Hoger die handjes de lucht in

Eurovisie Songfestival, tweede halve finale en dan die handjes (of hendjes) hoger de lucht in. Met vlag en al. En Vicky Leandros erachter aan. Met Boy George als goede tweede. Schoppen mag ook. En dan die voetjes de lucht in. Hoger en hoger ... totdat ze allemaal opstijgen. Met zwevende artiesten en zingende viool de finale in. Op karakter in een mooi pakje, liefst doorschijnend; hoewel die vleeskleurige leggings toch alles strak laten uitzien, zelfs modderbenen en dito kont, en met bovenal heel veel stemmen. Tien keer minimaal stemmen op je favoriet. Dat maakt 9,99 euro betalen voor je favoriet, hopend dat die pakweg 30 keer 12 punten krijgt van de vakjury en nog meer van het publiek, Israël dus.

En nu gaat Madonna ook nog eens tijdens de halftime pauze bij de finale WK voetbal zingen. In plat Amerikaans. 68 Jaar en zo sexy als een bezemsteel. Dat wordt wat. Shakira, Shakira ... roepen de Muppets dan verbijsterd. En een Kapotband uit Japan mag dan afsluiten. Of hebben we toch liever Celine Dion? Je weet wel die van de mosterd ... na de maaltijd. Hogerhand zal Maf Donald het met Infantielo wel bekokstoven. En let op mijn woorden. De Swedish Chef gaat scoren. Lang leve Immerbramofniets en Lionel Andrés Messi Cuccittini. Nee, niet die van de koekjes ... maar van Argentina Turner. 

Joost mag het weten

Vanavond is de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival. Alles kleurt blauw en geel in Malmö. Transparante glitterjurkjes en ontblote bovenlijven zal de dresscode zijn tijdens de finales. Drama, passie, furie en uitzinnige glimlachen de boventoon voeren op het podium. Vuur en rook, snelle beelden de ogen bestoken. De hoogste en de laagste noten gekraakt. Kortom spektakel. Driedimensionaal het publiek gefopt met wat mogelijk is. En het licht, vele deelnemers en bezoekers zullen het licht zien. Fel en kleurrijk. De namen ongekend en betoverend. Ik laat ze even de revue passeren.
De eerste halve finalisten.
Alyona Alyona, Luna, Silia Kapsis, Baby Lasagna, Raiven, Windows95Man, Silvester Belt, Fahree, Tali Golergant, Jerry Heil, Elecrtic Fields, Bambie Thug, Natalia Barbu, Iolanda Costa, Hera Björk, Teya Dora, Ïlkin Dövlətov.
De tweede halve finalisten.
Mustii, 5miinust, Eden Golan, Sarah Bonnici, Nemo Mettler, Megara, Gåte, Kaleen, Besa Kokëdhima, Noetsa Boezaladze, Ladsvina, Marina Satti, Puuluup, Aiko, Saba, Dons, Joost Klein.
En finally de grote sponsors.
Angelina Mango, Nebulossa, Olly Alexander, Isaak Guderian, Slimane Nebchi, Marcus & Martinus.
Een gemêleerd gezelschap, met of zonder hoed of muts. Raad u waar ze vandaan komen? Ik ken alleen onze eigen Joost en Olly, kleinzoon van Peter. Grenzeloos het feest van muziek en vrijheid. Niemand in het pak gedaan. Geen rode stropdassen om de nek. Let's gender and be aware. We know how to throw a party in Europe without borders. Soldaten op het dak zullen waakzaam zijn, de lucht vrij van drones en ander vliegverkeer. Alle tassen in de lockers. Vlaggen met je eigen vlag, een regenboog vol kleur. De green room vol spanning.
Fait vos votes. Douze points pour ...? Wie zal winnen? Joost mag en zal het weten.

