Het mag weer. Kermis in coronatijd. En dan denk ik aan Tilburg. Want daar brandt nog licht. Heel lang geleden.
Roze Maandag op de Katterug. Diep in de nacht toen nachten nog diep doorgingen. Voor de Popcorn, famous gaybar in town. We flitsen samen het steegje in naast de Popcorn. Ik en mijn vriendin. Omdat we weten, daar is het feest en achterom komen we vlugger binnen. Daarmee vermijden we onnodig gedrang voor de deur. Dat hebben we geweten. Onze ogen kijken we uit. Leren broeken op half zeven, de porno stroomt uit en door de muur. Zwoelie troelies en ongure blikken. We lopen snel door. Het steegje blijkt veel te nauw. Totdat we landen, midden op de dansvloer. Dolblij.
Posts tonen met het label porno. Alle posts tonen
Posts tonen met het label porno. Alle posts tonen
19-07-2020
30-04-2017
120 Woorden April 2017
120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.
1 April (01-04-2017) (Themawoord: Veter)
Nog een uur en elf minuten op het moment als ik DIT schrijf. Ik moet en ik zal nog een 1 aprilmop verzinnen. Maar ik kom niet verder dan ‘je schoenveter zit los’. Mijn eerste 1aprilmop. Plintenladder dan? Benzinewater? Nee, allemaal gekende grappen. Het laat me niet meer los.
De beste moppen komen rond middernacht. Ik heb geduld. Het valt me zo binnen. Wedden? Maar voor wie is de mop dan? Ik ben op dit moment alleen. Degene die ik morgen het eerst ontmoet is de sjaak. Misschien de postbode wel. Of de buurman. Morgen ga ik helemaal los. Wat zeg ik over acht minuten. Toch maar, ‘hė je veter zit los’. Misschien zijn ze hem wel vergeten. Wie weet?
2 April (02-04-2017)
Ik heb gisteren alleen maar gehuild lieve mensen. Waarom? Dat leest u in de titel. Gisteren was het namelijk 1 april. En ik zeg het maar gelijk. Ik ben erin getrapt. In maar liefst twaalf 1aprilmoppen. Niemand, maar dan ook niemand had mij verteld dat het 1 april was. Echt balen.
Maar waarom moest ik dan huilen? Van het lachen natuurlijk. Het waren geen van allen flauwe moppen. Integendeel. Grappig, scherp, goed verhuld, geloofwaardig, geniaal. De tranen rolden me telkens over de wangen. Daar schrokken de grappenmakers wel een beetje van. Zo’n heftige reactie waren ze niet gewend. En zeker niet van mij. De koele kikker en zelf de grootste grappenmaker op feestjes en partijen. Had ik ze even tuk!
Creactor (03-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Heel oer is de creactor. Hij stamt nog af van de jeukbeestjes uit het pleistoceen. Heeft jaren klem gezeten tussen alle aardlagen, maar is nu eindelijk bevrijd uit zijn geschiedenisslaap.
Wie heeft hem wakker gemaakt? De langetandvormige keliscopter natuurlijk. Deze aardverwoestende machine heeft sinds zijn intrede, de aarde al behoorlijk opgeschud.
Zo heeft ie uit de aardlaag van het krijstoceen, de plantatus gigantus losgeweekt. Dit groenkakige slaapmonster heeft jarenlang planeet aarde geterroriseerd. Sinds zijn ontdekking weten we ineens waar al onze planten vandaan komen. En ik kan u alvast verklappen. Niet van Appie Happie.
Terug naar de creactor. De biologen vinden het maar niets. Dit verschrikkelijke jeukbeest kan de ondergang betekenen van planeet aarde. Niets zo erg dan jeuk, toch?
Boekenweekgeschenktreinescapades (03-04-2017)
Zat u gisteren ook in of tussen de trein? Tussen heel veel mensen? Met het boekenweekgeschenk krampachtig op schoot? Amper tijd en ruimte om te lezen? Omdat of het perron, of de trein, of de tijd in de gaten gehouden moest worden? Omdat de conductrice niet door het gangpad kon en dat heel vriendelijk met veel aandacht voor haar klandizie liet merken. ‘U gaat ook allemaal op hetzelfde tijdstip met de trein. Hebben jullie dat met elkaar afgesproken?’ Ja, de NS-humor is van hoog niveau. Waarna de snoependrankverkoopstudent het gangpad onveilig maakte. ‘Kan ik u iets aanbieden?’ Hoef ik niet lang over na te denken. ‘Ja, een extra treinstel misschien? Doe er maar tien!’ Herman Koch ook nergens meer gezien.
Torrentreactor (03-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Nou heb ik het gevonden. Unne torrentreactor. En unne goeie. Nou ken ik alle films downloaden die ik maar wil zien. Det kennen gullie nog nie toch? Met deze torrentreactor heb ik HBO en MBO en LBO. Ik ken het allemaal zien. De nieuwste series. En ook alles van SBS, Veronica, RTL 5, 6, 7, 8 en 9. Ik heb het gelijk.
Nooit meer wachten. Dankzij munne torrentreactor. Ken het amper uitspreken. En het schrijven heb me ook efkes gekost. Maar ik wil nooit nie meer wa anders. Gisteren de oudste van de Muppetshow bekeken. Gaaf. En helemaal dolblij zuurrond. Een geluid man. Hard. En hard.
Ik hoef niks niet meer te zien op televisie. Ik vat gewoon munne torrentreactor.
Emotionele pornografie (04-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is het mooiste van het land? Een dagelijkse praktijk in willekeurige pashokjes. Heel eventjes bloot ontbloot voor het egoglas. Strippen langs armen, knieën, enkels, polsen dijen. Reactor pumps up the base. Leer en latex, zijde, bont. Het volume op tien.
Koud zweet, bijna betrapt. Achter het velours kloppen harten in de keel. Emotional pornograpy. Geen maatje is te groot of te klein. Perfect size. Ritsen, vegers, alles gaat los. Heel eventjes verdwaald in het rare kledingbos. Poster aan de muur. Van David, Ewan, Kevin en Evan. Feeling the love.
De geur is overwelming. In de palm van hand en oksels dringt passie langzaam door. Zet lichamen kortstondig in vuur en vlam. Hitsig en heet.
Podoreactor (04-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Mijn voeten veeg ik ermee aan. Hoe haalt ie het in zijn hoofd? Niet tot op het bot maar wel tot in de kern. Zo laag? Bukken gaat haast niet meer. Een BMI dat op ontploffen staat hangt ervoor. Hoe durft ie dit te vragen, hij kent me toch?
“Iets verder mevrouw, ja, zo is het goed. U kunt het!”
Ik kijk schuin in de spiegel en zie mezelf in standje hopeloos staan.
“Wilt u nu even uw rechterbeen naar achteren steken.”
“Zo?”
“Nee, hoger! En houd uw rug recht. Zo ja. En nu nog even uw voet flexen. Nee, niet strekken. Flexen! Waar zitten uw oren mevrouw!”
De podotherapeut vraagt onmogelijke dingen van mij. Tijd voor actie.
“Au! Mevrouw!”
Uiteenzetting van een kernreactor (05-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Dit is een korte filosofische, antroposofische, literaire, niet technische verhandeling over de kernreactor.
Diepzinnig, kalm en wijsgerig verklaar ik u, waar en waarom, nucleaire kettingreacties van kernsplijtingen plaatsvinden onder gecontroleerde en stabiele omstandigheden.
Een kernreactor levert warmte. Punt. Voor huis, industrie, ontziltingsinstallaties en voor de voortstuwing van schepen en onderzeeërs. Pint. Multi-cultureel en los van ras. Gepostuleerd vanuit een geestelijke omgeving via innerlijke ontwikkeling.
De vrijgekomen warmte versterkt zintuigvrij denken en bewustzijn. Aldus Blavatsky. Volgens Hippocrates zowel cholerisch, sanguinisch, flegmatisch als melancholisch.
Hoewel de term ‘kernreactor’ ook gebruikt kan worden voor een fusiereactor wordt dit meestal niet gedaan en worden er uitsluitend splijtingsreactors mee bedoeld. Hoe dubbel, hoe ambivalent.
Verantwoording. Al het bovenstaande is recent gedicht in een literair café.
All in the game (06-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Zo, vandaag weer een gezellig potje oorlogvoeren. Eerst stevig ontbeten. Alles uit blik. Camouflage-outfit aan, schmink aangebracht. Ik ruik naar oorlog en Nivea.
Ik neem plaats achter mijn console in de kelder. Licht uit, koptelefoon op. Altlas Reactor start op. Waar ben ik gebleven? Ah, genoeg levens over. Alle maten zijn wakker. De eerste teamopdracht is makkelijk. Samen met Dragon Tailor en Droppie Charge zetten we de aanval in op Herrie No Mistake en Miscile Putje33. We kiezen aanvalsplan Scoop. Alle interventies gaan ons makkelijk af. Dragon en Droppie zijn al snel de sjaak. Op naar een hoger level, fase drie. Welke characters moeten we nu dissen?
“Mien… Mien, wil je nog koffie?” Hoor ik ver weg roepen.
Shit, betrapt!
Onderzoek ReaCTOR (07-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Onderzoek ReaCTOR heeft er eindelijk voor gezorgd dat het Ministerie van ICT de erkenning krijgt die het verdient. Het kersverse ministerie doet daarmee recht aan levensvatbaarheid. Een welkome aanvulling op het Ministerie van Justitie. Middels ReaCTOR hebben beide ministeries succesvol de handen in elkaar geslagen in de oorlog tegen cybercrime. Aanleiding, de lamlegging van computersystemen van beide ministeries.
Onderzoeksresultaten wijzen uit dat het hier geen maleware maar femaleware betreft. Vrouwduleus is getracht gevoelige informatie te verzamelen. Hoe? Door CTOR (Click To Open Rates) naar het woord ‘rea’ te analyseren. Uitkomst. Godin eindigt op grote afstand van plaats en loopvogel. Daarmee is het aantal potentiële daders gereduceerd tot 5%. Daderinnen of daderessen. Vroeg of laat worden ze gepakt. Nee, niet genomen.
Grote boodschap (10-04-2017)
Het toilet staat droog. De grond eronder lijkt te bewegen. Dat kan toch helemaal niet? De muren rondom het toilet staan gelukkig nog overeind. Dat geldt niet voor het plafond en de muren van het huis van het kleine kamertje waarin het toilet en ik me bevinden.
