Dolblij ben ik met mijn nieuwe pen. Ik leen hem nooit meer uit. Ook niet voor heel even. Niet doen zeg ik tegen mezelf. Mijn nieuwe Parker is me veel te lief. Je hebt zo van die hebbedingetjes die nauw luisteren. Als ik het doosje opendoe valt mijn oog op een klein papieren boekje dat is bijgevoegd. Het garantiebewijs. En niet zo maar een garantiebewijs. Neuuu ... een internationaal. Met belangstelling lees ik het. Een garantiebewijs voor een pen, het moet niet gekker worden.
'Deze garantie wordt verstrekt door Parker en geldt voor alle landen behalve de VS en Canada, waar een aparte garantie van toepassing is. Uw Parker schrijfinstrument heeft een garantie van twee jaar vanaf de oorspronkelijke aankoopdatum tegen mankementen die te wijten zijn aan fabricage- of materiaalfouten. Bij gebreken binnen de garantieperiode wordt uw Parker product gratis gerepareerd of vervangen. Deze garantie kan worden verlengd door uw Parker schrijfinstrument te registreren op www.parkerpen.com.
Gebruikelijk onderhoud of schade als gevolg van het niet volgens de aanwijzingen van Parker onderhouden van dit product valt niet onder deze garantie. Ook normale slijtage door het gebruik van het product of schade die optreedt door per ongeluk of expres onjuist gebruik of misbruik, verandering of aanpassing of reparatie door niet geautoriseerde personen valt niet onder deze garantie. Tevens valt schade die is veroorzaakt door het gebruik van inkt of vullingen die niet van Parker zijn, niet onder deze garantie. Behalve de garantie zoals hierin wordt verleend en zover dit is toegelaten door de wetgeving, verleent Parker geen enkele garantie, expliciet of impliciet, en Parker wijst specifiek alle garanties af met betrekking tot de verkoopbaarheid of de geschiktheid voor een bepaald doel.
Parkeraansprakelijkheid onder deze garantie is beperkt tot de reparatie of vervanging van het schrijfinstrument en Parker is onder deze garantie niet verantwoordelijk voor enige schade en/of vervolgschade, ongeacht of deze wel of niet te voorzien was tenzij die schade het gevolg is van een opzettelijke handeling of weglating of grote nalatigheid van Parker of zijn medewerkers, vertegenwoordigers of agenten. Onder voorbehoud van andere rechten en rechtsmiddelen onder de van toepassing zijnde wet.
Bepaalde producten kunnen uit productie zijn genomen of kunnen mogelijk niet gerepareerd worden. In dat geval behoudt Parker het recht een product voor een product van gelijke waarde en stijl te vervangen. Voor service onder deze garantie, dient u uw pen bij een door Parker geautoriseerd servicecenter terug te sturen, samen met het originele garantiecertificaat juist ingevuld door een geautoriseerde dealer (of een aankoopbewijs, zoals een bon met datum waarop de aankoop van het geclaimde product is te zien).
Deze garantie geeft u deze specifieke rechten. Eventuele andere rechten kunnen van land tot land variëren. Deze rechten worden niet aangetast door deze garantie, waaronder (maar niet beperkt tot) wettelijke garanties die de gevolgen van wel of niet zichtbare defecten in het product dekken.'
Ik moet even bijkomen. Het is niet waar. Wat een relaas voor een pennetje. Een ballpoint om precies te zijn. Een vulpen kan ik me nog niet veroorloven. Bovendien zit er een zeer uitgebreide gebruiksaanwijzing bij. Ja, ik heb de website even geraadpleegd. Wat denkt u? Na het lezen van de garantiebepalingen ben ik toch wel erg nieuwsgierig geworden. Wat een aanbod heeft deze schrijfinstrumentenmaker. Enorm.
Maar wat ik nog niet gelezen heb is de achterzijde van de derde bladzijde van het garantieboekje. Het gaat namelijk nog verder dan ik dacht. Ik lees verder.
'Parker stelt zich niet verantwoordelijk voor het geschrevene dat uit uw schrijfinstrument vloeit. Het vrijwaart zich van iedere uiting en de gevolgen die de uitingen met zich mee kunnen brengen op lezers. Parker erkent dat het vrije woord dat door Parkerinkt vloeit impact kan hebben op de ontvanger, edoch zal geen aansprakelijkheid nemen in de uitwerking op de ontvanger. Maar dan ook geen enkele. Ook positieve uitingen en gevolgen van het gebruik van Parkerinkt, op welke ondergrond dan ook, kunnen rekenen op een neutrale ontvangst. Ieder voordeel dat volgt uit uitingen door Parkerinkt, in welk land dan ook, uitgezonderd De VS en Canada want daar gelden andere regels, komt toe aan de eigenaar van de houder van de inkt en niet aan de producent. Uiteraard wil Parker wel graag credits ontvangen, middels positieve recensies. Die kunnen geplaatst worden op de website www.parkerpen.com.'
Wat ben ik trots op mijn pen. Ik ga er heel zuinig op zijn. In zowel gebruik als in schrijven. Wat is een schrijver zonder zijn schrijfinstrument? Een potlood, toch? En wat voel ik mij gedekt door alle garantiebepalingen. Een echte caretaker dat Parker. En niemand mag hem lenen, mijn pen. Geen denken aan. Stel dat ik hem weer kwijt raak. Hij is zeer geliefd. Mijn Parker schrijfinstrument.
Posts tonen met het label marketing. Alle posts tonen
Posts tonen met het label marketing. Alle posts tonen
14-05-2017
31-07-2016
Columns van Harrie (Juli 2016)
Max keer maal / Gein & Ongein / 31-07-2016
Hoe vaak kan iemand nu een wedstrijd winnen? Dat vraag ik mij nu af? Kijk als ik zo zit in mijn bos en ik zie die rare mannetjes in auto’s keihard dwars door de bomen scheuren, weet ik nooit wie er voorop ligt. Raakhout ook niet. Maar die is sowieso altijd de weg kwijt. Nee, ze scheuren rond langs, beuken, berken, eiken, dennen en wij maar rennen. Waar rennen ze toch naartoe? En hoe vaak komen ze nog langs? Soms zie je er eentje plots niet meer. Naar het schijnt legt hij dan eventjes zijn karretje aan banden. Aan nieuwe banden? Alsof de bosgrond zoveel slijt. Het is naar het schijnt allemaal tactiek.
