Afvalrace 22: Sportschool

De sportschool, wie kent hem niet? Die helpt me verder bij mijn afvalrace, een race die geen wedstrijd is maar een ultiem streven. De sportschool heet overigens niet sportschool, want is veel meer dan alleen een sportschool. Het is een fitnesscentrum met daaraan gelinkt, fysiotherapie en podotherapie. All inclusive? Nee, apart betalen. Maar heb het er graag voor over. Drie maal in de week ga ik, als ik het red qua tijd. Soms ga ik twee keer. Een pittig programma. Ook ingegeven door een achilles / kuitblessure die al bijna twee jaar sleept. Een mooi programma is in overleg met de sportschoolhouder en de fysiotherapeut samengesteld. 13 Oefeningen, 1040 moves, binnen 71:30 minuten staan voorgeprogrammeerd in de fitnessapp Technogym op mijn telefoon. 
 
Maar eerst gaat er het een en ander aan vooraf. Thuis tas inpakken met sportschoenen (Brooks). Sportkleren doe ik ook alvast aan. Meestal ga ik in het zwart en soms in een blauw of rood of oranje T-shirt. Verder korte sokken, een korte sportbroek, een lange trainingsbroek en een trainingsvest. Waterfles mee, portemonnee mee, autopapieren en het belangrijkste niet vergeten ... de key ... waarmee ik inlog in het fitnessprogramma Technogym ... en … heel belangrijk … mijn hoofdband ... ik zweet nogal snel. Vervolgens de auto in. Tien tot vijftien minuten rijden (afhankelijk van verkeer en tijdstip). Auto parkeren. Goedendag zeggen tegen de mensen aan de balie, die altijd vriendelijk terug groeten. Dan naar de kleedkamer, waar ik de schoenen wissel en mijn lange trainingsbroek en trainingsvest aan de kapstok hang. Rekkingsoefeningen niet vergeten. Bijna niemand doet ze voor of na het sporten. Ik wel. Twee series van 30 seconden achilles/kuit oprekken. Twee series van 30 seconden bovenbeenspieren oprekken. Twee series van 30 seconden rugspieren oprekken door mijn handen voorovergebogen op de grond te plaatsen. Waterfles vullen. Veel drinken tijdens het sporten is belangrijk. Tas met waardevolle spullen in kluisje opbergen. Dan inloggen met de key op de inlogbox die vooraan in de sportzaal staat. En dan gaan we los.

BIKE - 10 minuten - stand 6 / KINESIS OMEGA/ONE: VERT. - Omgekeerde fly in schredestand - 3 sets - 3 herhalingen - plate 3 / VRIJE OEFENING Crunch op wellnesbal - 3 sets - 3 herhalingen / CHEST PRESS SEL - Stoten - 3 sets - 12 herhalingen - 30 kg / CABLE TOWER - hoge pully op kussentjes - 3 sets - 12 herhalingen - 15 kg / TOP Doeloefening tijd (een soort boksbal / koffiemolen waarmee je rondjes draait met twee armen - 10 minuten - stand 6 / DAP ELT+ Shoulder press met Squat op kantelplank #18 - 3 sets - 12 herhalingen - 5 kg / LEG PRESS SEL Calf raise - 3 sets - 12 herhalingen - 30 kg / ABDOMINAL CRUNCH SEL Crunch - 3 sets - 15 herhalingen - 30 kg / LEG EXTENSION SEL Been strekken - 3 sets - 12 herhalingen - 20 kg / ACTIVITEIT Roeien Concept. - 10 minuten - stand 10 / RUN Doel-oefening tijd - 13:00 minuten - interval - gemiddeld 5,6 km/u - gemiddeld 4% stijging 

Dat waren dus 13 Oefeningen, 1040 moves, binnen 71:30 minuten. Waarbij tussen de diverse sets een halve minuut rust zit. Anders houdt geen mens het vol. Alles vink ik netjes af op mijn app. En op de inlogbox. Ik word dan beloond met het resultaat en de box vertelt me hoe ik gesport heb. Goed gedaan of u hebt gesport als een sporter of u hebt gesport als een atleet of tijdens de Olympische Spelen, u hebt gesport als een Olympiër. Allemaal keurig netjes via een vastgestelde ranking. Boven de 1000 moves is bijvoorbeeld gesport als een atleet. Inmiddels druipt het water van mijn hoofd over de hoofdband heen. Dat zult u vast begrijpen lieve lezer. Bij u misschien ook, maar dan vanwege het lezen … of mogelijk angstzweet. Voldaan drink ik nog wat water en doe een cooling down in het kleedlokaal. Ik doe dezelfde rekkingsoefeningen als in de warming-up. Voldaan doe ik mijn lange trainingsbroek en trainingsvest aan en mijn jas en wissel van schoenen. Zeg vriendelijk goedendag tegen het baliepersoneel en rijd terug naar huis. Douchen en op de weegschaal. Altijd weer een surprise. Soms wat eraf, soms ook niet. Maar onder de 80 gaan we zeker ooit halen. Ik beloof het u … en mezelf. Kwestie van vol houden, niet snoepen, geen alcohol (behalve bij speciale gelegenheden of een etentje) en gezond eten. Heerlijk. De stofjes in mijn hoofd aangemaakt tijdens het sporten geven moed. Ik kan het iedereen aanraden. Een gezonde geest in een gezond lichaam.   

22 Gewicht 26-03-2026: 81,50 kilo – Middelomtrek:   96 cm
21 Gewicht 13-02-2026: 83,20 kilo – Middelomtrek:   98 cm
20 Gewicht 07-05-2025: 83,90 kilo – Middelomtrek: 103 cm
19 Gewicht 28-03-2025: 80,20 kilo – Middelomtrek:   97 cm
18 Gewicht 06-02-2025: 83,00 kilo – Middelomtrek: 102 cm
17 Gewicht 06-03-2018: 80,00 kilo – Middelomtrek:   99 cm    
16 Gewicht 17-03-2017: 86,50 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
15 Gewicht 19-07-2016: 87,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
14 Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm    
13 Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
12 Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
11 Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
10 Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo – Middelomtrek: 106 cm    
09 Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
08 Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
07 Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
06 Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo    
05 Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo    
04 Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo    
03 Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo    
02 Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo    
01 Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo    

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2026. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 21: Buikdilemma's

Een onmogelijk opgave lijkt het wel. Onmogelijk omdat haalbaarheid voortdurend op het spel blijft staan. Opgave omdat opdrachten aan jezelf vaak met innerlijk strijd gepaard gaan, edoch opgeven is nooit een optie. Lijkt omdat je eigenlijk tegen beter weten in het beter denkt te weten. Omdat het vaak strandt in je van het. En wel omdat niet onder de tachtig kilo geraken geen optie is. Op naar de zeventig-kilo-getallen dan maar. Maar hoe dan?
Dry January heeft al een beetje de toon gezet. Geen alcohol gedronken en dit dapper voortgezet in februari. De maaltijdporties aangepast. Immers hoe minder je in die buik stopt hoe kleiner die wordt. Kwestie van wennen en de maaltijden opscheppen op een kleiner bord. Met kleiner bestek. Dan doe je er langer over.
Nu heb ik alvast een buikdilemma getackeld, de imput verminderd.
Ik voer de druk op mijn buik verder op met middeleeuwse folterwerktuigen uit de sportschool. De sportschool bezoek ik sinds kort twee maal per werk. En het geeft voldoening. Onlangs het kilo trekken/stoten/duwen opgevoerd van 20 naar 25 kilo. Alle beetjes helpen.
Het geeft rust en het gewicht van mijn lijf mindert langzaam.
Het echte buikdilemma dat staat nu voor de deur. Boodschappenlijstje voor carnaval. Bossche bollen, slagroomschnitte, worstenbroodjes,  erwtensoep met rookworst, wraps met zalm, chips, borrelnootjes, pinda's, kersenbonbons, gewoon bier, speciaal bier ... Ik besluit niets te schrappen. Loslaten is soms ook een kunst. En na het feest der feesten ga ik gewoon weer vrolijk verder met mijn afvalrace.   

21 Gewicht 13-02-2026: 83,20 kilo – Middelomtrek:   98 cm
20 Gewicht 07-05-2025: 83,90 kilo – Middelomtrek: 103 cm
19 Gewicht 28-03-2025: 80,20 kilo – Middelomtrek:   97 cm
18 Gewicht 06-02-2025: 83,00 kilo – Middelomtrek: 102 cm
17 Gewicht 06-03-2018: 80,00 kilo – Middelomtrek:   99 cm    
16 Gewicht 17-03-2017: 86,50 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
15 Gewicht 19-07-2016: 87,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
14 Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm    
13 Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
12 Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
11 Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
10 Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo – Middelomtrek: 106 cm    
09 Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
08 Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
07 Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
06 Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo    
05 Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo    
04 Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo    
03 Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo    
02 Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo    
01 Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo    

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2026. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 20: Troostvoer

Sakkes. Nondeju. Bijna vier kilo aangekomen in amper vijf weken tijd. Dat voelt niet goed. En ik was zo goed bezig. Op weg naar de voor mij altijd nog magische grens van tachtig kilo. Dat wordt mezelf weer bij de ballen pakken en hard werken. Discipline, regelmaat, eetgedrag sturen, meer bewegen en ... Ja, en wat nog meer? De struggle vindt met name plaats in mijn hoofd. Tussen de oren. En ja ... die groeien ook, met de leeftijd mee. Zolang de lel niet groter is dan de helft van de schelp heb ik daar vooralsnog geen moeite mee. Maar wel met die zwemband onder de navel. De neukteugels oneerbiedig gezegd. Ze zitten er nog steeds. Zucht. Tijd om toch eens te onderzoeken wat er mis blijft gaan. En mis gaat er veel. Op dit moment mijn leven niet naar wens op de rit. Alsof dat vanzelfsprekend is? Moet zijn?

