Ja, wat is dat nou precies? Lelijk. Ik ga er eens over schrijven. Sterker nog ik ga eens proberen lelijk te schrijven. Valt niet mee met rechte letters in een voorgeschreven lettersoort en lettergrootte. Ik zou natuurlijk kunnen kiezen voor keigrote letters en een spuuglelijke lettersoort. Maar ook dat is weer subjectief. Wat is mooi en wat is lelijk?
Per mens verschillend. Dieren doen daar veel minder moeilijk over. Die gaan veel meer voor lekker. Lekker schrijven. Smullen doen ze daarvan. Zou ik lekker lelijk kunnen schrijven? Is dat dan met veel spelfouten? Dat is erg lelijk toch? Die schrijver heeft zich lelijk gestoten aan de taal. Hij bakt er niets van. Kijk die schrijft overal dees en tees waar het onmogelijk is. Heeft ie nooit opgelet op school? Wat een sloddervossin. Of is het sloddervosuit?
Een paar lelijke woorden moet ik er ook nog ingooien natuurlijk. Maar eerst nog even over hakken en takken. Want dat is pas echt lelijk. Die letters in die hokjes op het toetsenbord, die staan altijd gecentreerd en keurig recht. Rekening gehouden met maat en letterwit. Wat als de letters op je toetsenbord nu ook eens lelijk waren? Ja lelijk, niet vies. Vies is te makkelijk.
Zo is mijn toetsenbord per definitie vies. Het plakt van afdrukken van mijn boterhammenvingers of erger van mijn neusinhoud. En ja, heel soms is het toetsenbord ook vies van vieze vingers van mijn … Laat maar zitten. Dit gaat te ver. Vies is lekker. Maar lelijk, is niet fijn. Lelijke letters op een toetsenbord. Zou daar markt voor zijn? Wat voor lettertype is het überhaupt, het lettertype van mijn toetsenbord? Van de typemachine, voor degenen die nog primitief schrijven en harken. Voor de jongelui onder ons. Een typemachine is een toetsenbord met toetsen op steeltjes die vette inkt slurpen. Bah, vies hè?
De afdruk van zo’n typemachine op papier is dan weer mooi. Nee, niet lelijk. Courier volgens mij. Een van mijn favoriete lettertypen. Mathematisch en esthetisch gezien dan. Iedere letter neemt evenveel plek in. Mooi toch? Daar kun je op en mee rekenen, met Courier. Zelfs met New Courier. Je komt altijd uit. Teksten in Courier zijn ook altijd goed te lezen. Het leest prettig en rustig.
Zo nu nog ter afsluiting een paar lelijke woorden. Spuug. Poep. Pies. Snot. Kruiskopschroevendraaier. Cactusvel. Schoenveterstring. Plasticbordenterreur. Trekhaak. Caravancruisecontrol. Varken. Pest. Schaap. Buiknavelgeur. Schorriemorrie. En het allersmerigste lelijke woord. Peukvies. Bah. Veel erger nog dan viespeuk. Zo vies als een peuk. Een vieze vuile met geel mondsap en nicotine doordrenkte peuk. Peukviezer kan haast niet.
Posts tonen met het label toetsenbord. Alle posts tonen
Posts tonen met het label toetsenbord. Alle posts tonen
17-07-2017
03-05-2017
De wereld van j op zijn kop
Ik heb het me al vaker afgevraagd. Waar komen de leestekens vandaan? En waarom komen er geen leestekens meer bij? En wie bepaald of een leesteken erkend wordt? Nou alle drie de vragen zijn onlangs beantwoord. Hoe? Door de uitvinding, vinding, geboorte van een nieuw leesteken. In Tilburg. Waar de Nederlandse taal rechtstreeks uit de sla met uien, eieren en aardappelen vandaan komt. Het nieuwe teken heet ‘jè’. Het ziet eruit als een omgedraaide ‘j’ met een lus die doorloopt. Het oogje dat dan ontstaat lijkt op het oogje van een ‘e’.
