Triage in zes delen

Triage 1 - Brokstukken (01-03-2021)

Over her grauwe landschap liggen duizenden brokstukken verspreid. Naarstig wordt er door mannen in witte pakken gezocht naar de belangrijkste. De menselijke brokstukken. Een gruwel wat hen voor ogen komt. Het lijkt wel een oorlogsveld. Met moeite worden lichaamsdelen herkent. Het lijkt wel of een megaspijkerbom het vliegtuig uit de lucht heeft geschoten. Hoezo geschoten? Daar zijn de deskundigen het nog niet over eens. Eerst de triages maar eens afwachten. Zowel de menselijke als de onmenselijke. De eerste zal nog even op zich laten wachten. Naar schatting een maand. De onmenselijke mogelijk nog veel langer. In dit soort diplomatieke situaties laat men tijd vaak scheidsrechter spelen. De rechter komt pas veel later aan de beurt. In etappes. Laag na laag.

Triage 2 - Bijna lente (01-03-2021)

Bijna lente. Ondanks de bizarre tijd waarop we leven zorgen mensen toch goed met elkaar. De markt speelt daar ook handig op uit. Een verdienmodel ligt tegen de loer. Achtertussen kijken de mensen wat ze in hun geld kunnen doen. En dat is niet mis. Het schoonheidsideaal viert hoogtijd. De eerste nieuwe producten zijn al over de markt. Op te beginnen met Triage. Speciaal ontwikkelt tussen mensen in leeftijd. Een derde leeftijd. Goed gevonden de naam van dit product. Het heeft edoch een heel vervelende opwerking. Omdat het niet medisch is hoeft dat ook niet. Maar het leest toch best lastig zonder opsluiter. Triage van Lorelal heeft als opwerking dat het voorzetsels en andere woorden verkeerd uitzet. Slechts klein probleempje.

Triage 3 - Orkestbakleed (03-03-2021)

Wat onwennig schuiven de muzikanten de krappe orkestbak in. Het mag weer. De corona is alweer een tijdje stil. Niet dat ze veel herrie gaan maken want het is een erudiet gezelschap. Ze zitten misschien haast bij elkaar op schoot maar dat mag de pret niet drukken. Alleen de bassist moppert een beetje. De dirigent heft zijn sticky (sorry niet goed opgelet bij muziekles vroeger). Alle ogen zuigen bedwelmd de vloeiende bewegingen van de dirigent binnen. Het klinkt weer ouderwets goed. Genieten. Totdat de triangel aan de beurt is. Het gaat helemaal mis. Als domineestenen vallen alle stukken om en uit elkaar. Het leed is groot. De triage desastreus. Geen enkel instrument komt goed uit de strijd. Alle mondstukken zoek.


Triage 4 - Hagedissen (03-03-2021)

Dis eens een hagedis. Hagedissen dissen heet dat dan. Schup ze onder hun kont die schubreptielen. Een beuk desnoods. Beukenhagedissen wordt het dan. Ho, ho. Geen fout kerstverhaal. Maar wel dierenmishandeling. Dat gaan we hier dus niet doen. Hagedissen dissen, laat staan schuppen. Is het trouwens wel Nederlands, iets of iemand schuppen of moet het per se, ja los geschreven, niet aan elkaar en zonder accent IQ, schoppen zijn? Schippen of schappen daar gelaten. Dat maakt de triage alleen maar ingewikkelder. Een hagedis, reptiel ingewikkeld met schubben. Ingewikkeld. Niet met schobben. Dat zou hem een schobbejak maken. En dat is het laatste wat ik wil. Zo’n hekel aan schobbejakken. Ik lust er alleen de boter van. In mijn thee. Heerlijk.