Het is oorlogstijd. Vrijwel niets staat meer overeind. Je zult dan moeten. Een grote boodschap. De schaamte blijft. Ook in oorlogstijd. Heel vreemd. En toch. Iets onder het toilet lijkt te bewegen. In de kelder? Die heb ik niet geïnspecteerd. Ik loop naar beneden en zie een gat in het plafond. Nee?
Ik kijk omhoog en zie een doos. Aan de doos hangt een drol. Merde! Bah! Ik spring net op tijd weg.
Kijkbox (10-04-2017)
Trinnngggg! De voordeurbel gaat. En toch ren ik naar de achterdeur. Hoe vreemd. Aan de achterdeur hangt namelijk geen bel. Wie heeft er nu een bel aan zijn achterdeur hangen? Degene die geen voordeur heeft wellicht? Maakt niet uit. De paniek is allang toegeslagen. Ben ik nog op tijd bij de voordeur?
Ik ren door mijn huis dat ineens wel tien kilometer lang lijkt. Gelukkig is dat niet zo en arriveer ik net op tijd bij de voordeur. Door het matte glas zie ik de Zalandoman staan. De oranje gloed komt me warm tegemoet. Ik doe snel de deur open en neem met een dankbare groet een grote doos in ontvangst. Mijn eigenste kijkbox. Zal alles er weer in zitten?
Mamatuintjes (10-04-2017)
De mamatuintjes van Appie Happie scoren weer goed. Buiten word ik opgewacht door een bende straatjongens en -meisjes. Geen boodschapper ontkomt aan hun blik en armen.
“Heeft u nog mamatuintjes voor ons?”
Ach, ik heb geen kinderen. Desondanks is een kinderhand snel gevuld. Dat spreekwoord geldt immers voor iedereen. Kinderen of geen kinderen. Maar ik geef ze niets voor niets weg. Nee, nee. Voor wat hoort wat, toch?
“Jullie krijgen mijn mamatuintjes, maar alleen als jullie eerst allemaal een sinaasappel eten.”
Ik heb er al rekening mee gehouden en haal alvast een sinaasappel uit het net. Geen kind meer te bespeuren.
Raar hoor. Ik kijk naar het kleine doosje in mijn hand. Moestuintje. Maar waar zijn de mamakindjes nu gebleven?
Panorama Mesdag (11-04-2017)
Daar sta ik in de vitrine van de Noordzee. Een grote ronde koektrommel van ongewapend glas. Een levensecht zeezicht met strand- en zeegangers. Hoe vaak en hoe lang zou meneer Mesdag en zijn kornuiten door de cilinder, de ronde doos van glas gekeken hebben? De spiegeling vastgelegd met varkenskwast op doek? Een fata morgana in tempera, waterverf of is het toch geolied?
Het schilderen liep hoe dan ook gesmeerd. Alles werd gevangen. Niets ontsnapte aan het schildersoog. Vincent zei het mooi. ‘Het enige dat er mankeert aan het schilderij is dat er niets mankeert’. De Breitner cavalerie, lucht en duinen à la Théophile, de gluurster van Blommers, Sien’s Scheveningen, Mesdag’s zee en bootjes. Vastgelegd in 1881, op zeventien vierkante meters.
Kijkzicht (11-04-2017)
Het is allemaal begonnen met de Okkie en Taptoe. De verbeelding. Dromen met en over Donald Duck en Olivier B. Bommel. Kwik, Kwek en Kwak, Pluto en Willie Wortel. Daarna volgde de wetenschap met inkijkjes in de Kijk. Ontdekkingstochten langs honderden pagina’s allemaal opgeslagen in het kinderbrein. Hoeveel melktanden zijn daar niet ingezet? Met paplepels ingegoten?
Nu staan de dozen op zolder. Complete jaargangen vol geschiedkundig, natuurkundig, scheikundig, biologisch en kunstzinnig inzicht. Zonder Kijk geen inzicht in padvinderij. Kijkzicht. Zonder Pluto, geen flaters, risico’s en uitglijders. Zonder Willie geen uitvindingen. Zonder Kijk geen ruimtevaart en vreemde vogels. Bekijk het maar.
Lang leve de postbode, die altijd extra hard met de brievenbus klepperde als deze de Okkie, Taptoe en Kijk bezorgde.
Kijkdozen (12-04-2017)
Ze zitten op ieder terras. Kijkdozen. Ja, kijkt u maar eens rustig om u heen op een willekeurig terras. Wedden dat ze u spotten? Kijkdozen in alle soorten en maten. De meeste kijkdozen doen dit heimelijk, althans dat proberen ze, vanachter een Ray Ban of Gucci zonnebril met liefst donkere glazen.
De ergste kijkdozen zitten erg stil. Althans dat lijkt zo. Want als u goed kijkt ziet u dat ze u weldegelijk monitoren om dan vervolgens verslag uit te brengen aan een van hun buurdozen. Zonder blikken of blozen en zonder hun nek te draaien. Ze prevelen het gewoon voor zich uit, gezeten vanachter hun zoete witte wijn, rosé of kersenbiertje. De zuren drinken tonic met citroen. U bent gespot.
Lokbox (13-04-2017)
Lokbox, ook wel lookbox genoemd. Nog voor het woord mail uitgevonden was. Berichten werden in een klein parlemoeren doosje onder de aandacht gebrscht door deftige dames en heren. Aan elkaar. Naar willekeur. Een soort sleutelspel maar dan anders. Ongeacht de sexe werd ontvangen op kasteelkamers, waar heren en dames kasteelromangeschiedenis schreven, al dan niet gemaskerd.
Was de box verzegeld dan werd het echt spannend. De hoofdprijs zonder hoofse liefde lag te wachten in de bedstee. Verstopt achter de dienstingang. Daar kon men dan wild tekeergaan, telkens weer. Ruwe liefde. Hard en meedogenloos. Niet voor watjes. Het personeel zweeg. Het kon niet anders. Werkloos toezien was geen optie. Als mieren kropen ze erop af. De lokdozen, zo verlokkelijk. Ruwe wilde seks.
Knustelen (13-04-2017)
Een grote schoenendoos ligt voor me op tafel. Daarnaast het instrumentarium. Een decoupeerzaag, een nijptang, een klein waterpomptangetje, touw, plakband, lijmklemmen, ducttape en voor de zekerheid een schaar en een hobbymesje. Een nietmachine niet te vergeten.
Eerst ga ik de doos decouperen. Dan nijp ik de scherpe randjes eraf. Met de waterpomptang stapel ik de onderdelen op elkaar. Touwtje eromheen. Voor de zekerheid ook plakband. De lijmklemmen houden het zaakje bij elkaar. De ducttape laat ik nog even liggen.
Met de schaar knip ik figuurtjes uit het karton dat uitsteekt. Met het hobbymesje steek ik raampjes uit. Er moet immers wat te kijken zijn. Met de nietmachine niet ik de wanden weer aanelkaar. Nu kan ik de doos verder inrichten.
Haaseieren (14-04-2017)
Als u goed oplet dames, heren, en u heeft een tuin, dan kunt u hem gewaarworden. Meestal tijdens ochtendgloren of avondschemering. Hij draagt, en dat doet ie niet altijd, alleen vlak voor pasen, een doos op zijn rug.
Een doos ja, geen mand. Kijk, het zit namelijk zo. Manden zijn voor watjes. En ik mag hopen dat u geen watjessoort in uw tuin hebt. Daar komt u namelijk niet snel meer vanaf. Ze dralen en dralen en weten nooit goed wat ze moeten doen in uw tuin.
Nee, veel beter kunt u een echte stoere haas hebben. Die uw tuin tot in de kleinste hoekjes kent. Waarom? Om zijn haaseieren goed te verstoppen natuurlijk. Anders volgend jaar geen nieuwe paashaas.
Melkuniseks (20-04-2017) (Themawoord: Uniseks)
Lady Madamme zit op een stoel aan de keukentafel. Ze likt haar baard. De melk druipt van haar snoet. Wat een mazzel dat er nog een kopje was achtergelaten door de nachtraven. Het is volle maan en de nacht zwart, lichtzwart. Buiten wordt ze opgewacht. Ze weet het. Maar ze moeten nog even geduld hebben. Ze is er nog niet klaar voor. De melk bevalt haar veel te goed.
Wachten maakt hongerig. Ze weet dat als geen ander. Hoe vaak heeft zij niet moeten wachten. Op brokken en op vis. Een viswachter leek ze af en toe. Mouwen helpt dan niet. Laat staan mauwen of miauwen. En janken al helemaal niet. De krolse katers wachten. Op vette melkpoes Lady Madamme.
Communiseksschandaal (20-04-2017) (Themawoord: Uniseks)
Ik kniel op het harde bankje, naast mijn klasgenoten. We dragen allemaal een korte broek, een net wit overhemd, kleine stropdasjes, witte sokken en sandalen. Gekocht bij Peek&Cloppenburg of C&A. Niet bij V&D, veel te duur.
Mijn knieën schuren en langzaam schuift de pastoor aan ons voorbij. In zijn belachelijke jurk en smalle tafelloper. De kwast om zijn middel fascineert. Bij ons thuis hangt ie aan de gordijnen.
Jantje naast me bukt al voorover en steekt zijn tong uit. De stukjes lichaam van Christus bevinden zich nog zeker een meter van hem vandaan. Een rolmodel Jantje. Liefste kabouter van de klas.
De hostiehand hangt voor me. Ik lik hem helemaal schoon. Bijt er zachtjes in. De pastoor schrikt. Lekker puh!
Uniseksiteit (20-04-2017) (Themawoord: Uniseks)
Vandaag gaan ze voor het eerst naar de Uniseksiteit. Spannend! De eeneiige tweeling heeft gekozen voor dezelfde studie, in dezelfde stad aan dezelfde Uniseksiteit, in Alkmaar.
Alkmaar? Maar daar is toch helemaal geen Uniseksiteit? Jawel hoor. Alleen voor uniseksgeaarden. Maar dat moet u eerst wel even ontdekken. De uniseks? Nee, de geaardheid. Zodra die zich manifesteert weet u vrijwel onmiddellijk dat de Uniseksiteit voor uniseksgeaarden zich bevindt in Alkmaar. Daar hoeven we niet stiekem over te doen of geheimzinnig. Dat is gewoon zo.
