Vier verhandelingen over stabilisatie

Stabilisatie (1) Top 2000

Ik begeef me halverwege een top 2000. De weg naar de top is nog hoog en lang. Een flinke berg om te nemen. Politiek gekleurd dat ook. Dat komt door het land waarin ik mij begeef. Hoeveel toppen ik al beklommen heb zijn niet op een hand te tellen. Hoeveel top 2000 bergen er überhaupt zijn, om wereldwijd te beklimmen, geen idee. De echte uitdaging blijft de top 8000. Vier keer top 2000, vijftien bergen, meer niet. Stabilisatie in getal. Hier de namen: Mount Everest, K2, Kangchenjunga, Lhotse, Makalu, Lhotse Shar, Cho Oyu, Dhaulagiri, Manaslu, Nanga Parbat, Annapurna I, Gasherbrum I, Broad Peak, Gasherbrum II, Shisha Pangma. Hier de landen: Nepal(9), Tibet(5), China(5), Pakistan(5), India(1). Hier de gebergtes: Himalaya(11), Karakoram(4).

 

 

Stabilisatie (2) Gespierde taal

 

Ik zou nu heel hard kunnen vloeken, maar doe het niet. Ongeduldig van aard lossen de problemen maar traag op. Fysiek welteverstaan, geestelijk kan het wel wat lijden. Een gevoelig plekje is en blijft het, mijn achillespees. Pezen doet achilles al even niet meer. Hij sukkelt wat onder aan mijn been. Ik ga het toch maar even doen hoor. So de ju. Te braaf. Mozes kriebel. Oeps, daar zit laster in. Jemennee. Te politiek. Potverdriedorie dan maar. Ach gut kan ook nog door de beugel. Maar eigenlijk zeg ik gewoon het liefste kut. Want zo voelt het gewoon. Kut, kut, kut. Zo dan. Is dat gespierde taal of niet? Ik sta meteen ook wat stabieler in mijn schoenen merk ik. 

Stabilisatie (3) Volhouden

Volhouden. Wie heeft dat nooit horen zeggen? Gelukkig, niemand steekt een vinger op. Ik leg het containerbegrip even in haar en zijn en hem volledigheid uit. Om vol te kunnen houden dient men eerst het woord vol in zijn volheid te begrijpen. Daar gaan pakweg 40 jaar over heen. Net als met kaas. Het begrip moet rijpen. Maar dan komt het moeilijkste deel.
Houden. Van volhouden het zwaarste deel. Het begint met houden van. Sterker nog. Alles begint met houden van. Om te beginnen met jezelf. Zonder houden van jezelf kun je niet van iets anders of van iemand anders houden. Toch? Volhouden is dan weer een categorie van hogere klasse. Daarna volgt nog iemand volhouden. Kortom voor vol aanhouden.


Stabilisatie (4) Oorlog in hoofd en bloedvaten

Oorlog in het hoofd en bloedvaten. Je kunt er pillen voor nemen. Die zorgen dan heel even voor vrede. Een soort wapenstilstand. Maar niet voor lang. Dan wordt de oorlog weer gevoerd met bommetjes en granaten. Overal liggen ze op de loer. Je kunt nog zoveel water en cash in huis halen. Niets helpt beter dan pilletjes.

Ja, je kunt ook thuisblijven, niet meer meedoen en alles als een film aan je voorbij laten gaan. Op goede dagen in kleur, maar de meeste in zwart wit. Zelfbevrediging en wat blowen geeft dan verlichting. Op de socials volg je nieuwsgierig het echte leven. Je droomt jezelf een fatbike en een schoonmaakmeisje, Prima. Zolang je maar geen kerstboom hoeft op te zetten ... met jezelf.

