Over anderhalvemetermaatschappijen en onberekenbare lieden

Een liniaal van anderhalve meter. Die houdt nooit stand. Die breekt, vroeg of laat. Hetzelfde geldt voor een rolmeter. Zeker de goedkope. Die laat na een meter vaak al zijn koppie hangen. Van een liniaal zou je dat niet verwachten. Die zijn gemaakt van hout, hard plastic, aluminium of een ander metaal. Maar een liniaal van anderhalve meter is edoch zeldzaam. Te lang. Vertaald naar A-formaat kom je dan uit op pakweg een anderhalf A1-tje. In de lengte uiteraard. Niet in de breedte. Lang en breed uitgemeten komen we hier dus niet tot elkaar en houden de nodige afstand. Dat zijn we ondertussen wel gewend. Afstand houden. Fysiek. Het is nog even wennen, nu het weer mag, na de terugval van het coronamonster. Maar hoe zit het met de geestelijke afstand, de emotionele, de persoonlijke? Hoe groot (of hoe klein) is die gebleken. Verbleekt. Verwaterd.

Contact op afstand. Met onze neus op het beeldscherm. Tranenbuizen liepen leeg. Plastic glazen en raampjes knuffelen. Wie is het al vergeten? De telefoonhandel heeft miljarden verdiend. Softwarebedrijven keihard wol gespind bij alle malaise. Met afstand rijk geworden. Bah. Linialen breken. Meetlatten werken niet meer. De maat wordt ons genomen. Betalen zullen we. De nasleep van een vloek. Hoe gaan we dat straks duiden? Als we terug kijken naar de geschiedenis? In de waan van de dag leggen we de focus op lente. Een nieuwe lente zonder oorlog en andere extremiteiten. Rust willen we. De angel uit een snel en vluchtig bestaan. Laat de lentebij ons steken met een wonderserum, een geluksprikkel vol met zoete verse honing. Doping der natuur. Opdat die ons redt van anderhalvermetermaatschappijen en onberekenbare lieden.

Triage in zes delen

Triage 1 - Brokstukken (01-03-2021)

Over her grauwe landschap liggen duizenden brokstukken verspreid. Naarstig wordt er door mannen in witte pakken gezocht naar de belangrijkste. De menselijke brokstukken. Een gruwel wat hen voor ogen komt. Het lijkt wel een oorlogsveld. Met moeite worden lichaamsdelen herkent. Het lijkt wel of een megaspijkerbom het vliegtuig uit de lucht heeft geschoten. Hoezo geschoten? Daar zijn de deskundigen het nog niet over eens. Eerst de triages maar eens afwachten. Zowel de menselijke als de onmenselijke. De eerste zal nog even op zich laten wachten. Naar schatting een maand. De onmenselijke mogelijk nog veel langer. In dit soort diplomatieke situaties laat men tijd vaak scheidsrechter spelen. De rechter komt pas veel later aan de beurt. In etappes. Laag na laag.

Triage 2 - Bijna lente (01-03-2021)

Bijna lente. Ondanks de bizarre tijd waarop we leven zorgen mensen toch goed met elkaar. De markt speelt daar ook handig op uit. Een verdienmodel ligt tegen de loer. Achtertussen kijken de mensen wat ze in hun geld kunnen doen. En dat is niet mis. Het schoonheidsideaal viert hoogtijd. De eerste nieuwe producten zijn al over de markt. Op te beginnen met Triage. Speciaal ontwikkelt tussen mensen in leeftijd. Een derde leeftijd. Goed gevonden de naam van dit product. Het heeft edoch een heel vervelende opwerking. Omdat het niet medisch is hoeft dat ook niet. Maar het leest toch best lastig zonder opsluiter. Triage van Lorelal heeft als opwerking dat het voorzetsels en andere woorden verkeerd uitzet. Slechts klein probleempje.

Triage 3 - Orkestbakleed (03-03-2021)

Wat onwennig schuiven de muzikanten de krappe orkestbak in. Het mag weer. De corona is alweer een tijdje stil. Niet dat ze veel herrie gaan maken want het is een erudiet gezelschap. Ze zitten misschien haast bij elkaar op schoot maar dat mag de pret niet drukken. Alleen de bassist moppert een beetje. De dirigent heft zijn sticky (sorry niet goed opgelet bij muziekles vroeger). Alle ogen zuigen bedwelmd de vloeiende bewegingen van de dirigent binnen. Het klinkt weer ouderwets goed. Genieten. Totdat de triangel aan de beurt is. Het gaat helemaal mis. Als domineestenen vallen alle stukken om en uit elkaar. Het leed is groot. De triage desastreus. Geen enkel instrument komt goed uit de strijd. Alle mondstukken zoek.