Hoe is het nieuwe leesteken ontstaan? Eigenlijk op dezelfde manier als de andere leestekens. Ontstaan uit platvloers taalgebruik. De uitdrukking ‘jè’, helaas staat het symbool / karakter nog niet op het toetsenbord, wordt heel vaak gebezigd in taalgebied Tilburg, bakermat voor taalcreatie, waaronder drie andere leestekens. ‘Jè’ wordt vaak gebruikt als bevestiging aan het einde van de zin van datgene dat vooraf ging in de zin. Maar dan met een cynische, sarcastische ondertoon.
Een voorbeeldzin: Gij kunt het goed vertellen man, jè.
In plaats van de komma en het woord ‘jè’ plaats je dan het nieuwe leesteken.
Waarom niet gewoon een uitroepteken, al dan niet gecombineerd met een vraagteken? Nou, zeggen de Tilbo’s, al dan niet terecht, dat zegt het net niet. De ondertoon wordt er niet mee verwoord. De commissie ‘Leesteken’ van de Nederlandsche Taalunie (beiden bestaan sinds 1537, in wisselende samenstellingen en onder diverse namen), is inmiddels akkoord gegaan met het nieuwe leesteken.
Grappig is dat juist ook het uitroepteken, het vraagteken en de komma hun oorsprong kennen uit het Tilburgse. Vlak achter elkaar zijn ze ontstaan. Zo rond 1539 vertellen ons de annalen.
Uit een opstoot, naar het schijnt. Twee mensen liepen door Tilburg heen en botsten op elkaar. Waarop de ene Tilburger verontwaardigd uitriep tegen de andere: “Verrekte puntstok, kende gij niet uitkijken waar ge loopt.” De man waartegen de andere botste was nogal mager en had een groot rond hoofd op een heel dun nekje. Vandaar. Oorspronkelijk stond het uitroepteken dus omgedraaid. Wie het gekeerd heeft is nergens terug te vinden. Waarschijnlijk is dit gebeurd omdat het uitroepteken anders teveel leek op de ‘i’.
De man waartegen gebotst werd was heel kwaad en reageerde vrij agressief. Waarop eigenlijk spontaan het vraagteken ontstond. Hoe precies? Vrij eenvoudig. De verbale agressie van de man werd beantwoord door de andere met een flinke klap tegen de ander op borsthoogte. De klap kwam zo hard aan dat de dunne man ineens een flinke bocht had in zijn borst. Het uitroepteken werd daarmee een vraagteken. “Wat mot je?”, vroeg de man daarna nog aan de verrekte puntstok. Die wist niet hoe hard ie weg moest rennen. Van schrik sloeg die achterover. De omstanders die intussen in een kring zich verzameld hadden en het komische schouwspel hadden aanschouwd waren het allemaal eens. Hier waren een uitroepteken en een vraagteken geboren.
De komma, lieve mensen bespaar ik u even. Kom eerst maar even tot rust. Slik de woorden voorlopig in en neem een korte pauze. Met een klein haakje, is mijn advies. Op z’n Tilburgs. Jè.
De impact van het nieuwe leesteken is groot. In afwachting van de goedkeuring van het nieuwe leesteken door de internationale taalraden, zal naar alle waarschijnlijkheid medio 2018 het nieuwe leesteken officieel erkend worden. Daarna zullen alle toetsenborden op alle devices wereldwijd aangepast worden. Het nieuwe teken zal dan een plaats vinden tussen de ‘L’ en de ‘Return’, waarbij de ‘Return’ net zo groot zal worden als de pijltjestoets eronder. Jè.
Geschreven naar aanleiding van aankondiging nieuw leesteken bij Ochtendshow van Domien op Radio 3FM op 3 mei 2017. Meer info over het nieuwe leesteken: klik hier.