 

 

Gepubliceerd op 120W en Web Tales tussen 16 en 20 december 2024

Gepubliceerd op pomgedichten  op 21 december (delen 1 en 4)

 

 

https://www.pomgedichten.nl/index.php/2024/12/21/wie-wint-de-enige-echte-virtuele-zo-kunnen-we-nog-wel-een-tijdje-doorgaan-trofee-op-pomgedichten-inclusief-uw-kerstwensen/

Mars needs woman

De zaal loopt langzaam vol. We veroveren een plekje voor de bühne. Een sta-tafeltje biedt houvast. Er kan niemand zich meer tussen ons in wurmen. Geen twintig meer, kan de rug ook wel een steuntje gebruiken. Ik leun nog even achterover en houd mijn koud glas bier stevig vast.

De Effenaar ruikt als vanouds. Naar schraal bier, jeugdige luchtjes en zweet. Het geroezemoes in de zaal proberen we tijdens het concert te dempen met oordopjes. Aanvankelijk tevergeefs. De zangeres uit het voorprogramma zingt stoer, gedreven, maar nog te weinig versterkt. Professionele apparatuur moet nog verdiend worden.

En daar is ie dan. Eindelijk. Good old Joost. Met gitaar en fluwelen stem. ‘Never break down’, akoestisch ingezet. Gevolgd door nog wat andere juweeltjes. Ogen dicht en ik zie John. Het hart roert in mijn borst. ‘Mars needs woman’. De zaal valt stil. Muisstil. Joost zweeft op het podium en Lennon door de lucht. Prachtig. De muzikanten voelen en vullen elkaar naadloos aan.

Tranen in mijn ogen. ‘Mars needs woman’ vloeit over in een Beatlessong. Maar welke? Mijn hart slaat over. Heel even. In een kort moment vliegt mijn broer voorbij. Never break down. Wrong. The best is yet to come! En ik weet het, niets is minder waar. Mijn hart klopt weer verder. Land voorzichtig op zijn plek.

Het laatste nummer wordt ingezet. Einde van een mooie tournee. In zijn vertrouwde studentenstad. Waar hij ooit nog nummers om de hoek schreef. Alleen Joost weet wanneer hij weer komt. Een nieuwe plaat van Novastar. Waarschijnlijk vijf jaar wachten. Op weer een nieuwe Lennon. Vervuld van verlangen verlaten we de zaal. Oordoppen niet nodig gehad. Alle ruis verdwenen.

Geschreven n.a.v. 4e schrijfopdracht op ColumnX (december 2014), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
De maand december staat in het teken van de muziek, de top 2000 in het bijzonder.
Kies een nummer, laat je meevoeren door de klanken en spui in 300 woorden jouw (on)genoegen!

Mars needs woman - Novastar

Groots

Stinkend rijk ben ik. Een genie in mijn beroep. Ik let altijd heel goed op, met wat ik doe. Niet voor niets heb ik twee rechterhanden. Ik ben intelligent en vaardig tegelijk. Wie wil dat nu niet zijn? Ik ben verschrikkelijk mooi. Oh my god, een jonge god. En ook nog eens supersnel en heel adrem. Ik ben een rijke stinkerd, schenk je al mijn geld. Gewoon, omdat het kan.

Als een kameleon trek ik voor jou mijn beste pakje aan. Ik hou wel van een beetje Carnaval. Ben voor alles in. Maar één ding kan ik niet. Ik durf het haast niet te vertellen. Houden van je kan ik niet. Niet meteen. Waarom? Te bang dat ik jou en mij verlies.

Wat valt er meer te zeggen? Ik ben altijd op tijd. Heb waanzinnig veel geduld. Denken doe ik veel aan anderen. Als er eens iets vervelends gebeurt, geef ik mezelf de schuld. O ja, wat ook wel handig is. Ik hou van poetsen. Mijn huis is altijd superclean.

Als ik met je vrij, breng ik je in de zevende hemel. Heel energiek en blij. Onvervalste seks. Met liefde en humor doordrenkt. Als jij het wil word ik jouw stoere ridder. Dan ga ik voor je door mijn knieën, stout en moedig. Twee dingen zijn er echter, die ik jou niet onmiddellijk kan geven. Dat zijn mijn hart en houden van. Waarom vraag jij je af? Gewoon, te bang om beiden te verliezen.

