Een-woordverhalenboek

En hier is hij dan. Het eerste een-woordverhalenboek van de wereld. Uniek en enig in zijn soort.
Het boek bevat maar liefst honderd hoofdstukken van een pagina. Ieder hoofdstuk bestaat uit slechts een enkel een-woordverhaal. De hoofdstukken zijn vernoemd naar precies datzelfde woord dat tevens de volledige lading van de inhoud van het een-woordverhaal dekt. Wel zo handig voor de inhoudsopgave. Dit boek is uniek en enig in zijn soort om twee speciale redenen. Op de eerste plaats is het gratis te downloaden en op de tweede plaats kent het geen uitgever. Hoe bestaat het, in een woord, onbeschrijfelijk. Veel lees- en downloadplezier. Let op. Papier en inkt zijn niet gratis. U kunt het natuurlijk ook gewoon digitaal lezen, op laptop, mobiel of tablet. Het format blijft altijd hetzelfde. Nogmaals veel plezier.

H001: Geboorte
H002: Wieg
H003: Luier
H004: Boodschap
H005: Woorden
H006: Pap
H007: Brij
H008: Les
H009: Sport
H010: Hondje
H011: Droom
H012: Wit
H013: Herder
H014: Angst
H015: Eenzaam
H016: Moederziel
H017: Verlatenheid
H018: Dood
H019: Maas
H020: Ingesloten
H021: Uitgesloten
H022: Verhuizing
H023: Hockey
H024: Vrienden
H025: Uitgaan
H026: Kalverliefde
H027: Dagboek
H028: Drank
H029: Carnaval
H030: Feesten
H031: Examen
H032: Reis
H033: Ontdekking
H034: Zelfredzaam
H035: Kracht
H036: Overwinning
H037: Kamer
H038: Introductie
H039: Heuvel
H033: Hoofdklasse
H034: Liefde
H035: Merode
H036: Kunst
H037: Performance
H038: Schepping
H039: Film
H040: Zen
H041: Verlies
H042: Leegte
H043: Mahler
H044: Satie
H045: Droefheid
H046: Zwart
H047: Therapie
H048: Verwerking
H049: Sobriety
H050: Scheiding
H051: Analyse
H052: Zelfherstel
H053: Acceptatie
H054: Relatie
H055: Baan
H056: Universiteitsbibliotheek
H057: Samenwonen
H058: Tennis
H059: Huwelijk
H060: Koophuis
H061: Divorce
H062: Opleiding
H063: Broederliefde
H064: Overlijden
H065: Internetkoppeling
H066: Wildwest
H067: Kermis
H068: Diploma
H069: Zeilen
H070: Informatiespecialist
H071: Helmond
H072: Malcushoeve
H073: Plaatjesfeest
H074: Aanzoek
H075: Trouwerij
H076: Heengaan
H077: Racoon
H078: Baanverlies
H079: Fontys
H080: Kappertje
H081: Bergwandelen
H082: Woningkoop
H083: Verbouwing
H084: Yoga
H085: Onteigening
H086: Belangenvereniging
H087: Reorganisatie
H088: Ontslag
H089: Uitkering
H090: Arbeidsongeschiktheid
H091: Reïntegratietraject
H092: Vrijwilligerswerk
H093: Groen4Life
H094: ADD-diagnose
H095: Pessotherapie
H096: Blikkie
H097: Orderpicker: 
H098: Boekuitgave
H099: Sambapercussieband
H100: Yoga-Indiareis

N.B.:
Momenteel ben ik nog bezig met het schrijven van een vervolgdeel. Verschijnt te zijner tijd.
Laat ook even weten wat u het mooiste hoofdstuk vindt en waarom.
Bedankt voor het lezen.

Columns van Harrie (Augustus 2016)

Geringd / Gein & Ongein / 13-08-2016

Raakhout komt keihard op me afgerend. Hij is erg geschrokken. Er ligt een man onder de eikenboom. Zwaar gehavend en ijlend. Ik moet onmiddellijk meekomen. Het is lang geleden dat ik Raakhout zo aangedaan heb gezien en trek snel mijn sandalen aan. Waar is mijn stok? Gevonden. Snel gaan we op pad.

Onder de eikenboom ligt een klein klerenkastje. Brizl djeu, griss mich nich. Anders kan ik het niet benoemen. Ik schat de situatie in en heb al snel in de gaten wat hier het euvel is. Alleen een ding kan ik niet meteen verklaren. Waarom draagt deze jongeman ringen aan zijn enkels. Twee grote ijzeren ringen, aan een ketting? Hij ziet er niet echt bandieterig uit. In tegendeel. Zijn vreedzame gezicht staat op grote tevredenheid. Een flinke glimlach rond zijn mond en heel af en toe laat hij een zucht ontsnappen uit zijn samengeperste mond. Zijn pruillippen bibberen dan een beetje. Als ik me vooroverbuk naar de jongeman ruik ik alcohol. Aha, duidelijk gevalletje nachtelijk doorhalen.