Hoe is het nieuwe leesteken ontstaan? Eigenlijk op dezelfde manier als de andere leestekens. Ontstaan uit platvloers taalgebruik. De uitdrukking ‘jè’, helaas staat het symbool / karakter nog niet op het toetsenbord, wordt heel vaak gebezigd in taalgebied Tilburg, bakermat voor taalcreatie, waaronder drie andere leestekens. ‘Jè’ wordt vaak gebruikt als bevestiging aan het einde van de zin van datgene dat vooraf ging in de zin. Maar dan met een cynische, sarcastische ondertoon.
Een voorbeeldzin: Gij kunt het goed vertellen man, jè.
In plaats van de komma en het woord ‘jè’ plaats je dan het nieuwe leesteken.
Waarom niet gewoon een uitroepteken, al dan niet gecombineerd met een vraagteken? Nou, zeggen de Tilbo’s, al dan niet terecht, dat zegt het net niet. De ondertoon wordt er niet mee verwoord. De commissie ‘Leesteken’ van de Nederlandsche Taalunie (beiden bestaan sinds 1537, in wisselende samenstellingen en onder diverse namen), is inmiddels akkoord gegaan met het nieuwe leesteken.
Grappig is dat juist ook het uitroepteken, het vraagteken en de komma hun oorsprong kennen uit het Tilburgse. Vlak achter elkaar zijn ze ontstaan. Zo rond 1539 vertellen ons de annalen.
Uit een opstoot, naar het schijnt. Twee mensen liepen door Tilburg heen en botsten op elkaar. Waarop de ene Tilburger verontwaardigd uitriep tegen de andere: “Verrekte puntstok, kende gij niet uitkijken waar ge loopt.” De man waartegen de andere botste was nogal mager en had een groot rond hoofd op een heel dun nekje. Vandaar. Oorspronkelijk stond het uitroepteken dus omgedraaid. Wie het gekeerd heeft is nergens terug te vinden. Waarschijnlijk is dit gebeurd omdat het uitroepteken anders teveel leek op de ‘i’.
De man waartegen gebotst werd was heel kwaad en reageerde vrij agressief. Waarop eigenlijk spontaan het vraagteken ontstond. Hoe precies? Vrij eenvoudig. De verbale agressie van de man werd beantwoord door de andere met een flinke klap tegen de ander op borsthoogte. De klap kwam zo hard aan dat de dunne man ineens een flinke bocht had in zijn borst. Het uitroepteken werd daarmee een vraagteken. “Wat mot je?”, vroeg de man daarna nog aan de verrekte puntstok. Die wist niet hoe hard ie weg moest rennen. Van schrik sloeg die achterover. De omstanders die intussen in een kring zich verzameld hadden en het komische schouwspel hadden aanschouwd waren het allemaal eens. Hier waren een uitroepteken en een vraagteken geboren.
De komma, lieve mensen bespaar ik u even. Kom eerst maar even tot rust. Slik de woorden voorlopig in en neem een korte pauze. Met een klein haakje, is mijn advies. Op z’n Tilburgs. Jè.
De impact van het nieuwe leesteken is groot. In afwachting van de goedkeuring van het nieuwe leesteken door de internationale taalraden, zal naar alle waarschijnlijkheid medio 2018 het nieuwe leesteken officieel erkend worden. Daarna zullen alle toetsenborden op alle devices wereldwijd aangepast worden. Het nieuwe teken zal dan een plaats vinden tussen de ‘L’ en de ‘Return’, waarbij de ‘Return’ net zo groot zal worden als de pijltjestoets eronder. Jè.
Geschreven naar aanleiding van aankondiging nieuw leesteken bij Ochtendshow van Domien op Radio 3FM op 3 mei 2017. Meer info over het nieuwe leesteken: klik hier.
