Sommige mensen kunnen mijn bloed wel drinken. Ze vertellen alleen niet waarom. Dat komt ietsiepietsie te dichtbij. Af en toe drink ik ook mijn eigen bloed. Dan loop ik uit de hand. In hekel en pekel. Bloed heeft nu eenmaal een zuigende werking. Bloed pompt en zuigt. Het stroomt, stroopt en zwelt door aderen. Het transporteert en voedt. Maakt mensen gelukkig en ongelukkig.
Bloed is vloeibaar en een ware levenselixer. Maar de mooiste eigenschap heb ik nog niet benoemd. Bloed verbindt. Het verbindt bloedverwanten, bloedbroeders en geliefden met elkaar. In onvoorwaardelijke liefde, in vriendschap en geboorte. In die verbinding vinden we elkaar bloedmooi. Zo mooi dat we er van gaan blozen. Vlekken op de wangen, vlekken in de nek. Het bloed stijgt dan even naar ons hoofd.
In onvoorwaardelijke verbindingen gedij ik het best. Geworteld in sociaal contact stijg ik tot grote hoogten. Het levert hartverwarming en zielenrust. In bloedverwantschap zitten veel emoties ingebed. Hoog oplopend, soms tot tranen toe geroerd. Het is familie die emoties vaak regeert. Boosheid, woede, vreugde, angst, passie, hartstocht, lust en leven. Ze pompen bloed met zuurstof, kortademig en kortstondig door mijn aderen en zenuwen.
Bloedbroeders hoe dan ook, zij gaan door dik en dun, in blindelings vertrouwen. Gelijkwaardig, democratisch, arm of rijk, lief en vooral, vrij van zonden. Een voor allen. Allen voor een. Gevoed door eten, water, lucht. In bloed. Mijn eigen bloed. Levenselixer.
Derde deel van zesluik, geschreven naar aanleiding van De wereld ondersteboven.
Posts tonen met het label verbondenheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verbondenheid. Alle posts tonen
07-12-2014
19-05-2012
Marionettenspel
Hier is nu
Morgen is later
Tijd en ruimte
Ze laten elkaar nooit los
Vandaag verblijf ik nog in gisteren
Morgen houd ik heden stevig vast
Eeuwig aan elkaar verbonden
Ruimte en tijd
Elke seconde zoekt verbinding
Diep in mijn fysiek
In hoofd, in lijf, in leden
Zoekend naar ritmiek
De ziel heeft ruimte nodig
Meer nog dan het lichaam
Tolt het liefst losbandig rond
In het theater van de geest
Vierkant tikt de klok
In de klankkast van mijn geweten
Tijd dringt, ruimte klemt
Ze laten mij nooit los
Cirkels van gedachten
Ik vlecht alles vast
Voel mezelf verbonden
Met alle poppen in mijn poppenkast
Touwtjes trekken aan ledematen
In een speelhuis van gedachten
Draadjes los, geen verbinding
Stop contact
Marionetten laten nooit los
Spreken vlezig met vezelige tong
Lijmen tijd en ruimte
Voor eeuwig aan elkaar vast
Mien
Helmond, 19 mei 2012
Inzending voor Heel Helmond Dicht met als thema verbondenheid
Morgen is later
Tijd en ruimte
Ze laten elkaar nooit los
Vandaag verblijf ik nog in gisteren
Morgen houd ik heden stevig vast
Eeuwig aan elkaar verbonden
Ruimte en tijd
Elke seconde zoekt verbinding
Diep in mijn fysiek
In hoofd, in lijf, in leden
Zoekend naar ritmiek
De ziel heeft ruimte nodig
Meer nog dan het lichaam
Tolt het liefst losbandig rond
In het theater van de geest
Vierkant tikt de klok
In de klankkast van mijn geweten
Tijd dringt, ruimte klemt
Ze laten mij nooit los
Cirkels van gedachten
Ik vlecht alles vast
Voel mezelf verbonden
Met alle poppen in mijn poppenkast
Touwtjes trekken aan ledematen
In een speelhuis van gedachten
Draadjes los, geen verbinding
Stop contact
Marionetten laten nooit los
Spreken vlezig met vezelige tong
Lijmen tijd en ruimte
Voor eeuwig aan elkaar vast
Mien
Helmond, 19 mei 2012
Inzending voor Heel Helmond Dicht met als thema verbondenheid
23-11-2009
A few days of Lowland Life (3)
Lowlands kent altijd minimaal één dag slecht weer. Dat leidt steevast tot sappige modderbadgevechten. Mooi niet. Dit is mijn tweede Lowlands. Ik steek mijn hoofd uit mijn tent en de zon gloort recht in mijn gezicht. De Lowlandszondag beloofd een mooie dag te worden.