Deze meneer slaapt zijn roes uit. Roes, waarvan, en waarom die ringen? Die vragen blijven openstaan. Ik vraag aan Raakhout hoe lang hij hier al ligt en waar de man precies gehavend is? Ik zie namelijk geen letsels. Een paar uur en hij ijlt om het half uur. We wachten even totdat het halfuur voorbij is. Misschien waren we net na zijn laatste ijlmoment ter plaatse. Raakhout wijst naar de brede borst van de jongeling. Buitenproportie. Bovendien hangen er ook rare worstarmen aan. Dat is toch niet normaal?

Is dat wat Raakhout met gehavend bedoelt? Hij knikt ja. Niets aan de hand hoor. Dit is volgens mij gewoon een gevalletje overtraining. Deze jongeman heeft en teveel sportschool gezien en teveel café. Ik hoor nu geritsel in het struikgewas. Een kleinere en minder gespierd evenbeeld van de jongeling rijst op. En wie bent u? Zwammes, antwoord de man. Vriend en vijand van wat daar ligt. Ah, ik snap het al. Voor de drank vriend en na de drank vijand. Er worden in de tussenfase vaak rare dingen uitgesproken. Rake dingen, ware dingen.

Hij nam mijn plek in vier jaar geleden. En dat neem ik hem nog steeds kwalijk. Waar? Vraag ik met belangstelling. Bij de Olympische Spelen in Londen. Oh, dat maffe wereldspel. Daar heb ik niet zoveel mee. Ik doe aan touwtrekken en dat vind ik sportief genoeg. Hoef er ook geen medaille voor. Ja, ik kan dat erg goed touwtje trekken. In alle vormen en soorten. Het is het liefste dat ik doe. Aan touwen trekken. Ik hou die dingen nou eenmaal het liefst in handen. Bij voorkeur die van mezelf, maar ook die van anderen. Maar vertel eens. Wat is er precies afgelopen nacht gebeurd?

Dat is een lang verhaal. We zweefden door de lucht. Gewoon voor en door de leut. Boven een favela. Ja, in Rio. We waanden ons Batman en Robin. Daar zijn we neergestort. Yoeris Tempeloeris, zo heet mijn vriend en vijand, had vlak te voren, een ringoefening gedaan op de Spelen. Had zich gekwalificeerd voor de volgende ronde individueel en was door het dolle heen. We besloten dat te vieren, trokken na afloop een strak pak aan en zijn de bloemetjes stevig buiten gaan zetten. En ja, toen vlogen we ineens de kroeg uit. Vlak bij die favela. In de kraag gevat door de lokale politie zonder uniform en in de boeien geslagen.

Ik begrijp ineens de ijzeren ringen rond de voeten van Tempeloeris. Weer een vraag opgelost, tot grote geruststelling van Raakhout. Zelf had ik een ijzerzaagje bij me. Een kleintje, zo'n Zwitsers. Zo gepiept. En ik wilde net beginnen aan die van Yoeris, totdat die rare pad op mijn pad kwam. Raakhout heet ie. En hij doet niets hoor.

Waar ben ik? Yoeris is ontwaakt. Als het goed is gaat ie nu ijlen, aldus Raakhout. En ja hoor. Hij spreekt rare zinnen uit. Engelse zinnen. Warrig. Droevig. Maar ook mooi. Zangerig. IJlerig.

One day I'll fly away
Leave your love to yesterday
What more can your love do for me?
When will love be through with me?

Och, daar begint ie weer. Zwammes houdt zijn oren dicht. Al dat zelfmedelijden. Het gaat over zijn ringen. Zwammes wordt er helemaal simpel van. Straks gaat ie ook heel hard schreeuwen. Let maar op.

Maurice, Maurice, ... zielige Ties.

Griss mich nich, waar gaat dit over?
Dat wil je niet weten. Denkt Zwammes.

Voordat Raakhout en ik het goed en wel beseffen stijgt Yoeris plots op. Zijn magere beentjes bungelen achter hem aan. Verzwaard met ringen en ketting. Als een geringde vogel. Met in zijn kielzog Zwammes. Die hij net op tijd aan zijn kleine worstarmpjes vastpakt. Doeg. We gaan op zoek naar Eepke Aap de fladderaar.