Voor de meeste mensen onder ons, en in ieder geval de mensen die ik ken en spreek, is en blijft het leven een leven vol pieken en dalen. In ieder geval geen vlakke lijn. En dat geldt zeker ook voor mijn lijf. Flinke rondingen zitten nog altijd op de verkeerde plekken. Laten we het eens plastisch uitdrukken. Geografisch. Op dit moment lijkt mijn leven en lijf op de Ardennen. Niks mis mee, denkt u nu wellicht. Maar de Ardennen zijn een groot gebied. Ik houd het vooralsnog op lichte glooiingen met hier en daar een kleine uitstulping. Maar het mag absoluut geen Eiffel worden. Dat vind ik al too much. Nu ken ik ook een paar mensen die in aanmerking komen voor de Alpen. De een neigt naar de Vooralpen, maar ik ken er ook die flink de lucht ingaan. Tussen de vleesbergen in zien zij niet meer zo veel. Hoogalpen dus. Maar hoe moet het dan? Mag het een Utrechtse heuvelrug zijn, Limburgse heuvelen? Of ga ik voor het hoogste. De strakke lijnen van de polder. Ach ... was mijn lijf een Maagdeneiland ... ik zou er een moord voor doen. Brits of Amerikaans ... inclusief vulkanen ... ik teken ervoor. Vulkanen barsten uit en verpulveren. En hee ... niemand is volmaakt ... toch? Wel lekker warm daarginder. Net als mijn buik.

Genoeg geografie. Liever naar de angel. De angel van de afvalpijn. Want die steekt. Die maakt droef. Moet ik wel willen afvallen in sombere tijd. In tijd waar het even tegenzit. Waar een nieuwe koers gevaren moet? Kan dat, wil ik dat? Ja. Sterker nog ... het moet. Trap onder mijn kont. Koe bij de horens vatten. Patronen doorbreken. Op tijd opstaan dat lukt nog aardig. De yogamat in de woonkamer is nog warm. Mijn vrouw heeft haar oefeningen al gedaan. Maar eerst even eten. Yoghurt met notenmix, zelf samengesteld. Kortom gezond. En een banaan. Dat stamt nog uit de periode dat ik fysiek werk deed. Op het moment niet echt meer nodig dus. Maar wel lekker ... en een macht der gewoonte. De yogamat lonkt maar ik laat hem afkoelen en berg hem op. Geen oefeningen voor mij vandaag. Ik kruip achter mijn laptop en verdrink in diverse websites. Schrijf kleine stukjes en geef reacties, veel reacties. Mijn ADD houdt me gekluisterd en zuigt, zuigt, zuigt. Ik bied weerstand, maar niet lang. Verslaving op de loer. Temmen lukt nog niet.

Op dan naar de vacatures. Via Indeed, LinkedIn, TRJCT, diverse lokale uitzendbureaus, Atlas, Luba, RAAAK, Continue Professionals, Stadion Uitzenden, APS, vrienden, kennissen, oud-collega's ... alle mogelijkheden worden ingezet. Het is hard werken om dit allemaal te handelen. Uitputtend en stressvol ook. Het vreet energie maar slaat ook regelmatig lam. Maar ik moet toch nog even door. Wil ook graag nog door. Voorbij mijn pensioen. Want werken is veel te leuk. Eetbuien bieden dan vaak troost. Even naar de Action om een reep te scoren. Zak zoute pinda's roept: 'neem mij ook!'. Ze hebben deze niet altijd. Wel de ongezouten. Maar die vind ik nu te kritisch. Ik zoek troost, geen kritiek. En zeker niet ongezouten. Wankel voel ik me soms deze dagen. Maar heb ook de weet. Het komt weer goed. Body en soul vragen op dit moment aandacht. Ik zoek steun en houvast. Ontspan daar waar het kan en ga telkens weer op pad. Nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe bedrijvigheid, nieuwe banen, nieuwe vacatures. Uitdagend maar ook slopend. Een goede vriend gaf me een tip. Een gouden tip. Lach vooral ook eens om jezelf. Om al die afwijzingen. Ha, ha. Je komt nog ergens. De situatie vraagt erom. En moed, heb vooral veel moed.

Inmiddels ook weer vrijwilligerswerk opgepikt. En ook dat helpt. Voorleesbus Blikkie is weer op mijn pad gekomen. Blikkie 2.0. Geen oude Citroënbus meer, geen oldtimer, geen Citroën HY78 Camper 1973. Maar een verbouwde Fiat, elektronisch. Met de looks van de Citroën HY78 Camper 1973. Een Italiaans bedrijf voorziet in deze ombouw, met vestigingen in alle Europese landen (voor Nederland ergens in Zeeland) maar ook wereldwijd. Enig in zijn soort. Gecertificeerd zelfs en wakend voor goede kwaliteit. Heerlijk om weer voor te lezen aan al die kleine kinderen met 'big smiles' op hun gezichten. Voorlezen uit 'Het boek zonder tekeningen' doet wonderen. Ik laaf me aan dit kleine grote geluk. En die chocoladerepen? Die bouw ik langzaam af. Troostvoer heet niet voor niets troostvoer. En ik moet ook niet te hard voor mezelf zijn. Een understatement. Op naar nieuwe grenzen en naar nieuwe uitdagingen, mogelijkheden. Ik houd moed, geloof, nieuwsgierigheid, overtuiging en daadkracht. Maar bovenal doe ik verhaal en wentel mij in woorden. Die vormen immers altijd een warm bad. Onvoorwaardelijk. Onvoorwoordelijk. En in dit alles samen gesteund door mijn geliefde, dierbaren, familie, vrienden en kennissen. 

20 Gewicht 07-05-2025: 83,90 kilo – Middelomtrek: 103 cm
19 Gewicht 28-03-2025: 80,20 kilo – Middelomtrek:   97 cm
18 Gewicht 06-02-2025: 83,00 kilo – Middelomtrek: 102 cm
17 Gewicht 06-03-2018: 80,00 kilo – Middelomtrek:   99 cm    
16 Gewicht 17-03-2017: 86,50 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
15 Gewicht 19-07-2016: 87,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
14 Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm    
13 Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
12 Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
11 Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
10 Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo – Middelomtrek: 106 cm    
09 Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
08 Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
07 Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
06 Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo    
05 Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo    
04 Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo    
03 Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo    
02 Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo    
01 Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo    

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2025. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 19: Weegschaal

Vandaag kwam de nieuwe weegschaal binnen. Ik ben zielsgelukkig. Voor het eerst sinds lange tijd heb ik weer een beetje vertrouwen in mensheid en mezelf. Ja, de wereld wordt er zelfs een beetje mooier van. Ik straal mijn geluk uit naar iedereen die het weten wil en durft te zien. Steeds meer mensen kijken minder weg. Wat wil ik nog meer?

Het was wel een gedoe om een goede weegschaal uit te zoeken. Ik heb heel wat websites bekeken, aanbiedingen getraceerd, reviews gelezen. Door de sponsoring heen, diverse overwegingen gemaakt. Ik werd zelfs een keer spontaan gebeld. Hoe dat kan, is me nog steeds een raadsel. Ineens had ik Brabantia aan de lijn. Inderdaad, die winkel van de oranje blikken. Ze hadden gezien dat er met mijn IP-adres behoorlijk wat activiteit was op hun website. En ja, dan gaat het snel. Wat hacks en hunting verder hadden ze beet ... en mijn telefoonnummer. Ik vond het bewonderenswaardig. Vet eigenlijk. 'Of ik al een keuze had gemaakt?' Ik dacht meteen 'kassa ... hier moet ik een slaatje uit slaan'. Maar mijn gedachte werd meteen getackeld. "Meneer Mien, denkt u nu alweer aan eten?" Ik stond perplex. Beter gezegd: ik zat perplex. Ik zat namelijk op een stoel dit stukje te typen. En zelfs dit wist de man aan de andere kant van de lijn mij te vertellen. "Ik zie dat u de  Personenweegschaal Op batterijen - White óp u beeldscherm heeft staan." Razendsnel zet ik de camera uit op mijn laptop. Mijn hart bonkt in mijn keel. Hoe is dit mogelijk. "Ah, nu zie ik u niet meer. Wat jammer. En ik had nog wel een mooie aanbieding voor u."

Ik droom niet, dit gebeurt echt, we zitten niet in de toekomst noch in fictie. Maar een ding blijft zeker ik ben enorm blij met mijn Personenweegschaal Op batterijen - White van Brabantia. Ik heb het gesprek overigens snel beëindigd. Van korting was geen sprake. Gewoon keihard de prijs betaald die er voor stond, na een vermoeiende zoektocht die nog even doorging na mijn telefoongesprek. Want waar kon ik dit mooie apparaat kopen? Fysiek, onmiddellijk, in een winkel, dicht in de buurt, want dat wilde ik graag. U kent dat vast wel, die drang na 'eureka' van 'dit wil ik hebben ... zo snel mogelijk ... nu!'. Nou, mooi niet. In geen enkele winkel verkrijgbaar. Blokker? Helaas definitief gesloten in Helmond. Hema dan? Niet in assortiment. Woonwinkels en badkamerzaken ook niet. Kan niet. Nog even gecheckt op de website van Brabantia naar winkels. Popte een link op naar dealers. Googlemaps bracht ze in beeld. Gamma, Karwei en Hubo. Maar helaas. Gaven alle drie niet thuis. Wel prullenbakken, pedaalemmers en afvalzakken. Maar die zocht ik niet. Uiteindelijk na lang zoeken toch maar gekozen voor een online bestelling via de webshop van Brabantia. Keurig na drie dagen afgeleverd op het afleveradres dat ik had geselecteerd. Een vage winkel in tweedehands kinderkleden met een klein loket verstopt achter in de winkel. De QR-code laten zien volstond. De holy grail eindelijk binnen.

Een nieuwe elektronische weegschaal. Met grote digitale cijfers. Ter vervanging van de analoge weegschaal met vreselijke bibberwijzer, die elke keer een andere uitslag geeft. Boehoee ... Het liefst had ik hem onmiddellijk in de winkel uitgepakt en uitgeprobeerd. Totdat ik me realiseerde: dan moeten ook alle kleren uit. Toch maar niet. Thuis de doos open gerukt. Eerst in de woonkamer mezelf gewogen met kleren aan. Doet de weegschaal het niet. Balen. Er stak een doorzichtig plasticje uit, onder de weegschaal bij de batterijen. Verwijderd. En toen deed ie het. Snel naar boven naar de badkamer en kleren uit. Kassa. 80,2 kilo. Twee kilo minder dan op de analoge weegschaal. Die heb ik door het raam gegooid. Grapje. Staat nu in de schuur. Ik wist dat het goed ging met mijn afvalrace. Maar dit is toch wel een vette bonus. En dan ook de buikomvang onder de meter. Mijn dag kan niet meer stuk. Morgen weer op de weegschaal. Op naar de min tachtig. Wordt vervolgd. Maar dat wist u al. Of op zijn minst ... een vermoeden. 