Even later hijs ik me schoon gepimpt in mijn Lowlandspak. Voor de zekerheid even checken of ik alles bij mij heb. Portemonnee – Check! – Muntjes van gisteren – Check! – Zonnebrand, zonnebril en zonnepet – Check! – Vrouw – Check! – Goede zin – Check!. Ready to take off.
De Daily Paradise vertelt in geuren en kleuren over de day before. Een meisje in vlezig evakostuum, tepels en borsten met ballpoint geaccentueerd, gezegend met een flinke bos schaamhaar, kijkt mij vanaf de voorpagina, brutaal glimlachend aan. Het was gisteren vet.
Een vriendelijke bewaker aan de ingang zoemt in op mijn rugzak. “Mag ik even kijken, wat zijn dit?” “Mijn suikerspullen.” “O, loopt u dan maar door.” Voorbij de ingang trek ik een ‘verboden’ waterflesje uit mijn broekzak. Noodzakelijk en handig voor weer een hete dag.
Het ontbijt lacht me toe. Fruitsapje, boerenomeletje, bakkie leut. Niets mis mee. Eenvoud siert de mens. Op naar de India-tent voor het eerste optreden van alweer de laatste dag. Een mooi optreden van Bertolf die het podium daarna afstaat aan Miss Montreal. Niet voordat eerst een prachtig duet heeft plaatsgevonden. Holland has talent. Chemie spat van het podium. De nuchtere Miss Montreal betuigt openhartig spijt van haar eerste, recent in New Orleans geplaatste tattoo. “Nu zit Miss Montreal voorgoed aan mij vast”.
De vermoeidheid slaat langzaam toe bij veertigplussers. Een vrouw vraagt mij of ik niet even in haar doos wil kijken. Voor één euro staren drie borsten mij uitnodigend aan. Een leuke act, ik kan een lach niet onderdrukken. Samen met mijn vrouw zoeken we even de schaduw en de luwte. Op zoek naar de ultieme tshirt-spreuk van Lowlands 2009. En ja, hoor daar hangt ie. Hij is onmiddellijk de mijne: ‘Mijn vriendin zegt dat ik slecht luister. Of zoiets …!’ We liggen beiden dubbel.
Snoop Dogg staat op het menu. Bombastisch wordt het podium in bezit genomen door twee enorme klerenkasten met een geruit zwemtasje op de rug. Ze halen een fotocamera tevoorschijn en beginnen het publiek uitgebreid te fotograferen. Voor het poëziealbum van Snoop Dogg of om criminelen vast te leggen die zich onder de mensenmassa bevinden. Helaas wordt mijn favoriete nummer niet gespeeld. Wel wordt ‘his medicine’ in de vorm van een megagrote weedplant boven de hoofden van het publiek doorgegeven naar het podium. Snoop Dogg neemt blij verrast de gift in ontvangst.
Wat Lowlands extra leuk maakt zijn de onverwachte hoogtepunten. Calexico geeft een weergaloze show ten beste. In trance laat ik me opzwepen door melancholische woestijnrock met exotische kopertinten. Muziek die zijn geboorte vond in Tuscon, ergens tussen Californië en Mexico. Het koude bier smaakt voortreffelijk in de broeierige Grolschtent.