Raakhout en ik kijken elkaar aan. Was het dat nou? Brizl djeu, wat een idioot schouwspel. Niets om je over druk te maken. Toch?


Absurd / Gein & Ongein / 26-08-2016

Een vreemde situatie in mijn bos, griss mich nich, ongehoord. Bij iedere boom zie ik een dichter staan. Ja, dichtbij iedere boom. Ze luisteren naar wat de boom te vertellen heeft. Er zitten ook schrijvers tussen. Een groot verschil. Dichter of schrijver zijn. Waarbij gezegd dat een schrijver dichter bij de dichter staat dan een dichter bij de schrijver. Hoe dat zo komt? Simpel. Dichten vraagt meer kunst. Is minder toegankelijk. Een dichter houdt afstand. Een schrijver niet. Een schrijver heeft nood aan voeding. En een dichter voedt. Zo simpel is. Ik schrik er zelf van. Hoe ik aan een zo eenvoudige verklaring kom. Wil nog niet zeggen dat ik er geen last van heb. Van al die dichters en schrijvers in mijn bos.

Ze zijn erg opdringerig. Meters papier dragen ze bij zich. Voor noodgevallen. Ze poepen er nogal op los. Heel vervelend al die opgeschreven diarree, die ze achter iedere boom zich laten ontvallen. Bah. Het stinkt ook nog eens. Als het nu nog eens mooie stukken waren, dan kon ik er nog vrede mee hebben. Maar, nee. Het meeste is toch wel bagger. Het ergste vind ik nog al dat gepiep. Ja, ze dragen allemaal zo'n vreemd kastje bij zich waar ze zorgvuldig op hameren, met hun fletse magere schrijfvingertjes. Na verloop van tijd hoor je dan een piepje. Ik heb het eens gevraagd aan een van de dichters / schrijvers. Wat maakt nu dat piepje?

Oh, dat is een verzonden stuk. Zoveel? Zoveel. Het komt allemaal in de wachtrij bij onze uitgevers. We proberen ze gek te maken. Die uitgevers. Het zijn zulke koekenbakkers. En ze worden schathemeltjerijk van onze productie. Eigenlijk zouden we er eens een tijdje mee moeten stoppen. Zodat ze bankroet zien. Geldwolven. Maar de schrijfdrang is te groot. Verslaafd zijn we aan net schrijven en dichten. Stuk voor stuk. Niemand uitgezonderd. Gelukkig hebben we dit bos gevonden. Vol met bomen. Historische bomen. Die willen hun verhaal wel kwijt. Mooi bos waar jij inwoont vriend.

Mijn mond valt open van verbazing. Brizl djeu. Die van Raakhout ook. Hoe durven ze? Onze verhalen optekenen? Wij hebben het immers de bomen ingefluisterd.


Columns van Harrie zijn geschreven aan tafel bij Mien. Harrie is een auteur en tafelvriend van Mien. Van november 2010 tot maart 2016 publiceerde Harrie ook columns op de website van ColumnX.
Harrie’s columns zijn gebaseerd op oude personages uit TV-series Catweazle en Doctor Who. De Britse acteurs Tom Baker en Geoffrey Bayldon vormen zijn inspiratiebron. Daarnaast maakt Harrie ook graag filosofische en sportieve uitstapjes.

All you can read

‘Na een jaar of drie aan voorbereiding is Blendle vanaf vandaag voor iedereen beschikbaar. Het idee achter de website is simpel: je betaalt een klein bedrag voor een artikel uit een krant of tijdschrift, zodat je alleen betaalt voor wat je leest. Is Blendle de redder van de journalistiek of zijn er kapers op de kust?’ (Bron: NOS Nieuws 28-04-2014)

U bent bij deze gewaarschuwd lezer. Vanaf het moment dat u deze column leest, begint mijn kassa te rinkelen. Ik heb mijn column niet voor niks even door de Blendl-blenderwebsite gegooid. Mijn verdienmodel is in gang gezet. Wie weet wordt mijn column wel wereldnieuws. Samen met al die andere artikelen, columns, nieuwsberichten die door de blender gaan. Er hoeft geen smaakje aan te zitten en ook geen kleur. Het nieuws wordt mooi gepureerd tot eenheidsworst.

