Festina lente

Prinses Carnaval
Ze zwaait de scepter sceptisch
Het publiek huppelt

Majorettemeid
Ze gooit de baton omhoog
Het publiek bukt snel

Hofnar de Bolknak
Ligt helemaal in een deuk
Het publiek lacht stout

De tamboermaitre
Loopt achter de fanfare
Festina lente

Dans polonaise
Het voorjaar komt er weer aan
Zing, drink, laaf en lach


Gepubliceerd in bloemlezing 'Week van de Poëzie 2020'. Uitgever Heimdall, Waalre 2020, ISBN 9789493154148.

Zonnebrand

IJskoude hitte
Alomvattend
Pijnlijk

Ik nader zon
Die glimlacht
Onnozel

Steeds dichterbij
Het smeltpunt
Ik kook

Mijn huid valt af
Pegasus remt
Haren schroeien

Landen op de zon
Een onmogelijke queeste
Quichotteloos

Een oerknal
Zon spat uiteen
Valt omlaag

Een streep
Een punt
Aan horizon

Eindigheid voorbij
Nog voor de aanvang
Punt uit

Wat rest?
X noch Y noch as
Slechts zonnebrand

Geschreven om voor te dragen tijdens het literair open podium in Bibliotheek Eindhoven op 27-07-2017. Organisatie: PoëzieClub Eindhoven. Thema: Dichter bij de zon.

Zonnen

Zonnen zwemmen in mijn hoofd
Houden het hoofd amper boven water
Ze mogen niet verdrinken

Zonnen zwemmen in mijn hoofd
Ogen stralen, oren gloeien
Hersens koken

Zonnen zwemmen in mijn hoofd
Zetten manen klem
In het diepe duister

Nog even en ik ontwaak
Uit dagdromen die nooit zwijgen
Die eigenlijk niemand wil horen

Zonnen willen zonnen
Eeuwig branden
Onophoudelijk

Zonnen zwemmen in mijn hoofd
Verwarmen mijn gemoed
En stomen mijn gedachten

Mag ik nog heel even slapen
Op mijn zachte deken
Zonlief?

Dichterbij kan ik niet komen
Mijn hart brandt uit mijn borst
Ik mag niet verdrinken

In weemoed noch verlangen
In brandende liefde
In zon noch schaduw

Geschreven om voor te dragen tijdens het literair open podium in Bibliotheek Eindhoven op 27-07-2017. Organisatie: PoëzieClub Eindhoven. Thema: Dichter bij de zon.

Dichter bij de zon

Bloedje heet
Vingers opgezet
Woorden zweten
Letters smelten
Brandend papier

Bloedje heet hij
Vingers opgezet gespreid
Woorden zweten zinnen
Letters smelten dicht
Brandend papier rookt

Bloedje heet hij altijd
Vingers opgezet gespreid gezwollen
Woorden zweten zinnen zeiknat
Letters smelten dicht aaneen
Brandend papier rookt altijd

Dichter dicht kwantitatief dichtbij zon
Wat kan een dichter zweten
Met vingers opgezet gespreid gezwollen
Letters smelt hij dicht aaneen
Brandend papier rookt altijd stevig

Kan hij dichter, nog dichterbij zon?
Zweten zoals een dichter zweten kan?
Met vingers gespreid, opgezet gezwollen, witheet
Letters smelten dicht aaneen tot vers?
Op altijd stevig rokend brandend papier?

Gloeiendhete zongedichten schieten uit een brandende hemel
Bloedjegeil zoeken zij dorstig naar enthousiast publiek
Om geproefd, gelezen, gehoord, geduid te worden
Zeven dagen lang vierentwintig uur per dag
Dichter bij de zon wil hij blijven.


Geschreven om voor te dragen tijdens het literair open podium in Bibliotheek Eindhoven op 27-07-2017. Organisatie: PoëzieClub Eindhoven. Thema: Dichter bij de zon.

Verslag Open Poëzie Podium PepperPlus Eindhoven oktober 2016

Vandaag voor de tweede keer deelgenomen aan het open poëzie podium van PepperPlus dat gehouden werd bij het oudste café van Eindhoven, De Gouden Bal. Een open podium voor dichters, woordkunstenaars, neo-Beatniks, schrijvers, klankkunstenaars etc.!

