Afvalrace 18: Zo strak als Ronaldo

Ronaldo beschouwt zichzelf als de beste voetballer ter wereld. Pelé, Maradonna, Messi ze verbleken bij hem. Cruijff noemt hij geeneens. Hij beschikt over alle kwaliteiten. Dat durft hij te zeggen. Ach, denk ik dan, een strak lijf daar wint hij wel mee. Dat is het enige aan hem waar ik een beetje jaloers op ben. Afgezien van mijn eigen verschijning, die niet verkeerd is natuurlijk. Gezien mijn leeftijd is dat misschien verwonderlijk. Maar hé, ook ik wil nog wel bij de dames bevallen. Liever dan andersom. Indien zij bij mij willen bevallen, zou ik zowaar papa worden. Geen goed plan.
Geld heb ik niet en voetbal is te lang geleden … maar een lijf … Goddelijk is het. En het wordt steeds beter. Nu ga ik uiteraard niet mijn lengte verklappen. Van kop tot teen bedoel ik dan, die andere lengte mag u gerust weten. Tussen de veertien en twintig, al naar gelang zijn … en mijn stemming. Van kop tot teen … houdt het maar op iets tussen Maradonna en Ronaldo. De lengte hè, niet de breedte.
 
Aan mijn strakke lijf werk ik dagelijks. In de ochtend doe ik een kwartiertje yoga oefeningen. Niks geen zonnegroet, want die zon lijkt voor eeuwig in winterslaap. Nee, gewoon wat rekken en strekken en vooral liggen. Yin yoga om precies te zijn. Lang de houding aanhouden. Goed voor de spieren, banden en gewrichten en tevens een goede oefening in onthouding. Letterlijk, want er zijn me toch rare houdingen bij … Maar ook figuurlijke onthouding. Eigenlijk zou ophouding … nee … inhouding een beter woord zijn. Lange inhouding train ik zo. Vooral fijn voor de dames.
 
Na de yoga ga ik nog een half uur tot een uur flink wandelen. Op dit moment wat minder soepel, want ik word belemmerd door een achillespeesblessure. Een irritant iets. Zeker ook voor mijn tegenspelers bij galgje. En zo … lieve lezer … voer ik u langzaam richting de crux van dit afvalraceverhaaldeel. Mijn tegenspeler is inmiddels dood. Maar dat terzijde.
 
Het bewegen, de yoga, kortom het lekker in mijn vel zitten is me niet voor niets ingegeven. Het is grotendeels te danken aan een droge januari. Droog in de lucht en droog in mijn lijf. En het is al februari, meer dan vijf dagen alweer. En ik hou vol. Het bevalt uitstekend. Geen alcohol, geen snoep. Maar wat dan? Mijn hersenen moesten er even aan wennen. Waar bleef dat vet? En lichte trillingen van de afvalkoude waren mij ook niet  vreemd. Et voilà … in not time … tweeënhalve  kilo en vier centimeter eraf. Met name in de breedte dan. Naar het schijnt is één tot twee centimeter korter worden in lengte, vanaf een jaar of zestig, gebruikelijk, normaal.  Maar dan heb ik het niet over de buik. Vol trots laat ik die buik iedere ochtend aan mijn spiegel zien. U kent dat wel. Armen omhoog de lucht in en de navel naar binnen gedrukt houden. Adem in en even vasthouden. Prachtig! Ik hou vol … tot Carnaval. Dan neem ik een kleine onvermijdelijke pauze. En daarna gewoon weer verder … met dit heerlijk dieet. Op naar de tachtig kilo … en vijfennegentig centimeter. 

18 Gewicht 06-02-2025: 83,00 kilo – Middelomtrek: 102 cm
17 Gewicht 06-03-2018: 80,00 kilo – Middelomtrek: 099 cm    
16 Gewicht 17-03-2017: 86,50 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
15 Gewicht 19-07-2016: 87,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
14 Gewicht 25-02-2015: 83,50 kilo – Middelomtrek: 102 cm    
13 Gewicht 06-01-2014: 85,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
12 Gewicht 15-11-2013: 84,50 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
11 Gewicht 18-03-2013: 89,00 kilo – Middelomtrek: 107 cm    
10 Gewicht 12-06-2012: 87,00 kilo – Middelomtrek: 106 cm    
09 Gewicht 23-02-2011: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
08 Gewicht 09-12-2010: 84,00 kilo – Middelomtrek: 103 cm    
07 Gewicht 14-10-2010: 86,00 kilo – Middelomtrek: 105 cm    
06 Gewicht 06-09-2010: 90,00 kilo    
05 Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo    
04 Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo    
03 Gewicht 27-01-2006: 87,00 kilo    
02 Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo    
01 Gewicht 04-11-2005: 88,00 kilo    

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2025. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.