Tactiek om geld te verdienen. Dat is dan weer nieuw voor mij. Waarom zouden er aan spelen en wedstrijden geld verdiend moeten worden? Iedereen sport toch voor de leut, ontspanning en gezondheid? Dus nee. Nee dus. Op het laatste druïdenbal heb ik me laten inwijden. Brood en spelen. Daar schijnt alles om te draaien. Brood, brood? Maar ik zie toch nooit iemand brood eten? Jawel hoor, vertelde Maxoramix. Alleen je ziet het niet. Het gebeurt vaak achter gesloten deuren. En dat brood, dat moet je ruim zien. Het is het bier, de bitterballen, het contact en de contracten. Niet schriftelijk maar mondeling. Het is eten en gegeten worden.
Kleine vissen worden groot. Totdat ze op ontploffen staan. Zodra dat voorkomt, dan is het tijd om maar weer eens te gaan. Zoveel werd me duidelijk. En dat in een notendop. Ik kijk nu gans anders tegen het sporten aan. En laat de wagens maar gaan en gaan. De uitslag is niet meer van belang. Zolang maar iedereen de kar in beweging houdt en de wagens blijven toeren. Kijk daar komt Max alweer voorbij. Max keer maal. De kassa rinkelt. En heel Nederland, ja zelfs Nummer Een blij. Steek de vlag maar alvast uit.
Regelspel / Gein & Ongein / 15-07-2016
Raakhout is behoorlijk in de war. Hij heeft zich ingelaten met een merkwaardig spel. Een spel dat zijn eigen regels spelt en voorschrijft. Op zich niets mis mee zou je op de eerste plaats denken. Ware het niet dat het een heel onschuldig spel betreft. In de bossen worden niet zo heel veel spelletjes gespeeld. De natuur, waartoe het bos behoort, is in zijn aard eerlijk. Maar owee, zijn bezoekers en inwoners. Dat is een ander verhaal. Je zou denken dat dieren tegen hun verlies kunnen. Maar niets is minder waar. In dat opzicht zijn het net mensen. In vele andere opzichten ook, maar dat is een ander verhaal, een ander lang verhaal. Iets met personificatie. Maar daar laten we ons even niet mee in.
Terug naar Raakhout. Hij mocht meedoen met een spel. En niet zo maar een spel, nee, nee het was een soort van schaakspel. Ieder dier mocht een eigen verhaaltje spellen en vertellen. Al maanden werd het spel gespeeld en telkens met een ander thema. Het thema van deze maand was ‘eikels’. Nou daar wist Raakhout wel raad mee. Hij kwam ze iedere ochtend tegen in het bos. Zo gedacht, zo gespeld en zo verteld. De dieren hadden aan zijn lippen gekluisterd gezeten. Vooral de vos, de eekhoorn en de bonte kip vonden zijn verhaal prachtig. Ze leefden zich volledig in het verhaal in. Vele eikels liet Raakhout de revue passeren. De ene eikel nog gekker als de andere. In vele eikels herkenden de dieren zich. In sommigen niet. Die waren natuurlijk met meest interessant. Het waren eikels die vreemd gedrag vertoonden. Ze pasten regels aan naar hun eigen believen. Maar zo erg was dat nog niet.
Eigenlijk was er maar eentje die dat niet naar behoren deed. In de veronderstelling dat toch niemand het door zou hebben. En ach, zo belangrijk was het nu ook weer niet. De toehoorders van het verhaal raakten langzaam in de ban van het gebeuren. Dit kon toch echt niet door de beugel. Maar niemand die wat deed. Zwijgzaam stemde iedereen toe. Totdat een slim vogeltje erachter kwam. Maar het vogeltje was een vreemde vogel. En de vogel wist dit van zichzelf. Wat nu? Niemand zou hem geloven. Feiten laten zien. Met bewijzen komen. Dat had de papa van het vreemde vogeltje het vogeltje geleerd. En aldus vertelde het vogeltje aan iedereen die het horen wilde zijn verhaal. Gestaafd met feiten. Iedereen begreep het, maar niemand reageerde. De regelgever bezat te veel macht. En de dieren wisten als geen ander. De hand die voedt, die is heilig.
Maar het kleine vogeltje was moedig. Het had de waarheid nodig om bruggen te bouwen. Maar dan moest het wel eerst de aandacht vestigen. De klokken luiden. Zo gezegd, zo gedaan. De dieren uit het bos vielen bijna van hun stoel, stok, hout, tak, stengel, nee, dit was niet waar? Iemand die de spelregels zo naar zijn hand kon zetten, die deugde niet. En ook nog eens zo stiekem. Zo quasinonchalant. Dit moest iedereen weten. En toch? Als iedereen het wist en daarvan baalde, dan nog, dan nog. Zou het hele spel dan niet meer doorgaan? Wie zou het dan nog willen organiseren. Dat was toch ook niet zo’n goed plan. Weet je wat? En ze waren het er allemaal over eens. En ze namen het volgende besluit. We kijken door onze vingers, klauwen, poten, vliezen ... vergeten het never nooit niet ... die spelleiding deugt van geen meter, maar ons het spel afnemen, dat toch liever ook niet. Dan maar zonder winnaar. Weet je wat? We roepen gewoon iedereen tot winnaar uit. Lang leve de lol. Maar Raakhout die vond het maar niks. Hij is nog steeds wat in de war. Zal hij het spel nog meespelen? Zo’n spel is toch geen lot uit de loterij? Vooruit dan maar.
Columns van Harrie zijn geschreven aan tafel bij Mien. Harrie is een auteur en tafelvriend van Mien. Van november 2010 tot maart 2016 publiceerde Harrie ook columns op de website van ColumnX.
