Webtales Verhalen September 2017

Spitspijt (12-09-2017)

Spitspijt kan twee kanten opgaan. Spijt van spit of spit van spijt. Het eerste geval mag duidelijk zijn. Daarbij nog wel even uitgelegd dat het woordje ten is weggevallen. Alle spit ten spijt kan het hier namelijk ook spitten betreffen. Ik ben echter voorstander van het gebruik van de stam. Bij spit en bij spitten. Qua taal maar ook fysiek. Qua taal. Vergelijk het met fiets en fietsen. De herenfiets met stam en de vrouwenfiets zonder. Fysiek. Ooit gespit zonder stam? Ik bedoel maar. Met alleen zo'n lullig schepje dat schiet niet op. Kunt u nog volgen? Ik haast niet meer. Enfin zowel qua taal als fysiek leidt, of lijdt zo u wil, de uitwerking tot spitspijt. Nooit te diep spitten zeg ik dan. Dan krijg je hetzelfde effect als bij het te diep graven.

Ik ken mensen die graven zich een ongeluk. Letterlijk en figuurlijk. Die krijgen ... u snapt het al ... last van spit. Te diep graven kan namelijk ook leiden tot spit. Voor dit soort spitspijt (spijt van spit) bestaat nog een remedie. Tijgerbalsem (mocht tijdig ophouden geen soelaas bieden). Ik edoch, geef liever de voorkeur aan leeuwenzalf. De leeuw staat in de pikorde immers hoger dan de tijger. Maar het moet gezegd. Aan leeuwenzalf hangt een veel groter prijskaartje. Genoeg over het eerste gevalletje spitspijt.

Ik ben u nog een uitleg verschuldigd over spit van spijt. Een veel ernstiger geval dan het eerste. Spijtoptanten die doorslaan krijgen hier doorgaans last van. Ik ga ze niet benoemen. Te persoonlijk. Maar u kent er beslist enkelen binnen uw eigen omgeving. Uit werksituaties of bedorven vriendschappen wellicht. Familievetes vormen ook een ideale broedplaats voor spijtoptanten. Veelal zijn het dan spijtoptantes. Spijtopooms ben ik nog niet vaak tegengekomen. Zijn vaak ook veel hebbelijker, ooms dan tantes.

Maar hoe werkt dat zo precies? Spit van spijt. Nou, heel eenvoudig. Eerst komt de spijt en dan de spit. Het werkt net zoals in een alfabet. Chronologisch, niet te verwarren met chronisch. Chronische spijtoptanten zijn de verschrikkelijkste die er zijn. Maar dit terzijde. In mijn alfabet komt de t voor de j en bestaat de ij niet, dat is in mijn optiek slechts een bundeling van i en j. Ik ben van de y [iegrek]. Dus eerst spijt en dan spit. En doet het al pijn, nu u deze verhandeling aan het lezen bent? Te diep gebukt in mijn alfabet? Daar wordt de spijt geboren. Niet verder bukken. Het helpt niet meer. Zelfs Midalgan brengt geen verwarming en daarmee verkoeling. Sorry. Spijt is nu eenmaal heel taai. Het laat zich niet snel behandelen. Houd ook maar op met verder spitten. U bent er eenvoudigweg nog niet klaar voor.

Tot slot. Spijtspit zit ook veel hoger dan spitspijt. Door de grote hoogte nestelt het zich in vrijwel alle rugwervels. Heel gevaarlijk. Spitspijt manifesteert zich veel dichter bij het poepgat, vlak onder de onderste rugwervels. Het lijdt in tegenstelling tot spitspijt nauwelijks tot obstipatie. Maarrr ... als het eenmaal vastzit, laat het nooit meer los. Afblijven zeg ik dan. Van spit en spijt. Het gaat uiteindelijk vanzelf over, de spitspijt, zowel van spit door spijt als van spijt door spit. Een kwestie van geduld. Bij het ene geval iets meer dan bij het andere. Sterkte.


Feestmuts zonder kater (13-09-2017)

Waar heb ik nu mijn neus gelaten? Ik kijk nog eens goed in de badkamerspiegel. Meestal kijkt hij mij doordringend aan. Nee, niet de spiegel, mijn neus. Is die dan zo bijzonder, dat ie het vernoemen waard is? Zeker. Het is namelijk een echte feestneus. Rood en groot. Iedere ochtend check ik of er ook een elastiekje aan vastzit dat naar mijn oren leidt. Maar nee. Nog nooit gezien. Ik poets mijn tanden en kijk daarbij nadrukkelijk naar de wasbak. Eigenlijk durf ik de spiegel niet goed meer aan te kijken. Of is het inkijken? Inkijkje in de spiegel? Nee, dat doet me aan iets geheel anders denken. Gelukkig ben ik niet in het bezit van de spiegel die ik nu voor me zie. Het beeld dat ik daarbij oproep is veel te erg. Ik zie nu mijn opa keihard poepend voor me. Bah.

