Klinkers in de zon

De schrijver legde heel eventjes zijn pen neer. Omhoog langs het plafond klom een laatste zomermug. Een flauw beest met dunne vleugels en amper in staat om nog te steken. De herfst had hij overleefd, als een kleine Napoleon. De winter zal een ander verhaal worden, zo ook dacht de schrijver.

Hij had veel liever een carrière als stratenmaker geambieerd. Het had hem echter ontbroken, aan daadkracht en aan een sterke rug. Een watje was hij in de loop der jaren geworden. Donzig steriel met ook nog eens een slechte smaak. Altijd maar kiezen voor onderwerpen die er niet toe doen. Waar niemand op zit te wachten. Zijn lezers vielen er haast bij in slaap.

Dromen stond de schrijver zichzelf gelukkig toe. Hij droomde van klinkers en van walen, van kinderkopjes en geel zand. Het bleef maar kriebelen. De jeuk werd langzaam ondraagbaar. En dat terwijl de zomermug al lang voor pampus lag. Nooit goed, als een mug erbij gaat liggen. Op zijn rug, als een dood vogeltje. Het ene been gestrekt. Languit onderuit.

Het roept een stil verlangen op. Naar weer een nieuwe zomer. Als we de seizoenen toch eens voort konden duwen. Of nog liever, bevriezen. De herfst, winter en lente voor altijd in het vriesvak. De zomer in de koelkast. Want het mag ook niet te warm worden.

Gelijkmatige temperaturen, ideaal voor het schrijven van een boek. Losjes vanuit de palm. Niet krampachtig. Met vloeiende onderwerpen. Die iedereen kan verstaan. Wat zou het lezen dan begripvol worden. Maar ook ontzettend saai. Veel liever leg ik harde klinkers. Klinkers in de zon.

Rookverhaal 09: Over afscheid en verwondering …

Ben ik blij dat ik niet de enige ben die afscheid neemt van iets. Is het in mijn geval slechts het afscheid van ongezonde gewoontes, de natuur heeft meer te verdragen. Miljoenen blaadjes vallen van de bomen. Het bladverlies moet toch aan het hart gaan van al die bomen. Juist in het jaargetijde dat bol staat van regen, wind en kou zal zo’n boompje toch zijn beschutting hard missen. Raar geregeld in die natuur. Ik zou zo’n boompje toch wel een winterkleed geven. Gelukkig verliezen wij geen bladeren, hooguit een beetje het gemoed. Bij de wisseling van de seizoenen hoort ook wisseling van stemming en wisseling van muziek. Herfstige klassiek bijvoorbeeld. Hoe lekker zou het nu niet zijn om bij mijn nieuwe aanwinsten een lekker sigaretje te roken. Lekker langzaam inhaleren op de pianoklanken van Satie. Of zwaar stomen op het Abschied … van Mahler.

Das Lied von der Erde. Als de natuur tot rust komt wordt mijn gemoed juist stemmig. Dat spoort de creativiteit dan weer aan. Net als stoppen met roken. Waarschijnlijk ontstaan er luchtgaten in de hersenen waarin het idee zich nestelt. Het idee krijgt lucht. Het is dan slechts een kwestie van vormgeven en uiten. In plaats van rook adem je creativiteit uit. Ook de verwondering krijgt weer een kans als het roken achterwege blijft. De waas die voor je ogen hangt verdwijnt als sneeuw voor de zon. Je ziet weer van alles, je ruikt weer van alles. Prikkeling van de zintuigen is een goede voedingsbodem voor verwondering. Stoppen met roken, wisseling der seizoenen … ach, … is alles niet een kwestie van tijd!

Rookmien

"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.