19 Gewicht 28-03-2025: 80,20 kilo – Middelomtrek:   97 cm
18 Gewicht 06-02-2025: 83,00 kilo – Middelomtrek: 102 cm
17 Gewicht 06-03-2018: 80,00 kilo – Middelomtrek:   99 cm    
16 Gewicht 17-03-2017: 86,50 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
15 Gewicht 19-07-2016: 87,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
14 Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm    
13 Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
12 Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
11 Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
10 Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo – Middelomtrek: 106 cm    
09 Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
08 Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
07 Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
06 Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo    
05 Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo    
04 Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo    
03 Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo    
02 Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo    
01 Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo    

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2025. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 18: Zo strak als Ronaldo

Ronaldo beschouwt zichzelf als de beste voetballer ter wereld. Pelé, Maradonna, Messi ze verbleken bij hem. Cruijff noemt hij geeneens. Hij beschikt over alle kwaliteiten. Dat durft hij te zeggen. Ach, denk ik dan, een strak lijf daar wint hij wel mee. Dat is het enige aan hem waar ik een beetje jaloers op ben. Afgezien van mijn eigen verschijning, die niet verkeerd is natuurlijk. Gezien mijn leeftijd is dat misschien verwonderlijk. Maar hé, ook ik wil nog wel bij de dames bevallen. Liever dan andersom. Indien zij bij mij willen bevallen, zou ik zowaar papa worden. Geen goed plan.
Geld heb ik niet en voetbal is te lang geleden … maar een lijf … Goddelijk is het. En het wordt steeds beter. Nu ga ik uiteraard niet mijn lengte verklappen. Van kop tot teen bedoel ik dan, die andere lengte mag u gerust weten. Tussen de veertien en twintig, al naar gelang zijn … en mijn stemming. Van kop tot teen … houdt het maar op iets tussen Maradonna en Ronaldo. De lengte hè, niet de breedte.
 
Aan mijn strakke lijf werk ik dagelijks. In de ochtend doe ik een kwartiertje yoga oefeningen. Niks geen zonnegroet, want die zon lijkt voor eeuwig in winterslaap. Nee, gewoon wat rekken en strekken en vooral liggen. Yin yoga om precies te zijn. Lang de houding aanhouden. Goed voor de spieren, banden en gewrichten en tevens een goede oefening in onthouding. Letterlijk, want er zijn me toch rare houdingen bij … Maar ook figuurlijke onthouding. Eigenlijk zou ophouding … nee … inhouding een beter woord zijn. Lange inhouding train ik zo. Vooral fijn voor de dames.
 
Na de yoga ga ik nog een half uur tot een uur flink wandelen. Op dit moment wat minder soepel, want ik word belemmerd door een achillespeesblessure. Een irritant iets. Zeker ook voor mijn tegenspelers bij galgje. En zo … lieve lezer … voer ik u langzaam richting de crux van dit afvalraceverhaaldeel. Mijn tegenspeler is inmiddels dood. Maar dat terzijde.
 
Het bewegen, de yoga, kortom het lekker in mijn vel zitten is me niet voor niets ingegeven. Het is grotendeels te danken aan een droge januari. Droog in de lucht en droog in mijn lijf. En het is al februari, meer dan vijf dagen alweer. En ik hou vol. Het bevalt uitstekend. Geen alcohol, geen snoep. Maar wat dan? Mijn hersenen moesten er even aan wennen. Waar bleef dat vet? En lichte trillingen van de afvalkoude waren mij ook niet  vreemd. Et voilà … in not time … tweeënhalve  kilo en vier centimeter eraf. Met name in de breedte dan. Naar het schijnt is één tot twee centimeter korter worden in lengte, vanaf een jaar of zestig, gebruikelijk, normaal.  Maar dan heb ik het niet over de buik. Vol trots laat ik die buik iedere ochtend aan mijn spiegel zien. U kent dat wel. Armen omhoog de lucht in en de navel naar binnen gedrukt houden. Adem in en even vasthouden. Prachtig! Ik hou vol … tot Carnaval. Dan neem ik een kleine onvermijdelijke pauze. En daarna gewoon weer verder … met dit heerlijk dieet. Op naar de tachtig kilo … en vijfennegentig centimeter. 

18 Gewicht 06-02-2025: 83,00 kilo – Middelomtrek: 102 cm
17 Gewicht 06-03-2018: 80,00 kilo – Middelomtrek: 099 cm    
16 Gewicht 17-03-2017: 86,50 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
15 Gewicht 19-07-2016: 87,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
14 Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm    
13 Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
12 Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
11 Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
10 Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo – Middelomtrek: 106 cm    
09 Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
08 Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
07 Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
06 Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo    
05 Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo    
04 Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo    
03 Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo    
02 Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo    
01 Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo    

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2025. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 17: Grip op koolhydraten

Grip hebben en houden op koolhydraten. I love it en ik kan het iedereen aanraden. Sinds de start van het nieuwe jaar laat ik oud vet van mijn buikwand verdwijnen. Het kost amper moeite. In navolging van mijn lieve vrouw, die een maand eerder gestart is heb ik mijn afvalrace als inhaalrace weer opgepakt en nieuw leven ingeblazen. En het werkt. Waarachtig.

Met grote dank aan Yvonne Lemmers. Yvonne wie? Yvonne Lemmers, de schrijfster van inmiddels drie of misschien wel vier boeken die handelen over de omgang met koolhydraten, Grip op Koolhydraten, noodzakelijk kwaad en tevens onontbeerlijke levensenergie. Onder ons gezegd, en dan heb ik het niet over grammen, maar over ponden en kilo's, het vliegt ervanaf en het kost amper moeite, de inhaalafvalrace. Ik ben alweer een gaatje kwijt op mijn broekriemen. Sterker nog, dat wat over is aan het uiteinde van de riem hangt er als een slappe tong bij. Mijn riem heeft geen honger meer en zelfs geen trek. Hoe is het mogelijk? Van 91 kilo (december 2017) naar 80 kilo in twee maanden tijd. Ik leg het uit.

In de morgen neem ik een bakje Griekse yoghurt (drie afgestreken eetlepels, 10% vetgehalte) met een eetlepel mix van noten. Vooraf neem ik een glas water  glaasje water met twee pilletjes silicium en een grote rode pil Dagravit Totaal 30.

In de middag (door mijn vrouw) zelfgemaakt brood. Dit is een mix van ei, kaas, yoghurt in afwisselende verhoudingen en soms met toevoeging van notenmix. Ook toegevoegd wat psyllium, vezelstof voor een goede stoelgang. In totaal dagelijks een halve snee brood. Je kunt voor twee weken vooruit maken en dit in de vriezer bewaren. Daarnaast eet ik ook een klein bakje salade bestaand uit sla (voor de broodnodige afwisseling, soms ijsberg, soms veld en soms rucola), een stukje geschilde komkommer, een klein snoeptomaatje, twee olijven, een halve kleingesneden augurk, een eetlepel kiemen, bij voorkeur 'Sprouty' en een klein stukje kaas (feta of brie). Is dat genieten? Dat is genieten.

In de avond is het uurtje van genot. Een uur waarbinnen gewoon gegeten mag worden. Ook wel genoemd het koolhydratenuur. Pasta, aardappelen, rijst, frites, brood het mag dan allemaal. Binnen het uur ook vlees, vis of vega en groenten nuttigen en ook een stuk fruit (kiwi, appel of banaan). Ook het koekje bij de koffie of chocolaatje valt binnen het uur. En in het weekend ook een lekker glas whiskey. Goed vol te houden allemaal.

Geen tussendoortjes tijdens de dag of avond. Uitgezonderd een stukje kaas, of worst of wat walnoten. Ja, het kan en mag allemaal. Het koolhydratenuur mag ook in de ochtend of middag worden ingezet. Maar dat vraagt dan wel wat meer improvisatie. Mijn voorkeur heeft de avond. De boeken van Yvonne bevatten ook lekkere recepten en kookschema's. Daarnaast een zeer goede uitleg over de zin en onzin van koolhydraten en wat je lijf daadwerkelijk nodig heeft.

En het moet gezegd, ik noem het niet eens een dieet. Eerder een nieuwe levensstijl. De eerste twee weken heb je nog af en toe een hongergevoel, daarna niet meer. Het lijf is dan gewend aan het nieuwe eetpatroon. Je hebt dan ook geen behoefte meer aan tussendoortjes. Wat een rust geeft het voor het lijf. Geen ups en downs meer in het hongergevoel, je voelt je een stuk fitter. Geen grote pieken en dalen meer in mijn suiker. De glucosespiegel is veel meer in evenwicht. Ik spuit ook veel minder insuline, de snelwerkende is teruggebracht van 6 naar 2 eenheden voor de maaltijden. En de langwerkende insuline van 26 naar 18. Toe maar.

Ik voel me een stuk fitter met deze grip op koolhydraten. En het leuke is dat na verloop van tijd je ook zo nu en dan kan, mag en moet zondigen. Je kan het makkelijk hebben. Ik kan het iedereen aanraden. Grip op koolhydraten. Ban het gif. Nooit geweten dat suiker zo'n rotzooi is. Dat ervaar je pas als je met dit dieet, deze nieuwe levenswijze start. En wat ruikt de wereld ook weer ineens een stuk lekkerder en intenser. Ik zeg let's go GOK! Op naar de 76 kilo en 94 cm middelomtrek.

Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo – Middelomtrek: 106 cm
Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm
Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm
Gewicht 19-07-2016: 87,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm
Gewicht 17-03-2017: 86,50 kilo – Middelomtrek: 107 cm
Gewicht 06-03-2018: 80,00 kilo – Middelomtrek:   99 cm

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2018. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 16: Dieetos Homeopatos

Het hangt niet alleen aan mijn buik. Het zit ook tussen mijn oren. Vet. Verstopt vet. En ik wil ervanaf. Nu. Onmiddellijk. Het lijk dat om mijn middel hangt wil ik niet langer on. De huisarts wordt langzaam gek van mij. Hij heeft me dan ook sinds kort de wacht aan gezegd. Ik mag niet meer bij hem op consult. Ik ben niet te helpen. Opgegeven door de medische wetenschap.