Staartorgie

This is the moment. Lie Touw betreedt het podium. Het is zijn eerste keer. Het duurt heel even voordat Lie beseft hoe groot het podium eigenlijk is. Hij loopt van links naar rechts en van voor naar achteren. In zijn veel te strakke broek en grote waaierrok. Als ie het doet, dan doet ie het goed. Dus besluit Lie vanochtend in complete outfit ten tonele te verschijnen.

De spelregisseur die driftig ijsbeert voor het podium begint een beetje nerveus te worden. Het ijsberen, daar is ie inmiddels mee vertrouwd, maar artiesten die het podium te lang besnuffelen, daaraan heeft ie een bloedje hekel, een broertje dood. Hij ontploft bijna. Van binnen, maar laat dat niet zien.

De artiestenbegeleidster, tevens mentholcoach, knauwt op haar kauwgum en overziet de situatie. Het is nog vroeg, nadat het gisteren laat was. Ze wankelt een beetje op haar sleehakken die zojuist nog door dertig centimeter hoge sneeuw hebben geploegd. Het is koud en nat in Kiev. Ze trekt haar strakke plissérokje van achteren wat recht. Als perfectionista wil ze toch dat alles uiteindelijk op de juiste plek blijft zitten.

Dan komen drie alinea's plots samen. De introductie smelt samen en resulteert in een even bijzonder vervolg als hierboven. Van achter naar voren, gelijktijdig kan ik het niet optekenen, gebeurt hetvolgende:

Akileida (zo heet de artiestenbegeleidster) scheurt door haar rok omdat haar dronken benen niet langer standhouden, waardoor haar O-stand-benen uitmonden in een onbedoelde spagaat. De sleehakken aan het uiteinde van haar stelten klappen vervolgens om met een harde knal. Ze zijn van lood. En dat alles voordat Akileida ook maar een letter spreekt. Ze doet het alsnog liggend op haar rug, mompelt iets over opletten. Maar niemand die haar hoort.

IJsbeer Lars Ursus Joogi von Maritiem (waarom hebben regisseurs toch altijd van die ingewikkelde namen?) stopt heel even met ijsberen en ontdooit. Hij stijgt boven zichzelf uit en legt enkele seconden zijn ijskonijngedrag af. Licht cynisch vraagt ie aan Lie of deze intussen gevonden heeft wat hij zoekt, de microfoon.

Lie knikt wat verlegen met zijn hoofd. Hij staat nu voor de microfoon. De Euro-tune wordt ingezet. Ta, ta, tatata, ta tááá tááááá ... Een spotlight werpt spottend zijn licht op het verschijnsel dat achter de micro staat. Een kleine metamorfose vindt plaats. De voorheen schuchtere podiumkruiper herrijst tot statige man. Zelfs de spot is onder de indruk en laat zijn licht over het olieglimmend torso van de man glijden.

Oogverblindend reflecteert het licht vanaf zijn torso de zaal in. Lie werpt zijn grote blauwe brede rok af en springt op uit spreidstand. Als een ballerina torpedeert hij zichzelf strak rechtomhoog de lucht in. Met samengeknepen billen uiteraard. De hammies komen zo het beste uit. Zodra hij stevig landt op aarde reikt hij met zijn hand over zijn schouder en grijpt zijn lange zwarte staart. Houd deze twintig centimeter boven zijn hoofd en zwaait er grote rondjes mee, in slowmotion, met groot gebaar. Ondertussen kijkt Lie, ietwat doorgezakt met benen terug in spreidstand, zwoel de lege zaal in.

Ja, iedereen heeft hét en hém gezien. Akileida klapt met haar handen flauw applaus. Het klinkt hol in de grote zaal. Lars knikt kort. Het is goed zo. Tot morgen dan maar.

De volgende dag is de eerste halve finale. Lie gaat helaas niet door naar de grote finale. Kreeg zijn lange vlecht niet op tijd op- en omgewonden. Volgend jaar weer beter. Back to Montenegro. Alle drie bovengenoemde spelers hebben behoefte aan wat lucht. Aan zuurstof. Oxygene. O'G3NE oxygene.