Hier bezoeken wij ook ons voorlaatste concert. Grace Jones biedt als vanouds gelikt en perfect entertainment. De couturiers hebben zich weer dankbaar mogen vergrijpen aan deze goddelijke femme fatale. Ook op haar éénenzestigste is ze niet vies van een jointje. In de korte verkleedpauzes klinkt steels vanuit de donkere coulissen: “Mmmm, right now I’m sucking on something soft, mmm, I like it.” Gelukkig laat het veel aan de verbeelding over.
Complimenten voor deze grand dame.
Lowlands sterft in schoonheid. Op de psychedelische akkoorden van de Artic Monkeys en het warme stemgeluid van Alex Turner. Het is mooi geweest.
De volgende ochtend vindt een logge en zeer voldane Lowlandskaravaan ruim baan. Onder luid getoeter wordt het megaterrein verlaten. Bye bye to Walibi, bye bye to Biddinghuizen. In 2010 Lowlands will shake the planet again and again.
Even later hijs ik me schoon gepimpt in mijn Lowlandspak. Voor de zekerheid even checken of ik alles bij mij heb. Portemonnee – Check! – Muntjes van gisteren – Check! – Zonnebrand, zonnebril en zonnepet – Check! – Vrouw – Check! – Goede zin – Check!. Ready to take off.
De Daily Paradise vertelt in geuren en kleuren over de day before. Een meisje in vlezig evakostuum, tepels en borsten met ballpoint geaccentueerd, gezegend met een flinke bos schaamhaar, kijkt mij vanaf de voorpagina, brutaal glimlachend aan. Het was gisteren vet.
Een vriendelijke bewaker aan de ingang zoemt in op mijn rugzak. “Mag ik even kijken, wat zijn dit?” “Mijn suikerspullen.” “O, loopt u dan maar door.” Voorbij de ingang trek ik een ‘verboden’ waterflesje uit mijn broekzak. Noodzakelijk en handig voor weer een hete dag.
Het ontbijt lacht me toe. Fruitsapje, boerenomeletje, bakkie leut. Niets mis mee. Eenvoud siert de mens. Op naar de India-tent voor het eerste optreden van alweer de laatste dag. Een mooi optreden van Bertolf die het podium daarna afstaat aan Miss Montreal. Niet voordat eerst een prachtig duet heeft plaatsgevonden. Holland has talent. Chemie spat van het podium. De nuchtere Miss Montreal betuigt openhartig spijt van haar eerste, recent in New Orleans geplaatste tattoo. “Nu zit Miss Montreal voorgoed aan mij vast”.
De vermoeidheid slaat langzaam toe bij veertigplussers. Een vrouw vraagt mij of ik niet even in haar doos wil kijken. Voor één euro staren drie borsten mij uitnodigend aan. Een leuke act, ik kan een lach niet onderdrukken. Samen met mijn vrouw zoeken we even de schaduw en de luwte. Op zoek naar de ultieme tshirt-spreuk van Lowlands 2009. En ja, hoor daar hangt ie. Hij is onmiddellijk de mijne: ‘Mijn vriendin zegt dat ik slecht luister. Of zoiets …!’ We liggen beiden dubbel.
Snoop Dogg staat op het menu. Bombastisch wordt het podium in bezit genomen door twee enorme klerenkasten met een geruit zwemtasje op de rug. Ze halen een fotocamera tevoorschijn en beginnen het publiek uitgebreid te fotograferen. Voor het poëziealbum van Snoop Dogg of om criminelen vast te leggen die zich onder de mensenmassa bevinden. Helaas wordt mijn favoriete nummer niet gespeeld. Wel wordt ‘his medicine’ in de vorm van een megagrote weedplant boven de hoofden van het publiek doorgegeven naar het podium. Snoop Dogg neemt blij verrast de gift in ontvangst.
Wat Lowlands extra leuk maakt zijn de onverwachte hoogtepunten. Calexico geeft een weergaloze show ten beste. In trance laat ik me opzwepen door melancholische woestijnrock met exotische kopertinten. Muziek die zijn geboorte vond in Tuscon, ergens tussen Californië en Mexico. Het koude bier smaakt voortreffelijk in de broeierige Grolschtent.