Piet en Jo hebben er zin in. Ze komen uit Limburg en moeten treinen. Om vier uur ’s ochtends zijn ze al op het station Heerlen. Je kunt maar beter op tijd zijn voor een zitplaats. Limbabwe-express.
Juniseks (22-04-2017) (Themawoord: Uniseks)
Juni, de mooiste maand om in te vrijen. Heel simpel. In Nederland uiteraard. Want dan is het mooi weer. Een heerlijke tussenmaand ook. Iedereen at ease. De kindjes komen dan in maart. Met een beetje planning eind maart. Voor zover je wil of moet plannen natuurlijk.
Een prachtig lentekindje. Een lief stoer rammetje als kers op de taart. Van lekkere spontane seks. In juni, als het gras twee kontjes hoog is of in een nog niet te hete duinpan. Of gewoon in de bosjes. Of in de tram. Doe eens stoer. De laatste tram met een voyeur. In de mooiste maand van het jaar. De zomermaand. De rozenmaand. Rote Rosenmonat. Rote Rosen sind die ewigen Boten der Liebe. Juniseks, supergeil.
Geschikt voor mannen en vrouwen (22-04-2017) (Themawoord: Uniseks)
Dan kom je al snel uit bij uniseks. Want was is er meer geschikt voor mannen en vrouwen? Seks ja. Door de eeuwen heen heeft dat zich al bewezen. Immers anders waren u en ik er niet geweest. Dankzij uniseks, geschikt voor mannen en vrouwen, zijn u en ik ter aarde gekomen. Daar zit geen letter Spaans, Chinees of Latijn tussen. Het is heel Esperanto. Overduidelijk toch?
Ik wil de dieren natuurlijk niet tekort doen. Die weten ook van wanten. Sinds den beginne. Al sinds de oerknal is het duidelijk. Uniseks is de enige voorwaarde voor het bestaan. Maar wie is er eigenlijk begonnen? De eicel of de zaadcel? Planten laat ik even buiten beschouwing. Hoewel? Zonder planten geen voortplanting.
Bruniseks (23-04-2017) (Themawoord: Uniseks)
Wie wil dat nu niet? Bruniseks. Vraag het aan Mick Jagger, Eric Clapton, Donald Trump, Kevin Costner en Vincent Pérez. Ze hebben het er allemaal mee gedaan. En niet te vergeten onze kleine Napoleon Sarkozy. Sarkozy en Sarkoza. O ja, en met Raphaël Enthoven kwam er ook nieuw leven. Samen kregen zij in 2002 een zoon, Aurélien.
Quelqu’un m’a dit dat ze ook nog goed kon zingen. Naast mooi en lekker zijn. A la Joni Mitchell en Serge Gainsbourg. Die Carla. Van alle markten thuis. Met een neus van zalm. Maar even onder ons. No promises. Geen idee wat ze er nog verder in haar vat zit. Comme si de rien n’était. Mijn favoriet blijft toch haar French little songs.
Wijdse weidevogelarij (25-04-2017) (Themawoord: Weide)
De snip snapt er niets van. De kievit vit. Maar dat doet ie altijd. En wat te denken van de tuureluur. Juist ja, compleet tureluurs. De leeuwerik schreeuwt het lelijk uit. Bidden dat ie niet van schrik uit de lucht valt. Probeer ze maar eens te tellen, die rotjong. En voorzichtig met de eieren.
Boer Maaimans heeft zijn tractor al opgestart. Zijn vrouw heeft hij vooruit gestuurd. Wijdbeens struint ze door het weideland. Vierentwintig grondnesten moet ze vinden. Ze krijgt een half uur. U weet vast hoe dat gaat lezer, met grote regenlaarzen. Als het gras twee kontjes nat is schiet dat voor geen meter op. Gisteren heeft de familie Maaimans uien gegeten. Hadden ze niet moeten doen. Wijdse weidevogelarij.
Schaarweide (29-04-2017) (Themawoord: Weide)
Op mijn kleine fietsje flits ik naar de drogist op de hoek. Het is zaterdagochtend en het heeft licht gesneeuwd. Zou de wedstrijd doorgaan? En tegen wie moeten we?
Teleurgesteld keer ik huiswaarts. De droefenis is van mijn gezicht te lezen.
‘Gaat de wedstrijd niet door?’, vraagt mams. ‘Nee, weer niet.’
‘Het sneeuwt te hard’, zegt mams. ‘Tegen wie moesten jullie.’
‘Schaarweide mams.’
‘Schaerweijde zul je bedoelen kerel.’
‘Ach, wat doet het ertoe mams. Nat worden we toch.’
‘En heb je op het goede schema gekeken op de raam bij de drogist?’
‘Goede schema mams?’
‘Ja, goede schema. Op het hockeyschema of het golfschema? Dat is nogal een verschil.’
Ik fiets terug. Gelukkig het hockey gaat wel door. Op kunstgras.
Ai Weiwei weidegras (29-04-2017) (Themawoord: Weide)
Hoe kan ik de wereld nog verrassen, verbinden en verblijden? Dat dacht de Chinese kunstenaar toen hij in de metro zat van Parijs. Wat deed ie überhaupt in Parijs? City of old dreams. Een verkiezingsstunt wellicht? Zou hij een zekere Pen mogelijk willen jennen? Maar hoe dan?
Gewoon heel simpel bij jezelf houden. Waar houdt iedereen van? Buiten Parijs, zo cliché. Iets met een twijfeltoren misschien? Een champignon de Elysee? Paris St Germain zou het dit jaar weer niet redden. Och arme. De Champions League ging net als aan Ajax weer aan de Parijzenaren voorbij.
Holy shit. Dat was er nodig voor een goed gazon. Natuurlijk lag het weer eens aan perifere omstandigheden. Alleen Ai Weiwei weidegras zou redding brengen.
Uitweiden (30-04-2017) (Themawoord: Weide)
Uitweiden. Fout geschreven? Dacht het niet. Op de valreep mogen ze naar buiten. Omdat het weekend bijna is afgelopen. Boer blij. Koeien blij. Weer lekker uitweiden. Beter dan binnen zitten. Hoewel? Vraag het eens aan een koe. Ze zijn er lang niet allemaal blij mee. Ze worden namelijk ontiegelijk verwend in de stal. Zeker in de moderne stal. Niks uitweiden. Veel liever weiden ze in in de stal. Lekker op het stro als ze een beetje ziek zwak of misselijk zijn. Lekker onder de scrubmachine en niet helemaal onbelangrijk. Op zijn tijd naar de melkmachine. Want daar zijn snoepjes te verkrijgen. Heerlijke lokchocolaadjes. Puur of melk. Nee, dat is toch veel fijner dan buiten in de wei wat liggen klooien.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.
1 April (01-04-2017) (Themawoord: Veter)
Nog een uur en elf minuten op het moment als ik DIT schrijf. Ik moet en ik zal nog een 1 aprilmop verzinnen. Maar ik kom niet verder dan ‘je schoenveter zit los’. Mijn eerste 1aprilmop. Plintenladder dan? Benzinewater? Nee, allemaal gekende grappen. Het laat me niet meer los.
De beste moppen komen rond middernacht. Ik heb geduld. Het valt me zo binnen. Wedden? Maar voor wie is de mop dan? Ik ben op dit moment alleen. Degene die ik morgen het eerst ontmoet is de sjaak. Misschien de postbode wel. Of de buurman. Morgen ga ik helemaal los. Wat zeg ik over acht minuten. Toch maar, ‘hė je veter zit los’. Misschien zijn ze hem wel vergeten. Wie weet?
2 April (02-04-2017)
Ik heb gisteren alleen maar gehuild lieve mensen. Waarom? Dat leest u in de titel. Gisteren was het namelijk 1 april. En ik zeg het maar gelijk. Ik ben erin getrapt. In maar liefst twaalf 1aprilmoppen. Niemand, maar dan ook niemand had mij verteld dat het 1 april was. Echt balen.
Maar waarom moest ik dan huilen? Van het lachen natuurlijk. Het waren geen van allen flauwe moppen. Integendeel. Grappig, scherp, goed verhuld, geloofwaardig, geniaal. De tranen rolden me telkens over de wangen. Daar schrokken de grappenmakers wel een beetje van. Zo’n heftige reactie waren ze niet gewend. En zeker niet van mij. De koele kikker en zelf de grootste grappenmaker op feestjes en partijen. Had ik ze even tuk!
Creactor (03-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Heel oer is de creactor. Hij stamt nog af van de jeukbeestjes uit het pleistoceen. Heeft jaren klem gezeten tussen alle aardlagen, maar is nu eindelijk bevrijd uit zijn geschiedenisslaap.
Wie heeft hem wakker gemaakt? De langetandvormige keliscopter natuurlijk. Deze aardverwoestende machine heeft sinds zijn intrede, de aarde al behoorlijk opgeschud.
Zo heeft ie uit de aardlaag van het krijstoceen, de plantatus gigantus losgeweekt. Dit groenkakige slaapmonster heeft jarenlang planeet aarde geterroriseerd. Sinds zijn ontdekking weten we ineens waar al onze planten vandaan komen. En ik kan u alvast verklappen. Niet van Appie Happie.
Terug naar de creactor. De biologen vinden het maar niets. Dit verschrikkelijke jeukbeest kan de ondergang betekenen van planeet aarde. Niets zo erg dan jeuk, toch?
Boekenweekgeschenktreinescapades (03-04-2017)
Zat u gisteren ook in of tussen de trein? Tussen heel veel mensen? Met het boekenweekgeschenk krampachtig op schoot? Amper tijd en ruimte om te lezen? Omdat of het perron, of de trein, of de tijd in de gaten gehouden moest worden? Omdat de conductrice niet door het gangpad kon en dat heel vriendelijk met veel aandacht voor haar klandizie liet merken. ‘U gaat ook allemaal op hetzelfde tijdstip met de trein. Hebben jullie dat met elkaar afgesproken?’ Ja, de NS-humor is van hoog niveau. Waarna de snoependrankverkoopstudent het gangpad onveilig maakte. ‘Kan ik u iets aanbieden?’ Hoef ik niet lang over na te denken. ‘Ja, een extra treinstel misschien? Doe er maar tien!’ Herman Koch ook nergens meer gezien.
