WVNTTK

'Of er een raam open mag?' De vergaderruimte, aanvankelijk met zorg gekozen door de directiesecretaresse, is dubbel geboekt. Nu zitten ze veel te krap, met de lip op elkaar, aan de zuidkant in de bloedhete zon, aan een veel te kleine tafel. De laatste vergadering voor de vakantie.

Braaf worden alle agendapunten in no time afgewerkt. Tot grote ergernis van de directeur. Die heeft nog ambitie en hoop. Veel hoop. Dat alles goed komt. Nog voor de vakantie. Maar datgene dat nog goed moet komen staat helaas niet op de agenda. Alle hoop heeft hij gevestigd op het een na laatste agendapunt. Zou het op tafel komen?

Zijn gedachten zakken af. De hitte in de kleine ruimte wordt hem te machtig. Heel even laat hij de controle los en laat zich meevoeren in een korte droom. Hij bevindt zich in een luxe vergadersuite met airco en fluwelen stoelen. De deur van de vergaderruimte gaat open. Maar niet nadat hij de vergadering gesloten heeft. Uit de zware notenkast worden champagneglazen tevoorschijn getoverd en een beste fles.

'Laat de dames maar binnenkomen!' Prachtige dames in zwarte, witte en rode lingerie. Voor ieder wat wils. Ze springen elegant op tafel, geholpen door de onderdirecteur, zijn meesterknecht. De zinnigste dame loopt zwoel naar hem toe. Ze knikt langzaam door haar knieën, al draaiend en wippend met haar stevig kontje. Stoïcijns en geheel in stijl volgt hij haar bewegingen en ontvangt een vette knipoog. De tijd verdwijnt.

'Heeft u nog iets directeur?'
De directiesecretaresse stoot hem onder tafel aan, met een zacht knietje.
'Eh, ja, ja, ...'
Hij weet bij God niet wat er al besproken is. Hij heeft het gevoel dat hij een paar uur van aarde is geweest.
'We hebben het over een ding nog niet gehad.'
Alle ogen zijn nu op hem gericht. Het afwijkende gedrag van de directeur zet iedereen op scherp.
'Affaires!'
De directiesecretaresse valt bijna van haar stoel. Dit mag niet ter tafel komen.

'Naar ik vernomen heb zijn er heel wat affaires gaande. Aangezien wij een open bedrijfscultuur hebben zou ik u allen willen verzoeken openheid van zaken te geven. Maar bespaar me de details. Graag lean en mean, zonder bijzaken, benoemen wie, wat, waar en waarom. En om geheel in stijl te blijven, graag SMART. Specifiek, meetbaar, actueel, reëel en met tijdsaanduiding. We beginnen bij Max.'

'Anita, seks, kopieerruimte, uit verveling, oraal, iedere dag, na de lunch.'
'Liesbeth!'
'Peter, kerkbezoek, in het toilet, voor de fun, voor het zingen de kerk uit, een keer in de week, meestal op woensdag, gisteren nog, tien uur in de ochtend.'
'Chantal!'
'Anouk, spelen, speeltuin naast de zaak, spanning opzoeken, bloot op de glijbaan, dagelijks, zodra het pikdonker is.'
'Jan-Willem!'
'Eh ... eh ... eh ... moet het echt op tafel ... meester ... eh ... directeur?'
'Ja, Jan-Willem, alles voor de goede zaak!'

De directiesecretaresse Jannie valt flauw en van haar stoel. Het is weer zover. De onderdirecteur schenkt een glaasje water voor haar in. Vers uit de kraan. De directeur kondigt pauze aan.

'We zullen even kort pauzeren dames en heren. Het is een delicate zaak, al die affaires. Het doet me alvast genoegen om te horen dat veel ruimtes in en om het gebouw efficiënt en regelmatig gebruikt worden. Dat maakt alle kosten zinvol. Over een kwartiertje weer aan tafel.'

Tot de rondvraag is het nooit meer gekomen. Na alle openbaringen van het volledig personeel liep de laatste vergadering uit op interne oorlog. De zaak ging failliet. Door een uitgebreid netwerk en het resultaat van jarenlange uitstekende klantenbinding en niet te vergeten een uitermate soepel lopende afvloei-regeling vond iedereen een nieuwe baan.

Tafelcolumn

Een plastic zakje ligt voor me op tafel. Uitgeblust. Het brood heeft hem verlaten. Totaal geen functie meer. Had het bij mijn oma op tafel gelegen, was het vast en zeker beland in een lade. De plastic-zakjes-lade. Voor hergebruik. Bij mij niet. Het zakje mag de hele middag nog naar buiten staren, daarna verdwijnt het in de vuilnisbak. De vuilnisbak voor plastic. Hij mag blij zijn. Vroeger was ie beland in de allegaar vuilnisbak. Misschien wel vlak langs een leeg blikje ansjovis. Dat is pas echt stinken. Zeker bij 32 graden Celsius.