Triage 4 - Hagedissen (03-03-2021)

Dis eens een hagedis. Hagedissen dissen heet dat dan. Schup ze onder hun kont die schubreptielen. Een beuk desnoods. Beukenhagedissen wordt het dan. Ho, ho. Geen fout kerstverhaal. Maar wel dierenmishandeling. Dat gaan we hier dus niet doen. Hagedissen dissen, laat staan schuppen. Is het trouwens wel Nederlands, iets of iemand schuppen of moet het per se, ja los geschreven, niet aan elkaar en zonder accent IQ, schoppen zijn? Schippen of schappen daar gelaten. Dat maakt de triage alleen maar ingewikkelder. Een hagedis, reptiel ingewikkeld met schubben. Ingewikkeld. Niet met schobben. Dat zou hem een schobbejak maken. En dat is het laatste wat ik wil. Zo’n hekel aan schobbejakken. Ik lust er alleen de boter van. In mijn thee. Heerlijk.

Triage 5 - Ik kan niet kiezen (04-03-2021)

Voorgerecht, hoofdgerecht en nagerecht. Het gerecht zegeviert. Tussengerecht kan ook nog. Oprecht weet ik niet te kiezen. Kan dat wel? Een tussengerecht? En waar gaan we het plaatsen? Ergens tussenin. Best zielig. Het tussengerecht zou best wel eens hoofdgerecht willen zijn. Maar dat kan toch? Gewoon een beetje meer op het bord pleuren. Tussen het vlees en de aardappelen in. Na de soep. Appelmoes, of iets dergelijks. De ober wordt ongeduldig. Heeft de kaart al drie keer toegelicht. Uitserveren wil hij. Zo snel mogelijk. Maar eerst deze eetstoornis oplossen. Misschien een triage voorstellen of toch liever dobbelen. Zes gerechten moet kunnen in deze verwarrende toestanden. Het wordt triage. Triagestamppot. Gewoon alles lekker door elkaar heen. Voorgerecht, soep, hoofdgerecht, tussengerecht, nagerecht.


Triage 6 - Links, rechts of in het midden (06-03-2021)

Vriendelijk wordt de deur voor me open gehouden. Het enthousiasme spuit uit haar ogen. Weer eens wat anders dan van het gezicht aflezen. De gesprekken heb ik pas echt gemist als ik plaats neem in haar stoel. Nee, niet haar schoot. Ik zou niet durven. Het is de tandartsassistente niet. De koetjes en kalfjes zijn niet van de lucht en waaien over en weer. Corona is Leitmotiv. Ik blader wat in een glossy magazine en ben onder de indruk van zoveel schoon. De ene man kijkt nog zwoeler dan de ander. Het wordt nog moeilijk kiezen. Ik krijg een zwarte mantel omgeslagen, hoogglanzend. Links, rechts of in het midden? Vraagt ze beleefd aan mij. De triagevraag. Altijd moeilijk. Scheiding links.

Louis van Madrigaal

Hij is boos, Louis van Gaal. Ja, die ja. Hij is zo boos dat hij er spontaan van gaat zingen. Zingen? Louis van Gaal? Ja, en dan is het echt opletten geblazen. Hij zingt zich helemaal stuk. Samen met Capello. Fabio, ook voetbalcoach. Maar waarop zijn ze dan boos? Op domme ganzen. Hoelieganzen. En op het nieuwe belletje trekken en ramen ingooien anno 2021. Niet zoals in de jaren zeventig, toen je een draai om je oren kreeg als pa erachter kwam. Pa? Die geeft nu niet meer thuis. Plunderen durfden we toen nog niet. De jeugd is extreem verveeld en corona-moe. Louis van Madrigaal zingt zich helemaal stuk van woede. Samen met Fabio Capello. Oneens over foute opstelling jeugd.