Hier bezoeken wij ook ons voorlaatste concert. Grace Jones biedt als vanouds gelikt en perfect entertainment. De couturiers hebben zich weer dankbaar mogen vergrijpen aan deze goddelijke femme fatale. Ook op haar éénenzestigste is ze niet vies van een jointje. In de korte verkleedpauzes klinkt steels vanuit de donkere coulissen: “Mmmm, right now I’m sucking on something soft, mmm, I like it.” Gelukkig laat het veel aan de verbeelding over.
Complimenten voor deze grand dame.
Lowlands sterft in schoonheid. Op de psychedelische akkoorden van de Artic Monkeys en het warme stemgeluid van Alex Turner. Het is mooi geweest.
De volgende ochtend vindt een logge en zeer voldane Lowlandskaravaan ruim baan. Onder luid getoeter wordt het megaterrein verlaten. Bye bye to Walibi, bye bye to Biddinghuizen. In 2010 Lowlands will shake the planet again and again.
19-10-2009
A few days of Lowland life (2)
De tweede dag of Lowland life begint rustig. Om 11 uur verzamelen zich de eerste Lowlanders voor de hoofdingang. Eerst even de Lowlandskrant lezen. Deze biedt een prachtige weerspiegeling van hoe Planet Lowlands weer geshaked heeft de afgelopen dag. De zon breekt al door. Om de hoek bij de 24uurs tent laait de muziek op en wordt stevig gedanst. Voor sommige de morning-start. Voor anderen de morning-after party? Who cares?
Het festivalterrein opent haar deuren. Er volgt een run naar diverse oplaadstations. Telefoon, fotocamera, portemonnee en maag, alles wordt geladen. Ik lever de batterij in van mijn fotocamera bij het centrale oplaadstation. Voor mijn maag kies ik een omeletje Van’t Land, vertrouwde Nederlandse kost. Mijn maag durft exotisch en buitenlands eten nog niet aan. De koffie laat ik snel volgen door Twents gerstenat. De zon priemt fel en maakt dorstig. Nog moe van gisteren luister ik naar het fluwelen stemgeluid van Nina Kinert. Lowlands ontwaakt langzaam.
Vandaag wordt het een dagje slenteren en theater en cultuur snuiven. Kunstmakers duiken links en rechts vanuit de publieksstromen op. Les Grandes Personnes en grote nieuwsgierige kikkers hebben veel bekijks. Franse mime viert hoogtij op Lowlands. Ik laat me verleiden voor een mobiele stoelendans gepresenteerd door een negroïde Ad Visser look-a-like. Helaas heeft hij mijn verzoeknummer Love Shack van de B-52’s niet bij zich. Ik zwijmel op onvervalste soul van Radio Barkas. Cést une voiture qui fait la musique. Een bruine Lada met draaitafels verwerkt in de portieren doet de rest.
De zon wint het vandaag van de muziek. Het is te heet om lang te vertoeven in de megatenten. Gelukkig geeft de stand van Amnesty International een beetje verkoeling. Hier kun je voor een muntje een frisse douche nemen en het goede doel steunen. Op de achtergrond klinkt Moke uit de boxen van de Bravo-tent. Benjamin Herman geeft nog even acte de présence, uiteraard in Armani en met sax. The Damned Crooked Garbage laat ik voor wat het is. Te veel ouwe herrie. Liever beluister ik de drijvende Diva die, genesteld in een rok van kleurrijke paraplu’s, op Lake Lowlands diverse aria’s ten gehore brengt uit la Bohème van Puccini.
Ook het Stedelijk Museum is dit jaar aanwezig op Lowlands. Culture rukles. Ik laat mezelf fotoshoppen in een foto van een kunstwerk van het Stedelijk. Ik kies voor het varken van Jeff Koons. Langzaan duw ik het varken het kader uit.