Harrie’s columns zijn gebaseerd op oude personages uit TV-series Catweazle en Doctor Who. De Britse acteurs Tom Baker en Geoffrey Bayldon vormen zijn inspiratiebron. Daarnaast maakt Harrie ook graag filosofische en sportieve uitstapjes.
Hoe vaak kan iemand nu een wedstrijd winnen? Dat vraag ik mij nu af? Kijk als ik zo zit in mijn bos en ik zie die rare mannetjes in auto’s keihard dwars door de bomen scheuren, weet ik nooit wie er voorop ligt. Raakhout ook niet. Maar die is sowieso altijd de weg kwijt. Nee, ze scheuren rond langs, beuken, berken, eiken, dennen en wij maar rennen. Waar rennen ze toch naartoe? En hoe vaak komen ze nog langs? Soms zie je er eentje plots niet meer. Naar het schijnt legt hij dan eventjes zijn karretje aan banden. Aan nieuwe banden? Alsof de bosgrond zoveel slijt. Het is naar het schijnt allemaal tactiek.
Tactiek om geld te verdienen. Dat is dan weer nieuw voor mij. Waarom zouden er aan spelen en wedstrijden geld verdiend moeten worden? Iedereen sport toch voor de leut, ontspanning en gezondheid? Dus nee. Nee dus. Op het laatste druïdenbal heb ik me laten inwijden. Brood en spelen. Daar schijnt alles om te draaien. Brood, brood? Maar ik zie toch nooit iemand brood eten? Jawel hoor, vertelde Maxoramix. Alleen je ziet het niet. Het gebeurt vaak achter gesloten deuren. En dat brood, dat moet je ruim zien. Het is het bier, de bitterballen, het contact en de contracten. Niet schriftelijk maar mondeling. Het is eten en gegeten worden.
Kleine vissen worden groot. Totdat ze op ontploffen staan. Zodra dat voorkomt, dan is het tijd om maar weer eens te gaan. Zoveel werd me duidelijk. En dat in een notendop. Ik kijk nu gans anders tegen het sporten aan. En laat de wagens maar gaan en gaan. De uitslag is niet meer van belang. Zolang maar iedereen de kar in beweging houdt en de wagens blijven toeren. Kijk daar komt Max alweer voorbij. Max keer maal. De kassa rinkelt. En heel Nederland, ja zelfs Nummer Een blij. Steek de vlag maar alvast uit.
Regelspel / Gein & Ongein / 15-07-2016
Raakhout is behoorlijk in de war. Hij heeft zich ingelaten met een merkwaardig spel. Een spel dat zijn eigen regels spelt en voorschrijft. Op zich niets mis mee zou je op de eerste plaats denken. Ware het niet dat het een heel onschuldig spel betreft. In de bossen worden niet zo heel veel spelletjes gespeeld. De natuur, waartoe het bos behoort, is in zijn aard eerlijk. Maar owee, zijn bezoekers en inwoners. Dat is een ander verhaal. Je zou denken dat dieren tegen hun verlies kunnen. Maar niets is minder waar. In dat opzicht zijn het net mensen. In vele andere opzichten ook, maar dat is een ander verhaal, een ander lang verhaal. Iets met personificatie. Maar daar laten we ons even niet mee in.
Terug naar Raakhout. Hij mocht meedoen met een spel. En niet zo maar een spel, nee, nee het was een soort van schaakspel. Ieder dier mocht een eigen verhaaltje spellen en vertellen. Al maanden werd het spel gespeeld en telkens met een ander thema. Het thema van deze maand was ‘eikels’. Nou daar wist Raakhout wel raad mee. Hij kwam ze iedere ochtend tegen in het bos. Zo gedacht, zo gespeld en zo verteld. De dieren hadden aan zijn lippen gekluisterd gezeten. Vooral de vos, de eekhoorn en de bonte kip vonden zijn verhaal prachtig. Ze leefden zich volledig in het verhaal in. Vele eikels liet Raakhout de revue passeren. De ene eikel nog gekker als de andere. In vele eikels herkenden de dieren zich. In sommigen niet. Die waren natuurlijk met meest interessant. Het waren eikels die vreemd gedrag vertoonden. Ze pasten regels aan naar hun eigen believen. Maar zo erg was dat nog niet.
Eigenlijk was er maar eentje die dat niet naar behoren deed. In de veronderstelling dat toch niemand het door zou hebben. En ach, zo belangrijk was het nu ook weer niet. De toehoorders van het verhaal raakten langzaam in de ban van het gebeuren. Dit kon toch echt niet door de beugel. Maar niemand die wat deed. Zwijgzaam stemde iedereen toe. Totdat een slim vogeltje erachter kwam. Maar het vogeltje was een vreemde vogel. En de vogel wist dit van zichzelf. Wat nu? Niemand zou hem geloven. Feiten laten zien. Met bewijzen komen. Dat had de papa van het vreemde vogeltje het vogeltje geleerd. En aldus vertelde het vogeltje aan iedereen die het horen wilde zijn verhaal. Gestaafd met feiten. Iedereen begreep het, maar niemand reageerde. De regelgever bezat te veel macht. En de dieren wisten als geen ander. De hand die voedt, die is heilig.
Maar het kleine vogeltje was moedig. Het had de waarheid nodig om bruggen te bouwen. Maar dan moest het wel eerst de aandacht vestigen. De klokken luiden. Zo gezegd, zo gedaan. De dieren uit het bos vielen bijna van hun stoel, stok, hout, tak, stengel, nee, dit was niet waar? Iemand die de spelregels zo naar zijn hand kon zetten, die deugde niet. En ook nog eens zo stiekem. Zo quasinonchalant. Dit moest iedereen weten. En toch? Als iedereen het wist en daarvan baalde, dan nog, dan nog. Zou het hele spel dan niet meer doorgaan? Wie zou het dan nog willen organiseren. Dat was toch ook niet zo’n goed plan. Weet je wat? En ze waren het er allemaal over eens. En ze namen het volgende besluit. We kijken door onze vingers, klauwen, poten, vliezen ... vergeten het never nooit niet ... die spelleiding deugt van geen meter, maar ons het spel afnemen, dat toch liever ook niet. Dan maar zonder winnaar. Weet je wat? We roepen gewoon iedereen tot winnaar uit. Lang leve de lol. Maar Raakhout die vond het maar niks. Hij is nog steeds wat in de war. Zal hij het spel nog meespelen? Zo’n spel is toch geen lot uit de loterij? Vooruit dan maar.