05-04-2017
Schrijven met handicap
Blind typen met de ogen dicht id. Jekae. Smkkek kks,sl ,kls,lslla. Maask ddm,dk. Dm,klls kks,d,sll sskslskskskk,s skdls,kks,kksss jkkskkallowla klinkers bijna kloskksk ksk,weis,sniey sre vinden. En nou metmkksk een oog sppopen . Dat hhaat ietsk neter. Alleen, klijh ik blauwe vleksen en roze stripkes tre zien. Berts wle irritant. Met twee og jald half open gat nog iestke beter. En zonder bil helmaol moeilijks. War hek ik dn bril gelarem. Dikke vinges op een tabloot is ouk niet hendig. Zit ter den hele tijd naeve te typsen. Godsakle nondezju. Hardop lezen helpt dwq lezeressem. Zeler weten. Ge zult het maaaar hebbben. Dislexknie. Dan kin je nog beter met
je ellebougies lezen en skrijven. Affain, tied veur een kuuksek en kloffie. Heb ikintussen wel verdiens. Duik strskkies lekker in mijn diktee, nog wel sefkens oofenen. Kende gullie er nog een tauw aan vastknoupen? Hee, ook weerf gevonden. 123456)€&@ kepslok met cijfers en letters. Waarom neemt die sptiebalk egienlijk zoveel ruim in? Is toch nergens veur nodig. Ofschrijfikandersmisschejallesaanelkaarendanhoeergisdatdanmosschienistochbesytevolgenzonderspaatróok ogeensruimte.zal ik ook nog wat alanias maken. Veoor het makkelojker lezen? Mot kunnen. Waar zal ik ereens een prikken. Blind? Ja blind.m Daarg gaat ie. Nou veel leesplezier en nee. Ik moet nog gaan drinken. Ad fundum. Hoe anders?
Categorie? Iets met eeen s. Vind ik gewoon een leike letter. Sport, likkt het meeste op schrijfport.
Categorie? Iets met eeen s. Vind ik gewoon een leike letter. Sport, likkt het meeste op schrijfport.
15-09-2016
Quasiecolumn
Wanneer het componeren van een column je voor problemen stelt, dan valt er maar een ding te doen.
Er voor gaan en alles uit je tenen halen, en vingers niet te vergeten, maar pas nadat het creatief heeft gestormd in je hoofd.
Raad is het, die ik ter harte heb genomen van een oude rot in het vak, een oud schrijvertje.
Toevallig kwam deze koekenbakker, die ik al even niet meer had gezien, bij mij langs.
Yes, net op tijd want ik begon toch wel behoorlijk te twijfelen over de start van een nieuwe column.
Uiteraard houd ik een lijstje bij met mogelijke onderwerpen, die vervolgens een eerste uitwerking krijgen in een notitieboekje.
In mijn geval een klein notitieboekje, aangezien ik de neiging heb om uit te weiden in weidse gedachten.
Ongetwijfeld zijn sommige uitweidingen zinvol en geven een column cachet; maar in het algemeen leidt het toch te vaak af die zijstapjes, van de hoofdzaak.
Prachtig is het dan wanneer een column zichzelf schrijft, of beter gezegd, zichzelf laat schrijven.
Aangezien dit niet vaak voorkomt zit ik regelmatig verlegen om columnstof en dwing ik mezelf mijn boekje te raadplegen.
Soms geeft het inspiratie maar in het huidige geval niet, de bladzijden die ik omsla zijn leeg en het lijstje biedt geen issues meer.
De nood is aan de man.
Fuck.
Gelukkig ben ik iemand die doorzet en moed put uit tegenslag, sterker nog tegenslag inzet als brandstof, die vervolgens kleine explosies veroorzaakt in het brein tussen de oren.
Hoera, ik vind eindelijk een onderwerp, het sluimert al een poos in mijn hoofd en is nu klaar voor outing.
Jammer alleen dat het onderwerp niet echt prettig bekt en wellicht wat schuurt.