Het muzikale hoogtepunt van de zaterdag vormt ongetwijfeld hiphop sensatie Kyteman. Ontroerd luister ik met mijn vrouw naar de prachtige trompetsolo van Colin Blenders. Kyteman’s verrassend repertoire en de mix van diverse muziekstijlen verbindt alle aanwezigen in de Alpha-tent. Dit is wat Lowlands groot maakt en groot houdt.
Met nog een vleugje Kaiser Chiefs keren we terug naar de groene camping en verwonderen ons over het assortiment aan tenten. We schieten beiden spontaan in de lach. Voor ons rijst een grote roze borst op uit het gras, voorzien van een heuse tepel. In deze tent wordt tijdens Lowlands niet alleen geslapen.
Het festivalterrein opent haar deuren. Er volgt een run naar diverse oplaadstations. Telefoon, fotocamera, portemonnee en maag, alles wordt geladen. Ik lever de batterij in van mijn fotocamera bij het centrale oplaadstation. Voor mijn maag kies ik een omeletje Van’t Land, vertrouwde Nederlandse kost. Mijn maag durft exotisch en buitenlands eten nog niet aan. De koffie laat ik snel volgen door Twents gerstenat. De zon priemt fel en maakt dorstig. Nog moe van gisteren luister ik naar het fluwelen stemgeluid van Nina Kinert. Lowlands ontwaakt langzaam.
Vandaag wordt het een dagje slenteren en theater en cultuur snuiven. Kunstmakers duiken links en rechts vanuit de publieksstromen op. Les Grandes Personnes en grote nieuwsgierige kikkers hebben veel bekijks. Franse mime viert hoogtij op Lowlands. Ik laat me verleiden voor een mobiele stoelendans gepresenteerd door een negroïde Ad Visser look-a-like. Helaas heeft hij mijn verzoeknummer Love Shack van de B-52’s niet bij zich. Ik zwijmel op onvervalste soul van Radio Barkas. Cést une voiture qui fait la musique. Een bruine Lada met draaitafels verwerkt in de portieren doet de rest.
De zon wint het vandaag van de muziek. Het is te heet om lang te vertoeven in de megatenten. Gelukkig geeft de stand van Amnesty International een beetje verkoeling. Hier kun je voor een muntje een frisse douche nemen en het goede doel steunen. Op de achtergrond klinkt Moke uit de boxen van de Bravo-tent. Benjamin Herman geeft nog even acte de présence, uiteraard in Armani en met sax. The Damned Crooked Garbage laat ik voor wat het is. Te veel ouwe herrie. Liever beluister ik de drijvende Diva die, genesteld in een rok van kleurrijke paraplu’s, op Lake Lowlands diverse aria’s ten gehore brengt uit la Bohème van Puccini.
Ook het Stedelijk Museum is dit jaar aanwezig op Lowlands. Culture rukles. Ik laat mezelf fotoshoppen in een foto van een kunstwerk van het Stedelijk. Ik kies voor het varken van Jeff Koons. Langzaan duw ik het varken het kader uit.
Het muzikale hoogtepunt van de zaterdag vormt ongetwijfeld hiphop sensatie Kyteman. Ontroerd luister ik met mijn vrouw naar de prachtige trompetsolo van Colin Blenders. Kyteman’s verrassend repertoire en de mix van diverse muziekstijlen verbindt alle aanwezigen in de Alpha-tent. Dit is wat Lowlands groot maakt en groot houdt.
Met nog een vleugje Kaiser Chiefs keren we terug naar de groene camping en verwonderen ons over het assortiment aan tenten. We schieten beiden spontaan in de lach. Voor ons rijst een grote roze borst op uit het gras, voorzien van een heuse tepel. In deze tent wordt tijdens Lowlands niet alleen geslapen.