Een druk bezocht podium dit keer met deelname van pakweg 20 dichters, schrijvers en ander pluimage, die verdeeld over drie tijdsblokken hun teksten te berde brachten. Voor de aftrap om drie uur werd eerst nog even stilgestaan bij het vijfjarig jubileum van PepperPlus en de uitgave van de 5e MeerPeper bundel 'Als wolven huilen' van Derrel Niemeijer, tevens initiatiefnemer en organisator van PepperPlus. Eric de Munnik verzorgde de intro en eerde het bijzondere gedachtegoed van Derrel.

De optredens waren allen boeiend, sommige verstild (Marijke Hooghwinkel) en enkele uitbundig. De liefde werd gedicht, zo ook de fantasie, breed uitvoerig maar ook in kleine woordjes. Niet alleen het publiek ging op de stoelen staan maar zelfs een van de schrijvers (Wim Paeshuyse). Ook was er een boeiend optreden van het muzikale duo Van hemel en hel, die naar eigen zeggen het sinds kort met elkaar doen, letterlijk en figuurlijk. Helga Buitelaar en Johan van Drunen, met zang, gitaar, dwarsfluit en doedelzak. Tussen de dichtblokken door namen ze kort de ruimte in beslag met verstilde liederen en polderfado. Heel even kwamen Elly en Rikkert weer even aan mij voorbij.

Aan het einde van blok drie mocht ik de honneurs waarnemen. Blok drie werd overigens ingeleid door gastpresentator Kaj Elhorst. Hij nam de presentatie over van Derrel die helaas vanwege de griep verder verstek moest laten gaan. Alle lof aan Derrel en Kaj die zowel de intro's als de extro's van alle 'woordkunstenaars' uitstekend verwoordden en aan elkaar regen.

Het was alweer even geleden dat ik door de micro mocht spreken. Bijna alle dichters en schrijvers waren me al voorgegaan, met mooie dichtregels. Ik dacht heel even 'wat doe ik hier?', ik heb geeneens een gedicht, alleen maar korte verhalen van 120 woorden. Ontnuchtering en onzekerheid dachten heel even beslag op mij te nemen. Mooi niet. Ik stond het niet toe. Vooruit, hup, met de billen bloot dan maar. Dit vond ik toch leuk? Sterk openen dacht ik nog. Gewoon benoemen wat je gaat doen en alles komt goed. Het kwam ook goed. De vier 120Woorden stukjes die ik geselecteerd had vielen in goede aarde en ook ik ontving applaus. Het voelde weer even heerlijk warm. Het spreken en publique ging me boven verwachting redelijk tot goed af. Hier en daar nog wat luchthaperingen, maar stukken beter dan de vorige keren. Still learning. Zou het dan toch te maken hebben met loslaten en genieten? Ja, met loslaten en genieten en niet te vergeten creëren. Tekst en sfeer. Het blijft een mooie combi.

De vier 120Woorden stukjes die ik heb voorgedragen zijn hier terug te lezen:
Precordiaal (19-09-2016), een organenstukje, organisch zo u wil.
Culinair hoogstandje (15-08-2016), over een bijzonder kippetje.
Hippopotomonstrosequippedaliofobie (06-09-2016), je zult er maar aan lijden, de angst voor lange zinnen.
Ik lig al in de winkel (12-09-2016), een zacht stukje over een taai onderwerp.

Stilleven (14): Tiet Chritulaer meets Hoon Termans in Rio de Janeiro

Twee vrienden zitten op een hoge tribune van stadion ‘Largos de Parasol’. Een stadion tijdelijk gebouwd ter gelegenheid van de Olympische Spelen 2016 te Rio de Janeiro. Gelegen aan het halve-maan-vormige strand, in de wijk ‘Prinsesje van de Zee’. Ze zitten de eerste week te evalueren van het vierjaarlijkse sportfeest, dat zo ongeveer een kwart van de wereldbevolking, verdeeld over diverse tijdzones, bij tijd en wijle, aan verschillende beeldtoestellen gekluisterd houdt.

Tiet Chritulaer is van de techniek en Hoon Termans van de poëzie. Beiden disciplines zijn onontbeerlijk voor goede prestaties in de sport. Daar gaat hun discussie over. Discussiëren vinden Tiet en Hoon zo ongeveer het mooiste dat er is. Zeker onder het genot van choco-copacabana-melk en brandbier. Literaire- en technodorst moeten immers gelest, en niet alleen met woorden. Bovendien zijn beiden mannen gewaarschuwd. Op hun leeftijd dient er veel gedronken te worden.