Ja, ja, de internist en alle andere buikdeskundigen hebben me in de steek gelaten. Het enige dat ik nog kan doen is toevlucht zoeken tot alternatieve geneeswijzen. En met alternatieve geneeswijzen moet je uitkijken heb ik me laten vertellen. Ze genezen lang niet wijs. Ik moet me vooral niets laten wijs maken. Die tip kreeg ik nog mee van mijn radeloze huisarts. Radeloos? Wat heb ik er dan aan? Het laat weinig te raden over.

Maar goed, ik besluit zijn advies ter harte te nemen. Vermits ik mijn hart nog weet te vinden. Het klopt wel. Dat kan ik horen. Omdat mijn oren toevallig dicht bij mijn hart zitten. Maar zien kan ik mijn hart niet goed, in mijn verbeelding, ja, ik kijk in beelden. Zie mijn hart niet zitten door al het vet dat eromheen gekluisterd zit. In mijn beleving dan hè. Ja, beleven doe ik mijn hart ook, naast verbeelden.

Eerst maar eens op bezoek bij een homeopaat. Een vrouw. Is het dan een homeopaatse of homeopatin? Ik heb een aangenaam gesprek met haar. Over koetjes en kalfjes. Ik fantaseer. Over de maten van de koetjes en de kalfjes. Ik denk heel vaak in maten. Of de maat in mijn mond past. En zo nee, wat ik kan doen om dat wel te doen lukken. Ik beschik naast een echte eetmond ook over een meetmond.

‘Wat zit je te dromen’, vraagt Homera mij. Homera is haar werknaam. In het echt heet ze Trudy. Heb ik opgezocht via haar Facebookpagina. Toch wel handig Facebook. Maar ik laat het haar niet weten. Doet verder ook niet ter zake.

‘Ik droom over eten, altijd, en dat is mijn probleem. Door mijn eetdromen heb ik altijd eetdrang. Ik word er helemaal gestoord van en dik. Ik maak me dik over deze vreselijke eetstoornis. Weet u misschien raad? De reguliere wetenschap heeft mij in de steek gelaten. En u bent mijn op een na laatste hoop.’

‘Op een na laatste hoop?’ antwoord Homera. ‘Hoezo een na laatste?’

‘Excuus, op twee na laatste hoop. Ik heb nog het adres van een eetverslaafgoeroe uit Tuvalu en daarna, ja daarna … daar wil ik niet over praten. Te moeilijk.’

‘Begrijp ik meneer …?’

‘Zeg maar Jansen, ik blijf liever nog even anoniem.’

‘Ik ga u helpen. Schrik niet. Mijn advies is rigoureus. Ik adviseer u de komende twee weken heel veel te eten. Zoveel eten, dat u denkt dat u erin blijft. En dan eet u nog wat verder. Tot u echt, echt, niet meer kunt. En dan neemt u nog een hapje. Eender wat. Dat herhaalt u een aantal keren. Ik garandeer u, succes verzekert.’

‘Ja, ja maar dan kom ik kilo’s aan. Dat wil ik niet.’

‘U moet eerst uw kwaal verergeren meneer Jansen, anders werkt het niet. Dat is nu eenmaal de werking van homeopathie. U kunt het. Ik weet het zeker. Het heet in ons vakgebied een Dieetos Homeopatos. U mag helemaal los gaan. En ik verzeker u, het werkt.’

Ik geef me over aan Homera. Ik heb ook verder geen keus. De goeroe uit Tuvalu wil ik zo lang mogelijk uit de weg gaan. Zijn aanpak schijnt helemaal niet leuk te zijn. Dat is tenminste wat ik van Google terugkreeg. Ik ga eerst inkopen doen en besluit alleen maar lekkere dingen in huis te halen. Ik mag immers helemaal los gaan.

Twee weken lang stop ik mezelf helemaal vol met lekkers. Tot kokhalzen toe. Maar ik moet alles binnenhouden van Homera. Dus ik stop telkens net op tijd met eten. De laatste dagen van de twee weken gebeurt er iets raars. Iets wat ik nog nooit heb ervaren. Ik heb ineens geen trek meer. Grote walging valt mij ten deel en ik kan geen eten meer zien. Het schijnt te werken. De laatste dag heb ik toch weer trek. Maar heel vreemd. Alleen maar in een boterham in de morgen, een boterham in de middag, een stukje fruit om vier uur en tegen de avond een eenvoudig bord spaghetti met salade. Een heel klein schaaltje yoghurt kan ik dan nog net hebben. Verheugd bel ik Homera op. Het werkt.

Mien Dieetos


Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo – Middelomtrek: 106 cm
Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm
Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm
Gewicht 19-07-2016: 87,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm
Gewicht 17-03-2017: 88,00 kilo – Middelomtrek: 108 cm

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2017. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 15: Maaltijdsalade

Zo vaak staan normale mensen niet op een weegschaal. Waagschaal zou ik het beter kunnen noemen. Boven een bepaalde leeftijd wordt een weegschaal meer en meer een waagschaal. Ik waag het vandaag toch er weer eens op te gaan staan. Shit. Ik wist dat het veel was. Maar zoveel. 87 Kilo, en nu? Wat wordt de nieuwe aanpak?

Eerst maar eens de batterijen wisselen van de weegschaal. Dat geeft bedenktijd. Ik twijfel sowieso altijd of mijn weegschaal wel het juiste gewicht aangeeft. Het oude beestje waar ik al jaren mijn lijf en leden op meet, puft en zucht zwaar en geeft niet het resultaat, de optelsom, zomaar meteen prijs. Foezelen wil ik ook niet. Soms zegt ‘munne maat’, zo noem ik mijn weegschaal, bij de start ‘0’ en soms zegt ie ‘–:–‘ . Wat moet ik daar nu mee? Dan ga je toch aan alles twijfelen? Als ik vervolgens het vierkante platform (zucht: was mijn vorm maar plat en vierkant) betreed, begint mijn schaal twijfelachtig knipperend, verschillende cijfers uit te spuwen. Alsof ie het niet meteen eens is over de uitslag. De getallen die hij laat zien bewegen ergens tussen 84 en 88. Ongeduldig spring ik op en af het platform. Net zo lang totdat ik een bevredigend gemiddelde ontdek. Met 87 kilo heb ik uiteindelijk vrede. Niet van harte, maar het is wel de uitslag die het meeste voorkomt. Zelfs als ik mijn tenen omhoog krul.

Nu nog even kijken in de langwerpige spiegel van de radiator. Zag ik er maar net zo design uit. Wat zou ik trots zijn. Ik draai een halve slag om. Ai, en profile kan ik voortaan beter maar niet meer lopen. Kortom een aandachtspuntje. Het lijkt wel of mijn buik een enorme dikke boemerang heeft ingeslikt. Zo vreemd heb ik mijn buik er nog nooit aan toe gezien. Vooral de hoek boven de navel baart me grote zorgen. Die is niet natuurlijk. Het ziet er niet uit. Werk aan de winkel.

Op Wikipedia zoek ik eerst naar natuurlijke vormen van de buik. Maar ik vind ze niet. Iedere buik die ik tegenkom is verknipt. Ik besluit de Engelstalige te raadplegen. Die is veel uitgebreider. ‘Belly’ geeft een bijzondere score. En ja hoor. Daar is ie. Mijn boemerangbuik. En profile nog wel. Ik lees de vertaling en huiver. Ik schijn te veel en te hoekig te eten. Er volgt een directe verwijzing voor verdere hulp. Mijn gezonde twijfel bij het doorklikken naar vreemde URL’s, maakt me zenuwachtig. De nood aan informatie en mijn grote nieuwsgierigheid winnen het van de twijfel. Ik klik op de link. Mijn beeldscherm wordt geladen met maaltijdsalades. Kleine, grote, dikke, dunne, groene, rode. Een gevoel van walging overvalt me. Ik begin spontaan te kokhalzen. Dit is niet wat ik zoek. Een leven van maaltijdsalades, dat wil ik niet, dat overleef ik niet.

Ik verman mezelf toch maar. Vervrouwen heeft geen enkele zin. Vermensen ook niet. Verwensen evenmin. Hoe zit het met het vlees? Dat is mijn belangrijkste vraag? Ik sta in de supermarkt en neem willekeurig een maaltijdsalade uit het rek. AH, ik prijs me even gelukkig. Deze bevat kip. Nou ja, kip, reepjes kip. Daar moet ik het mee doen. Het zij zo. Magere kipreepjes en veel groene sla. De reepjes vallen nauwelijks op tussen het groen. Er zit ook maar 50 gram in, lees ik op de verpakking. Ik doe het er mee. Mocht ik nu na het consumeren van een aantal maanden maaltijdsalade een mooi kippenreetje hebben, dan ben ik de man. Hoor je mij niet meer klagen.

Mien Kippenkont

Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo – Middelomtrek: 106 cm
Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm
Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm
Gewicht 19-07-2016: 87,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2016. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 14: Buikzicht

Vandaag maar weer eens in vol ornaat in de spiegel gekeken. Ik paste er nog ruim in, gelukkig maar. De spiegel verdiende deswege een volle glimlach. En toch ... Wat zou Rubens er van gevonden hebben? Gewoon uit nieuwsgierigheid. En zijn vrouwen? Gevoelens van jaloezie wellicht? Zou ik niet een ideaal model zijn geweest? In bezit van een goddelijk lichaam, om pasteus en ondeugend vet, in brede penseelvoering op doek te vangen.

Ik kijk toe hoe een waterig zonnetje voorzichtig mijn navel beschijnt. Die zou best met een kleine spatel ietwat ontvet mogen worden. Zou ik het durven? Argwanend kijk ik langs mijn schattig buikje omlaag, naar de weegschaal die naast mijn voeten staat. Zouden de batterijen het nog doen? Is ie nog voldoende geijkt? Eigenlijk kan ik met deze weegschaal niet meer voor de dag komen. Ik geloof namelijk niets meer van wat niet digitaal geduid kan worden. Maar veel belangrijker nog, durf ik überhaupt nog op deze weegschaal te gaan staan?