30-09-2009
A few days of Lowland life (1)
Het is vrijdagochtend en ik popel. White lies wacht op mij. Natuurlijk ben ik veel te laat. Het oponthoud langs de dijk en de pitstop bij Hans en Grietje nekt me. Gelukkig wordt me een weg binnendoor gewezen. Door de polder. Blij steek ik mijn hoofd het raam uit mijn auto en roep luidkeels: “Lowlands here we come”. Braaf volg ik de roodwitte afzetlinten en aankondigingen van breed glimlachende vrijwilligers. De auto kan drie dagen uitrusten.
Ik zeul samen met mijn vrouw onze hoogstnoodzakelijke bivakkeerspullen richting Lowlandsentree. Na een uur wachten ontvang ik het felbegeerde polstrofeetje: polsband Lowlands 2009. Die gaat voorlopig niet meer af. De keuze valt dit jaar op de groene camping. Hij staat al bomvol. Langzaam zwellen zinderend de eerste muzieknoten aan. Nerveus worden links en recht rondom ons heen de laatste tentharingen de polderklei in gejast. Een kleurrijk garnizoen van iglotentjes is neergestreken. Lowlands kan eindelijk beginnen.
Vijf witte torens kijken me glimlachend aan. Ze lonken en spuwen witte rook tegen een blauwe hemel. Het is prachtig weer. De bewaking leest de ouderdom van mijn gezicht. Ik kan zo doorlopen en betreed de heilige grond van weer een perfect kunstzinnig gepimpt Lowlandsterrein. Halleluja. Snel oordoppen scoren, want we willen wel drie dagen lang genieten zonder oorcrashes. Eerst munten tappen en dan vooral snuiven, veel snuiven. Muziek, mensen, geuren, kleuren. Op naar het eerste optreden.
Even wennen aan de nieuwe terreinindeling. Lily Allen trapt voor ons af. Langzaam komt ze op gang en neemt het podium geraffineerd met finesse in beslag. De condooms, verspreid voorafgaand aan het concert, vliegen plots om de oren. Fuck you! Vanachter haar donkerblauwe maskerade blaast ze stoom. Ze kan het roken niet laten. Rondom mij heen vallen bosjes tieners in katzwijm. Het is vroeg en de hormonen gieren al door de keel. Dat maakt dorstig. De eerste biertjes smaken goed.
Faith no more is reunited. De Alphatent zindert. Een groots optreden waarbij the old boys met een prachtige playlist een intieme sfeer weten te creëren in de mega Alpha-tent. Op zich al een prestatie. Voor the Prodigy is het nu slechts een kwestie van inkoppen. Deze podiumdieren hebben niet veel nodig. Een stevige show wordt neergezet met een perfecte mix van beats en lichteffect. Binnen no time staat de hele Alpha-tent op zijn kop. De adrenaline giert door de lucht. Wat een feest. Nog onder de indruk van deze energieboost loopt het festival terrein langzaam leeg.
Op zoek naar de tent. Hij is nieuw en dus is ie kwijt. Na 10 minuten zoeken in het pikkedonker nodigt het benevelde tentdoek niet echt uit om te slapen. Het luchtbed werkt ook niet echt mee. Sterker nog het laat zich helemaal gaan. Met een diepe zucht stoot het zijn laatste adem uit. Ik ga plat onder zeil.
Het is weer vroeg ochtend. De wachtende rij voor de damesdouches nodigt niet uit. Dat moet ook de vrouw gedacht hebben die voor mij in de rij staat bij de herendouches. Een vrouw met ballen.
Fris en fruitig gaan mijn vrouw en ik eerst op zoek naar Lowlands Hema–campingwinkel. Twee luchtbedden a.u.b. Tweepersoonsluchtbedden worden hier niet verkocht. Vreemd, zou je denken. Gisteren hoorden we nog twee tieners mompelen: Ik kon niet slapen vannacht, ik lag voor het eerst alleen in en tent. Wat? Alleen in een tent? Op Lowlands slaapt niemand alleen in een tent.
Bij twintigers loopt de conversatie iets anders: Lieverd, ik wil dat je nu terug komt. Onmiddellijk. Ik weet dat je aan het zoeken bent!