Torrentreactor (03-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Nou heb ik het gevonden. Unne torrentreactor. En unne goeie. Nou ken ik alle films downloaden die ik maar wil zien. Det kennen gullie nog nie toch? Met deze torrentreactor heb ik HBO en MBO en LBO. Ik ken het allemaal zien. De nieuwste series. En ook alles van SBS, Veronica, RTL 5, 6, 7, 8 en 9. Ik heb het gelijk.
Nooit meer wachten. Dankzij munne torrentreactor. Ken het amper uitspreken. En het schrijven heb me ook efkes gekost. Maar ik wil nooit nie meer wa anders. Gisteren de oudste van de Muppetshow bekeken. Gaaf. En helemaal dolblij zuurrond. Een geluid man. Hard. En hard.
Ik hoef niks niet meer te zien op televisie. Ik vat gewoon munne torrentreactor.
Emotionele pornografie (04-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is het mooiste van het land? Een dagelijkse praktijk in willekeurige pashokjes. Heel eventjes bloot ontbloot voor het egoglas. Strippen langs armen, knieën, enkels, polsen dijen. Reactor pumps up the base. Leer en latex, zijde, bont. Het volume op tien.
Koud zweet, bijna betrapt. Achter het velours kloppen harten in de keel. Emotional pornograpy. Geen maatje is te groot of te klein. Perfect size. Ritsen, vegers, alles gaat los. Heel eventjes verdwaald in het rare kledingbos. Poster aan de muur. Van David, Ewan, Kevin en Evan. Feeling the love.
De geur is overwelming. In de palm van hand en oksels dringt passie langzaam door. Zet lichamen kortstondig in vuur en vlam. Hitsig en heet.
Podoreactor (04-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Mijn voeten veeg ik ermee aan. Hoe haalt ie het in zijn hoofd? Niet tot op het bot maar wel tot in de kern. Zo laag? Bukken gaat haast niet meer. Een BMI dat op ontploffen staat hangt ervoor. Hoe durft ie dit te vragen, hij kent me toch?
“Iets verder mevrouw, ja, zo is het goed. U kunt het!”
Ik kijk schuin in de spiegel en zie mezelf in standje hopeloos staan.
“Wilt u nu even uw rechterbeen naar achteren steken.”
“Zo?”
“Nee, hoger! En houd uw rug recht. Zo ja. En nu nog even uw voet flexen. Nee, niet strekken. Flexen! Waar zitten uw oren mevrouw!”
De podotherapeut vraagt onmogelijke dingen van mij. Tijd voor actie.
“Au! Mevrouw!”
Uiteenzetting van een kernreactor (05-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Dit is een korte filosofische, antroposofische, literaire, niet technische verhandeling over de kernreactor.
Diepzinnig, kalm en wijsgerig verklaar ik u, waar en waarom, nucleaire kettingreacties van kernsplijtingen plaatsvinden onder gecontroleerde en stabiele omstandigheden.
Een kernreactor levert warmte. Punt. Voor huis, industrie, ontziltingsinstallaties en voor de voortstuwing van schepen en onderzeeërs. Pint. Multi-cultureel en los van ras. Gepostuleerd vanuit een geestelijke omgeving via innerlijke ontwikkeling.
De vrijgekomen warmte versterkt zintuigvrij denken en bewustzijn. Aldus Blavatsky. Volgens Hippocrates zowel cholerisch, sanguinisch, flegmatisch als melancholisch.
Hoewel de term ‘kernreactor’ ook gebruikt kan worden voor een fusiereactor wordt dit meestal niet gedaan en worden er uitsluitend splijtingsreactors mee bedoeld. Hoe dubbel, hoe ambivalent.
Verantwoording. Al het bovenstaande is recent gedicht in een literair café.
All in the game (06-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Zo, vandaag weer een gezellig potje oorlogvoeren. Eerst stevig ontbeten. Alles uit blik. Camouflage-outfit aan, schmink aangebracht. Ik ruik naar oorlog en Nivea.
Ik neem plaats achter mijn console in de kelder. Licht uit, koptelefoon op. Altlas Reactor start op. Waar ben ik gebleven? Ah, genoeg levens over. Alle maten zijn wakker. De eerste teamopdracht is makkelijk. Samen met Dragon Tailor en Droppie Charge zetten we de aanval in op Herrie No Mistake en Miscile Putje33. We kiezen aanvalsplan Scoop. Alle interventies gaan ons makkelijk af. Dragon en Droppie zijn al snel de sjaak. Op naar een hoger level, fase drie. Welke characters moeten we nu dissen?
“Mien… Mien, wil je nog koffie?” Hoor ik ver weg roepen.
Shit, betrapt!
Onderzoek ReaCTOR (07-04-2017) (Themawoord: Reactor)
Onderzoek ReaCTOR heeft er eindelijk voor gezorgd dat het Ministerie van ICT de erkenning krijgt die het verdient. Het kersverse ministerie doet daarmee recht aan levensvatbaarheid. Een welkome aanvulling op het Ministerie van Justitie. Middels ReaCTOR hebben beide ministeries succesvol de handen in elkaar geslagen in de oorlog tegen cybercrime. Aanleiding, de lamlegging van computersystemen van beide ministeries.
Onderzoeksresultaten wijzen uit dat het hier geen maleware maar femaleware betreft. Vrouwduleus is getracht gevoelige informatie te verzamelen. Hoe? Door CTOR (Click To Open Rates) naar het woord ‘rea’ te analyseren. Uitkomst. Godin eindigt op grote afstand van plaats en loopvogel. Daarmee is het aantal potentiële daders gereduceerd tot 5%. Daderinnen of daderessen. Vroeg of laat worden ze gepakt. Nee, niet genomen.
Grote boodschap (10-04-2017)
Het toilet staat droog. De grond eronder lijkt te bewegen. Dat kan toch helemaal niet? De muren rondom het toilet staan gelukkig nog overeind. Dat geldt niet voor het plafond en de muren van het huis van het kleine kamertje waarin het toilet en ik me bevinden.
Het is oorlogstijd. Vrijwel niets staat meer overeind. Je zult dan moeten. Een grote boodschap. De schaamte blijft. Ook in oorlogstijd. Heel vreemd. En toch. Iets onder het toilet lijkt te bewegen. In de kelder? Die heb ik niet geïnspecteerd. Ik loop naar beneden en zie een gat in het plafond. Nee?
Ik kijk omhoog en zie een doos. Aan de doos hangt een drol. Merde! Bah! Ik spring net op tijd weg.
Kijkbox (10-04-2017)
Trinnngggg! De voordeurbel gaat. En toch ren ik naar de achterdeur. Hoe vreemd. Aan de achterdeur hangt namelijk geen bel. Wie heeft er nu een bel aan zijn achterdeur hangen? Degene die geen voordeur heeft wellicht? Maakt niet uit. De paniek is allang toegeslagen. Ben ik nog op tijd bij de voordeur?
Ik ren door mijn huis dat ineens wel tien kilometer lang lijkt. Gelukkig is dat niet zo en arriveer ik net op tijd bij de voordeur. Door het matte glas zie ik de Zalandoman staan. De oranje gloed komt me warm tegemoet. Ik doe snel de deur open en neem met een dankbare groet een grote doos in ontvangst. Mijn eigenste kijkbox. Zal alles er weer in zitten?
Mamatuintjes (10-04-2017)
De mamatuintjes van Appie Happie scoren weer goed. Buiten word ik opgewacht door een bende straatjongens en -meisjes. Geen boodschapper ontkomt aan hun blik en armen.
“Heeft u nog mamatuintjes voor ons?”
Ach, ik heb geen kinderen. Desondanks is een kinderhand snel gevuld. Dat spreekwoord geldt immers voor iedereen. Kinderen of geen kinderen. Maar ik geef ze niets voor niets weg. Nee, nee. Voor wat hoort wat, toch?
“Jullie krijgen mijn mamatuintjes, maar alleen als jullie eerst allemaal een sinaasappel eten.”
Ik heb er al rekening mee gehouden en haal alvast een sinaasappel uit het net. Geen kind meer te bespeuren.
Raar hoor. Ik kijk naar het kleine doosje in mijn hand. Moestuintje. Maar waar zijn de mamakindjes nu gebleven?
Panorama Mesdag (11-04-2017)
Daar sta ik in de vitrine van de Noordzee. Een grote ronde koektrommel van ongewapend glas. Een levensecht zeezicht met strand- en zeegangers. Hoe vaak en hoe lang zou meneer Mesdag en zijn kornuiten door de cilinder, de ronde doos van glas gekeken hebben? De spiegeling vastgelegd met varkenskwast op doek? Een fata morgana in tempera, waterverf of is het toch geolied?
Het schilderen liep hoe dan ook gesmeerd. Alles werd gevangen. Niets ontsnapte aan het schildersoog. Vincent zei het mooi. ‘Het enige dat er mankeert aan het schilderij is dat er niets mankeert’. De Breitner cavalerie, lucht en duinen à la Théophile, de gluurster van Blommers, Sien’s Scheveningen, Mesdag’s zee en bootjes. Vastgelegd in 1881, op zeventien vierkante meters.
Kijkzicht (11-04-2017)
Het is allemaal begonnen met de Okkie en Taptoe. De verbeelding. Dromen met en over Donald Duck en Olivier B. Bommel. Kwik, Kwek en Kwak, Pluto en Willie Wortel. Daarna volgde de wetenschap met inkijkjes in de Kijk. Ontdekkingstochten langs honderden pagina’s allemaal opgeslagen in het kinderbrein. Hoeveel melktanden zijn daar niet ingezet? Met paplepels ingegoten?
Nu staan de dozen op zolder. Complete jaargangen vol geschiedkundig, natuurkundig, scheikundig, biologisch en kunstzinnig inzicht. Zonder Kijk geen inzicht in padvinderij. Kijkzicht. Zonder Pluto, geen flaters, risico’s en uitglijders. Zonder Willie geen uitvindingen. Zonder Kijk geen ruimtevaart en vreemde vogels. Bekijk het maar.
Lang leve de postbode, die altijd extra hard met de brievenbus klepperde als deze de Okkie, Taptoe en Kijk bezorgde.