Voor mij als schrijver is zo’n verdienmodelletje natuurlijk een grote goudmijn. Als ik maar snel en veel en doelgroepgericht schrijf dan loop ik mooi binnen. De uitgevers zijn gebrand op content op maat. Maar o wee, de lezers zonder centjes. Degenen met een smalle beurs. Die lezen niets van mijn pennenvreugd en zullen helaas op hun kin moeten kloppen. Of stiekem ergens illegaal op iemands iPad of iPhone meegluren. Het zal welig tieren. De obscure achterafzaaltjes. Waar vroeger stiekem gepiept werd naar blote lijven, wordt straks druk het laatste nieuws gelezen. Illegaal. Zonder betaling. Niemand mag het zien. Niemand mag het weten. Het nieuws wordt duur betaald.

We lusten er wel pap van. Van het nieuws. Laat de pulppap maar tot ons komen. Het is ook nog eens milieuvriendelijk en duurzaam zo’n Blendl-blenderwebsite. Het nieuws blijft, na eenmalige aankoop per artikel, voor eeuwig duurzaam op onze harde schijf geplakt. Hoewel, de kans is groter dat het ergens in de lucht blijft zweven. Harde schijven raken immers heel snel vol. Maar geen nood. Ook daarvoor bestaat een oplossing. Met de mond wijd open doen we gewoon aan lucht- en informatiehappen in de Cloud.

Betaalden we al jaren voor het voortbewegen en transporteren van informatiebits en -bytes. Nu gaan we ook nog eens betalen voor de inhoud van de bits en bytes. Zwaar verteerbaar denk ik dan. Milieuvriendelijk is het wel. Drukinkt is niet langer nodig. Die kunnen we dan vast weer ergens anders voor gebruiken. Drukinkt, de oude smeerolie van onze informatie gaan we transformeren naar gratis smeerolie voor het openbaar vervoer. Prima opgelost. Toch?

Het adagio van de Blendl-blenderwebsite is makkelijk te omschrijven. Door al het nieuws van (freelance) journalisten, kranten, tijdschriften, nieuwsbladen en noem maar op, in een grote blender te gooien kan iedereen in de toekomst lezen wat ie wil en kan. All you can read. De informatievraatzucht zal exponentieel toenemen. Het nieuws zal langs de X- en Y-assen, qua volume en tijd, compleet worden leeggevreten.

Bagger of geen bagger. Het doet er niet meer toe. Voor kwaliteit wordt niet meer betaald. Je kunt alleen nog kwantitatief consumeren in letters, woorden en zinnen. Een column zal niet langer hoeven voldoen aan pakweg 400 woorden. De broodschrijver maakt er met gemak 450 van. Een snelschrijver schrijft er maar liefst drie tegelijk. In nog geen tien minuten. Kassa. Schrijven maakt hongerig. Lezen kost geld.

De nieuwe ontwikkelingen brengen helaas ook wat problemen met zich mee. Overheidsbemoeienis kan niet uitblijven. De consument moet uit gezondheidsoverweging tegen zichzelf in bescherming worden genomen. Dat kan met letter- of woordmaagbanden. Hij zou zowaar kunnen stikken of imploderen van alle informatie. Een ander probleem dat zich voordoet is de opkomst van de schrijfwolf. Hij is al gespot bij diverse taalgrenzen. Als megavertaler gooit ie alle artikelen door de spellingscontrole en langs Google translate en wordt binnen no time multimiljonair. Mits hij het goed aanpakt natuurlijk.

Wolven vertoeven namelijk altijd in grote roedels. En iedere wolf is hongerig. Maar er zal genoeg informatie aan te bieden en verorberen zijn. Voor ieder wat wils. Economische principes en marktmechanismen zullen ook bij deze nieuwe techniek het werk doen. Vraag en aanbod zullen als motten rondom het licht achter elkaar aan draaien. Straks wordt het drie artikelen lezen, twee betalen. En natuurlijk zorgt een ingenieus spaarsysteem voor columnzegels. Spaar nu mee voor de gouden maandcolumn! Als u een boekje (helaas is er nog geen ander woord gevonden voor dit prehistorisch ding) vol heeft, krijgt u een uur gratis leestijd op onze mega Columnblender.

Wie het NOS Nieuws aandachtig screent en tussen de regels doorleest, heeft meteen in de gaten wat de boodschap en het beoogde doel van de kersverse Blendl-blenderwebsite is. Alexander Klöpping klopt samen met Marten Blankensteijn, beiden staan aan de basis van deze website, in een mum van tijd het geld bij u uit de portemonnee. U, mijn lieve lezer behoort immers tot een generatie die gewend is niets te betalen voor journalistiek. U mag nu dus gaan betalen, aldus Klöpping. Kwestie van cultuurverandering.

Literaire cappuccino

Maarten heeft geen enkel benul wat er binnen nu en pakweg zeshonderd woorden over hem heen wordt uitgestort. Het is ook maar beter zo. Hij zou zich onmiddellijk terugtrekken uit de penibele situatie waarin hij nu verkeert.