Mijn weegschaal dateert uit het prehistorisch tijdperk, versie nul punt nul. De weegschaal is zo oud dat de dikke wijzer intussen ook is afgevallen. Dat werkt in mijn voordeel. Het scheelt een streepje op de weegschaal en in mijn fantasie, ook een plooi op mijn buik. En toch ... de nijptang die ik meestal gebruik om vetplooien te meten volstaat niet langer. Een waterpomptang met grote bek in de verste stand, biedt gelukkig soelaas. Ik moet wel oppassen bij het meten dat ik mijn ventiel er niet vanaf wip. Om nu de hele buik leeg te laten dat gaat mij toch iets te ver.

De weegschaal voelt koud aan. Hij warmt zich snel aan mijn voeten. Met gekrulde tenen probeer ik invloed uit te oefenen op het resultaat. Misschien scheelt het weer een streepje. Helaas zit mijn buik in de weg en kan ik het resultaat niet aflezen. Ik kan niet anders dan een beetje voorover buigen. En ja hoor, ik zie nog net hoe de wijzer omhoog klimt, een streepje. Geen zuivere meting dus. De weegschaal piept en kreunt een beetje onder mijn voeten en vertolkt daarmee mijn ongenoegen.

Als man denk ik meteen in oplossingen. Zou er ooit iemand op het idee gekomen zijn om een uitschuifbaar leesscherm te koppelen aan een weegschaal? Eentje dat zich aanpast aan buikgroei. Obesitas neemt toe in onze westerse wereld. Er moeten vast meer mensen zijn die tegen dit soort afleesproblemen aanlopen. Eureka, mijn haar kleurt spontaan oranje bij deze ontdekking en boven mijn hoofd gaat een lampje branden. Ik krijg de smaak van uitvinden te pakken en denk verder. Maar niet voordat ik op een klein papiertje 'vermarkten' schrijf. Mijn buik mag dan misschien aankomen, mijn geheugen valt evenredig in dezelfde mate af.

Een spiegel op maat, die is ook nog niet uitgevonden. Een spiegel die meegroeit. Een spiegel die enerzijds niets verhult en anderzijds laat zien dat je niets meer om je lijf hebt. Vooral geen buik. Ik besluit onmiddellijk patent aan te vragen, met mijn bakelieten telefoon, bij Philips Research. Maar dan lees ik mijn briefje en hang snel weer op. Ik kleed mezelf aan en haal mijn schoenen en ideeën van de leest. Mijn kennis en de tijd zijn er nog niet rijp voor. Eerst maar eens afvallen. Opdat buik en schoenen mij weer passen.

Mien Buikzicht

Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo — Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo — Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo — Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo — Middelomtrek: 106 cm
Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo — Middelomtrek: 107 cm
Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo — Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo — Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo — Middelomtrek: 102 cm

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2015. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Yakkenthee

Quadruppel is op dit moment mijn favoriete bier. Waarom vraagt de lezer zich misschien af? Eerlijk gezegd moet ik daar het antwoord op schuldig blijven. Rationeel zou ik zeggen omdat het winter is, maar dat is wellicht een beetje kort door de bocht. Terechte constatering want er zijn legio alternatieven voor een winterdrank te verzinnen. Yakkenthee bijvoorbeeld. Uitzonderlijk lekker, zeker als het buiten zijn vertrouwde omgeving gedronken wordt. In Tibet weten ze dat al lang, het is niet voor niets gebombardeerd tot exportproduct numero uno.

Onlangs is door wetenschappers vastgesteld dat Yakkenthee zeer gezond is voor de stoelgang. Poep- en plaspillen zijn niet meer nodig bij een dieet van Yakkenthee. Aan Tibetanen is dat ook goed te zien; olijke smoeltjes in plaats van samengeknepen gezichten, getuigen van soepele peristaltiek en volledige lediging van darm en blaas. Sinds kort is Yakkenthee ook verkrijgbaar bij de betere supermarkt. Daar is het te vinden bij de alternatieve voeding. Flauwekul eigenlijk, want waarom niet in het theerek, naast de Darjeeling First Flush, de Lapsang souchong, Oolong of Earl Grey?

Gelukkig is er een supermarkt die het wel begrijpt, de Jumbo, maar ja, die heeft met zijn Indiase olifantenroots natuurlijk een enorme voorsprong. Het is een gat in de markt, de Yakkenthee. Jumbo doet daar zijn voordeel mee. Klanten slaan de thee met kilo’s tegelijk in. Laxeren is natuurlijk goed voor de lijn en lijnen in de winter is hot, voor je het weet is het lente.

Zolang het onder medische begeleiding plaats vindt kan het lijnen met Yakkenthee geen kwaad. Xanthopsie zul je er niet snel van krijgen, hoewel de wetenschap daar nog geen unaniem eindoordeel over heeft. Chinezen drinken immers ook al heel lang thee. Voor de zekerheid houd ik het dan toch voorlopig maar bij Quadruppel. Beter voorkomen dan genezen zeg ik altijd, want laten we eerlijk zijn, geel zien is geen gezicht. Nu hoef ik ook niet per se te lijnen. Maar toch, een Quadruppelbuik is eigenlijk ook geen gezicht.

Afvalrace 13: Snoepwinkelen

Waarheen leidt de weg die ik nu moet gaan? Dat hebben een hele hoop mensen zich, samen met mij, de eerste week van het nieuwe jaar afgevraagd. Hongerig en gevoed door restjes alcohol en veel te veel zuurstof zijn er nieuwe beloftes gemaakt. Daarmee hopend de ballast van zware kilo’s van het vorige jaar achter te laten. Overtollig vet op dijen en bovenarmen, onder kinnen en ogen en niet te vergeten boven de bikini- en zwembroeklijn. Het moet eraf. Het oog wil niet te veel. Eén keer knipogen en het is weer lente.

Waarheen leidt de weg die we moeten gaan? De weg leidt nergens naar toe. Hij is namelijk onbegaanbaar. De weg lijdt onder zijn eigen leiden. Want de gidsen die de weg zoeken willen de weg eigenlijk helemaal niet vinden. De queeste is tevergeefs. Het lijden leidt nergens toe. Na een week is de weg die aanvankelijk hoopvol is ingeslagen weer ontspoord. Je houd de ingeslagen weg eenvoudigweg niet vol. De verleidingen die je onderweg tegenkomt zijn immens groot. ‘I can resist everything, except temptation’, aldus Oscar Wilde.

Slechts één aflevering van Pipi Langkous, de aflevering waar Anika en Tom voor de raam van een snoepwinkel enorm lopen te watertanden, is ‘killing’ voor al mijn goede voornemens. Ik geef het toe. Ik word bijkans de televisie ingezogen. De aantrekkingskracht is mij te machtig. Onmiddellijk loop ik naar de lokale snoepwinkel en stort mijn portemonnee leeg op de toonbank. In al mijn onverzadigbare lust kan ik niet eens meer kiezen. “Doe maar een mix van alles!”, roep ik tegen de mevrouw achter de toonbank. Gelukkig is zij een goede verstaander en vervult mijn volwassen kinderwensen. “Inpakken hoeft niet, ik eet het hier wel op!”

Ik buk een beetje door mijn knieën en schuif al het lekkers dat op de toonbank ligt met een vlakke hand naar binnen. Mijn gedrag blijft niet onopgemerkt. Er zijn nog andere klanten in de winkel. Die moedigen mij met luide stemverheffing en ritmisch handgeklap fanatiek aan. Ik laat me niet kennen en slik al het snoepgoed weg zonder te kauwen. “Doe nog maar een rondje!”, roep ik tegen de snoepmevrouw, “en geef hen ook wat, ik betaal!”

Triomfantelijk kijk ik het klantenpubliek aan en klop mezelf op buik en borst. Ze kijken mij een beetje meewarig aan. “Ja, ja, mensen, kijk maar goed, allemaal eigen kweek, zoet en zuur verdiend. Elk pondje gaat door mijn mondje. Ha, ha.” Vervolgens valt het publiek als een roedel wolven aan. Eén voor één en dan ineens allen tegelijk. In een mum van tijd is de hele snoepwinkel leeggegeten. Wie had dat gedacht? Op vreetboek heb ik de volgende dag heel veel volgers. Ik lik en like it likkebaardend.

Mien Snoepwinkel

Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo — Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo — Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo — Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo — Middelomtrek: 106 cm
Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo — Middelomtrek: 107 cm
Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo — Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo — Middelomtrek: 105 cm

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2014. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 11: Badkamerleed

Mijn badkamerspiegel durft me niet meer aan te kijken. Hij schaamt zich voor mij. Ik heb een bijzondere band met mijn spiegel. Tot voor kort wisten we altijd goed met elkaar te communiceren. Maar de laatste tijd is de liefde ver te zoeken. Hij schimpt en scheldt telkens als ik voor hem sta. “Je ziet er niet uit? Dat jij nog naar buiten durft?”

Gelukkig ben ik wel wat gewend. Met dit soort loze kreten valt nog te leven. Totdat ik vanochtend de badkamer binnenstapte en mijn spiegel compleet uit zijn plaat ging. “Ik kan het niet meer aan. Heb je geen handdoek om over mij heen te gooien? Echt, ik kan jouw spiegelbeeld niet meer zien. Vetzak!”

De maat was vol voor mij. Dit pik ik zelfs niet van mijn beste vrienden. Met een grote schroevendraaier ging ik hem te lijf. Hij schreeuwde moord en brand. Maar hij was nu echt te ver gegaan. Met grote voldoening schroefde ik hem los van de wand. Hij kon geen kant uit en dat besefte ie terdege. Beteuterd liet hij zich opbergen in de grote kast op de slaapkamer. Lekker poeh. De koekenbakker. Mij een beetje voor gek zetten. Wie denkt ie wel dat ie is?

Terug in de badkamer spoelde ik op de automatische piloot gezicht en oksels schoon. Met mijn vingerborstel krabde ik wat platgeslapen plukjes haar op mijn hoofd in model. Een kam had ik allang niet meer nodig. Ik poetste mijn tanden en trok een schone onderbroek aan. Het badkamerritueel was bijna op z’n eind. Totdat de weegschaal zich opstandig voor mijn voeten gooide. “Zeg, muts, weet jij wel wat voor een dag het is? Je kunt mijn vriend de spiegel dan wel opbergen in de klerenkast, bij mij gaat dat niet lukken hoor?” Ik keek mijn weegschaal aan en dacht: ‘nee, nee, niet nog zo’n criticaster op de maandagmorgen’.