Triage 5 - Ik kan niet kiezen (04-03-2021)

Voorgerecht, hoofdgerecht en nagerecht. Het gerecht zegeviert. Tussengerecht kan ook nog. Oprecht weet ik niet te kiezen. Kan dat wel? Een tussengerecht? En waar gaan we het plaatsen? Ergens tussenin. Best zielig. Het tussengerecht zou best wel eens hoofdgerecht willen zijn. Maar dat kan toch? Gewoon een beetje meer op het bord pleuren. Tussen het vlees en de aardappelen in. Na de soep. Appelmoes, of iets dergelijks. De ober wordt ongeduldig. Heeft de kaart al drie keer toegelicht. Uitserveren wil hij. Zo snel mogelijk. Maar eerst deze eetstoornis oplossen. Misschien een triage voorstellen of toch liever dobbelen. Zes gerechten moet kunnen in deze verwarrende toestanden. Het wordt triage. Triagestamppot. Gewoon alles lekker door elkaar heen. Voorgerecht, soep, hoofdgerecht, tussengerecht, nagerecht.


Triage 6 - Links, rechts of in het midden (06-03-2021)

Vriendelijk wordt de deur voor me open gehouden. Het enthousiasme spuit uit haar ogen. Weer eens wat anders dan van het gezicht aflezen. De gesprekken heb ik pas echt gemist als ik plaats neem in haar stoel. Nee, niet haar schoot. Ik zou niet durven. Het is de tandartsassistente niet. De koetjes en kalfjes zijn niet van de lucht en waaien over en weer. Corona is Leitmotiv. Ik blader wat in een glossy magazine en ben onder de indruk van zoveel schoon. De ene man kijkt nog zwoeler dan de ander. Het wordt nog moeilijk kiezen. Ik krijg een zwarte mantel omgeslagen, hoogglanzend. Links, rechts of in het midden? Vraagt ze beleefd aan mij. De triagevraag. Altijd moeilijk. Scheiding links.

Kort geknipt en glad geschoren

Al zes jaar lang fiets ik er iedere zaterdag voorbij. De herenkapsalon aan de Mierloseweg.
Maar deze keer niet. Mijn haar schreeuwt om geknipt te worden. De grote vraag is natuurlijk: is de kapsalon ook geknipt voor mij?

Eenmaal over de drempel word ik vriendelijk begroet door een aardige dame. Op zich verrassend in een herensalon, maar de kapsalon blijkt heel modern. Al drie generaties gaan ze met hun tijd mee. Als jonge onderzoeker vuur ik mijn vragen onmiddellijk af op de aardige dame. En zij vertelt vol trots honderduit en bevlogen. Vanzelfsprekend valt vader Spoormakers met hetzelfde enthousiasme haar regelmatig bij.

Ik val met de neus in de boter en word op mijn wenkbrauwen bediend. Ik krijg in kort Amerikaans een nieuw fris kapsel aangemeten. Gelijktijdig word ik ingewijd in de magische wereld van het kappersvak met een onvervalst kappersjargon. In korte tijd leer ik dat het kort Amerikaans zijn oorsprong kent in Frankrijk, ook wel het Brosse-kapsel geheten. Ja, ja, Bebop blijkt grensoverschrijdend en van alle tijden. De jeugd van tegenwoordig noemt het nu Blockhead.

Om dit eenvoudig lijkend kapsel goed te doen slagen is een bijzonder gereedschap voor handen. Werd vroeger nog de Blockhead met kam en schaar gemodelleerd, heden ten dage wordt de Flattopper ingezet. Let wel, met ingebouwde waterpas. Het resultaat is strak. Mijn lieve harenarchitect levert in no time een mooi kunstwerkje af.

Ik voel me helemaal happy in de mooie authentieke Belmont-stoel. Die draagt al sinds 1926 trouw al haar klanten. Net als de kapperszaak is zij sinds kort kompleet in het nieuw gestoken. De stoel en zijn omgeving hebben beide een nieuwerwetse outfit gekregen. Ontspannen leun ik achterover.