Wachtend op de cappuccino die hij heeft besteld staart hij somber uit over het drukbevolkte plein. De vrolijkheid en de levenslust die daarvan afstraalt bereikt Maarten niet. Het contract dat hij een uur geleden met zijn laatste restje bravoure heeft getekend hangt als een zwaard van Damocles boven zijn hoofd.

Zijn vrouw heeft hem nog zo gewaarschuwd. ‘Als jij dit contract ondertekent dan zijn de rapen gaar. Dan kun je nooit meer vrijuit schrijven en blijf je voor altijd gebonden aan die dekselse thematiek van die idiote uitgever van je.’ En warempel, ze heeft gelijk. De woordwaterval van zijn vrouw weegt echter niet op tegen het relaas van zijn uitgever, die zojuist het café verlaten heeft.

Met de stem van zijn vrouw in het achterhoofd heeft Maarten nog geprobeerd het thema te beïnvloeden, maar de uitgever sneed hem deskundig de pas af. Reisverhalen zijn nou eenmaal de core business van de uitgeverij. Hij moet maar zien met zijn vrouw in het reine te komen dat hij weer een poos van huis is. Het voorgestelde honorarium kan daar wellicht bij helpen. Eerst nog maar een cappuccino voor hij naar huis gaat.

Wat gaat hij Eva nu vertellen? Die zal ongetwijfeld verbaast reageren. Moet ze weer alleen op de katten passen en wekenlang in onzekerheid leven? Ongerust zijn of hij zijn pilletjes wel op tijd inneemt? Ach, waar maakt hij zich eigenlijk druk over. Hij gaat gewoon met de brommer naar Italië en dan komt alles goed. Zijn cappuccino smaakt voortreffelijk en goed gemutst stapt Maarten richting huis, een zonnig huis achter de heuvel.

Eva heeft zich een café latte gemaakt en zit in de prachtig aangelegde achtertuin te piekeren over Maarten’s schrijfkunst. Hij denkt dat zij niets in de gaten heeft, maar ze weet al weken dat hij geen letter op papier krijgt. Stel dat hij straks met een nieuw contract op de proppen komt en dat hij weer op reis wordt gestuurd. Zij krijgt het bij voorbaat al benauwd. De stress die dat gaat geven. Misschien moet ze alvast een herhalingsrecept voor Maarten’s medicijnen gaan halen.

Fluitend loopt Maarten de achtertuin in. Op zijn rug een bosje bloemen en een doosje Italiaanse bonbons. Dit moet lukken. Eva kijkt hem met een scheve blik aan. Maarten moet onmiddellijk denken aan de fameuze Torre Pendente. Zo hevig heeft hij zijn vrouw nog nooit zien loensen. De hel breekt los vanaf het moment dat Maarten de uitkomst van zijn gesprek met de uitgever doorbrieft aan Eva. Dante zou er jaloers van worden. Maarten neemt een dapper besluit.

Hij beent naar de keuken en komt enige tijd later met een verse cappuccino en café latte terug in de tuin. Met een goede Italiaanse koffie praat het vast makkelijker. De razernij van Eva gecombineerd met Dante en de Torre Pendente in Pisa tillen hem in creatieve zin op. Naar de hel met de zwartkijkerij en sombere gevoelens. Aan de slag, met of zonder Eva, die keus gaat hij haar nu voorleggen. Ze zal waarschijnlijk wel zwichten voor het honorarium wat in het verschiet ligt. Dat hij binnenkort op zijn brommer naar Italië afreist is zeker.

Maar helaas, Eva’s mond praat niet meer. Ze heeft uit razernij haar mond gesnoerd met Italiaanse melkchocolade. Hier stopt iedere vorm van communicatie. De bloemen heeft ze van kwaadheid op de salontafel tot paapse pulp geslagen. Een ‘Bedankt voor die bloeeemen …’ is er voor de schijnheilige Maarten niet meer bij. Die besluit nu toch maar de stoute schoenen aan te trekken. Italiaanse uiteraard, van Gucci.

Het is Maarten duidelijk dat ze voorlopig zijn uitgepraat en dat hij op haar medewerking niet hoeft te rekenen. Hij zal meteen zijn uitgever bellen om een reisschema af te spreken. Best mogelijk dat Eva nu al op het idee van een echtscheiding zit te kauwen. Die aanvraag trekt ze wel in wanneer zijn bestseller: “Hoe Dante verdween uit Pisa”, uitkomt.

Co-column geschreven door Mien en Ferrara