Kan het door de beugel gezien de onrustige tijd waarin we leven?
Laat staan dat ik überhaupt de moed heb om erover te schrijven.
Zo zeker was ik heel even van mijn zaak, maar ik kan en mag hier gewoonweg niet over schrijven.
X-factor meegeven aan een column is zo ongeveer het moeilijkste wat er is.
Curieus maar waar, het onderwerp dat zich in mijn hoofd heeft genesteld bevat nu juist die X-factor.
Verleidelijk misschien om het dan toch in te zetten, maar in dit specifieke geval, wijzer niet te doen.
Behalve ...
Nee, niet doen zeg ik.
Mijn oprechte excuses aan de lezer, ik kan vandaag helaas niet leveren.
Er voor gaan en alles uit je tenen halen, en vingers niet te vergeten, maar pas nadat het creatief heeft gestormd in je hoofd.
Raad is het, die ik ter harte heb genomen van een oude rot in het vak, een oud schrijvertje.
Toevallig kwam deze koekenbakker, die ik al even niet meer had gezien, bij mij langs.
Yes, net op tijd want ik begon toch wel behoorlijk te twijfelen over de start van een nieuwe column.
Uiteraard houd ik een lijstje bij met mogelijke onderwerpen, die vervolgens een eerste uitwerking krijgen in een notitieboekje.
In mijn geval een klein notitieboekje, aangezien ik de neiging heb om uit te weiden in weidse gedachten.
Ongetwijfeld zijn sommige uitweidingen zinvol en geven een column cachet; maar in het algemeen leidt het toch te vaak af die zijstapjes, van de hoofdzaak.
Prachtig is het dan wanneer een column zichzelf schrijft, of beter gezegd, zichzelf laat schrijven.
Aangezien dit niet vaak voorkomt zit ik regelmatig verlegen om columnstof en dwing ik mezelf mijn boekje te raadplegen.
Soms geeft het inspiratie maar in het huidige geval niet, de bladzijden die ik omsla zijn leeg en het lijstje biedt geen issues meer.
De nood is aan de man.
Fuck.
Gelukkig ben ik iemand die doorzet en moed put uit tegenslag, sterker nog tegenslag inzet als brandstof, die vervolgens kleine explosies veroorzaakt in het brein tussen de oren.
Hoera, ik vind eindelijk een onderwerp, het sluimert al een poos in mijn hoofd en is nu klaar voor outing.
Jammer alleen dat het onderwerp niet echt prettig bekt en wellicht wat schuurt.
Kan het door de beugel gezien de onrustige tijd waarin we leven?
Laat staan dat ik überhaupt de moed heb om erover te schrijven.
Zo zeker was ik heel even van mijn zaak, maar ik kan en mag hier gewoonweg niet over schrijven.
X-factor meegeven aan een column is zo ongeveer het moeilijkste wat er is.
Curieus maar waar, het onderwerp dat zich in mijn hoofd heeft genesteld bevat nu juist die X-factor.
Verleidelijk misschien om het dan toch in te zetten, maar in dit specifieke geval, wijzer niet te doen.
Behalve ...
Nee, niet doen zeg ik.
Mijn oprechte excuses aan de lezer, ik kan vandaag helaas niet leveren.
12-01-2011
Letterdans
Met mijn ogen dans ik over het toetsenbord. Waar staan die letters ook alweer? De E … ja, die staat tussen de W en de R. Hé, en daar meteen onder de R zie ik zowaar de F staan. Die tik ik twee keer op z’n kop en ga dan weer terug naar de E. Vervolgens spring ik met een hinkepinksprong twee letterbalken naar beneden op zoek naar de N. Tussen de B en de M zie ik hem al glimmen. De N staat met één poot stevig verankerd op de grond. De andere poot wijst fier de lucht in. De N is de meest lenige en buigzame letter van het alfabet is. Met zijn verticale spagaat maakt hij altijd indruk op mij.