Zonder fiets vaart niemand wel.
Qua techniek is deze stelling best vol te houden, maar met poëzie heeft het weinig van doen. De eerste fietsenstelling is daarmee meteen omver geworpen. Een – nul voor techneut Tiet.

Voornaam in voornaam zegt niets over vooraan.
Qua poëzie is deze stelling ook best vol te houden, maar met techniek heeft het idem dito weinig van doen. De tweede fietsenstelling is daarmee tevens omver geworpen. Stand, op stand, gelijk getrokken dus. Een – een.

Tot zover de gedachtespinsels van twee Limbo’s op zijn Rio’s. Nu hun uitspraken, samengevat in dialoogvorm. Waarbij ik vermeld dat dia’s nooit liegen, maar dat ter zijde. U mag zelf kant kiezen. De dialoogvorm is in een taal (Klukkluks) die allang niet meer in de Amazone gebezigd wordt. Edoch, het is geen indianenverhaal.

Tiet: Neem nu Vanessa Ferrari. Huppelt van de pindakazerige op de houten balk. Floepes floepes mis! Dat meisje niet geschikt voor het wiebele wagenleven.

Hoon: Even denken met de hoofd en dan van de domme houden, het is toch van de gekke! Ik mis haar coach en kleine gedichtjes tussen de voeten.

Tiet: ‘Ja, ja, gossie possie ze vergeten de mij, klap toe de malle mond’. Dat zei ie achteraf. De Italiaanse joker.

Hoon: Mij zijn van de geldloze, en toch kostelijk geamuseerd, haastige spoed, zere voet. Eigen schuld, dikke bult.

Tiet: Mij zijn van de snelle! Ik hou niet van die lastpost meneertjes. Hij had geeneens een trompet die coach. Dan niet blazen hé.

Hoon: Zeepersonen zijn het die Italianen, geen denkhoofden, zoutzeemannen. Verdwaald op de balk.

Tiet: Het leven is van de opschrikbarende. Vanessa Ferrari nog een keer terug op die balk. Niet goed. Weer gevallen.

Hoon: Zijn de koffie al van de bruine, ik heb last van bierbrand. Effe blussen hoor, met mooie woorden.

Tiet: Kijk nou Hoon, driedubbel overgehaalde hamerhaaien zwemmen in zee. Daar, kijk, daar!

Hoon: Ach Tiet, allemaal kermistroep, het is alleen zeer van de akelige voor wie in het water ligt.

Tiet: Mij zijn niet van de bange, mij zijn alleen van de voorzichtige.

Hoon: Een boterham met pindakaas en hagelslag dat vinden mij lekker bij de koffie.

Tiet: Jij zijn van de hebberige.

Hoon: En jij van de aangelaatse! Duizend zeekakkelobessen in een haring ton!

Tiet: Wel vriendelijk blijven Hoon, het zijn maar de Olympische Spelen.

Hoon: En toch zijn gedichtjes en schietgebedjes van het belangrijkst en gewichtheftigs.

Tiet: Nee, nee, de fysiek naast de techniek. Mij hebben een lastige tril-spier in mijn schiet-arm. Daardoor maken de pijlens altijd zo’n rare baan! Mij zijn een flop!

Voordat de discussie uit de hand loopt stopt het hier. De zon schijnt intussen zo hard dat langer op de tribune zitten ondraaglijk wordt. Hoon en Tiet verkassen naar de kroeg. Hoon zet in op mooie namen. Dat is wat de sport zo mooi maakt. Verbintenis in woorden en daden, liefst op oude voetbalschoenen, want wie is nu hier het gekst?

Hoon staat op. Brengt een aubade aan de poëzie der sportnamen. Een ABC van Olympische deelnemers, gekozen uit landen die beginnen met een A, B of C. Jawel alfabetisch gerangschikt op land. Gelieve hardop uit te spreken.