Kijkdozen (12-04-2017)
Ze zitten op ieder terras. Kijkdozen. Ja, kijkt u maar eens rustig om u heen op een willekeurig terras. Wedden dat ze u spotten? Kijkdozen in alle soorten en maten. De meeste kijkdozen doen dit heimelijk, althans dat proberen ze, vanachter een Ray Ban of Gucci zonnebril met liefst donkere glazen.
De ergste kijkdozen zitten erg stil. Althans dat lijkt zo. Want als u goed kijkt ziet u dat ze u weldegelijk monitoren om dan vervolgens verslag uit te brengen aan een van hun buurdozen. Zonder blikken of blozen en zonder hun nek te draaien. Ze prevelen het gewoon voor zich uit, gezeten vanachter hun zoete witte wijn, rosé of kersenbiertje. De zuren drinken tonic met citroen. U bent gespot.
Lokbox (13-04-2017)
Lokbox, ook wel lookbox genoemd. Nog voor het woord mail uitgevonden was. Berichten werden in een klein parlemoeren doosje onder de aandacht gebrscht door deftige dames en heren. Aan elkaar. Naar willekeur. Een soort sleutelspel maar dan anders. Ongeacht de sexe werd ontvangen op kasteelkamers, waar heren en dames kasteelromangeschiedenis schreven, al dan niet gemaskerd.
Was de box verzegeld dan werd het echt spannend. De hoofdprijs zonder hoofse liefde lag te wachten in de bedstee. Verstopt achter de dienstingang. Daar kon men dan wild tekeergaan, telkens weer. Ruwe liefde. Hard en meedogenloos. Niet voor watjes. Het personeel zweeg. Het kon niet anders. Werkloos toezien was geen optie. Als mieren kropen ze erop af. De lokdozen, zo verlokkelijk. Ruwe wilde seks.
Knustelen (13-04-2017)
Een grote schoenendoos ligt voor me op tafel. Daarnaast het instrumentarium. Een decoupeerzaag, een nijptang, een klein waterpomptangetje, touw, plakband, lijmklemmen, ducttape en voor de zekerheid een schaar en een hobbymesje. Een nietmachine niet te vergeten.
Eerst ga ik de doos decouperen. Dan nijp ik de scherpe randjes eraf. Met de waterpomptang stapel ik de onderdelen op elkaar. Touwtje eromheen. Voor de zekerheid ook plakband. De lijmklemmen houden het zaakje bij elkaar. De ducttape laat ik nog even liggen.
Met de schaar knip ik figuurtjes uit het karton dat uitsteekt. Met het hobbymesje steek ik raampjes uit. Er moet immers wat te kijken zijn. Met de nietmachine niet ik de wanden weer aanelkaar. Nu kan ik de doos verder inrichten.
Haaseieren (14-04-2017)
Als u goed oplet dames, heren, en u heeft een tuin, dan kunt u hem gewaarworden. Meestal tijdens ochtendgloren of avondschemering. Hij draagt, en dat doet ie niet altijd, alleen vlak voor pasen, een doos op zijn rug.
Een doos ja, geen mand. Kijk, het zit namelijk zo. Manden zijn voor watjes. En ik mag hopen dat u geen watjessoort in uw tuin hebt. Daar komt u namelijk niet snel meer vanaf. Ze dralen en dralen en weten nooit goed wat ze moeten doen in uw tuin.
Nee, veel beter kunt u een echte stoere haas hebben. Die uw tuin tot in de kleinste hoekjes kent. Waarom? Om zijn haaseieren goed te verstoppen natuurlijk. Anders volgend jaar geen nieuwe paashaas.
Melkuniseks (20-04-2017) (Themawoord: Uniseks)
Lady Madamme zit op een stoel aan de keukentafel. Ze likt haar baard. De melk druipt van haar snoet. Wat een mazzel dat er nog een kopje was achtergelaten door de nachtraven. Het is volle maan en de nacht zwart, lichtzwart. Buiten wordt ze opgewacht. Ze weet het. Maar ze moeten nog even geduld hebben. Ze is er nog niet klaar voor. De melk bevalt haar veel te goed.
Wachten maakt hongerig. Ze weet dat als geen ander. Hoe vaak heeft zij niet moeten wachten. Op brokken en op vis. Een viswachter leek ze af en toe. Mouwen helpt dan niet. Laat staan mauwen of miauwen. En janken al helemaal niet. De krolse katers wachten. Op vette melkpoes Lady Madamme.
Communiseksschandaal (20-04-2017) (Themawoord: Uniseks)
Ik kniel op het harde bankje, naast mijn klasgenoten. We dragen allemaal een korte broek, een net wit overhemd, kleine stropdasjes, witte sokken en sandalen. Gekocht bij Peek&Cloppenburg of C&A. Niet bij V&D, veel te duur.
Mijn knieën schuren en langzaam schuift de pastoor aan ons voorbij. In zijn belachelijke jurk en smalle tafelloper. De kwast om zijn middel fascineert. Bij ons thuis hangt ie aan de gordijnen.
Jantje naast me bukt al voorover en steekt zijn tong uit. De stukjes lichaam van Christus bevinden zich nog zeker een meter van hem vandaan. Een rolmodel Jantje. Liefste kabouter van de klas.
De hostiehand hangt voor me. Ik lik hem helemaal schoon. Bijt er zachtjes in. De pastoor schrikt. Lekker puh!
Uniseksiteit (20-04-2017) (Themawoord: Uniseks)
Vandaag gaan ze voor het eerst naar de Uniseksiteit. Spannend! De eeneiige tweeling heeft gekozen voor dezelfde studie, in dezelfde stad aan dezelfde Uniseksiteit, in Alkmaar.
Alkmaar? Maar daar is toch helemaal geen Uniseksiteit? Jawel hoor. Alleen voor uniseksgeaarden. Maar dat moet u eerst wel even ontdekken. De uniseks? Nee, de geaardheid. Zodra die zich manifesteert weet u vrijwel onmiddellijk dat de Uniseksiteit voor uniseksgeaarden zich bevindt in Alkmaar. Daar hoeven we niet stiekem over te doen of geheimzinnig. Dat is gewoon zo.
Piet en Jo hebben er zin in. Ze komen uit Limburg en moeten treinen. Om vier uur ’s ochtends zijn ze al op het station Heerlen. Je kunt maar beter op tijd zijn voor een zitplaats. Limbabwe-express.
Juniseks (22-04-2017) (Themawoord: Uniseks)
Juni, de mooiste maand om in te vrijen. Heel simpel. In Nederland uiteraard. Want dan is het mooi weer. Een heerlijke tussenmaand ook. Iedereen at ease. De kindjes komen dan in maart. Met een beetje planning eind maart. Voor zover je wil of moet plannen natuurlijk.
Een prachtig lentekindje. Een lief stoer rammetje als kers op de taart. Van lekkere spontane seks. In juni, als het gras twee kontjes hoog is of in een nog niet te hete duinpan. Of gewoon in de bosjes. Of in de tram. Doe eens stoer. De laatste tram met een voyeur. In de mooiste maand van het jaar. De zomermaand. De rozenmaand. Rote Rosenmonat. Rote Rosen sind die ewigen Boten der Liebe. Juniseks, supergeil.
Geschikt voor mannen en vrouwen (22-04-2017) (Themawoord: Uniseks)
Dan kom je al snel uit bij uniseks. Want was is er meer geschikt voor mannen en vrouwen? Seks ja. Door de eeuwen heen heeft dat zich al bewezen. Immers anders waren u en ik er niet geweest. Dankzij uniseks, geschikt voor mannen en vrouwen, zijn u en ik ter aarde gekomen. Daar zit geen letter Spaans, Chinees of Latijn tussen. Het is heel Esperanto. Overduidelijk toch?
Ik wil de dieren natuurlijk niet tekort doen. Die weten ook van wanten. Sinds den beginne. Al sinds de oerknal is het duidelijk. Uniseks is de enige voorwaarde voor het bestaan. Maar wie is er eigenlijk begonnen? De eicel of de zaadcel? Planten laat ik even buiten beschouwing. Hoewel? Zonder planten geen voortplanting.
Bruniseks (23-04-2017) (Themawoord: Uniseks)
Wie wil dat nu niet? Bruniseks. Vraag het aan Mick Jagger, Eric Clapton, Donald Trump, Kevin Costner en Vincent Pérez. Ze hebben het er allemaal mee gedaan. En niet te vergeten onze kleine Napoleon Sarkozy. Sarkozy en Sarkoza. O ja, en met Raphaël Enthoven kwam er ook nieuw leven. Samen kregen zij in 2002 een zoon, Aurélien.
Quelqu’un m’a dit dat ze ook nog goed kon zingen. Naast mooi en lekker zijn. A la Joni Mitchell en Serge Gainsbourg. Die Carla. Van alle markten thuis. Met een neus van zalm. Maar even onder ons. No promises. Geen idee wat ze er nog verder in haar vat zit. Comme si de rien n’était. Mijn favoriet blijft toch haar French little songs.
Wijdse weidevogelarij (25-04-2017) (Themawoord: Weide)
De snip snapt er niets van. De kievit vit. Maar dat doet ie altijd. En wat te denken van de tuureluur. Juist ja, compleet tureluurs. De leeuwerik schreeuwt het lelijk uit. Bidden dat ie niet van schrik uit de lucht valt. Probeer ze maar eens te tellen, die rotjong. En voorzichtig met de eieren.
Boer Maaimans heeft zijn tractor al opgestart. Zijn vrouw heeft hij vooruit gestuurd. Wijdbeens struint ze door het weideland. Vierentwintig grondnesten moet ze vinden. Ze krijgt een half uur. U weet vast hoe dat gaat lezer, met grote regenlaarzen. Als het gras twee kontjes nat is schiet dat voor geen meter op. Gisteren heeft de familie Maaimans uien gegeten. Hadden ze niet moeten doen. Wijdse weidevogelarij.
Schaarweide (29-04-2017) (Themawoord: Weide)
Op mijn kleine fietsje flits ik naar de drogist op de hoek. Het is zaterdagochtend en het heeft licht gesneeuwd. Zou de wedstrijd doorgaan? En tegen wie moeten we?
Teleurgesteld keer ik huiswaarts. De droefenis is van mijn gezicht te lezen.