Lowlands, een uitlaatklepfestival voor jong en oud, voor muzikale, alcoholische, creatieve en spirituele fun en exposure. Verbondenheid in diversiteit in mens, cultuur en muziek.
Ik zeul samen met mijn vrouw onze hoogstnoodzakelijke bivakkeerspullen richting Lowlandsentree. Na een uur wachten ontvang ik het felbegeerde polstrofeetje: polsband Lowlands 2009. Die gaat voorlopig niet meer af. De keuze valt dit jaar op de groene camping. Hij staat al bomvol. Langzaam zwellen zinderend de eerste muzieknoten aan. Nerveus worden links en recht rondom ons heen de laatste tentharingen de polderklei in gejast. Een kleurrijk garnizoen van iglotentjes is neergestreken. Lowlands kan eindelijk beginnen.
Vijf witte torens kijken me glimlachend aan. Ze lonken en spuwen witte rook tegen een blauwe hemel. Het is prachtig weer. De bewaking leest de ouderdom van mijn gezicht. Ik kan zo doorlopen en betreed de heilige grond van weer een perfect kunstzinnig gepimpt Lowlandsterrein. Halleluja. Snel oordoppen scoren, want we willen wel drie dagen lang genieten zonder oorcrashes. Eerst munten tappen en dan vooral snuiven, veel snuiven. Muziek, mensen, geuren, kleuren. Op naar het eerste optreden.
Even wennen aan de nieuwe terreinindeling. Lily Allen trapt voor ons af. Langzaam komt ze op gang en neemt het podium geraffineerd met finesse in beslag. De condooms, verspreid voorafgaand aan het concert, vliegen plots om de oren. Fuck you! Vanachter haar donkerblauwe maskerade blaast ze stoom. Ze kan het roken niet laten. Rondom mij heen vallen bosjes tieners in katzwijm. Het is vroeg en de hormonen gieren al door de keel. Dat maakt dorstig. De eerste biertjes smaken goed.
Faith no more is reunited. De Alphatent zindert. Een groots optreden waarbij the old boys met een prachtige playlist een intieme sfeer weten te creëren in de mega Alpha-tent. Op zich al een prestatie. Voor the Prodigy is het nu slechts een kwestie van inkoppen. Deze podiumdieren hebben niet veel nodig. Een stevige show wordt neergezet met een perfecte mix van beats en lichteffect. Binnen no time staat de hele Alpha-tent op zijn kop. De adrenaline giert door de lucht. Wat een feest. Nog onder de indruk van deze energieboost loopt het festival terrein langzaam leeg.
Op zoek naar de tent. Hij is nieuw en dus is ie kwijt. Na 10 minuten zoeken in het pikkedonker nodigt het benevelde tentdoek niet echt uit om te slapen. Het luchtbed werkt ook niet echt mee. Sterker nog het laat zich helemaal gaan. Met een diepe zucht stoot het zijn laatste adem uit. Ik ga plat onder zeil.
Het is weer vroeg ochtend. De wachtende rij voor de damesdouches nodigt niet uit. Dat moet ook de vrouw gedacht hebben die voor mij in de rij staat bij de herendouches. Een vrouw met ballen.
Fris en fruitig gaan mijn vrouw en ik eerst op zoek naar Lowlands Hema–campingwinkel. Twee luchtbedden a.u.b. Tweepersoonsluchtbedden worden hier niet verkocht. Vreemd, zou je denken. Gisteren hoorden we nog twee tieners mompelen: Ik kon niet slapen vannacht, ik lag voor het eerst alleen in en tent. Wat? Alleen in een tent? Op Lowlands slaapt niemand alleen in een tent.
Bij twintigers loopt de conversatie iets anders: Lieverd, ik wil dat je nu terug komt. Onmiddellijk. Ik weet dat je aan het zoeken bent!
Lowlands, een uitlaatklepfestival voor jong en oud, voor muzikale, alcoholische, creatieve en spirituele fun en exposure. Verbondenheid in diversiteit in mens, cultuur en muziek.
Abonneren op:
Posts (Atom)