Afvalrace 21: Buikdilemma's

Een onmogelijk opgave lijkt het wel. Onmogelijk omdat haalbaarheid voortdurend op het spel blijft staan. Opgave omdat opdrachten aan jezelf vaak met innerlijk strijd gepaard gaan, edoch opgeven is nooit een optie. Lijkt omdat je eigenlijk tegen beter weten in het beter denkt te weten. Omdat het vaak strandt in je van het. En wel omdat niet onder de tachtig kilo geraken geen optie is. Op naar de zeventig-kilo-getallen dan maar. Maar hoe dan?
Dry January heeft al een beetje de toon gezet. Geen alcohol gedronken en dit dapper voortgezet in februari. De maaltijdporties aangepast. Immers hoe minder je in die buik stopt hoe kleiner die wordt. Kwestie van wennen en de maaltijden opscheppen op een kleiner bord. Met kleiner bestek. Dan doe je er langer over.
Nu heb ik alvast een buikdilemma getackeld, de imput verminderd.
Ik voer de druk op mijn buik verder op met middeleeuwse folterwerktuigen uit de sportschool. De sportschool bezoek ik sinds kort twee maal per werk. En het geeft voldoening. Onlangs het kilo trekken/stoten/duwen opgevoerd van 20 naar 25 kilo. Alle beetjes helpen.
Het geeft rust en het gewicht van mijn lijf mindert langzaam.
Het echte buikdilemma dat staat nu voor de deur. Boodschappenlijstje voor carnaval. Bossche bollen, slagroomschnitte, worstenbroodjes,  erwtensoep met rookworst, wraps met zalm, chips, borrelnootjes, pinda's, kersenbonbons, gewoon bier, speciaal bier ... Ik besluit niets te schrappen. Loslaten is soms ook een kunst. En na het feest der feesten ga ik gewoon weer vrolijk verder met mijn afvalrace.   

21 Gewicht 13-02-2026: 83,20 kilo – Middelomtrek:   98 cm
20 Gewicht 07-05-2025: 83,90 kilo – Middelomtrek: 103 cm
19 Gewicht 28-03-2025: 80,20 kilo – Middelomtrek:   97 cm
18 Gewicht 06-02-2025: 83,00 kilo – Middelomtrek: 102 cm
17 Gewicht 06-03-2018: 80,00 kilo – Middelomtrek:   99 cm    
16 Gewicht 17-03-2017: 86,50 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
15 Gewicht 19-07-2016: 87,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
14 Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm    
13 Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
12 Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
11 Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
10 Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo – Middelomtrek: 106 cm    
09 Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
08 Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
07 Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
06 Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo    
05 Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo    
04 Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo    
03 Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo    
02 Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo    
01 Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo    

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2026. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Laat me losser

Vandaag is de dag. Weken heb ik er om gezeurd. Maar vanavond gaan we los. Eindelijk heeft hij tijd voor mij. Ben ik even meer belangrijk dan zijn werk. Wat zal ik er van genieten. Hopelijk is hij in een goede bui. Mij begeleiden naar ultiem genot. Een klein hoogtepunt in mijn nog prille leven. Hier heb ik al lang op gewacht. 

Daar is de auto al. Ik hoor het aan het geronk van de motor. Stiekem wacht ik hem op vanachter de gordijnen. De vitrage schuif ik ook een stukje opzij. Hij heeft me al gezien. Mijn pretoogjes schitteren en geef een gulle glimlach. Hij geeft me een dikke knuffel bij binnenkomst. En eerst eten we ons buikje rond. Ik kan niet langer wachten. En roep vol verwachting: 'ga je mee!'. Gelukkig staat hij gelijk op. 'We gaan naar buiten!', zegt hij met een knipoog. En ik denk: 'yes'.

'Aha, je hebt de wieltjes er al afgehaald, wat goed van jou. Heeft mama geholpen, of heb je het zelf gedaan?' Vol trots zeg ik: 'zelf!', en stap glunderend op mijn blauwe fiets. Mijn pa moedigt me aan en geeft aanwijzingen. Ik hoor ze niet. Wil ze niet horen. Kan allang fietsen, maar dat weet hij niet. Ik doe net alsof ik val. Net op tijd vangt pa me op. Ik voel zijn sterke armen om mij heen, geniet van het moment en stap weer op mijn fiets. Nog vijf keer laat ik me vallen en vijf keer vangt pa me op. Zijn hand wijkt niet van het zadel en zachtjes duwt hij mij vooruit. 'Je kunt het kerel!' En ik roep terug: 'laat me losser! Ik draai me om en pa staat achter in de straat. Ik ben verbaasd. Hoe lang heeft hij mij al losgelaten?

Ondoorgrondelijk

Ondoorgrondelijk boort de boor op mijn stug gebit. Speeksel spat in mijn mond. Verbijten kan ik de boor niet. Ik zou niet eens durven. Stel dat ik in de handen bijt van mijn weldoener? Dan doe ik iets niet goed.

Ondoorgrondelijk de gedachten die ratelen in mijn hoofd. Welles vecht met nietes. En ze worden het zelden eens. Winnen doet er geen. Verliezen eveneens. Loslaten schreeuwt de een. Vasthouden roept de ander. Om gek van te worden.