‘Gaat de wedstrijd niet door?’, vraagt mams. ‘Nee, weer niet.’
‘Het sneeuwt te hard’, zegt mams. ‘Tegen wie moesten jullie.’
‘Schaarweide mams.’
‘Schaerweijde zul je bedoelen kerel.’
‘Ach, wat doet het ertoe mams. Nat worden we toch.’
‘En heb je op het goede schema gekeken op de raam bij de drogist?’
‘Goede schema mams?’
‘Ja, goede schema. Op het hockeyschema of het golfschema? Dat is nogal een verschil.’
Ik fiets terug. Gelukkig het hockey gaat wel door. Op kunstgras.
Ai Weiwei weidegras (29-04-2017) (Themawoord: Weide)
Hoe kan ik de wereld nog verrassen, verbinden en verblijden? Dat dacht de Chinese kunstenaar toen hij in de metro zat van Parijs. Wat deed ie überhaupt in Parijs? City of old dreams. Een verkiezingsstunt wellicht? Zou hij een zekere Pen mogelijk willen jennen? Maar hoe dan?
Gewoon heel simpel bij jezelf houden. Waar houdt iedereen van? Buiten Parijs, zo cliché. Iets met een twijfeltoren misschien? Een champignon de Elysee? Paris St Germain zou het dit jaar weer niet redden. Och arme. De Champions League ging net als aan Ajax weer aan de Parijzenaren voorbij.
Holy shit. Dat was er nodig voor een goed gazon. Natuurlijk lag het weer eens aan perifere omstandigheden. Alleen Ai Weiwei weidegras zou redding brengen.
Uitweiden (30-04-2017) (Themawoord: Weide)
Uitweiden. Fout geschreven? Dacht het niet. Op de valreep mogen ze naar buiten. Omdat het weekend bijna is afgelopen. Boer blij. Koeien blij. Weer lekker uitweiden. Beter dan binnen zitten. Hoewel? Vraag het eens aan een koe. Ze zijn er lang niet allemaal blij mee. Ze worden namelijk ontiegelijk verwend in de stal. Zeker in de moderne stal. Niks uitweiden. Veel liever weiden ze in in de stal. Lekker op het stro als ze een beetje ziek zwak of misselijk zijn. Lekker onder de scrubmachine en niet helemaal onbelangrijk. Op zijn tijd naar de melkmachine. Want daar zijn snoepjes te verkrijgen. Heerlijke lokchocolaadjes. Puur of melk. Nee, dat is toch veel fijner dan buiten in de wei wat liggen klooien.
30-04-2016
Schrijfveren April 2016
Dagelijkse oefening in het schrijven van Schrijfveren. In maximaal 15 minuten tijd, associatief schrijven zonder correcties, naar aanleiding van een opgegeven titel. Met dank aan Hella Kuipers.
Hoe en wat? Zie: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Oorsprong? Zie: http://judyreeveswriter.com/guidelines-for-writing-practice
Een ring op het aanrecht (11-04-2016)
Ik gooi de brandende ring op het aanrecht en vervolgens duw ik hem de wasbak in. Gelukkig heb ik mijn ovenwanten aan. De fik smult van het vet en glimlacht oranje. Nog heel even, want dan is het op. Zo snel als de vlammen kwamen zo snel verdwijnen ze weer. Angstaanjagend is het vuur in al zijn plotse oorsprong. Zodra je heel even langzaam in- en uitademt valt alles op zijn plek. Je moet minimaal een van de drie voedingsbronnen weghalen. Dan houdt het vuur vanzelf op. Ik kies dit keer voor de voeding. Wel zo handig. Een natte dweil had ook gekund. Dan hadden zuurstof en hitte mogen vechten voor redding. De zuurstof was gestikt. Zeker weten. Maar de hitte had het ook niet aangekund. Verstomd door natte kou. Maar eerlijk is eerlijk. Het vet zien wegvreten in de aanrecht door hele kleine vlammetjes is veel spectaculairder.
"Wat stinkt het hier?", wordt er geroepen vanuit de woonkamer. "Ik ruik een brandlucht!"
"Niets aan het handje, het vet wordt weggevreten, nog een paar seconden geduld, dan is ook de brandlucht weg!"
Ik voel een hand in mijn nek.
"Hoe durf je hier nu weer brand te maken, oen! Wat hadden we nu afgesproken?"
Beteuterd draai ik me vrij uit de nekgreep. Ik heb hier ook geen woorden voor. Het kwam gewoon in me op. De lucifers lagen voor het grijpen. Niemand in de keuken. Ik rook mijn kans. Althans, iets rook zijn kans.
"Sorry ... maar ... ehhh ... ik moest gewoon weer even ...!"
Ik krijg een aai over de bol. Dat voelt goed.
"Is niet erg jongen, onze vingers branden doen we allemaal, zo nu en dan. Het blijft vallen en opstaan. Gelukkig heb je het dit keer wat meer gecontroleerd gedaan. Ik ben trots op je. En sorry dat ik zo tegen je uitval!"
In opvanghuis Pyro daalt de rust weer neder.
Als kind vind je alles gewoon (13-04-2016)
Mijn ouders hadden het goed verstopt. Dat dachten ze. De sigaretten en de pornoboekjes. Vette pech. Dr. Spock was blijkbaar niet goed aan hun besteed. Of ze hadden wat pagina's overgeslagen. Never underestimate a puber. Met twaalf begon ik al. Ja, ja, ik was er vroeg bij. Had inmiddels twaalf jaar ervaring en mijn ogen goed de kost gegeven. Bovendien had ik het spel goed afgekeken van grote broer boven mij. De stiekemerd gigantus had mij zonder dat ie wist min of meer al half ingewijd in zaken die volgens pa en ma het daglicht niet konden verdragen. Vette seks en sigaretten.
Ik kijk er nu op terug met een glimlach. Wat was ik ziek toen ik na het schouwen van pa en ma's 'pornoliteratuur', goh wat waren die mensen lelijk in die boekjes, het pakje sigaretten zogenaamd stiekem, er was niemand thuis, half had opgerookt. Roken na de seks is er bij mij daarna nooit meer van gekomen. Ik vond de boekjes niet zo spannend. Geen verhaal. Alleen maar plaatjes. De fantasie liet mij voor het eerst in de steek. De belofte, iedereen had het erover op school, was veel groter en spannender dan de openbaring. Was ik nu wijzer geworden als puber? Niet echt. Eerder teleurgesteld. Was het hier nu allemaal om te doen?
Op ieder plaatje stonden twee mensen krom. Of ze lagen krom. Nou, niet van het lachen. De gezichten stonden op nors. De humor was ver te zoeken. Op een plaatje keek een meisje me nog verleidelijk aan. Op pagina een. Een lokkertje? Nee, gewoon de redactrice in vol ornaat. Ook zij ging met haar billen bloot. Vanaf dat moment wist ik het. Ik moet iets doen met marketing. Wijs als ik was, als twaalfjarige. Het is er helaas nooit van gekomen. Maar wie weet? Misschien komt het nog. Als kind vond ik alles gewoon. Als volwassene is dat veel lastiger. De tijd haalt me in. Ik vind niets meer gewoon. Het kost vooral veel moeite. Het vinden dan. Waar liggen bijvoorbeeld mijn sleutels?
Ontvlechting van een fruitmand (20-04-2016)
Ik spaar fruitmanden. Nog niet zo lang. Een nieuwe hobby. Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Het zijn niet zo maar fruitmanden die ik spaar. Ze moeten wel voldoen aan een aantal eisen. Op de eerste plaats moet de mand vers zijn. Ik heb een bloedje hekel aan muffe fruitmanden. U kent ze wel lezer. Van die rieten mandjes die veel te lang in de kelder of schuur staan. Muf en vochtig. Nee, mijn fruitmand moet vers zijn. Net zo vers als het fruit dat het moet dragen.
Het liefst spaar ik rotanmandjes. Donkerbruin en stevig gevlochten. Zonder uitsteeksels. Daar heb ik ook een bloedje hekel aan. Rieten fruitmandjes waar het riet uitsteekt. Vreselijk kan ik mij daaraan ergeren. Het liefst zou ik zo'n mandje volledig ontvlechten en weer opnieuw vlechten.
En vandaag is het zover. Ik ben voor de achtentachtigste keer tegen een rieten mandje aangelopen waarvan het riet uitsteekt. Ik heb het toch gekocht omdat het zo'n mooi mandje was. En nu ga ik het mandje ontvlechten.
Ik trek er drie uur voor uit. Drie uur, want dat is de tijd die resteert van mijn hobbytijd. Die hobbytijd bedraagt in totaal twintig uur. Omdat ik zowat alle fruitmandjes uit onze directe woonomgeving reeds verzameld heb is er hobbytijd overgebleven. Eindelijk kan ik mijn passie van het fruitmanden verzamelen verder uitbreiden en uitvoeren.
Ik weet ook al hoe ik het ga aanpakken. Het ontvlechten levert geen problemen op. Het vlechten daarentegen vraagt om geduld en de nodige kennis. Ik heb op de zolder mijn hobbyboeken nog eens goed nagekeken. En ja hoor. Voltreffer.
Haken met riet. Ik wist dat ik het nog ergens had liggen. Alleen waar heb ik nu die haaknaalden gelaten? Haken met riet was in de jaren zestig een bestseller. Geschreven, of beter gezegd, gehaakt door Sonja Hoek. Tja, what's in a name. Sonja heeft daarna nog veel boeken geschreven in de hobbysfeer. Maar haar bestseller Haken met riet heeft ze nooit overtroffen.
Ik ben blij dat ik het boek bewaard heb. Wie bewaart die heeft wat. Nu nog een geschikte haaknaald vinden. Het riet van tegenwoordig is een stuk slapper. Dat vraagt om maatje zes. Als ik die nog maar heb. Ah, gevonden.