Columns van Harrie zijn geschreven aan tafel bij Mien. Harrie is een auteur en tafelvriend van Mien. Van november 2010 tot maart 2016 publiceerde Harrie ook columns op de website van ColumnX.
Harrie’s columns zijn gebaseerd op oude personages uit TV-series Catweazle en Doctor Who. De Britse acteurs Tom Baker en Geoffrey Bayldon vormen zijn inspiratiebron. Daarnaast maakt Harrie ook graag filosofische en sportieve uitstapjes.
28-04-2014
All you can read
‘Na een jaar of drie aan voorbereiding is Blendle vanaf vandaag voor iedereen beschikbaar. Het idee achter de website is simpel: je betaalt een klein bedrag voor een artikel uit een krant of tijdschrift, zodat je alleen betaalt voor wat je leest. Is Blendle de redder van de journalistiek of zijn er kapers op de kust?’ (Bron: NOS Nieuws 28-04-2014)
U bent bij deze gewaarschuwd lezer. Vanaf het moment dat u deze column leest, begint mijn kassa te rinkelen. Ik heb mijn column niet voor niks even door de Blendl-blenderwebsite gegooid. Mijn verdienmodel is in gang gezet. Wie weet wordt mijn column wel wereldnieuws. Samen met al die andere artikelen, columns, nieuwsberichten die door de blender gaan. Er hoeft geen smaakje aan te zitten en ook geen kleur. Het nieuws wordt mooi gepureerd tot eenheidsworst.
Voor mij als schrijver is zo’n verdienmodelletje natuurlijk een grote goudmijn. Als ik maar snel en veel en doelgroepgericht schrijf dan loop ik mooi binnen. De uitgevers zijn gebrand op content op maat. Maar o wee, de lezers zonder centjes. Degenen met een smalle beurs. Die lezen niets van mijn pennenvreugd en zullen helaas op hun kin moeten kloppen. Of stiekem ergens illegaal op iemands iPad of iPhone meegluren. Het zal welig tieren. De obscure achterafzaaltjes. Waar vroeger stiekem gepiept werd naar blote lijven, wordt straks druk het laatste nieuws gelezen. Illegaal. Zonder betaling. Niemand mag het zien. Niemand mag het weten. Het nieuws wordt duur betaald.
We lusten er wel pap van. Van het nieuws. Laat de pulppap maar tot ons komen. Het is ook nog eens milieuvriendelijk en duurzaam zo’n Blendl-blenderwebsite. Het nieuws blijft, na eenmalige aankoop per artikel, voor eeuwig duurzaam op onze harde schijf geplakt. Hoewel, de kans is groter dat het ergens in de lucht blijft zweven. Harde schijven raken immers heel snel vol. Maar geen nood. Ook daarvoor bestaat een oplossing. Met de mond wijd open doen we gewoon aan lucht- en informatiehappen in de Cloud.
Betaalden we al jaren voor het voortbewegen en transporteren van informatiebits en -bytes. Nu gaan we ook nog eens betalen voor de inhoud van de bits en bytes. Zwaar verteerbaar denk ik dan. Milieuvriendelijk is het wel. Drukinkt is niet langer nodig. Die kunnen we dan vast weer ergens anders voor gebruiken. Drukinkt, de oude smeerolie van onze informatie gaan we transformeren naar gratis smeerolie voor het openbaar vervoer. Prima opgelost. Toch?
Het adagio van de Blendl-blenderwebsite is makkelijk te omschrijven. Door al het nieuws van (freelance) journalisten, kranten, tijdschriften, nieuwsbladen en noem maar op, in een grote blender te gooien kan iedereen in de toekomst lezen wat ie wil en kan. All you can read. De informatievraatzucht zal exponentieel toenemen. Het nieuws zal langs de X- en Y-assen, qua volume en tijd, compleet worden leeggevreten.
Bagger of geen bagger. Het doet er niet meer toe. Voor kwaliteit wordt niet meer betaald. Je kunt alleen nog kwantitatief consumeren in letters, woorden en zinnen. Een column zal niet langer hoeven voldoen aan pakweg 400 woorden. De broodschrijver maakt er met gemak 450 van. Een snelschrijver schrijft er maar liefst drie tegelijk. In nog geen tien minuten. Kassa. Schrijven maakt hongerig. Lezen kost geld.
De nieuwe ontwikkelingen brengen helaas ook wat problemen met zich mee. Overheidsbemoeienis kan niet uitblijven. De consument moet uit gezondheidsoverweging tegen zichzelf in bescherming worden genomen. Dat kan met letter- of woordmaagbanden. Hij zou zowaar kunnen stikken of imploderen van alle informatie. Een ander probleem dat zich voordoet is de opkomst van de schrijfwolf. Hij is al gespot bij diverse taalgrenzen. Als megavertaler gooit ie alle artikelen door de spellingscontrole en langs Google translate en wordt binnen no time multimiljonair. Mits hij het goed aanpakt natuurlijk.
Wolven vertoeven namelijk altijd in grote roedels. En iedere wolf is hongerig. Maar er zal genoeg informatie aan te bieden en verorberen zijn. Voor ieder wat wils. Economische principes en marktmechanismen zullen ook bij deze nieuwe techniek het werk doen. Vraag en aanbod zullen als motten rondom het licht achter elkaar aan draaien. Straks wordt het drie artikelen lezen, twee betalen. En natuurlijk zorgt een ingenieus spaarsysteem voor columnzegels. Spaar nu mee voor de gouden maandcolumn! Als u een boekje (helaas is er nog geen ander woord gevonden voor dit prehistorisch ding) vol heeft, krijgt u een uur gratis leestijd op onze mega Columnblender.