Voor het volgende woord ga ik op zoek naar het horizontale equivalent van de N. De Z van Zorro. Ik zie hem helemaal links op de letterbalk al ongeduldig staan wachten. Naast de Shift komt hij veel te weinig aan de bak. Ik heb altijd een beetje medelijden met de Z. Hij lijkt voortdurend gebukt te gaan onder zijn eigen gewicht. Gevaarlijk helt hij achterover. Met een dichtgeknepen oog kijkt hij je aan vanachter zijn scherpe hoekige neus. Je moet altijd op de hoede blijven voor de Z. Voor je het weet kruist hij zijn degens met jou. Dat heeft ie geleerd van zijn vriend X, die naast hem staat. Ik ga verder op letterjacht.
Naar de O is het altijd even zoeken. Bovendien raak ik ook vaak in de war van zijn getailleerde cijfergenoot, de 0. De O en 0 houden elkaar altijd met een schuin oog in de gaten. De 0 staart vaak zo hevig naar de O dat zijn wenkbrauw rechtop is gaan staan. Ik geef snel een ros op de O en laat het staren voor wat het is. Ik spoed mij naar de volgende letter. De K staat in het midden van jongstleden, tussen de J en de L en dat is niet voor niks. De K is kreupel en heeft last van evenwichtsstoornissen. Een flinke zijspalk biedt hem ondersteuning. De J en de L houden hem gelukkig in toom.
Van de K ga ik weer terug naar de E en eindig tot slot weer bij mijn favoriet, de verticale spagaat. ‘Effen zoeken’ lees ik op mijn beeldscherm. Maar zoeken naar wat, vraag ik me af? Een jaar vliegt voorbij voordat je het in de gaten hebt. Je weet absoluut niet meer wat je allemaal in dat jaar gezocht hebt. Ik neem mij dit jaar dan ook voor mijn zoektocht van elk moment te genieten en ook van de weg er naar toe. Effen zoeken naar ‘effen zoeken’ op mijn toetsenbord is daarvan een mooi voorbeeld. Het bewust zoeken en intikken van iedere letter geeft een voldaan gevoel. Ik ben ook altijd weer blij als ik zie dat de letters op hun plek staan. Daar kun je op bouwen en vertrouwen. Het zijn belangrijke sleutels voor een goed verhaal.
Maar stel je nu eens voor dat die letters op je toetsenbord hun plekje beu zouden worden. Door saaiheid of door jaloezie. Sommige letters nemen een tactische plek op het toetsenbord in en worden vaker aangeslagen dan andere. Dat wekt afgunst. Ik kan me voorstellen dat een letter Q of B ook wel eens in het middelpunt van de belangstelling wil staan. De afgunst kan leiden tot letterrebellie of een strategisch letterspel. Stel je eens voor dat de letters iedere nacht een cha, cha, cha dansen op je toetsenbord totdat ze niet meer kunnen en vervolgens positie nemen op de plek waar zij die nacht uitgeput neervallen. Dat zou wat zijn.
Gelukkig hebben cijfers minder last van jaloezie. Zij zijn veel volgzamer. Dat is ingegeven door hun strenge mathematische opvoeding. Zij weten hun plek in de hiërarchie. De cijfers kennen zo hun eigen pikorde. Cijfers zaaien alleen verwarring zodra zij ingezet worden bij moeilijke taken als worteltrekken en vermenigvuldigen. Zet ze dan maar eens op de goede volgorde. Gelukkig bieden cijfers, sociaal als ze zijn, ondersteuning bij de letterdans. Iedere avond tellen slaan ze het ritme en tellen hardop mee. En 1, 2, cha, cha, cha. En 3, 4, cha cha cha.