Een vergrootglas (25-04-2016)
Eucalypta glijdt heel langzaam met haar dunne vingers over haar glazen bol. Haar nagels zijn vuil want ze heeft zojuist getuinierd. Ze schrikt. Wat is er toch mis met haar bol? Alles wat ze erin ziet is megagroot. Alsof het niet meer in de glazen bol past. Zo ziet ze de kikker in haar moestuin als een opgeblazen hulk. Wat een grote dikke poten? "Hee, kijk uit, met je vuile vieze poten, je trapt mijn kruiden plat!". De kikker legt zijn linkerkikkeroog tegen het glas. Eucalypta deint met grote schrik achteruit. Mijn god, wat heeft dat beest een grote pupil. Een groot zwart gat waarin de hele wereld lijkt te verdwijnen. Voor Eucalypta toch? Ze is een beetje depressief de laatste tijd en vatbaar voor de grote leegte. Een leegte die ze tot nu toe prima heeft kunnen wegdrukken. Maar nu haar glazen bol, buiten alle proportie, een vertekenend perspectief geeft van haar eigen werkelijkheid, weet ze het eventjes niet meer.
Wat is hier toch aan de hand? Ze slaat er alle toverbijbels op na en rukt van kwaadheid bijna haar boekenkast omver. Dat kan niet, dat mag niet. Dan zou de hele ordening van haar wetenschap door de war raken. Gelukkig kan ze de kast nog net tegenhouden. De kat, waar is haar kat? Die biedt altijd hulp. Grompompis is in geen wegen of velden te bekennen. In haar glazen bol durft Eucalypta niet meer te kijken. Stel je voor zeg? Dat ze Grompompis megagroot in haar bol zou zien? Gelukkig klapt het kattenluikje open en strompelt de oude kater de kamer binnen. In zijn bek draagt ie een groene kikker. Snel trekt Eucalypta Grompompis naar zich toe en kijkt hem diep in de ogen. Ze ziet zichzelf weerspiegeld en ze weet genoeg. De ogen kloppen. Maar hoe zit het dan met die rare bol van haar?
De butler, maar natuurlijk. Misschien weet die er meer van. Maar waar is Jeumes? In de keuken natuurlijk. De veelvraat. Of hij misschien meer weet van de glazen bol? Jeumes is een man van orde. Dat moet ook wel met zo'n warrige toverkol als Eucalypta. Jeumes bekijkt de grote kalender die aan de muur in de keuken hangt. "Ach, Eucalypta, ik zie het al. De glazenbolveger heeft gisteren jouw glazen bol een grote beurt gegeven. Je ziet nu zeker weer veel meer en veel groter? Klopt dat?" Met een chagrijnig gezicht geeft Eucalypta toe. Van gif eet ze de halve fruitmand leeg. Behalve de appels. Want die vindt ze niet lekker.
Een brute berg (27-04-2016)
Sis rolde de steen voor de tweehonderdste keer naar boven. Wis werd er helemaal gestoord van. Waarom deed ze dat nu? Het had totaal geen zin. De steen rolde voor de tweehonderdste keer omlaag. Kijk uit. Riep Wis nog. Hij komt eraan. Maar Sis lette niet op. Door vermoeidheid overvallen zag ze hem bijna te laat aankomen. Ze kon nog net op tijd haar buik intrekken, zodat de steen haar niet omkegelde. Ze kon echter niet voorkomen dat de steen over haar voeten rolde. Ze schreeuwde het uit van pijn. Klotesteen.
Wis kwam snel toegesneld en troostte zijn zusje. Hij nam haar mee de berg af op zijn schouders. Ze kon namelijk niet meer lopen. Bij het eerste watervalletje zette hij Sis op een rotsblok en trok haar schoenen uit. Haar witte sokjes waren helemaal doorweekt van bloed. Wis trok ze voorzichtig uit. Ik heb geen gevoel meer in mijn voeten, sprak Sis. Komt goed, dat gevoel komt zo meteen weer terug. Wacht maar tot ik je voeten onder de watervalkraan houd.
Sis kon niet echt lachen om de flauwe taalgrap, stak haar tong uit naar Wis en beet vrijwel gelijktijdig op haar tanden. Door alle verwarring vergat ze haar tong op tijd terug te trekken met een bloederig gevolg. Door het spleetje van haar voortanden spoot het bloed in een ferme straal naar buiten. Recht in het gezicht van Wis. Godverdomme, die klotesteen en kloteberg ook, die hadden al veel leed veroorzaakt. Het was niet de eerste keer dat Sis haar tenen plette.
Wis was een ijdel persoontje en baalde altijd verschrikkelijk als zijn gezicht vies werd. Hoe en om welke reden dan ook. Hij was erg kean op zijn gezicht. Vloek toch niet zo, murmelde Sis, met haar mond vol bloed. We zitten hier in Oostenrijk. Die steen en berg kunnen er ook niets aan doen. Je valt in herhaling, sprak Wis verbitterd. Jij ook, antwoordde Sis, kom Laten we het samen nog een keer proberen.
Hoorspelgeluiden (28-04-2016
Zand knarst. Kiezel gromt. Riet waait. Korrels ruisen. Hoest hikt. Sirenes loeien. Koeien blaten. Schapen blaffen. Hoor ik alles wel goed? Ik kom gelukkig door de eerste ronde. Met veel mazzel en ietsiepietsie wijsheid. Volstaat dat ook voor ronde twee. De viool blaast. De kat vioolt. Snaren brommen. Bromsnor fluit. Pipo bloost. Kan ik dat wel horen? Hoort dat zo? Mijn tegenstanders doen het slechter. Ik mag door. De moeilijkheidsgraad stijgt. Zelfs de quizmaster wordt nerveus.
Even pauze. Oortjes los. Schelpen licht masseren. Neus goed snuiten. Ik luister met mijn ogen en proef met mijn oren. De tijd schrijdt en schreit. Eerst zacht dan hard. Oortjes gaan weer in. Ik schud mijn zintuigen nog eens los. Ontspan de spieren. Neem hoog in mijn hoofd plaats. Mijn keypoint raak ik zachtjes aan. Mijn navel bloost van ontspanning. De band start. Zweetdruppels parelen op het hoofd van de quizmaster.
Toeter zucht. Kuch schreeuwt. Vrouw bast. Man sopraant. En vice versa. Strikvraag stottert. Button huilt. Max stokt. Twijfel negeert. Stof waait neer. Gaspedaal koekkoet. Klok rinkelt. Schip ahoyt. Rechtbank nachtwacht. Oorring slaat dikke trom. Zoef haast. Uil knapt. Raaf muist. Bever boft. Stop.
De lichten in de studio slaan op tilt. Ik word om mijn nek gevlogen. Door mijn vrouw en omstanders. Een grote bos bloemen wordt in mijn handen en onder mijn neus gedrukt. En een cheque. Een hele vette. Van IKEA. Ik spel geen geluiden meer. Spelgeluiden hoor ik niet langer. Hoor, het spel is afgelopen.
Hoe en wat? Zie: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Oorsprong? Zie: http://judyreeveswriter.com/guidelines-for-writing-practice
Een ring op het aanrecht (11-04-2016)
Ik gooi de brandende ring op het aanrecht en vervolgens duw ik hem de wasbak in. Gelukkig heb ik mijn ovenwanten aan. De fik smult van het vet en glimlacht oranje. Nog heel even, want dan is het op. Zo snel als de vlammen kwamen zo snel verdwijnen ze weer. Angstaanjagend is het vuur in al zijn plotse oorsprong. Zodra je heel even langzaam in- en uitademt valt alles op zijn plek. Je moet minimaal een van de drie voedingsbronnen weghalen. Dan houdt het vuur vanzelf op. Ik kies dit keer voor de voeding. Wel zo handig. Een natte dweil had ook gekund. Dan hadden zuurstof en hitte mogen vechten voor redding. De zuurstof was gestikt. Zeker weten. Maar de hitte had het ook niet aangekund. Verstomd door natte kou. Maar eerlijk is eerlijk. Het vet zien wegvreten in de aanrecht door hele kleine vlammetjes is veel spectaculairder.
"Wat stinkt het hier?", wordt er geroepen vanuit de woonkamer. "Ik ruik een brandlucht!"
"Niets aan het handje, het vet wordt weggevreten, nog een paar seconden geduld, dan is ook de brandlucht weg!"
Ik voel een hand in mijn nek.
"Hoe durf je hier nu weer brand te maken, oen! Wat hadden we nu afgesproken?"
Beteuterd draai ik me vrij uit de nekgreep. Ik heb hier ook geen woorden voor. Het kwam gewoon in me op. De lucifers lagen voor het grijpen. Niemand in de keuken. Ik rook mijn kans. Althans, iets rook zijn kans.
"Sorry ... maar ... ehhh ... ik moest gewoon weer even ...!"
Ik krijg een aai over de bol. Dat voelt goed.
"Is niet erg jongen, onze vingers branden doen we allemaal, zo nu en dan. Het blijft vallen en opstaan. Gelukkig heb je het dit keer wat meer gecontroleerd gedaan. Ik ben trots op je. En sorry dat ik zo tegen je uitval!"
In opvanghuis Pyro daalt de rust weer neder.
Als kind vind je alles gewoon (13-04-2016)
Mijn ouders hadden het goed verstopt. Dat dachten ze. De sigaretten en de pornoboekjes. Vette pech. Dr. Spock was blijkbaar niet goed aan hun besteed. Of ze hadden wat pagina's overgeslagen. Never underestimate a puber. Met twaalf begon ik al. Ja, ja, ik was er vroeg bij. Had inmiddels twaalf jaar ervaring en mijn ogen goed de kost gegeven. Bovendien had ik het spel goed afgekeken van grote broer boven mij. De stiekemerd gigantus had mij zonder dat ie wist min of meer al half ingewijd in zaken die volgens pa en ma het daglicht niet konden verdragen. Vette seks en sigaretten.
Ik kijk er nu op terug met een glimlach. Wat was ik ziek toen ik na het schouwen van pa en ma's 'pornoliteratuur', goh wat waren die mensen lelijk in die boekjes, het pakje sigaretten zogenaamd stiekem, er was niemand thuis, half had opgerookt. Roken na de seks is er bij mij daarna nooit meer van gekomen. Ik vond de boekjes niet zo spannend. Geen verhaal. Alleen maar plaatjes. De fantasie liet mij voor het eerst in de steek. De belofte, iedereen had het erover op school, was veel groter en spannender dan de openbaring. Was ik nu wijzer geworden als puber? Niet echt. Eerder teleurgesteld. Was het hier nu allemaal om te doen?