Ondoorgrondelijk de blik die veegt. Ondoorgrondelijk de veger die blikt. Alles onder de mat. De stoelen en de banken. De tafels en de rekensommen. Ze zeggen niets. Geen moer en spijkers. Muren bouwen om zich heen. Woorden daden slaan op hol. Ondoorgrondelijk haast.

Vrees bewaarheid

Leugens om bestwil boezemen soms angst in. Zowel bij de drager als de ontvanger. Als drager van de leugen wil je de ontvanger liefst niet opzadelen met een rotgevoel. Sterker nog, de leugen om bestwil moet dat juist voorkomen. Maar stel nu, dat de drager zelf vrees heeft voor de waarheid. Dan heeft ie een probleem. Zijn vrees bewaarheid, dat hij zijn eigen waarheid moet inslikken en verpakken, verhullen als het ware. En voor hoelang? Niet onbelangrijk. Hoe lang moet hij als drager van de leugen de waarheid verstoppen? En weegt de vrees voor waarheid wel op tegen het ongemak van de leugen. Waarom niet meteen vertellen waar het op staat? Ik ben er klaar mee. Klaar! Nee, hoor. Stug volhouden, tegen wil en dank. Ik ga het je niet vertellen. Ik vertel jou een leugen om bestwil. En dat terwijl je verrekte goed weet dat de wil niet best is.

Veel beter zou je de bestwil inruilen tegen bestmag of beter nog bestkan, nee nog beter, bestmoet. Bestmoet doet goed. Het voelt als een verzadigd loslaten van stoelgang. Opluchting. Relieve. Ben lief. Opnieuw lief. Relief. Geen enkele vrees hoeft daarna nog bewaarheid. Loslaten. Zo fijn. Waarom reageren mensen juist zo bangelijk? Op loslaten. Wat heeft een mens te verliezen? Wat houdt ie vast? Leugens om bestwil. Wat een energie dat kost. Loslaten, loslaten. Geen wrijving meer, geen energieverlies. Wat schuurt moet bevrijd. Een mens moet zijn. Wezen. We en zen moeten we wezen. Dat helpt. Met elkaar. Met elke aar van ons zijn. Met vriendelijk gebaar. Loslaten zeg ik. Baren. Onbevreesd. Het geeft lucht en leven. Waarheid. Laat het los. Alle waar en al het ware. Uiteindelijk gaat iedereen dood. Vrees niet langer waarheid en bewaarheid. Angst is een dooddoener. Laat los.

Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers.
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Vrees bewaarheid (23-03-2017)

Dag boek

Ik houd het al bijna mijn leven lang vast. Mijn dagboek. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Sinds ik kan schrijven. Het wil maar niet loslaten en lijkt me continu te achtervolgen. Kan ook niet anders. Ik doe namelijk verschrikkelijk mijn best om het te vullen. En ik geef het onmiddellijk toe, niet altijd met de leukste verhalen. Integendeel. Ik noem mijn dagboek niet voor niets 'treurwel'. Niemand heeft de sleutel tot dit stuk verdriet. Angstvallig houd ik treurwel altijd onder mijn kleren verborgen, dicht op mijn huid. Niemand anders mag het lezen. Ik moet er niet aan denken.

Zojuist heb ik speciaal voor mijn dagboek een heel bijzondere toer uitgehaald. Zo nu en dan vind ik het nodig om het wat lucht te geven. Ik neem mijn boek dan mee naar buiten. De frisse lucht in. Dit keer naar het bos. Bij de grote bosvijver hebben we samen een plons genomen. Een plons? Kan dat dan met een boek? Hoe zit het dan met de inkt? Vloeit die dan niet weg? Nee. De inkt die ik gebruik is watervast en loopt niet weg. Dat geldt ook voor al de woorden die ik gebruik. Voor eeuwig staan ze in mijn dagboek opgetekend. De inkt die ik gebruik kan ook tegen vuur. Mijn inkt is water- en vuurvast. Een hele geruststelling. Kan ook niet anders met al die droeve en verhitte situaties waarin ik steeds verzeild raak. En even voor de duidelijkheid. Ze overkomen mij, de situaties, ik zoek ze niet op.

Zeiknat kruip ik na een half uur samen met mijn boek de vijver uit. De plons heeft mij een bijzonder inzicht ingegeven. Als natte wolf in schaapskleren begrijp ik ineens waarom het me vaak niet lukt om mezelf op het droge te krijgen. Eureka. Als ik ze nu eens afwerp, die natte kleren? En als blote wolf door het leven ga. Zou dat helpen? Ik vertrouw het toe aan mijn dagboek. En het geeft zoals gewoonlijk, geen antwoord. Treurwel houdt niet van moeilijke vragen en zeker niet van oplossingen. Immers, dan houdt onmiddellijk zijn bestaansrecht op. Is dat ook wat ik wil? Nee. Me spiegelen aan bosvijvers en aan dagboeken? Nee. En daarom zeg ik bij deze gedag aan mijn dagboek. Dag boek. Blanco pagina's beheersen voort mijn leven. Ik pluk de dag.