Op de achtergrond klinkt zachtjes muziek uit de boxen. 100% NL. De klanten weten Spoormakers al jarenlang te vinden. En ik mag het best wel verklappen. Ze komen niet alleen maar voor hun haren. Nee, ook de oren willen graag wat nieuws. Zo wordt in de kapperszaak met regelmaat West-Helmonds nieuws geboren. Maar pas op, alleen voor wie het horen wil en altijd in vertrouwen.

Aan de Mierloseweg wordt het kappersvak met grote liefde bedreven. En niet alleen met liefde voor het vak maar ook met liefde voor de mens. Al 85 jaar lang. De klanten komen trouw van heinde en van verre, van Helmond tot Roermond. De jongste klant moet nog geboren worden en de oudste is al 94. Onder de klandizie bevindt zich een divers pluimage. Het is een zorgzaam en sociaal beroep. De gewone man is er van harte welkom en evenzo de advocaat.

Ook al is de werktijd door de jaren heen aardig opgerekt, oude trouwe klanten worden niet vergeten. Zij worden op hun thuisadres op hun wenkbrauwen bediend. Eigenlijk net als ik. Spoormakers maakt geen onderscheid in dienstverlening. Zo opa, zo vader, zo vader, zo dochter. Vol trots worden nog de lidmaatschapsmedailles getoond van eeuwige trouw aan kappersbond Anko. De leesmap met actuele edities wordt hier nauwelijks gesleten want alles gaat op afspraak. En de boeddha aan de muur? Ach, die vind het allemaal oké. Hij is al sinds de eeuwigheid kort geknipt en glad geschoren.

Mien zweeft en zwetst door Helmond-West

Gepubliceerd in Wijkkrant Helmond West September 2011 > Kort geknipt en glad geschoren

ControlX

Leve de toetsencombinatie ControlX. Wat knipt en plakt dat lekker weg. De kapper is er niets bij. De kapper modelleert mijn haar met mes en schaar. Ik modelleer mijn column met ControlX. De kapper selecteert met oog en hand. Ik selecteer met oog en muis. Ik zie mijn haren verdwijnen op de vloer. Maar naar waar verdwijnt mijn vers geknipte tekst?

Naarstig zoek ik op het clipboard. Daar is het toch naartoe geplakt? Helaas, de tekst blijkt niet te beklijven. Dan maar een nieuwe poging wagen. In mijn wordfile brows ik langs de pas geschreven tekst. Ik kan het stukje tekst nergens meer vinden. Er is iets misgegaan. Twijfel rijst in mijn hoofd. Moet ik nu misschien opnieuw die tekst verzinnen? Maak me gek! Ik bel Joling.

‘Hoi Gerard, heb jij jouw laatste tekst nog ergens bij de hand? Ik kan hem namelijk nergens meer vinden. Mail jij hem even door naar mij? Thanks!’
Op mijn beeldscherm flikkert na een paar minuten een message op.
Ik open mijn mailbox en het bericht van Gerard.

Tot overmaat van ramp loopt nu ook nog eens mijn computer vast.
Met Control Alt Delete probeer ik de boel te redden.
Maar helaas, alleen de uitknop brengt soelaas.

Ik start opnieuw de computer op en kijk intussen 98 keer uit mijn window.
Mijn beeld kleurt hemelsblauw en een groen grasveld verschijnt.
Ik zoek Teletubbies achter glooiend groene heuvels.

In mijn mailbox open ik het bericht van Gerard.
Met toetsencombinaties ControlX en ControlV verknip en plak ik het bericht in een nieuwe column. De verknipte Gerard moet nog wel ergens veilig worden gesaved.
Voor de zekerheid sla ik hem op onder Gordon. Onder Kont Rol X.
Daar kan ik hem zeker terugvinden.

Nu nog een leuk plaatje zoeken voor bij de column.
Iets met ControlX en Maak me gek?

Mien maakt gek