Ik stapte een stukje opzij. Maar de weegschaal liet niet los. Overal waar ik maar mijn voet wilde zetten dook ie vliegensvlug onder mijn voetzool. Het moet een gênant gezicht geweest zijn. Springend in mijn onderbroek in de badkamer. Alsof ik mijn voeten brandde. “Ga weg, lepe schaal, ik heb geen trek in jou!” Het mocht niet baten en mijn grote vriend de weegschaal diende mij onmiddellijk van repliek. “Het is half maart het is alweer een half jaar geleden dat je mij beklommen hebt, stoethaspel! Je weet dat ik niet van negeren houd. En je hebt beloofd om mij jaarlijks van nieuwe batterijen te voorzien!”

De weegschaal liet me geen keus. Hem opbergen had geen enkele zin. Hij zou nog meer moord en brand schreeuwen dan mijn spiegel. Snel stak ik twee batterijen in zijn platte kont. Een kont waarop ik jaloers was. Mijn weegschaal zag het en begon me keihard uit te lachen. “Als je nu eens gauw weer gaat wiebelen met die kont dan maak je het mij ook wat minder zwaar.” Daar had de weegschaal een punt. Maar ik liet dat niet doorschemeren. Dat was mijn eer te na. Snel trok ik de deur van de badkamer dicht.

Ik besloot die avond sinds lange tijd weer eens te gaan wiebelen. Altijd spannend. Zou ik mijn eigen gewicht nog kunnen dragen? En zo ja, hoe lang en hoe snel?
Snel kleedde ik me aan op de slaapkamer. Uiteraard in alles verhullende kledingstukken. Zwart, dat kleed in ieder geval af. Vanuit de klerenkast klonk hard gesnik. Mijn spiegel huilde tranen met tuiten. Zijn plaatsvervangende schaamte was tenenkrommend. Onder de kastdeur door sijpelde langzaam waterig verdriet. Het enige dat ik kon doen was vluchten. Mijn wintervet snelde onder luid protest, blubberend achter me aan.

Mien Spiegelbeeld >
http://www.youtube.com/watch?v=apJ7YGf_ufU

Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – - – Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – - – Middelomtrek: 103 cm

Afvalrace 10: Bitterbal

Het is erg koud voor de tijd van het jaar. Niet bepaald het goede tijdstip om weer aan de lijn te doen. Het lijf heeft nog veel te veel nood aan koolhydraten. Eigenlijk zou het mij geen bal moeten schelen, die lijn. Er worstelen wel meerdere mensen met dat ding. Neem nou het Nederlandse elftal. Op dit moment is ook daar geen lijn in te bespeuren. Noch in de verdediging, noch in het middenveld, noch in de aanval. Laat staan in de centrale lijn, de hartlijn. En toch komt het allemaal uiteindelijk weer goed. Alles komt goed. Zolang we maar niet buitenspel komen te staan. Dat lijntje is namelijk erg dun. Gevreesd door iedereen.

Waar maak ik mij dan druk om? Oftewel wat maakt mij dik? Diverse redenen. Drogredenen. Drogeerredenen. Dikke en dunne redenen. Laurel en Hardy zouden er wel raad mee weten. Met onteigeningsstress, onderhandelingsstress, huizenjachtstress, aankoopstress, financieringsstress, verhuisstress, transitiestress, reorganisatiestress, familiestress, vriendenstress, relatiestress, oranjestress, zonderlandstress, telstress, sellstress, opsommingstress, … Het zijn allemaal dikmakers, adrenalinewekkers. De zinderende adrenaline put uit en vreet energie. Het lijf is reddeloos verloren als het op moet boksen tegen een zwaar hoofd. De psyche maakt zuchtig. Zuchtig naar zuur, zoet, zout en bitter.

Ja, een zwaar hoofd heb ik er in. Een hoofd dat emoties aanstuurt en spieren verlamt. Hoe vreemd is de uitwerking van de psyche op ons lichamelijk gestel. Ook zenuwprikkels raken er danig van in de war. Vreetsignalen worden om de haverklap stuurs doorgegeven aan cellen die er pap van lusten. Hoe goed ik ook mijn best doe om de tegenaanval in te zetten. Op alle linies is verzet. Vooral mijn frontlinie werkt tegen. Die wil 24 uur per dag gevoed worden. Hij groeit en groeit. Het buiklint groeit mee, richting kritische zone. Wanneer ik aanleg wijst de centimeter bijna 11 decimeter aan. Ware het niet dat mijn dikke duim er tussen zit. Gelukkig mag ik er 4 centimeter vanaf trekken. Ik sjoemel. Uiteraard.

En dan is er nog de invloed van de omgeving op mijn totaalpakket body en mind. “Goh, ben jij aangekomen? Die blouse zit je wel erg strak? Past die broek je nog wel? Zie ik daar zwembandjes? Je bent er wel vlug bij, het moet nog zomer worden, het water is nog veel te koud.” Ik pas. Ik ga de straat niet meer op. Ik pas er niet meer in. In het straatbeeld. Ik heb niet meer de ‘looks’. Alle maten glijden van me af. Het is zo erg. Mijn hoofd maakt me nog eens extra gek. “Pas jij eigenlijk nog wel in het pashok?” Mijn body en mind nemen bij die gedachte onmiddellijk een resoluut besluit. Ik ga de straat niet meer op. Voor mij geen windowshopping meer. Ik houd het alleen nog bij magazineshopping. Voorlopig is Wehkamp mijn redder in de nood. Ook al doet het enorm veel wee.

Het vlees is en blijft zwak. Het vege lijf niet meer te redden. Ik leg me voor de zoveelste keer er bij neer. Dikke neus drie bier. Woensdag staat de euroklassieker op het menu. Nederland – Duitsland, de prefinale van een Europese voetbalfeestje. Een zwart-wit Oranje feest. We dansen met z’n allen in alle staten en straten een Oekraïense polka. We zijn slechts te bedaren met blond schuimend bier en met Beierse bitterballen in rondspetterend vet. Ik zet de fritespan alvast aan. “Hup Holland Hup, laat de leeuw vooral niet in een al te vet strak hempie staan!”

Mien Bitterbal


Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo - - - Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo - - - Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo - - - Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo - - - Middelomtrek: 106 cm

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2012. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 09: Buikgeluiden

Mijn maag knort. Een onrustbarend geluid. Het varken in me protesteert. Het wil eten. Vet eten. Veel eten. Vreten wil het. Dat gaat hem niet lukken vandaag. Ik ben onverbiddelijk en leg het roze beest het zwijgen op. Als ie nog één keer durft te knorren gooi ik een plens water over hem heen. De kleine schurk.

Mijn God, wat een verzoeking als ik langs de rekken van de supermarkt loop. Ik scan de rekken naar aanbiedingen. Lekkere aanbiedingen. Koffie heb ik zat en ik word ook niet vrolijk van Sun vaatmachine blokken. Zucht blokken. Had ik ze maar. Roze strakke blokken tussen mijn navel en mijn tepels. Hé, Bros is in de aanbieding. Nu extra luchtig. Ik moet er niet aan denken. Mijn buik verlangt naar iets stevigs. Een vette Mars van drie meter. Of een kuub Nuts. Laat maar komen. Dat kan mijn cementmolen gemakkelijk hebben. Ik gooi het handig door mijn chocolademixer. Ik hoor mijn tong al klakken. Mijn smaakpupillen beginnen danig opgewonden te raken.

Zonder dat ik het besef ben ik aanbeland bij de banketafdeling. Zes roomsoezen kijken me uitdagend aan. Vandaag twee halen één betalen. Het varken in me roert zich weer. Dit kan ik niet laten liggen. "Mevrouw, mag ik deze roomsoezen van u en doet u er ook maar drie gevulde heren bij." "Anders nog iets?" "Oké, doet u ook nog maar een klein stukje progres en twee chocoladebollen. Is dat aardbeienbavarois? Een klein stukje graag. Nee, iets groter. Dank u." Het varken heeft er dorst van gekregen. Gelukkig is de drankafdeling vlakbij. Met een sixpack cola krijgen we vast alles weggespoeld. Ik krijg nu wel medelijden met mijn roze vriend. Ik zie de bui al hangen. Die gaat straks schreeuwen als een mager speenvarken.

Eerst krijgt ie tig kipkluiven over zich heen, daarna een frietje saté, twee Bourgondische kroketten en dat alles vergezeld van een kleine sloot mayo. Dat glijdt wat makkelijker naar binnen. Daarna maken we tijd voor een klein boertje. Ach, het is ook zo’n schattig beest. Tevreden krult mijn roze vriend zijn staart. Ik voel het kriebelen in mijn buik.

Tijd voor de hoofdschotel. Die is zeer exotisch dit keer. Eerst schuif ik een flinke ganzenleverpastei naar binnen. Binnen vijf minuten hak ik het gevogelte naar binnen. Nu ben ik toe aan de gevulde giraffennek. Maar niet voordat ik eerst het fully stuffed Przewalskipaard naar binnen heb gerost. Langzaam voel ik protest vanuit mijn buik omhoog stijgen. Het varken kan zijn draai niet langer vinden. Volgens mij moet het varken poepen. Dan zal hij toch eventjes moeten wachten.

De jachtschotel laat ik vandaag aan me voorbij gaan. Een kaasplankje brengt de nodige rust. Altijd goed voor de spijsvertering. Ik eindig met een grand dessert. Een grote roze gelatinepudding plak ik snel achter mijn kiezen. De Belgische bonbons bewaar ik voor bij de koffie. Plots begint mijn buik te schudden. Wat is dit nu weer voor een protest? Ik doe mijn ogen open en kijk in de ogen van de liefste vrouw van de wereld. "We gaan eten schatje." Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en sta op van de bank. "Lekker geslapen liefje? Heb je een beetje honger? Volgens mij wel hè. Je lag behoorlijk te knorren." Ik schuif hongerig aan tafel. Op mijn bord ligt een varkenshaas. Zonder staart.

Mien Piggy

Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo - - - Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo - - - Middelomtrek: 103 cm
Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo - - - Middelomtrek: 103 cm

`Afvalrace`, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2011. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 08: Food for thoughts

December is een barre maand voor mensen die proberen af te vallen. Roodgeklede oude mannen verstopt achter grote witte baarden, struinen dan lonkend met snuisterijen door het hele land. Het zijn vaak sluwe incognito kooplieden die marchanderen met foute letters en suikergoed. De verlokking is in de decembermaand alom aanwezig. In overvolle vitrines en luidruchtige reclames die lelijk schreeuwen: Kijk mij eens lekker zijn! Pepernoten, kerstkransjes ze vliegen dagelijks rond de oren. Wie kan dan nog de verleiding weerstaan?