Wie het NOS Nieuws aandachtig screent en tussen de regels doorleest, heeft meteen in de gaten wat de boodschap en het beoogde doel van de kersverse Blendl-blenderwebsite is. Alexander Klöpping klopt samen met Marten Blankensteijn, beiden staan aan de basis van deze website, in een mum van tijd het geld bij u uit de portemonnee. U, mijn lieve lezer behoort immers tot een generatie die gewend is niets te betalen voor journalistiek. U mag nu dus gaan betalen, aldus Klöpping. Kwestie van cultuurverandering.
U bent bij deze gewaarschuwd lezer. Vanaf het moment dat u deze column leest, begint mijn kassa te rinkelen. Ik heb mijn column niet voor niks even door de Blendl-blenderwebsite gegooid. Mijn verdienmodel is in gang gezet. Wie weet wordt mijn column wel wereldnieuws. Samen met al die andere artikelen, columns, nieuwsberichten die door de blender gaan. Er hoeft geen smaakje aan te zitten en ook geen kleur. Het nieuws wordt mooi gepureerd tot eenheidsworst.
Voor mij als schrijver is zo’n verdienmodelletje natuurlijk een grote goudmijn. Als ik maar snel en veel en doelgroepgericht schrijf dan loop ik mooi binnen. De uitgevers zijn gebrand op content op maat. Maar o wee, de lezers zonder centjes. Degenen met een smalle beurs. Die lezen niets van mijn pennenvreugd en zullen helaas op hun kin moeten kloppen. Of stiekem ergens illegaal op iemands iPad of iPhone meegluren. Het zal welig tieren. De obscure achterafzaaltjes. Waar vroeger stiekem gepiept werd naar blote lijven, wordt straks druk het laatste nieuws gelezen. Illegaal. Zonder betaling. Niemand mag het zien. Niemand mag het weten. Het nieuws wordt duur betaald.
We lusten er wel pap van. Van het nieuws. Laat de pulppap maar tot ons komen. Het is ook nog eens milieuvriendelijk en duurzaam zo’n Blendl-blenderwebsite. Het nieuws blijft, na eenmalige aankoop per artikel, voor eeuwig duurzaam op onze harde schijf geplakt. Hoewel, de kans is groter dat het ergens in de lucht blijft zweven. Harde schijven raken immers heel snel vol. Maar geen nood. Ook daarvoor bestaat een oplossing. Met de mond wijd open doen we gewoon aan lucht- en informatiehappen in de Cloud.
Betaalden we al jaren voor het voortbewegen en transporteren van informatiebits en -bytes. Nu gaan we ook nog eens betalen voor de inhoud van de bits en bytes. Zwaar verteerbaar denk ik dan. Milieuvriendelijk is het wel. Drukinkt is niet langer nodig. Die kunnen we dan vast weer ergens anders voor gebruiken. Drukinkt, de oude smeerolie van onze informatie gaan we transformeren naar gratis smeerolie voor het openbaar vervoer. Prima opgelost. Toch?
Het adagio van de Blendl-blenderwebsite is makkelijk te omschrijven. Door al het nieuws van (freelance) journalisten, kranten, tijdschriften, nieuwsbladen en noem maar op, in een grote blender te gooien kan iedereen in de toekomst lezen wat ie wil en kan. All you can read. De informatievraatzucht zal exponentieel toenemen. Het nieuws zal langs de X- en Y-assen, qua volume en tijd, compleet worden leeggevreten.
Bagger of geen bagger. Het doet er niet meer toe. Voor kwaliteit wordt niet meer betaald. Je kunt alleen nog kwantitatief consumeren in letters, woorden en zinnen. Een column zal niet langer hoeven voldoen aan pakweg 400 woorden. De broodschrijver maakt er met gemak 450 van. Een snelschrijver schrijft er maar liefst drie tegelijk. In nog geen tien minuten. Kassa. Schrijven maakt hongerig. Lezen kost geld.
De nieuwe ontwikkelingen brengen helaas ook wat problemen met zich mee. Overheidsbemoeienis kan niet uitblijven. De consument moet uit gezondheidsoverweging tegen zichzelf in bescherming worden genomen. Dat kan met letter- of woordmaagbanden. Hij zou zowaar kunnen stikken of imploderen van alle informatie. Een ander probleem dat zich voordoet is de opkomst van de schrijfwolf. Hij is al gespot bij diverse taalgrenzen. Als megavertaler gooit ie alle artikelen door de spellingscontrole en langs Google translate en wordt binnen no time multimiljonair. Mits hij het goed aanpakt natuurlijk.
Wolven vertoeven namelijk altijd in grote roedels. En iedere wolf is hongerig. Maar er zal genoeg informatie aan te bieden en verorberen zijn. Voor ieder wat wils. Economische principes en marktmechanismen zullen ook bij deze nieuwe techniek het werk doen. Vraag en aanbod zullen als motten rondom het licht achter elkaar aan draaien. Straks wordt het drie artikelen lezen, twee betalen. En natuurlijk zorgt een ingenieus spaarsysteem voor columnzegels. Spaar nu mee voor de gouden maandcolumn! Als u een boekje (helaas is er nog geen ander woord gevonden voor dit prehistorisch ding) vol heeft, krijgt u een uur gratis leestijd op onze mega Columnblender.
Wie het NOS Nieuws aandachtig screent en tussen de regels doorleest, heeft meteen in de gaten wat de boodschap en het beoogde doel van de kersverse Blendl-blenderwebsite is. Alexander Klöpping klopt samen met Marten Blankensteijn, beiden staan aan de basis van deze website, in een mum van tijd het geld bij u uit de portemonnee. U, mijn lieve lezer behoort immers tot een generatie die gewend is niets te betalen voor journalistiek. U mag nu dus gaan betalen, aldus Klöpping. Kwestie van cultuurverandering.
10-06-2009
Klantgerol
Een nieuwe sport is verschenen aan het firmament. Het zogenaamde klanten rollen. Deze nieuwe tak van sport is zo populair dat het nu al verschillende toepassingen kent. Zoals het klanten rollen op ooghoogte en het klanten rollen op broekzakniveau. Het werkterrein van klantenrollers spitst zich vooral toe op supermarkten. Het is nog onduidelijk of deze nieuwe sport het predicaat denksport of gevechtsport krijgt. Eén ding is zeker. Het draagt de nodige risico’s met zich mee.