Zugspitze

Der Zug
Ist Spitze
Weisst nicht
Das Ziel

Zum Fuss
Geht es
Auf Spitzen
Ganz Mude

Sehr heiss
Auf Zahnfleiss
Mit Schwitzen
Im Hals

Nach wo?
Nach do!
Der Zug
Ist Spitze

Onwelwordingen in wording

In Venlo kennen ze een heel simpel liedje met een veelbetekenend en filosofisch refrein. Vrij vertaald gaat het alsvolgt: ‘Mijn linkerbeen en mijn rechterbeen, die lopen nu al jaren naast een (elkaar). De een gaat op en de ander neer. En als ze daarmee klaar zijn dan beginnen ze alweer (opnieuw). De een gaat hier en de ander daar. En ze lopen elkaar al jaren achterna.’

Uiteraard is het timbre en ritme van de muziek navenant en repetitief. Ik heb het lied ooit gezongen, of beter gezegd geneuried tijdens een lange bergwandeling, waar geen einde aan leek te komen, tijdens een bergkamp. Toen viel de filosofische betekenis me al op. Filosofisch in de zin van ‘zijn’. Letterlijk en figuurlijk werd ik even been. Zowel links als rechts. De Venlose mantra hielp me door het berg- en beenleed heen. Had ik aan het begin nog oog voor de schoonheid van de bergen, de overweldigende natuur; in het spoor van fysieke vernieling later op de dag, redde het lied mijn stemming en leven. Kortom, ik werd niet onwel. Mijn mede groepsgenoten wel. Zij werden wel onwel. En snel, al heel snel. Het aantal onwelwordingen waren niet te tellen.

Beter hadden ze hun voetstappen geteld, neuriënd op dit toepasselijk lied. Enerzijds had het troost geboden, kameraadschap en steun, en anderzijds ook tijdverdrijf. Want geloof me lezer. Bergtochten kunnen erg, erg lang zijn. Dan kan het wel eens in de benen, in de voeten en tussen de oren vastlopen. En dan heb ik het nog geeneens gehad over onwelwordingen in wording. Men steekt elkaar namelijk altijd aan in groepsverband. Uiteindelijk loopt iedereen aan het eind met de tong op de schoenen. Stelt u zich het eens voor? Beeldend ja. Gebukt gaan onder de bergen, met de tong op de schoenen. Geen gezicht. En ook nog eens met dorst, met heel veel dorst.

Ik zeg altijd. Voorkomen is beter dan genezen. Aldus neurie of zing ik meestal vrolijk. ‘Mijn linkerbeen en mijn rechterbeen die lopen nu al jaren naast een. De een gaat op en de ander neer. En als ze daar mee klaar zijn beginnen ze alweer. De een gaat hier en de ander daar. En ze lopen elkaar al jaren achterna.’ Niets mis mee toch? Gewoon hardop dreunen en het liefst lopend met en achter elkaar. Naast elkaar is af te raden. Bergpaadjes en naast elkaar lopen, gaan niet goed samen. Bij lange na niet.

Of het bij een Nijmeegse Vierdaagse mogelijk ook werkt laat ik even in het midden. Ik ben geen expert in platlopen. Honderd jaar wordt deze vierdaagse stoet der stoeten alweer gelopen. Gelopen en gekropen. Maar een ding is zeker. Ook in deze tocht heeft de fameuze Venlose mantra een hoop mensen op de been gehouden. Zeker weten. Ongetwijfeld. Links en rechts. Soms links, links, rechts. Maar dat zien we gewoon door de vingers. Toch?

Mien Bein

Inzending schrijfwedstrijd juli 2016 op ColumnX. Op basis van priming een verhaal schrijven. Oftewel associatief schrijven met de actuele 'primer': Onwelwordingen

Toelichting bij het lied 'Twië bein':
Oorspronkelijk heette het lied waarvan het refrein hierboven in de tekst vertaald beschreven: 'De veuroétgaank ofwaal Twië bein'. Op de dag van de inzendtermijn voor de Leedjesaovend 1960 in Venlo hebben Thuur Luxembourg en Frans Boermans dit lied gecomponeerd en geschreven. Ze hadden al twee liedjes ingezonden maar wilden graag nog een derde liedje inzenden. Uiteindelijk werd dit nummer tot nummer een verkozen tijdens het liedjesfestival. Het werd gezongen door de veel te jong overleden (auto-ongeluk) Venlose zanger, Felix Peters.
Het lied werd om circa 23:00 geschreven, een uur voor de inzendtermijn verstreek. De twee zwagers zaten achter de piano, het wilde niet lukken. Van arren moede gingen ze op de bank zitten. Boermans liet zijn hoofd tussen zijn benen zakken en zei tegen Thuur: 'Mien linkerbein en mien rechterbein, die laupe noow al jaore naevenein'. De rest is geschiedenis, getuige de eerste plaats!
Bron: Det is Venloos roem! - Finbar van der Veen - 2008 - ISBN 978-90-489-0010-7