Alleen een sterke geest die kan de boel nog redden. Een onvermurwbaar brein dat overuren draait om geursensoren en smaakpupillen in toom te houden. Het vege lijf dat af wil vallen heeft in de wintermaanden extra bescherming nodig. Chocola lonkt immers overal, in alle vormen. Vloeibaar, vast, maar vooral in vluchtige gedachten. De smaak van chocola, je proeft het op het puntje van de tong. Chocola, een sensatie die voortdurend lijkt te kwispelen op een snakkend gehemelte. Wie durft nee te zeggen tegen zulke verzoekingen? Een sterke geest in een gezond lichaam biedt mogelijk soelaas.

Sportief bewegen dat blijkt de redding in mijn zoete kilostrijd. Sinds kort onderwerp ik mijn geest en lichaam aan oefeningen op een roeiapparaat. Ik kweek daarmee de nodige spierballen, zowel in hoofd, lijf als ledematen. Door inspanning verzet ik zowel mijn spieren als gedachten. In mijn roeizadel schuif ik ritmisch op en neer, soms gebogen, soms gestrekt. De zoete gedachten schuiven met me mee. Zwoegend in trance zie ik af en toe de Kerstman aan mij verschijnen. Het rode zwaargewicht wekt bij mij slechts medelijden. Bepaald geen rolmodel waarvoor ik zwicht. Bij deze gedachte span ik altijd extra stevig mijn buikspieren aan.

Ho, ho, ho, soms lijkt de teller op mijn roeimachine hevig door te slaan. Als de meter bijna 1000 slagen telt, druppelt het zweet me in de nek. In precies een half uur tijd wip ik meer dan 1000 keer heen en weer. Dat lijkt hardop gerekend haast gekkenwerk. Maar toch, de tijd lijkt amper te verstrijken. Een half uur in gedachten verzonken dan stroomt een hele wereld aan je voorbij. Het geeft je food for thoughts en stilt in ieder geval de honger. Een half uur drijf ik door in wilskracht, volharding en discipline. Trots en dapper stap ik daarna voldaan uit mijn boot. Na wat rekkingoefeningen is de minimissie weer volbracht. Onder de douche spoel ik de noeste arbeid van me af. De weegschaal tovert een brede glimlach op mijn smoel, 84 kilo schoon aan de haak. Ook volgende week zal ik de boot niet missen.

Mien rows a boat

Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo - - - Middelomtrek: 105 cm
Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo - - - Middelomtrek: 103 cm

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2010. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Ook gepubliceerd op website Gek op Klanten

Afvalrace 07: Lacoballade

Mijn pas wordt gescand. De vraag is of ik op de foto lijk. Volgens de juffrouw aan de kassa kan het ermee door. Een schemerig portret opgebouwd uit zwart witte pixels duidt blijkbaar op mij. Mijn neusvleugels beginnen spontaan te tintelen als ik door de glazen klapdeur de azuurblauw betegelde gang betreed. Het chloor slaat op mijn ogen. Ik ben weer wakker. Gauw op zoek naar een hokje dat mij past. Het houten bankje klem ik tussen twee halve deuren en ik ga gauw zitten. Kan niemand mij zien?

Snel stroop ik mijn kleren af en hijs me in mijn zwembroek. De plastic tas waarin ik mijn kleren opberg puilt uit. Net als mijn buik. Toch maar een beetje intrekken die handel. Bibberend verlaat ik het uitkleedhokje en stop mijn spulletjes in een veel te kleine kluis. Hup, 50 eurocent in de geldgleuf, deurtje dicht en sleuteltje om de pols. I’m ready to swim.

Toch nog maar eerst even een plasje doen. Angstig bekijk ik hoe mijn voorganger het toilet heeft achtergelaten. Het kan ermee door. Ongeduldig ledig ik mijn blaas. De lauwe douche die volgt hou ik maar kort vol. Op naar het grote bad. Het blauwe water lonkt. Ik scan snel mijn mede zwembaders. Inmiddels vertrouwde gezichten en lijven. Dik, dun, wit, zwart, mooi en lelijk. De badmeester staat vrolijk aan de kant, achter een grote soundbox. Uit volle borst zingt ie af en toe boven de stereo uit. “When the lady smiles” en “Paint it black” zijn z’n favorieten. Hij heeft vast hippe ouders.

Met de kleinste teen die ik kan vinden doorklief ik de waterspiegel en glijd het koude water in. My body needs action. Stoer zet ik de schoolslag in en spiek door mijn brilletje of ik geen unidentified body’s in mijn zwembaan tegenkom. Het valt mee. Hoewel, daar drijven plots twee slagschepen in de weg. Onderwijsjuffers die traag en zwemzwevend, druk bespreken wat ze vanavond weer eens zullen koken. Aardappelen met spruitjes. Ik bedenk onmiddellijk wat mijn opties zijn. Er buiten om of er dwars doorheen zwemmen. Ik kies uit fatsoen de eerste optie. Op de terugweg kies ik voor optie twee. Boze blikken priemen in mijn rug. Ja hallo, mag ik misschien een metertje zwembad voor mezelf. De brede schoolslag van de twee slagschepen neemt bijna vier meter in beslag.

Ach, bleef bij mij dat vet nu ook maar eens bovendrijven. Ik zou het met plezier afschuimen en achterlaten. Bij die gedachte zet ik de borstcrawl in en droom dat ik bij iedere slag een paar gram vet afdrijf. It’s just an illusion. Ik moet wel goed de zwembadrand in de gaten blijven houden. Keren wordt straks namelijk een probleem. De hele zwembadrand wordt in beslag genomen door de mannenclub die elkaar wekelijks ontmoet en alleen maar ouwehoert en kantjesbaddert. Daar zou ik nou met plezier eens een krokodil op loslaten. Nee, niet die krokobill van Laco, maar een echte. Genoeg hapklare brokken voorradig.

Na een baantje of tien hijg ik even uit aan de kant. Ik zie Achmed en Jamil in veel te lange zwembroeken verhit met een rood hoofd uit de saunacabine rollen. De badmeester verhindert net op tijd dat ze zonder douchen het zwembad induiken. Hij krijgt het druk, want inmiddels proberen vier opgeschoten pubers elkaar te overtroeven in bommetjes maken. Twee bejaarde dames ontsnappen ternauwernood een verdrinkingsdood. Dat wil de badmeester niet. Verder blijft het rustig die avond. De muziek is overgegaan van hardrock naar Nederlandstalig. Ik zie een aantal gespierde kerels onderling een borstcrawlfight uitvoeren. Ik verbaas me telkens weer dat al hun tattoos waterbestendig zijn en gewoon blijven zitten. De Zuiderzeeballade klinkt plots luid uit de soundbox. Ik heb even genoeg van alle Lacoballades van de meezingende badmeester en druip af.

Effe gauw douchen en snel op zoek naar een geschikt aankleedhokje. Liefst met droge vloer. Ik pieker me suf in welke volgorde ik me zal afdrogen en aankleden. Ik lever een waar gevecht met mezelf in het veel te nauwe aankleedhok. Mijn buik zit in de weg als ik mijn tenen afdroog. Na veel gedraai zit ik weer in mijn kleren. Zwemmen is gezond en leuk. Maar wel liefst zonder Zuiderzeeballades en aan- en uitgekleed in enge kleedhokjes. Ik spoed me snel naar huis. Hopelijk weer een pondje lichter.

Mien into Bean(s)

Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo
Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo - - - Middelomtrek: 105 cm

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2010. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 06: Powerwalk

Moedig kom ik tot een hernieuwd besluit. Ik ga weer afvallen. De spiegel liegt niet. Hij lacht me vierkant uit. Met een treurig gezicht bekijk ik de contouren die nog net binnen het spiegelframe passen. Niet alleen mijn lijf wil zich verstoppen, maar ook mijn gedachten. Schoorvoetend betreed ik in adamskostuum de weegschaal. Rode cijfertjes lichten op en zoeken zenuwachtig het bijpassende gewicht. Shit negentig kilo. Een behoorlijk startkapitaal.

Plechtig beloof ik mijn lijf beterschap. Ik wil hernieuwd kennismaken met de contouren van mijn botten. Ze liggen nu te diep verankerd in lui vet. Sterker nog, ze bezwijken er bijna onder. Ach, ik weet het. Het vlees is zwak. Maar dat wil niet zeggen dat wat in mijn hersenpan suddert, niet kan worden voorzien van een sterkere structuur. Lijf en geest hebben beiden training nodig. Daarvoor is discipline en een strak regime noodzakelijk.

Wetend dat eerdere pogingen tot gewichtverlies ijdel zijn gebleken, neem ik mezelf voor om met kleine beetjes en op regelmatige basis mijn overtollige kilo’s uit te dunnen. In totaal leg ik voor mezelf een lat van 10 kilo vetafval neer. Het figuurzagen kan beginnen. In een droom zie ik mezelf als een knappe god verschijnen met een sixpack waar je u tegen zegt. Ter aanmoediging hang ik boven mijn bed, een poster van een soortgelijke god, die onlangs in een Glossy Magazine voor 40 plussers verscheen. Met zwarte stift schrijf ik eronder: What you see is what you get!

Mentaal ben ik alvast voorbereid. Nu nog een geschikt actieplan en tools erbij zoeken. Na wijs beraad met mijn partner in crime, besluit ik gebruik te maken van gemengde techniek en tactiek. In de categorie voeding, een combinatie van minder eten (lees: eten wat er op één bord past), Weight Watchen en tijdelijk geen alcoholconsumptie. In de categorie bewegen, een combinatie van powerwalk, zwemmen en roeien. Uiteraard alles in de juiste proporties en balans. Voeg daarbij een gezonde dosis wilskracht, relativering, scepsis en humor en het komt helemaal goed.

Powerwalk is overgewaaid uit Amerika. In Nederland wordt het ook wel fitlopen of sportief wandelen genoemd. Bij powerwalk loop je in een stevig tempo van 6 tot 7 kilometer per uur, waarbij je een krachtige armbeweging maakt en extra actief afzet met je voeten. Hierdoor gaat je hartslag net zover omhoog dat het genoeg is om je conditie te verbeteren. Na 20 minuten begin je vet te verbranden. Powerwalk voorkomt overbelasting van gewrichten en is uitermate geschikt voor oudere, zwaardere mensen.