Mien Letterdance
Voor het volgende woord ga ik op zoek naar het horizontale equivalent van de N. De Z van Zorro. Ik zie hem helemaal links op de letterbalk al ongeduldig staan wachten. Naast de Shift komt hij veel te weinig aan de bak. Ik heb altijd een beetje medelijden met de Z. Hij lijkt voortdurend gebukt te gaan onder zijn eigen gewicht. Gevaarlijk helt hij achterover. Met een dichtgeknepen oog kijkt hij je aan vanachter zijn scherpe hoekige neus. Je moet altijd op de hoede blijven voor de Z. Voor je het weet kruist hij zijn degens met jou. Dat heeft ie geleerd van zijn vriend X, die naast hem staat. Ik ga verder op letterjacht.
Naar de O is het altijd even zoeken. Bovendien raak ik ook vaak in de war van zijn getailleerde cijfergenoot, de 0. De O en 0 houden elkaar altijd met een schuin oog in de gaten. De 0 staart vaak zo hevig naar de O dat zijn wenkbrauw rechtop is gaan staan. Ik geef snel een ros op de O en laat het staren voor wat het is. Ik spoed mij naar de volgende letter. De K staat in het midden van jongstleden, tussen de J en de L en dat is niet voor niks. De K is kreupel en heeft last van evenwichtsstoornissen. Een flinke zijspalk biedt hem ondersteuning. De J en de L houden hem gelukkig in toom.
Van de K ga ik weer terug naar de E en eindig tot slot weer bij mijn favoriet, de verticale spagaat. ‘Effen zoeken’ lees ik op mijn beeldscherm. Maar zoeken naar wat, vraag ik me af? Een jaar vliegt voorbij voordat je het in de gaten hebt. Je weet absoluut niet meer wat je allemaal in dat jaar gezocht hebt. Ik neem mij dit jaar dan ook voor mijn zoektocht van elk moment te genieten en ook van de weg er naar toe. Effen zoeken naar ‘effen zoeken’ op mijn toetsenbord is daarvan een mooi voorbeeld. Het bewust zoeken en intikken van iedere letter geeft een voldaan gevoel. Ik ben ook altijd weer blij als ik zie dat de letters op hun plek staan. Daar kun je op bouwen en vertrouwen. Het zijn belangrijke sleutels voor een goed verhaal.
Maar stel je nu eens voor dat die letters op je toetsenbord hun plekje beu zouden worden. Door saaiheid of door jaloezie. Sommige letters nemen een tactische plek op het toetsenbord in en worden vaker aangeslagen dan andere. Dat wekt afgunst. Ik kan me voorstellen dat een letter Q of B ook wel eens in het middelpunt van de belangstelling wil staan. De afgunst kan leiden tot letterrebellie of een strategisch letterspel. Stel je eens voor dat de letters iedere nacht een cha, cha, cha dansen op je toetsenbord totdat ze niet meer kunnen en vervolgens positie nemen op de plek waar zij die nacht uitgeput neervallen. Dat zou wat zijn.
Gelukkig hebben cijfers minder last van jaloezie. Zij zijn veel volgzamer. Dat is ingegeven door hun strenge mathematische opvoeding. Zij weten hun plek in de hiërarchie. De cijfers kennen zo hun eigen pikorde. Cijfers zaaien alleen verwarring zodra zij ingezet worden bij moeilijke taken als worteltrekken en vermenigvuldigen. Zet ze dan maar eens op de goede volgorde. Gelukkig bieden cijfers, sociaal als ze zijn, ondersteuning bij de letterdans. Iedere avond tellen slaan ze het ritme en tellen hardop mee. En 1, 2, cha, cha, cha. En 3, 4, cha cha cha.
Mien Letterdance
02-07-2009
Haaks contact
Ik hang met mijn neus boven het toetsenbord. Gedachten sluimeren. Naarstig zoek ik naar juiste woorden. Ergens in een vage zone tussen neus en kruin komt alles bij elkaar. Een klein concept ontluikt, vlak bij mijn hersenstam. Het dringt zich op naar voren. Komt mij langzaam onder ogen. De boodschap krijgt vorm en maakt contact. Nu nog even woorden husselen. Het beeldhouwen in letters kan beginnen.