Een kleine loep ligt er vlak naast. Hij is echt klein. Zo klein dat het eigenlijk een glazen bol is. Alles vertekent in de loep. Wie wil dat nu? Ik probeer met de loep een heel klein stukje van de krant te lezen, maar geef al snel op. De krantenletters die rond en bol vervormen maken me misselijk. Ik doe nog een laatste poging op de sleutelhanger en de aangehechte keukensleutel. ‘Roberto, Bob, Robert, Robby’, mijn naam staat er niet op. De sleutel luistert naar de naam ‘DOM’ en twee letters waarvan ik de eerste niet kan plaatsen, zo stilistisch is deze vervormd. Ik houd het op een ‘r’ zonder hoekje. De letter die daarna komt mist dat hoekje namelijk ook. Het is een ‘n’. Toch wel handig zo’n kleine loep. ‘DOM rn.’

Twee toegangskaartjes, ‘DIENSTAG ALPINES CAMPEN’, zijn nog stille getuigen van een heerlijke vakantie. ‘Gültig: Sommer 2016’. Als ik het hardop aan mezelf voorlees (doe ik wel vaker, zeker als ik columns schrijf), klinkt het net alsof de kaartjes een schuld inlossen. ‘Gültig!’ ‘Es gelten die Tarif-, Beförderungs- und allgemeinen Geschäftsbedingungen.’ Heel even overweeg ik om ze eens op internet op te zoeken, al die ‘Bedingungen’. Heel even. Silvretta Montafon. Zucht, zat ik nog maar eventjes in de cabinelift. Bergop. Maar helaas, de vakantie is voorbij.

Het baardmannetje dat op de huisagenda 2016 prijkt, kijkt me doordringend aan. ‘Wordt het niet tijd om weer eens wat zinnigs te gaan doen?’ Lijkt hij mij te willen zeggen. Ik luister niet. Ik negeer hem. Heb de agenda gisteravond al ingekeken. Niets spannends te doen vandaag.

Zwart overheerst op tafel. Brillenkoker, hoesje autosleutel, mobiele telefoon (dichtgeklapt, nee niet omdat ie geen gespreksstof heeft, maar omdat ie uit staat), rekenmachine en kleine fotocamera in hoes, ze zijn allemaal zwart. Wordt het niet eens tijd voor wat meer kleur in mijn leven? Denk ik willekeurig. De tafel is bruin.

Midden op tafel staat nog een klein waxinelichtje in een glazen potje. Tegen het zwart geblakerde lontje rust een kleine knikker, een kattenoog, gevonden in de tuin. Ik zou natuurlijk kunnen knikkeren. Maar met slechts een knikker is dat wel een beetje zielig. Toch?

Op de hoek van de tafel liggen wat weekblaadjes opgestapeld. Klaar om weg te gooien. De week is allang voorbij. Het nieuws oud en gepasseerd. Ook liggen er wat enveloppen. Lege. De inhoud is al verwerkt en opgeborgen. Ze zijn gebruikt om aantekeningen op te maken. Telefoonnummers en zo. Ook nog een blauw briefje met losse woorden, die ik aanvankelijk niet kan plaatsen.

Prinses. Sloffen. Vleugels. Story cubes. Kamishibai. Verteltheater. Zoekboeken, Prentenboeken. Ik moet diep nadenken voordat het kwartje weer valt. O ja, ik weet het weer. Aantekeningen van de evaluatie ‘Interactief lezen’. Onder de weekbladen ligt mijn oorkonde. Bewijs van deelname. Raar woord, oorkonde. Iets dat kond doet aan een oor, maar dan uitgeschreven op papier. Geplastificeerd. Stel je voor dat iemand er thee of koffie op knoeit?

Een mooi zootje ongeregeld dat op mijn tafel ligt. Zal ik ze eens met elkaar in contact brengen? Wat zouden ze elkaar te vertellen hebben, vraag ik me dan stiekem af. De loep en het plastic zakje. De keukensleutel en autosleutel. De agenda en de telefoon. De twee toegangskaartjes en de weekbladen. De brillenkoker en het waxinelichtje. De oorkonde en de fotocamera. De rekenmachine begrijpt er in ieder geval niets van, net als de krant. Vreemd want de koppeltjes bevatten toch allemaal gemene delers. Denk daar maar eens over na? Wat ze in het gemeen delen? Doorzichtigheid, openheid (geslotenheid mag ook), afspraken, pretpapier, beter zicht, momentopname. Om maar iets te noemen. Een beginnetje.