Op ieder plaatje stonden twee mensen krom. Of ze lagen krom. Nou, niet van het lachen. De gezichten stonden op nors. De humor was ver te zoeken. Op een plaatje keek een meisje me nog verleidelijk aan. Op pagina een. Een lokkertje? Nee, gewoon de redactrice in vol ornaat. Ook zij ging met haar billen bloot. Vanaf dat moment wist ik het. Ik moet iets doen met marketing. Wijs als ik was, als twaalfjarige. Het is er helaas nooit van gekomen. Maar wie weet? Misschien komt het nog. Als kind vond ik alles gewoon. Als volwassene is dat veel lastiger. De tijd haalt me in. Ik vind niets meer gewoon. Het kost vooral veel moeite. Het vinden dan. Waar liggen bijvoorbeeld mijn sleutels?
Ontvlechting van een fruitmand (20-04-2016)
Ik spaar fruitmanden. Nog niet zo lang. Een nieuwe hobby. Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Het zijn niet zo maar fruitmanden die ik spaar. Ze moeten wel voldoen aan een aantal eisen. Op de eerste plaats moet de mand vers zijn. Ik heb een bloedje hekel aan muffe fruitmanden. U kent ze wel lezer. Van die rieten mandjes die veel te lang in de kelder of schuur staan. Muf en vochtig. Nee, mijn fruitmand moet vers zijn. Net zo vers als het fruit dat het moet dragen.
Het liefst spaar ik rotanmandjes. Donkerbruin en stevig gevlochten. Zonder uitsteeksels. Daar heb ik ook een bloedje hekel aan. Rieten fruitmandjes waar het riet uitsteekt. Vreselijk kan ik mij daaraan ergeren. Het liefst zou ik zo'n mandje volledig ontvlechten en weer opnieuw vlechten.
En vandaag is het zover. Ik ben voor de achtentachtigste keer tegen een rieten mandje aangelopen waarvan het riet uitsteekt. Ik heb het toch gekocht omdat het zo'n mooi mandje was. En nu ga ik het mandje ontvlechten.
Ik trek er drie uur voor uit. Drie uur, want dat is de tijd die resteert van mijn hobbytijd. Die hobbytijd bedraagt in totaal twintig uur. Omdat ik zowat alle fruitmandjes uit onze directe woonomgeving reeds verzameld heb is er hobbytijd overgebleven. Eindelijk kan ik mijn passie van het fruitmanden verzamelen verder uitbreiden en uitvoeren.
Ik weet ook al hoe ik het ga aanpakken. Het ontvlechten levert geen problemen op. Het vlechten daarentegen vraagt om geduld en de nodige kennis. Ik heb op de zolder mijn hobbyboeken nog eens goed nagekeken. En ja hoor. Voltreffer.
Haken met riet. Ik wist dat ik het nog ergens had liggen. Alleen waar heb ik nu die haaknaalden gelaten? Haken met riet was in de jaren zestig een bestseller. Geschreven, of beter gezegd, gehaakt door Sonja Hoek. Tja, what's in a name. Sonja heeft daarna nog veel boeken geschreven in de hobbysfeer. Maar haar bestseller Haken met riet heeft ze nooit overtroffen.
Ik ben blij dat ik het boek bewaard heb. Wie bewaart die heeft wat. Nu nog een geschikte haaknaald vinden. Het riet van tegenwoordig is een stuk slapper. Dat vraagt om maatje zes. Als ik die nog maar heb. Ah, gevonden.
Een vergrootglas (25-04-2016)
Eucalypta glijdt heel langzaam met haar dunne vingers over haar glazen bol. Haar nagels zijn vuil want ze heeft zojuist getuinierd. Ze schrikt. Wat is er toch mis met haar bol? Alles wat ze erin ziet is megagroot. Alsof het niet meer in de glazen bol past. Zo ziet ze de kikker in haar moestuin als een opgeblazen hulk. Wat een grote dikke poten? "Hee, kijk uit, met je vuile vieze poten, je trapt mijn kruiden plat!". De kikker legt zijn linkerkikkeroog tegen het glas. Eucalypta deint met grote schrik achteruit. Mijn god, wat heeft dat beest een grote pupil. Een groot zwart gat waarin de hele wereld lijkt te verdwijnen. Voor Eucalypta toch? Ze is een beetje depressief de laatste tijd en vatbaar voor de grote leegte. Een leegte die ze tot nu toe prima heeft kunnen wegdrukken. Maar nu haar glazen bol, buiten alle proportie, een vertekenend perspectief geeft van haar eigen werkelijkheid, weet ze het eventjes niet meer.
Wat is hier toch aan de hand? Ze slaat er alle toverbijbels op na en rukt van kwaadheid bijna haar boekenkast omver. Dat kan niet, dat mag niet. Dan zou de hele ordening van haar wetenschap door de war raken. Gelukkig kan ze de kast nog net tegenhouden. De kat, waar is haar kat? Die biedt altijd hulp. Grompompis is in geen wegen of velden te bekennen. In haar glazen bol durft Eucalypta niet meer te kijken. Stel je voor zeg? Dat ze Grompompis megagroot in haar bol zou zien? Gelukkig klapt het kattenluikje open en strompelt de oude kater de kamer binnen. In zijn bek draagt ie een groene kikker. Snel trekt Eucalypta Grompompis naar zich toe en kijkt hem diep in de ogen. Ze ziet zichzelf weerspiegeld en ze weet genoeg. De ogen kloppen. Maar hoe zit het dan met die rare bol van haar?
De butler, maar natuurlijk. Misschien weet die er meer van. Maar waar is Jeumes? In de keuken natuurlijk. De veelvraat. Of hij misschien meer weet van de glazen bol? Jeumes is een man van orde. Dat moet ook wel met zo'n warrige toverkol als Eucalypta. Jeumes bekijkt de grote kalender die aan de muur in de keuken hangt. "Ach, Eucalypta, ik zie het al. De glazenbolveger heeft gisteren jouw glazen bol een grote beurt gegeven. Je ziet nu zeker weer veel meer en veel groter? Klopt dat?" Met een chagrijnig gezicht geeft Eucalypta toe. Van gif eet ze de halve fruitmand leeg. Behalve de appels. Want die vindt ze niet lekker.
Een brute berg (27-04-2016)
Sis rolde de steen voor de tweehonderdste keer naar boven. Wis werd er helemaal gestoord van. Waarom deed ze dat nu? Het had totaal geen zin. De steen rolde voor de tweehonderdste keer omlaag. Kijk uit. Riep Wis nog. Hij komt eraan. Maar Sis lette niet op. Door vermoeidheid overvallen zag ze hem bijna te laat aankomen. Ze kon nog net op tijd haar buik intrekken, zodat de steen haar niet omkegelde. Ze kon echter niet voorkomen dat de steen over haar voeten rolde. Ze schreeuwde het uit van pijn. Klotesteen.
Wis kwam snel toegesneld en troostte zijn zusje. Hij nam haar mee de berg af op zijn schouders. Ze kon namelijk niet meer lopen. Bij het eerste watervalletje zette hij Sis op een rotsblok en trok haar schoenen uit. Haar witte sokjes waren helemaal doorweekt van bloed. Wis trok ze voorzichtig uit. Ik heb geen gevoel meer in mijn voeten, sprak Sis. Komt goed, dat gevoel komt zo meteen weer terug. Wacht maar tot ik je voeten onder de watervalkraan houd.
Sis kon niet echt lachen om de flauwe taalgrap, stak haar tong uit naar Wis en beet vrijwel gelijktijdig op haar tanden. Door alle verwarring vergat ze haar tong op tijd terug te trekken met een bloederig gevolg. Door het spleetje van haar voortanden spoot het bloed in een ferme straal naar buiten. Recht in het gezicht van Wis. Godverdomme, die klotesteen en kloteberg ook, die hadden al veel leed veroorzaakt. Het was niet de eerste keer dat Sis haar tenen plette.
Wis was een ijdel persoontje en baalde altijd verschrikkelijk als zijn gezicht vies werd. Hoe en om welke reden dan ook. Hij was erg kean op zijn gezicht. Vloek toch niet zo, murmelde Sis, met haar mond vol bloed. We zitten hier in Oostenrijk. Die steen en berg kunnen er ook niets aan doen. Je valt in herhaling, sprak Wis verbitterd. Jij ook, antwoordde Sis, kom Laten we het samen nog een keer proberen.
Hoorspelgeluiden (28-04-2016
Zand knarst. Kiezel gromt. Riet waait. Korrels ruisen. Hoest hikt. Sirenes loeien. Koeien blaten. Schapen blaffen. Hoor ik alles wel goed? Ik kom gelukkig door de eerste ronde. Met veel mazzel en ietsiepietsie wijsheid. Volstaat dat ook voor ronde twee. De viool blaast. De kat vioolt. Snaren brommen. Bromsnor fluit. Pipo bloost. Kan ik dat wel horen? Hoort dat zo? Mijn tegenstanders doen het slechter. Ik mag door. De moeilijkheidsgraad stijgt. Zelfs de quizmaster wordt nerveus.
Even pauze. Oortjes los. Schelpen licht masseren. Neus goed snuiten. Ik luister met mijn ogen en proef met mijn oren. De tijd schrijdt en schreit. Eerst zacht dan hard. Oortjes gaan weer in. Ik schud mijn zintuigen nog eens los. Ontspan de spieren. Neem hoog in mijn hoofd plaats. Mijn keypoint raak ik zachtjes aan. Mijn navel bloost van ontspanning. De band start. Zweetdruppels parelen op het hoofd van de quizmaster.
Toeter zucht. Kuch schreeuwt. Vrouw bast. Man sopraant. En vice versa. Strikvraag stottert. Button huilt. Max stokt. Twijfel negeert. Stof waait neer. Gaspedaal koekkoet. Klok rinkelt. Schip ahoyt. Rechtbank nachtwacht. Oorring slaat dikke trom. Zoef haast. Uil knapt. Raaf muist. Bever boft. Stop.
De lichten in de studio slaan op tilt. Ik word om mijn nek gevlogen. Door mijn vrouw en omstanders. Een grote bos bloemen wordt in mijn handen en onder mijn neus gedrukt. En een cheque. Een hele vette. Van IKEA. Ik spel geen geluiden meer. Spelgeluiden hoor ik niet langer. Hoor, het spel is afgelopen.
Abonneren op:
Posts (Atom)