In de supermarkt vindt het klanten rollen plaats op diverse locaties. Om te beginnen in de rekken op ooghoogte. Daar liggen de duurdere merkartikelen voor het grijpen. Het oog wil ook wat en daar maakt de slimme supermarketeer dankbaar gebruik van. In het onderste rek is slechts plaats voor de goedkopere huismerken. Een gevaarlijke locatie zo blijkt. Ooit geprobeerd koekjes uit het onderste rek te scoren? Gegarandeerd dat zowel de koekjes als de klant over de grond rollen.
Ook in supermarktoutletten als Lidl en Aldi heeft het klanten rollen zijn entree gedaan. Er wordt zelfs rekening mee gehouden bij de winkelindeling. Winkelrekken worden in een trechteropstelling geplaatst zodat de klanten zich automatisch verzamelen bij de afprijsrekken waarna het klanten rollen kan beginnen. In de afprijsrekken liggen troostrollo’s en andere lekkernijen voor het grijpen. Ook crocs liggen er in diverse kleuren en maten klaar. Deze worden meteen door klanten gepast en aangehouden. Voor een betere grip. Zo gaat de klant niet aan de rol tijdens zijn graaisessies.
De supermarketeer heeft dozen met goedkope pleisters tactisch in de nabijheid van de afprijsrekken opgesteld. Handig om alle graaiwondjes meteen mee te behandelen. Bloeddrukmeters, defibrillators, bandenreparatiesetjes alles is in supermarktoutletten voorradig en tegen schappelijke prijzen te verkrijgen. Mits de klant de juiste prijsbordjes bij de juiste artikelen weet te vinden. Hier wordt het klanten rollen op broekzakniveau bedreven. De euro’s rollen de klant de broek nog net niet uit.
Aan de kassa is sprake van een gevaarlijke variant op het klanten rollen. Zodra het kassameisje via de intercom een collega om assistentie roept, gaat het klanten rollen over in klanten buitelen. De wildste situaties ontstaan dan aan de kassa. Onlangs heeft een Jumboklant bijna een dwars-o-lacy opgelopen nadat het winkelwagentje van een agressieve klant zowat zijn rug doorboorde. De klant was op zoek naar de kortste rij.
Na het betalen aan de kassa komt voor trouwe klanten de slagroom op de taart. Gratis zegels bieden garantie dat de klant weer snel de supermarkt bezoekt. De supermarketeers lachen in hun vuistje. Het klanten rollen is hot.
Sinds kort heeft ook Appie Happie de nieuwe sport ontdekt en met een knipoog verweven in haar reclamecultus. Look-a-like-AH-André danst spontaan de limbo en rolt zijn lenige buik onder een lage stok. Dit alles natuurlijk voor heel wat pegels. De klant ontvangt hiermee een vette bonus voor een uurtje extra klantgerol.
Mien Harry
Geschreven voor website Gek op Klanten
In de supermarkt vindt het klanten rollen plaats op diverse locaties. Om te beginnen in de rekken op ooghoogte. Daar liggen de duurdere merkartikelen voor het grijpen. Het oog wil ook wat en daar maakt de slimme supermarketeer dankbaar gebruik van. In het onderste rek is slechts plaats voor de goedkopere huismerken. Een gevaarlijke locatie zo blijkt. Ooit geprobeerd koekjes uit het onderste rek te scoren? Gegarandeerd dat zowel de koekjes als de klant over de grond rollen.
Ook in supermarktoutletten als Lidl en Aldi heeft het klanten rollen zijn entree gedaan. Er wordt zelfs rekening mee gehouden bij de winkelindeling. Winkelrekken worden in een trechteropstelling geplaatst zodat de klanten zich automatisch verzamelen bij de afprijsrekken waarna het klanten rollen kan beginnen. In de afprijsrekken liggen troostrollo’s en andere lekkernijen voor het grijpen. Ook crocs liggen er in diverse kleuren en maten klaar. Deze worden meteen door klanten gepast en aangehouden. Voor een betere grip. Zo gaat de klant niet aan de rol tijdens zijn graaisessies.
De supermarketeer heeft dozen met goedkope pleisters tactisch in de nabijheid van de afprijsrekken opgesteld. Handig om alle graaiwondjes meteen mee te behandelen. Bloeddrukmeters, defibrillators, bandenreparatiesetjes alles is in supermarktoutletten voorradig en tegen schappelijke prijzen te verkrijgen. Mits de klant de juiste prijsbordjes bij de juiste artikelen weet te vinden. Hier wordt het klanten rollen op broekzakniveau bedreven. De euro’s rollen de klant de broek nog net niet uit.
Aan de kassa is sprake van een gevaarlijke variant op het klanten rollen. Zodra het kassameisje via de intercom een collega om assistentie roept, gaat het klanten rollen over in klanten buitelen. De wildste situaties ontstaan dan aan de kassa. Onlangs heeft een Jumboklant bijna een dwars-o-lacy opgelopen nadat het winkelwagentje van een agressieve klant zowat zijn rug doorboorde. De klant was op zoek naar de kortste rij.
Na het betalen aan de kassa komt voor trouwe klanten de slagroom op de taart. Gratis zegels bieden garantie dat de klant weer snel de supermarkt bezoekt. De supermarketeers lachen in hun vuistje. Het klanten rollen is hot.
Sinds kort heeft ook Appie Happie de nieuwe sport ontdekt en met een knipoog verweven in haar reclamecultus. Look-a-like-AH-André danst spontaan de limbo en rolt zijn lenige buik onder een lage stok. Dit alles natuurlijk voor heel wat pegels. De klant ontvangt hiermee een vette bonus voor een uurtje extra klantgerol.
