Over anderhalvemetermaatschappijen en onberekenbare lieden

Een liniaal van anderhalve meter. Die houdt nooit stand. Die breekt, vroeg of laat. Hetzelfde geldt voor een rolmeter. Zeker de goedkope. Die laat na een meter vaak al zijn koppie hangen. Van een liniaal zou je dat niet verwachten. Die zijn gemaakt van hout, hard plastic, aluminium of een ander metaal. Maar een liniaal van anderhalve meter is edoch zeldzaam. Te lang. Vertaald naar A-formaat kom je dan uit op pakweg een anderhalf A1-tje. In de lengte uiteraard. Niet in de breedte. Lang en breed uitgemeten komen we hier dus niet tot elkaar en houden de nodige afstand. Dat zijn we ondertussen wel gewend. Afstand houden. Fysiek. Het is nog even wennen, nu het weer mag, na de terugval van het coronamonster. Maar hoe zit het met de geestelijke afstand, de emotionele, de persoonlijke? Hoe groot (of hoe klein) is die gebleken. Verbleekt. Verwaterd.

Contact op afstand. Met onze neus op het beeldscherm. Tranenbuizen liepen leeg. Plastic glazen en raampjes knuffelen. Wie is het al vergeten? De telefoonhandel heeft miljarden verdiend. Softwarebedrijven keihard wol gespind bij alle malaise. Met afstand rijk geworden. Bah. Linialen breken. Meetlatten werken niet meer. De maat wordt ons genomen. Betalen zullen we. De nasleep van een vloek. Hoe gaan we dat straks duiden? Als we terug kijken naar de geschiedenis? In de waan van de dag leggen we de focus op lente. Een nieuwe lente zonder oorlog en andere extremiteiten. Rust willen we. De angel uit een snel en vluchtig bestaan. Laat de lentebij ons steken met een wonderserum, een geluksprikkel vol met zoete verse honing. Doping der natuur. Opdat die ons redt van anderhalvermetermaatschappijen en onberekenbare lieden.

Afvalrace 05: Buikverbouwingsstress

Ik vrees dat ik de eindstreep van Target 1 niet heb gehaald (Target 1: Schrijver valt 8 kilo af binnen 8 vervolgverhalen, oftewel binnen 8 maanden). De 8 maanden zijn voorbij en er is mij slechts anderhalve kilo ontschoten. Target 2 komt nu in beeld (Target 2: nader te bepalen, afhankelijk van succesvolle afronding Target 1). Zal ik de lat eens hoog leggen? Met toestemming van de lezer zal ik nog voor het eindejaar 80 kilo wegen. Deal?

Over meten en maten gesproken. Nog nooit heb ik het meetlint zo vaak gehanteerd als de afgelopen 3 maanden. Mijn afvalrace is ontaard in een algehele buikverbouwing. Ik heb veel last van opeenhoping van vet vet rondom mijn navelzone. En dat is allemaal te wijten aan verbouwingsstress. Nee ... ik ben niet bij de spastisch chirurg geweest om overtollige spekrandjes weg te laten prikken. Ik heb ook geen lichtere neus of arisch voorhoofd laten zetten. Het enige bouwsel dat ik heb laten uitvoeren staat achter mijn nieuwe oude huis. En ja ... dat geeft verbouwingsstress. Beter gezegd ... buikverbouwingsstress.

Duizend vragen, keuzes en gedachtenkronkels sijpelden de afgelopen drie maanden via hoofd naar buik en ledematen om uiteindelijk gestalte te krijgen in het bouwwerk mijner dromen, mijn droompaleis. Bloed zweet en tranen heb ik geplengd maar ze hebben geloond. Het enige wat aan gestalte heeft moeten inboeten is mijn buikboedel. Ooit heb ik me voorgenomen dat ik vanuit staande positie altijd mijn edel gereedschap zou moeten kunnen aanschouwen. Maar nu ben ik het kwijt, mijn gereedschap. En dat ligt niet aan de bouwvakkers. Mijn navelplooi belemmert het uitzicht op al dat fraais ... en wat nu?

Bewegen, fietsen, voetballen, wielrennen, tennissen, ik mag er effe niet aan denken. De enige sporten die ik momenteel bedrijf betreed ik met loodzware bouwvakschoenen. Het zijn de sporten van de bouwladder op de bouwplaats. Confronterend zo’n bouwplaats ... overal liggen meetlinten ... waterpassen ... en ander meetgerei. Daarmee worden behalve muurtjes vooral buiken gemeten. Het meetgerei is ook erg handig voor eetgerei. De liters cola en kilo’s friet leggen behoorlijk gewicht in de weegschaal. Mijn buik zit met de gebakken eieren.

Je zou toch denken dat zandkruien en puinruimen, grasmaaien en betonstorten toch aardige activiteiten zijn om vet te verbranden. Het tegendeel is waar. Immers al deze activiteiten leiden onvermijdelijk tot het veelvuldig consumeren van kleine blauwe kratjes ‘Poolse koffie’. Ja en daarvan krijg je toch uiteindelijk buikstress. En zo is de cirkel weer rond. Wat zou de wereld er toch anders uitzien als er zoiets bestond als buikrimpelcreme. Maakt me niet uit voor welke leeftijd, merkgebonden of eigen huismerk ik zou het er accuut opsmeren. Wellicht zou het ook mijn gereedschap weer te voorschijn halen. In vol ornaat.

Mien Klust

Gewicht 04-11-2005: 88 kilo
Gewicht 02-12-2005: 86,50 kilo
Gewicht 23-12-2005: 86,29 kilo
Gewicht 27-01-2006: 87 kilo
Gewicht 01-04-2006: 86,50 kilo
Gewicht 19-07-2006: 86,50 kilo

‘Afvalrace’, een compilatie van hersenspinsels uitgebraakt tijdens het afvallen van schrijver Mien anno 2005/2006. Oftewel verhalen van een jonge schrijver zonder trekdrop met zwemband.