Andranik Karapetyan – Philipine van Aanholt – Michelle Jenneke – Teymur Mammadov – Demetrius Pinder – Edidiong Ofonime Odiong – Mohd Siddikur – Tia-Adana Belle – Loïck Luypaert – Renick James – Yémi Apithy – Flora Duffy – Lenchu Kunzang – Óscar Soliz – Amel Tuka – Nijel Amos – Nenê – Eldred Henry – Jaspar Yu Woon Chai – Ivet Lalova – Hugues Fabrice Zango – Elsie Uwamahoro – Sovijja Pou – Kirsten Sweetland – David Boui – Matias del Solar – Ma Long – Chia-Chia Chuang – Jarlinson Pantano – Soule Soilihi Athoumane – Deo Gracia Ngokaba – Teau Moana McKenzie – Marie Meza – Leuris Pupo – Apóstolos Paréllis

En tot slot, naar willekeur van land, een aantal favorieten van Tiet:

Sergio Llull – Mohammad Tawfiq Bakhshi – Luiza Gega – Abdelhafid Benchabla – Eddie Lovett – Jordan Mageo – Pol Moya – Pedro Pinotes – Daniel Bailey – Juan Martin del Potro – Alja Moestafina – Eytora Thorsdottir – Daria Spiridonova – Ellie Downie – Tabea Alt – Yuki Uchiyama – Oleh Vernyayev – Eleftherios Petrounias – Francisco Barreto Junior – Yoo Won-chul – Ma Long – Chad le Clos – Callum Skinner – Islam El Shehaby

What’s in the name!

Verslag Open Poëzie Podium PepperPlus Eindhoven mei 2016

Op zondag 1 mei, de dag van de arbeid, mijn debuut gehouden bij het open poëzie podium van PepperPlus. Het optreden vond plaats in het oudste café van Eindhoven, De Gouden Bal. Een café met grote geschiedenis. Ooit reed er nog een tram voorbij, richting de hut van Mie Pils.

Onder de bezielende leiding van Derrel Niemeijer werd om pakweg half vier afgetrapt met een muzikaal optreden van de jonge Duitse pianist Patrick Gnebner. Zijn pianospel deed me denken aan Philip Glass. Intussen had ik al kennis gemaakt met de kroegbazin van café de Gouden Bal. Zij toonde grote belangstelling voor de uitslagen van de eredivisie betaald voetbal. Met name de actuele standen van Ajax-Twente en PSV-Cambuur. Met behulp van mijn Samsung kon ik haar daarin voorzien. Andersom smaakte de Westmalle Tripel (van de plank) mij uitstekend. In welk café kun je nog je drankjes laten opschrijven? Chapeau! Het scheelt een hoop gedoe.

De optredens waren allen boeiend. Korte verhalen, gedichten, een kleine voordracht, tekst op muziek, vertalingen, zelfs een vlot betoog over bijzondere landbouwmachines, filosofie, Shelley, kortom vanalles trok in sneltempo voorbij. Zelfs Max Tailleur en Mevrouw van der Ven kwamen kortstondig voorbij. Pas helemaal aan het eind kwam ik zelf aan de beurt. Braaf had ik tot kwart voor zes gewacht in de veronderstelling dat ik niet meer aan de beurt zou komen. Vergeten op de dag van de arbeid? Dat kan toch niet. Ik wilde nog wel even werken.

Het verlossende woord kwam van Derrel. De verlossende vraag beter gezegd. Pierre Maréchal en ik mochten samen kiezen wie er van ons twee eerst mocht gaan. Pierre liet mij voorgaan. Zo kon hij de mooie en inspirerende middag beëindigen. Het valt niet mee om de aandacht van het aanwezige publiek aan het einde van de middag nog te triggeren. Maar het lukte. Met dank aan Max Tailleur, de flauwe grappenkamer die desondanks ooit vele toiletbezoekers gekluisterd hield. Het toeval wil dat het plafond van café De Gouden Bal vol hangt met oude ambacht, waaronder oude urinaals en ondersteken.

Hier kan ik niet zonder was dan ook mijn eerste korte verhaal. De hoge nood moest nog even opgehouden worden. Mijn tweede korte verhaal betrof Mevrouw van der Ven. Ooit werd zij bezongen in een mooi en ietwat treurig lied van Wim. Zou ze ooit wellicht een bezoek gebracht hebben aan De Gouden Bal? Het had zomaar gekund.

Het voordragen ging me goed af. Zonder haperen en lucht happen dit keer. Kortom het gaat steeds beter. Een bescheiden applaus viel me ten deel. Om zes uur sloot voor mij de deur. Honger riep me naar huis. Ajax en PSV hadden intussen beiden met een marge van 4 doelpunten verschil gewonnen. En Max ... die verstapte zich in Rusland helaas in zijn motor, in ronde 35, zo Sochi!

Een foto-impressie van het open podium is hier terug te zien. Inclusief een foto van de urinaals en ondersteken.