Mien Harry
Geschreven voor website Gek op Klanten
30-11-2004
Nederlanders somber over decemberaankopen
Wie zijn die Nederlanders. Steekproefnederlanders zorgvuldig geselecteerd door metrogasten. Metrogasten van de derde generatie, sommigen met petje. Inmiddels ingeburgerd want Burgerking is voor iedereen laagdrempelig en toegankelijk tot aan de kassa. Ze staan aan de deur en zetten kruisjes tot 150 proefdieren zich gewaagd hebben aan een fruithapje. Statistisch gezien een aanfluiting. 70% van alle geënquêteerden kiest namelijk voor Hondt, 40% is kattig en 20% weet het niet… Totale score 130%!? Ach het is ook altijd donker in die metro … je raakt de tel nog kwijt. Dan wordt je als Nederlander vanzelf somber zo rond Sinterkerstpiet. Heb je helemaal geen zin meer in aankopen. Nee dan kijk je liever naar keuringsprogramma’s … over waarden en normen … of overweegt oprecht en spontaan een lening bij Frits Bom onze leenheerman.
Wat koop je in vredesnaam anno 2004 … ? Iets electronics, iets digitaals? De schrik slaat naar je suikerzoete hart, want oh, oh oh wat ben ik dom. Je kunt immers niet kiezen tussen …een spatwaterdichte Subwoofer van 200W een Par 36 Puntspot of een Polsstroboscoop. Laat staan dat je gaat voor de Signaalsplitter het Indoor Neon of de Car Bass Box Front, die je overigens achter in je auto kunt bevestigen aan de kindergordel. Koop er dan wel meteen een Digitale Multimeter bij en een 8 kanaals PMR Polsportofoonset want dan kun je rustig de basgeluiden tot je nemen die door je dwerg op de achterbank geproduceerd worden. Misschien kun je er ook wel mee chatten, wie zal het zeggen. Met de Power Kabel Kit kun je vervolgens de USB Wifi Adapter moeiteloos adopteren zolang je maar Regelbare Netvoeding blijft geven. Met de Lichtslang (sommigen onder ons prefereren uiteraard de milieuvriendelijke Rotan Lichttoren) kun je vervolgens idyllisch Twinklelight verspreiden.
En dat kind maar zeuren: ik wil een Kinderfietsjeep van de Kwantum. Theorie en praktijk lopen hier wel heel hard door elkaar. De natuurkundige ouders proberen tevergeefs met behulp van een Digitale Amperetang (een soort schoonmoeder waarvan de batterijen op afstand niet meer werken) het fruithapje klaar te stomen op de Kookstarterset (daar begin je toch niet aan!). Wel oppassen dat het fruithapje niet overkookt want Papierbehang, Schuimvinyl, Kokosparket en Kliklaminaat verdragen geen fruitprut. Daar wordt nadrukkelijk voor gewaarschuwd in de Kwantumtheoriehandleiding.
Nee laat je vooral opjagen deze sombere decemberdagen, door reclameslogans en wegwerptv.
Voor seats en sofa’s ga je naar de navigatiedagen in bankstellenland, waar je gratis een HP IPAQ pocket PC met navigatie en GPS krijgt. Als je dan de weg nog kwijtraakt in je bankdriversseat ben je een knappe jongen. Ben jij blij als je die strooifolder van Europa’s grootste computerspeciaalzaak in de bus krijgt! Nu kopen en binnen duizend en één nacht betalen. Mijn favoriete sprookje!!! Ga onmiddellijk naar de winkel en koop die Iiyama E435-S17 “TTT.
Nee gek wordt ik ervan. Die huppelend hossende hoerastemming van zie mij eens somber decemberaankopen doen. Okee, ik geef het toe het trekt al jaren aan mij voorbij. Ik sta langs de kant. Maar toch kan ik me niet onttrekken aan de jaarlijkse streetparade en het blinkend kerstspul. En ja … ook ik heb uiteindelijk toch dat leuke vogeltje gekocht voor in de kerstboom … Het ouwe was vergaan, had geen staartvleugels meer … Stilletjes doet het me denken aan die vervlogen kerst vol nostalgie met verse mosgeuren van een met rotspapier beklede grot … want … oh nee … het kindeke Jezus … nee … nee … die was niet in een stal … maar in een grot geboren…! Die kreeg geen luxe pluchefiguren maar safrijn.
Wat koop je in vredesnaam anno 2004 … ? Iets electronics, iets digitaals? De schrik slaat naar je suikerzoete hart, want oh, oh oh wat ben ik dom. Je kunt immers niet kiezen tussen …een spatwaterdichte Subwoofer van 200W een Par 36 Puntspot of een Polsstroboscoop. Laat staan dat je gaat voor de Signaalsplitter het Indoor Neon of de Car Bass Box Front, die je overigens achter in je auto kunt bevestigen aan de kindergordel. Koop er dan wel meteen een Digitale Multimeter bij en een 8 kanaals PMR Polsportofoonset want dan kun je rustig de basgeluiden tot je nemen die door je dwerg op de achterbank geproduceerd worden. Misschien kun je er ook wel mee chatten, wie zal het zeggen. Met de Power Kabel Kit kun je vervolgens de USB Wifi Adapter moeiteloos adopteren zolang je maar Regelbare Netvoeding blijft geven. Met de Lichtslang (sommigen onder ons prefereren uiteraard de milieuvriendelijke Rotan Lichttoren) kun je vervolgens idyllisch Twinklelight verspreiden.
En dat kind maar zeuren: ik wil een Kinderfietsjeep van de Kwantum. Theorie en praktijk lopen hier wel heel hard door elkaar. De natuurkundige ouders proberen tevergeefs met behulp van een Digitale Amperetang (een soort schoonmoeder waarvan de batterijen op afstand niet meer werken) het fruithapje klaar te stomen op de Kookstarterset (daar begin je toch niet aan!). Wel oppassen dat het fruithapje niet overkookt want Papierbehang, Schuimvinyl, Kokosparket en Kliklaminaat verdragen geen fruitprut. Daar wordt nadrukkelijk voor gewaarschuwd in de Kwantumtheoriehandleiding.
Nee laat je vooral opjagen deze sombere decemberdagen, door reclameslogans en wegwerptv.