Het grootste voordeel van powerwalk is echter dat je het in de schemering kunt doen, zodat bijna niemand je ziet. Je hebt er geen flitsende outfit voor nodig en je kunt het doen wanneer het jou uitkomt. Tijdens het powerwalken kun je lekker bij de buren binnengluren. De reacties van de meeste buurtbewoners zijn zeer amusant. Zodra ze mij als vreemde marionet met krachtig zwaaiende armen en flinke tred in campingpak voorbij zien stappen en er oogcontact ontstaat, gaan onmiddellijk de gordijnen dicht. In verbeelding zie ik ze achter de gordijnen denken: Waarom marcheert de buurman als Jan Klaassen door de straat, samen met Katrijn?

Mien Klaassen

Gewicht 04-11-2005: 88 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo
Gewicht 06-09-2010: 90 kilo

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2010. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 05: Buikverbouwingsstress

Ik vrees dat ik de eindstreep van Target 1 niet heb gehaald (Target 1: Schrijver valt 8 kilo af binnen 8 vervolgverhalen, oftewel binnen 8 maanden). De 8 maanden zijn voorbij en er is mij slechts anderhalve kilo ontschoten. Target 2 komt nu in beeld (Target 2: nader te bepalen, afhankelijk van succesvolle afronding Target 1). Zal ik de lat eens hoog leggen? Met toestemming van de lezer zal ik nog voor het eindejaar 80 kilo wegen. Deal?

Over meten en maten gesproken. Nog nooit heb ik het meetlint zo vaak gehanteerd als de afgelopen 3 maanden. Mijn afvalrace is ontaard in een algehele buikverbouwing. Ik heb veel last van opeenhoping van vet vet rondom mijn navelzone. En dat is allemaal te wijten aan verbouwingsstress. Nee ... ik ben niet bij de spastisch chirurg geweest om overtollige spekrandjes weg te laten prikken. Ik heb ook geen lichtere neus of arisch voorhoofd laten zetten. Het enige bouwsel dat ik heb laten uitvoeren staat achter mijn nieuwe oude huis. En ja ... dat geeft verbouwingsstress. Beter gezegd ... buikverbouwingsstress.

Duizend vragen, keuzes en gedachtenkronkels sijpelden de afgelopen drie maanden via hoofd naar buik en ledematen om uiteindelijk gestalte te krijgen in het bouwwerk mijner dromen, mijn droompaleis. Bloed zweet en tranen heb ik geplengd maar ze hebben geloond. Het enige wat aan gestalte heeft moeten inboeten is mijn buikboedel. Ooit heb ik me voorgenomen dat ik vanuit staande positie altijd mijn edel gereedschap zou moeten kunnen aanschouwen. Maar nu ben ik het kwijt, mijn gereedschap. En dat ligt niet aan de bouwvakkers. Mijn navelplooi belemmert het uitzicht op al dat fraais ... en wat nu?

Bewegen, fietsen, voetballen, wielrennen, tennissen, ik mag er effe niet aan denken. De enige sporten die ik momenteel bedrijf betreed ik met loodzware bouwvakschoenen. Het zijn de sporten van de bouwladder op de bouwplaats. Confronterend zo’n bouwplaats ... overal liggen meetlinten ... waterpassen ... en ander meetgerei. Daarmee worden behalve muurtjes vooral buiken gemeten. Het meetgerei is ook erg handig voor eetgerei. De liters cola en kilo’s friet leggen behoorlijk gewicht in de weegschaal. Mijn buik zit met de gebakken eieren.

Je zou toch denken dat zandkruien en puinruimen, grasmaaien en betonstorten toch aardige activiteiten zijn om vet te verbranden. Het tegendeel is waar. Immers al deze activiteiten leiden onvermijdelijk tot het veelvuldig consumeren van kleine blauwe kratjes ‘Poolse koffie’. Ja en daarvan krijg je toch uiteindelijk buikstress. En zo is de cirkel weer rond. Wat zou de wereld er toch anders uitzien als er zoiets bestond als buikrimpelcreme. Maakt me niet uit voor welke leeftijd, merkgebonden of eigen huismerk ik zou het er accuut opsmeren. Wellicht zou het ook mijn gereedschap weer te voorschijn halen. In vol ornaat.

Mien Klust

Gewicht 04-11-2005: 88 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2006. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 04: Vet vreet

Pot vet dikkie! Vreet vet en je beseft … vet vreet aan je geest. Vet knaagt aan je ziel. Vet kraakt aan lijf en leden. Vet doet klagen, want ja … het is weer bijna lente. En wat speelt ons dan parten? Juist ja … voorjaarsdunheid … moe word ik ervan. Dat wintervet dat moet eraf. Je wil straks niet lijken op een rollade als je de string thuis voor de spiegel tussen je benen spant. Wie de veter past … trekke hem aan!

Nee, serieus, vet vreet echt. Mijn voornemens stranden elk voorjaar weer, ze verzanden. Ik maak er teveel circus van. Leeuwen en tijgers zet ik op mijn weg. Afvalpogingen nemen dan clowneske vormen aan. Elke ochtend rij ik een rondje om de ‘berenkuil’ te Eindhoven. Dan denk ik stiekem vanachter het stuur: “Oké, beren zijn vet log, maar ook vet gezellig. Ze ogen vet knuffelig, wat maak ik mij toch druk?” En laten we eerlijk zijn … een dunne bruine beer is toch eigenlijk geen gezicht. Doorspoelen maar.

Misschien maak ik wel teveel kermis van mijn afvalrace. Als ik in de spiegeltent mijn buik aanschouw dan puilt ie soms naar binnen en soms naar buiten uit. Hij hangt … stijgt op en verdwijnt (was dat maar waar). Een dikke buik heeft zo z’n voordelen op de kermis. Je valt veel harder naar beneden in de achtbaan. Hij legt veel gewicht in de weegschaal bij de botsauto’s en in de schiettent dient ie als statief. Op het terras voorziet ie in meer plek. En … er kunnen veel meer oliebollen, paling, pinda’s en popcorn in een dikke buik. Dus wat klaag ik?

Mijn vetbuik komt desondanks niet aan en niet over. Hij valt ook niet af of op. Gelukkig maar. En toch … vet vreet … als ik denk aan mijn wreed vet. Gelukkig mag ik de komende tijd klussen. Ik ga mijn pas gekocht huis en mijn buik faceliften en herinrichten. Bij de een wat meer centiaren erbij en bij de ander wat centigrammen eraf. Dat moet toch zeker lukken? Ik heb er vet wreed zin in!

Wat wreed vet al niet uitvreet met de mensheid. Helaas vreet vet je uitvreters niet uit, da’s pas vet wreed. Als vetvreten nu eens wat uitvrat met mijn gewicht dan hoefde ik niet meer 20 uur in de week naar de fitness voor mijn vetnis en zou mijn vetgehalte eindelijk een voldoende scoren. Nog een paar vethaltes te gaan. Zou ik de eindstreep van mijn afvalrace ooit halen …?

Mien String

Gewicht 04-11-2005: 88 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2006. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Afvalrace 03: Dik maken

Ik maak me ernstig zorgen. Ik maak me dik over dun. In het rijk der dun-oh-foben spit dit Dikkerdje Dap het onderdelf. 87 Kilo schoon aan de haak. Ik ben potverdikke weer aangekomen. Geen gram eraf. Geteisterd door kopzorgen zou ik graag tig grammen kielhalen. Ik gruwel van mijn gramschap. Er hangt een gramschap van 10 kilo in de nabijheid van mijn navel. Nee, het gereedschap onder mijn afdak zal zeker nog niet roesten. Mijn natuur heeft anders beschikt.

Gevoelsmatig zweven kilo’s vet door mijn hoofd. En het is geen lui vet. Verstopt raakt mijn hoofd van al die keuzes die dagelijks antwoord behoeven. Van alle beslissingen die dagelijks genomen worden. Kleed ik me eerst aan of ga ik eerst naar het toilet? Wat doe ik op mijn brood vandaag? Rij ik via de snelweg of binnendoor? Bel ik of stuur ik een mail? Gaat de rente zakken of stijgen? Koop ik dit wel of niet? Allemaal dikmakers. Allemaal stressjes. Zo werkt het bij mij. Ik ben dan ook altijd jaloers op magere stresskippen. Al dat gestress en gejaag tilt mijn balans vaak hevig naar de bovengrens op mijn emo-weegschaal.

Het lijkt zo simpel. Dat afvallen. Is het niet slechts een kwestie van aanpakken en eraan gaan staan? Bewegen en ash moven. Ik moet gewoon zoetjes, zoetjes laten staan. Hevige honger leren trotseren. Marsen, Nutsen, Snickers, witte chocola, lonkende liflafjes, vooringenomen achterafjes, domme tussendoortjes, ik kan ze simpelweg niet weerstaan. Vervaarlijke verleiding. I can resist everything except temptation (Oscar Wilde). En ja, ik maak me dik over dun. En nee, het is geen modegrill. Over grill gesprokken. Kortgeleden voor het eerst de nieuwe friteuse ontmaagd. Met oud op nieuw noga bene! Ik voelde me als een mager varken aan het spit, als een volvet visje in het water. Vet is lekker. Lekker is vet.

Ik vrees dat mijn lijn voorlopig nog een tijdje uitstulpingen zal vertonen op navelhoogte. Aan een string zal ik me niet wagen. Hoewel, het afbinden van vetkwabben is nochtans zelden uitgeprobeerd. Vooralsnog zal ik geen speknek-brekende-toeren uithalen om mezelf een keurslijf aan te meten. Dat laat ik graag over aan catwalkpoessiedolls en sixpackbeastyboys. Ik kan m’n spiegel natuurlijk omdraaien. Tot scherven slaan. Maar ach … dan roep ik weer zoveel ongeluk over me heen. En ongeluk moet je absoluut niet taarten. Nee, laat mij me maar lekker druk maken over dun en dik. Dan komt het allemaal dun voor elkaar.

Mien Dikkerdje Dap

Gewicht 04-11-2005: 88 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87 kilo

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2006. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.