Mag ik ze van je houden? Dat vind ik grootmoedig en tof. Ja ik weet het, ze zijn een kostbaar goed. Voor alles en iedereen. Dat klopt als een bus. Kom eens hier. Deel met mij een kus. Want dat is wat ik je wel kan geven. Alvast een heel klein stukje van mijn leven. Een begin.

Geschreven n.a.v. 4e schrijfopdracht op ColumnX (december 2014), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
De maand december staat in het teken van de muziek, de top 2000 in het bijzonder.
Kies een nummer, laat je meevoeren door de klanken en spui in 300 woorden jouw (on)genoegen!

Houd me eens vast

Ik kan wachten, ik kan hopen, ik kan duimen dat het lukt. In gedachten kan ik slapen maar toch lig ik wakker op mijn rug. Urenlang kijk ik naar hetzelfde rotbehang. Hoor alleen maar, dat ik hulp krijg van de tijd. ‘Jongen, de tijd sleept jou er doorheen’.

Maar hoe langer het duurt, hoe groter de spijt. En alweer een volgend uur voorbij. Het is niet zo dat ik jou iets verwijt. Maar echt, wekenlang ben ik de tel al kwijt. Houd me eens vast en laat me pas los als ik alles vergeten ben. Ben heel stil of zeg heel zacht: het komt allemaal goed, hoeveel dagen het ook kost.

Aai me en zing, zing zo lief dat ik denk, aan het zingen, alleen aan jouw stem. Dan zweef ik mee op jouw liedje en draai me nooit meer om. Al die jaren, al onze eigen café’s in Dublin, Gent en thuis. Alle waren. Wat jij toch met hun deed.

Iedere harde vuist, ik voel hem nog, maar liever toch, vergat ik alles nu. Houd me eens vast. En laat me pas los als ik alles vergeten ben. Ben stil, zeg zacht: het komt allemaal goed, hoeveel dagen het me ook kost. Aai me en zing, zing zo lief dat ik denk, aan het zingen, alleen aan jouw stem. Dan zweef ik mee op jouw liedje en draai me nooit meer om.

Zijn er kleuren? Zijn er meisjes? Zijn er kroegen, daar waar jij nu bent? Sorry voor die domme bloemenblaadjes, die liggen op jouw kist. Ik ga niet mee. Word liever oud. Omdat ik van het leven houd. Houd me eens vast en laat me pas los als ik alles vergeten ben.

Opgedragen aan Twan, vrij vertaald, met dank aan Frans.

Geschreven n.a.v. 4e schrijfopdracht op ColumnX (december 2014), van professioneel schrijfcoach Hella Kuipers (http://heldenreis.nl):
De maand december staat in het teken van de muziek, de top 2000 in het bijzonder.
Kies een nummer, laat je meevoeren door de klanken en spui in 300 woorden jouw (on)genoegen!.

NB (04-01-2014):
Dat is frappant. Tweede kerstdag bij Top 2000 a go go. Hald mich ens vast. Gememoriseerd door Jack Poels (Rowwen Heze) als mooi (troost)lied. Dat ik dat gemist heb! Mooie minidocumentaire over het lied. Mijn zus herinnerde mij er vandaag aan, waarvoor dank. Effen zappen naar de volgende minuten en seconden: 12:50 - 19:00. Zanger Frans Pollux van Neet oet Lottum licht het nummer toe.
http://www.npo.nl/top-2000-a-gogo/26-12-2014/VPWON_1221985
Ik zal het nooit meer vergeten. Frans alleen op de piano, laat op de avond, tijdens afscheidsreceptie, na de begrafenis van mijn broer Twan, in 2005. Het lied was pas uit. Hij kon het niet spelen in de kerk wegens andere verplichtingen met Neet oet Lottem. Maar wat was ik blij en verdrietig tegelijk. Met dit verlaat optreden. En met mij vele anderen. Over troost en liefde gesproken. Thanks again!