Voor seats en sofa’s ga je naar de navigatiedagen in bankstellenland, waar je gratis een HP IPAQ pocket PC met navigatie en GPS krijgt. Als je dan de weg nog kwijtraakt in je bankdriversseat ben je een knappe jongen. Ben jij blij als je die strooifolder van Europa’s grootste computerspeciaalzaak in de bus krijgt! Nu kopen en binnen duizend en één nacht betalen. Mijn favoriete sprookje!!! Ga onmiddellijk naar de winkel en koop die Iiyama E435-S17 “TTT.
Nee gek wordt ik ervan. Die huppelend hossende hoerastemming van zie mij eens somber decemberaankopen doen. Okee, ik geef het toe het trekt al jaren aan mij voorbij. Ik sta langs de kant. Maar toch kan ik me niet onttrekken aan de jaarlijkse streetparade en het blinkend kerstspul. En ja … ook ik heb uiteindelijk toch dat leuke vogeltje gekocht voor in de kerstboom … Het ouwe was vergaan, had geen staartvleugels meer … Stilletjes doet het me denken aan die vervlogen kerst vol nostalgie met verse mosgeuren van een met rotspapier beklede grot … want … oh nee … het kindeke Jezus … nee … nee … die was niet in een stal … maar in een grot geboren…! Die kreeg geen luxe pluchefiguren maar safrijn.
24-04-2003
Rookverhaal 12: Marketeren van AA tot AZ
Soms word ik niet goed van al die verslavingen. Ziektes van deze tijd. Je kunt geen krant openslaan of je wordt weer geconfronteerd met verslavingsperikelen. Roken, drinken, snoepen, lijnen, snuiven, zappen, gokken, spuiten, poetsen, ejaculeren om maar niet te spreken van fitnissen, zeuren, mopperen, zaniken, kletsen, hard werken, studeren, flipperen, sjoelen, tetrissen, puzzelen en lummelen.
Nee, soms wordt het me dan te machtig. Dat zijn van die momenten dat ik echt weer nood heb aan die kankerstokken. Kankeren, had er ook nog bij gekund en dokteren of vogelen. Nou wil ik ook weer niet al te negatief uit de hoek komen, want dat is niet bevorderlijk voor de leesbaarheid van mijn hersenspinsels. Per slot van rekening ben ik ook uit op aandacht. Maar dan wel positieve. Toch pleit ik voor brede maatschappelijke aandacht voor de tijdsziekte verslaving.
Met de verkiezingen in aantocht zou iedere zichzelf respecterende politicus dit gat in de markt toch moeten marketeren (of zoals de spellingchecker van Word voorstelt, ‘parketteren’ of ‘hakketeren’). De sociale zorg binnen onze verslavingscultuur laat te wensen over. Regelmatig hoor ik verbijsterende en verontrustende verhalen en zie ik vreemde uitingen aan de kassa van de AH. Meestal betreft dit dan het onderwerpsgebied GTST en B&B om maar een voorbeeld te schetsen.
De nood is duidelijk hoog. Er is een aperte behoefte aan het bijeen brengen van lotgenoten. De AA kan daarbij als voorbeeld dienen. Weliswaar anoniem, maar weldegelijk latent aanwezig in onze maatschappij. Ik pleit hard voor een AR. U raadt het al, Anonieme Rookverslaafden. Laat ons ook 1x per week bij elkaar komen om koffie te drinken en ervaringen uit te wisselen. Evenzo maak ik me hard voor b.v. de anonieme ejaculeerders (AE), anonieme tetrisspelers (AT), anonieme zappers (AZ), etc… Het lijkt me wel slim om al deze doelgroepen te faciliteren met een eigen clubhuis of ontmoetingsruimte. Een alfabetische combinatie van doelgroepen ligt hier voor de hand. Snoepers en snuivers, zappers en zeurders, sjoelers en studenten, flipperaars en fitnissers, drinkers en dokterenden, lijnenden en lummelaars.
Rookmien
"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.
Nee, soms wordt het me dan te machtig. Dat zijn van die momenten dat ik echt weer nood heb aan die kankerstokken. Kankeren, had er ook nog bij gekund en dokteren of vogelen. Nou wil ik ook weer niet al te negatief uit de hoek komen, want dat is niet bevorderlijk voor de leesbaarheid van mijn hersenspinsels. Per slot van rekening ben ik ook uit op aandacht. Maar dan wel positieve. Toch pleit ik voor brede maatschappelijke aandacht voor de tijdsziekte verslaving.
Met de verkiezingen in aantocht zou iedere zichzelf respecterende politicus dit gat in de markt toch moeten marketeren (of zoals de spellingchecker van Word voorstelt, ‘parketteren’ of ‘hakketeren’). De sociale zorg binnen onze verslavingscultuur laat te wensen over. Regelmatig hoor ik verbijsterende en verontrustende verhalen en zie ik vreemde uitingen aan de kassa van de AH. Meestal betreft dit dan het onderwerpsgebied GTST en B&B om maar een voorbeeld te schetsen.
De nood is duidelijk hoog. Er is een aperte behoefte aan het bijeen brengen van lotgenoten. De AA kan daarbij als voorbeeld dienen. Weliswaar anoniem, maar weldegelijk latent aanwezig in onze maatschappij. Ik pleit hard voor een AR. U raadt het al, Anonieme Rookverslaafden. Laat ons ook 1x per week bij elkaar komen om koffie te drinken en ervaringen uit te wisselen. Evenzo maak ik me hard voor b.v. de anonieme ejaculeerders (AE), anonieme tetrisspelers (AT), anonieme zappers (AZ), etc… Het lijkt me wel slim om al deze doelgroepen te faciliteren met een eigen clubhuis of ontmoetingsruimte. Een alfabetische combinatie van doelgroepen ligt hier voor de hand. Snoepers en snuivers, zappers en zeurders, sjoelers en studenten, flipperaars en fitnissers, drinkers en dokterenden, lijnenden en lummelaars.
Rookmien
"Rookverhalen" een compilatie van hersenspinsels opgehoest tijdens het stoppen met roken in de herfst van 2001. Oftewel verhalen van een jonge dichter bij trekdrop en kaarslicht.
Abonneren op:
Posts (Atom)