Oeverloos emmertjes water halen

Onlangs meegedaan aan een nieuwe wedstrijd, ingevlogen door coronacrisis. Emmertjes waterhalen voor beginners. Dat riep wel heel wat vragen bij mij op. Voorwaarden bij deelname waren nauwelijks vermeld. Dan ga je gissen. Ben ik een beginner? Hoe groot zijn de emmers? Hoe lang en krom het parcours? Moet ik speciale kleding aan? Zijn er voorrondes of is het een afvalrace? Hoe ziet het water eruit? Is het duurzaam? Wat valt er te winnen? Wat is de relatie van deze wedstrijd met betrekking tot corona? Wordt er voldoende afstand gehouden? Is de wedstrijd openbaar en zo ja moet je dan met een mondkapje op water halen? Ik vrees dat ik dan geen of onvoldoende adem zal krijgen? Hoe is de EHBO geregeld? Kortom vragen vragen vragen. Had ik nu maar de beschikking over een legertje uitroeptekens om ze op te lossen en beantwoord te krijgen. En wie zit er in de organisatie? Doen er BNers en BBers mee? Oeverloos kan ik doorgaan met vragen stellen. Maar ik moet nu echt stoppen. Mijn partner begint zenuwachtig te worden. En dat is nooit een goed teken. Het is veeg. Heel veeg. Bovendien wilt u natuurlijk weten of ik gewonnen heb. Nee. Ik ben overtroffen door een waterreus met krullen. Grijze krullen. Het schijnt dat ie nog ooit gevoetbald heeft. Met voeten en handen. Vreemde sport hoor. Eigenlijk zou het voethandbal moeten heten. Dan was Diego er wat beter mee weggekomen. Dat hij mag rusten op een natte voetbalwolk. We blijven immers op deze aardkloot emmertjes water halen. Beginners en gevorderden. Oeverloos en mateloos. De tweede prijs was overigens ook de moeite waard. Vijf jaar lang gratis regenwater. Ik sprong een gat in de lucht en kreeg meteen een pak water op mijn dak. Ook raar eigenlijk want het water landde gewoon in mijn nek. Zal wel een lek dak zijn geweest.

Over knubbels en buffels

Wanneer gaan we het nu eens hebben over knubbels en buffels? Ik ben helemaal flabbergasterd. Mijn kleine neefje heeft me compleet bij mijn neus. Ja, mijn neus is zijn favoriete grijpplek. Het wordt nu wel een heel vreemd verhaal. Maar ja. Het is ook niet voor niets een vreemde tijd. Lijdzaam trek ik zijn kleine handjes van mijn neus. Hij heeft nog net niet de elastiek te pakken waaraan mijn mond- en neuskap vastgeketend zit. Gelukkig is mijn neus net niet weggeschoten. Met dank aan mijn gigantische flaporen. Je zult van die kleintjes hebben zeg? Ik moet er niet aan denken. Elk nadeel heb zijn voordeel. Zei ooit een beroemde rokende filosoof op voetbalschoenen. Je bedoelt wanneer gaan we het nou eens hebben over knuffels en bubbels? Mijn kleine neefje kijkt me nu op zijn beurt compleet flabbergasterd aan. Of ik het heb horen donderen in de dorpskerk? Ik vraag me af waar dat kereltje zijn wijsheid vandaan heeft. Heeft hij zijn kleine grote flaporen misschien te luister gelegd aan de volwassentafel? Dat kan natuurlijk ook. Een echte wijsneus, net als zijn oom. Ha, ha. Maar wat bedoel je dan met knubbels en buffels? Knubbels! Boos kijkt het ventje naar zijn schoenen. Aha, ik snap hem. Knubbels in zijn veters. Strikdiploma is aan hem voorbij gegaan. Het kleine ADHDertje stuiterde te veel met zijn vingertjes. Kan geen kwaad. Niks mis met hulp vragen. Ik haal zijn knubbels er een voor een uit. Maar hoe zit het met de buffels? Buffels! Hij steekt zijn handen achter zijn kleine grote flaporen en buigt zijn hoofd diep. Sleept zijn linkervoet woest over de grond en kijkt me briezend aan terwijl hij ondertussen zijn hoofd weer opheft. O, hij wil naar de dierentuin? Ik voel nattigheid. Gelukkig regent het. Alsof hij mijn gedachten kan lezen rent hij naar de meterkast. Haalt er de zwarte plu uit en reikt hem mij aan. Heel vriendelijk ineens. Leg dan maar eens uit dat we in een bubbel zitten en dat een knuffel er nu ook even niet in zit. Althans voor de buffel. Mijn neefje snapt dat niet. Hij heeft juist dringend behoefte aan een buffelknuffel, van mij als knuffelbuffel natuurlijk. Ik zwijg. Een dikke traan rolt over mijn wang.

In de Popcorn

Het mag weer. Kermis in coronatijd. En dan denk ik aan Tilburg. Want daar brandt nog licht. Heel lang geleden.
Roze Maandag op de Katterug. Diep in de nacht toen nachten nog diep doorgingen. Voor de Popcorn, famous gaybar in town. We flitsen samen het steegje in naast de Popcorn. Ik en mijn vriendin. Omdat we weten, daar is het feest en achterom komen we vlugger binnen. Daarmee vermijden we onnodig gedrang voor de deur. Dat hebben we geweten. Onze ogen kijken we uit. Leren broeken op half zeven, de porno stroomt uit en door de muur. Zwoelie troelies en ongure blikken. We lopen snel door. Het steegje blijkt veel te nauw. Totdat we landen, midden op de dansvloer. Dolblij.