Inzending VEC juni 2016 voor schrijvers- en lezerswebsite ColumnX