In het beeldscherm tegenover mij ligt een wit word-vel. Het wacht ongeduldig op vervulling. Nerveus zoeken ogen en vingers de juiste combinatie op het toetsenbord. De H is het eerst de pineut en ik hamer op zijn kop. Amechtig trilt het plastic dopje met metalen tong naar beneden. Zoekt contact met onderliggend ijzer. Mijn aanslag zet een verbinding in gang. Een kruisbestuiving tussen een verticale en horizontale lijn. Haaks contact, hoe is het mogelijk.
Onmiddellijk wordt een datapuls in gang gezet. Een H wordt doorgegeven naar het centrumhart van het toetsenbord, de microprocessor, luisterend naar de naam IC 8048.
De eerste massa weerstand is nu overwonnen. Met bonkend hart zet 8048 het datapulsje H om in binaire code. Nulletjes en eentjes spurten vervolgens als een razende roeland door kabel en stekker van het toetsenbord, linea recta naar de PC.
Het witte vel begint langzaam te trillen. Krijgt van zijn Officebaas een melding door. In beeld verschijnt een mooie H in vol ornaat, uitgedost als Roman, nieuw en tijdloos. De H die vraagt zich af, en waar blijft nu de rest? In no-time verzamelen zich zijn lotgenoten. De A, de L, de L en tot slot de O.
De L lijkt buiten zinnen, gaat bijna over de schreef. Liefst twee keer heeft hij op zijn kop gekregen. Zijn oren trillen nog gruwelijk na. Het debouncen lijkt niet op te houden. Veel liever danst L de Cha Cha Cha. Het eerste woord heeft vorm gekregen. De O die rondt mooi af. Contact wordt zomaar uit het niets geboren. Hallo aan allemaal en houdt het contact haaks.
Mien Tsja Tsja
Ook (aangepast) gepubliceerd op website Gek op Klanten
In het beeldscherm tegenover mij ligt een wit word-vel. Het wacht ongeduldig op vervulling. Nerveus zoeken ogen en vingers de juiste combinatie op het toetsenbord. De H is het eerst de pineut en ik hamer op zijn kop. Amechtig trilt het plastic dopje met metalen tong naar beneden. Zoekt contact met onderliggend ijzer. Mijn aanslag zet een verbinding in gang. Een kruisbestuiving tussen een verticale en horizontale lijn. Haaks contact, hoe is het mogelijk.
Onmiddellijk wordt een datapuls in gang gezet. Een H wordt doorgegeven naar het centrumhart van het toetsenbord, de microprocessor, luisterend naar de naam IC 8048.
De eerste massa weerstand is nu overwonnen. Met bonkend hart zet 8048 het datapulsje H om in binaire code. Nulletjes en eentjes spurten vervolgens als een razende roeland door kabel en stekker van het toetsenbord, linea recta naar de PC.
Het witte vel begint langzaam te trillen. Krijgt van zijn Officebaas een melding door. In beeld verschijnt een mooie H in vol ornaat, uitgedost als Roman, nieuw en tijdloos. De H die vraagt zich af, en waar blijft nu de rest? In no-time verzamelen zich zijn lotgenoten. De A, de L, de L en tot slot de O.
De L lijkt buiten zinnen, gaat bijna over de schreef. Liefst twee keer heeft hij op zijn kop gekregen. Zijn oren trillen nog gruwelijk na. Het debouncen lijkt niet op te houden. Veel liever danst L de Cha Cha Cha. Het eerste woord heeft vorm gekregen. De O die rondt mooi af. Contact wordt zomaar uit het niets geboren. Hallo aan allemaal en houdt het contact haaks.
Mien Tsja Tsja
Ook (aangepast) gepubliceerd op website Gek op Klanten
Abonneren op:
Posts (Atom)