Voorzichtig waag ik weer een blik. Maar niet voordat ik eerst tussen mijn ogen en boven mijn mond voel of daar zit wat ik hoop. Ja, hij zit er nog. Mijn feestneus. Ik kijk de spiegel weer aan. Verdomd. Geen neus. Hoe is het mogelijk? Elastiekjes hoeft ik niet te zien, maar mijn neus, waar is mijn feestneus gebleven? Mijn lieve lekkere grote rode knoeperd. Het lichaamsdeel dat mij altijd zoveel vreugde schenkt. En andere mensen ook. God wat is er ooit gelachen om mijn neus. Tot huilens toe. En nu is mijn handelsmerk plots verdwenen. Dat kan toch niet? Ik voel met mijn hand aan mijn neus. Die neus zit er toch nog echt. Vervolgens voel ik aan de spiegel, daar waar ik mijn neus verwacht. Wie neemt wie nu wie bij de neus? Niks nakkes nada voel ik bij de spiegel. Zelfs geen kuiltje. Nee, gewoon koud glas. Ik haal de spiegel van de muur en draai hem om. Daar zie ik ook geen neus. Mijn ogen turen nu naar de wasbak. Ook daar zie ik geen neus liggen. Vreemd. Waar is dat enorme ding nu gebleven?

Als ik de spiegel weer ophang aan de muur, schrik ik me plots een hoedje. In de spiegel zie ik nu een muts. Een fleurige feestmuts pronkt op mijn hoofd. Nee, niet aan de spiegel, in de spiegel. Hoe is dat nu mogelijk? Ik voel onmiddellijk aan mijn kruin. Niks geen muts. Word ik gek? Is mijn feestneus mogelijk getransformeerd in een feestmuts? Hoe dan ook, het is geen gezicht. Een muts en een kale plek midden in mijn gezicht. Eventjes, heel eventjes voel ik me Voldemor. Maar dan zonder feestmuts. Niet bepaald een typje ook, om een feestmuts te dragen. Hier moet ik even over nadenken. Wat hier gebeurt heeft aandacht nodig. Dat mag duidelijk zijn. Ik neem een klein pottertje uit het zwarte doosje dat boven de wasbak op het plankje staat. Black magic helpt altijd. Zodra ik het kleine snoepje binnenslik verdwijnt het maffe mutsje en keert mijn neus terug. Oef. Gelukkig maar.


Onverduurzaamd vlees (14-09-2017)

Dat is vlees zonder biociden. Niet lang houdbaar dus. Ik heb er zo'n pakweg vijftig kilo van aan mijn botten zitten. Edoch het bederft nooit. Hoe ik dat voor elkaar speel? Heel simpel. Iedere dag een stukje lopen. Daarbij span ik het vlees stevig aan en in. Weer of geen weer, mijn vlees moet bewegen.

Het tegenovergestelde van onverduurzaamd vlees is verduurzaamd vlees. Ook wel zuur vlees genoemd. Vreemd want het is juist vaak gezouten. Het schept verwarring dus. Zuur zout vlees. Ik zie ze regelmatig lopen. Zuur gezouten vleesbundels. Een enorme hekel heb ik aan dat soort vetpakketjes. Waarom? Ze zijn slecht voor het milieu en het is geen gezicht. Zeker als de vetpakketjes gedragen worden op korte dikke beentjes. Bah. Ieder moment verwacht je dat ze door de hielen zakken.

Let wel. Ik wil geen dikke mensen discrimineren. Neu. Ik zou niet durven. Want ... eerlijk gezegd ... begint bij mij ook het vet te groeien. Kan dat dan, ook als je veel beweegt? Jazeker. Zodra de verhoudingen niet meer kloppen kunnen er vreemde proporties ontstaan. Leeftijd versus levensstijl versus inspanning versus inname sappen en vaste vloeistoffen ... moet ik nog verder doorgaan? Nee, ook ik raak langzaam buiten proportie. Wat te doen?

Het houden van onverduurzaamd vlees is echt de enige remedie. Zonder biociden dus. Ik leg het u verder uit via een volksverklaring uit de digitale encyclopedie: wikipedia.
'Een biocide is een stof die organismen doodt. Een uitgebreide definitie: biociden zijn werkzame stoffen en preparaten [...] die een of meer werkzame stoffen bevatten en bestemd zijn om een schadelijk organisme te vernietigen, af te schrikken, onschadelijk te maken, de effecten daarvan te voorkomen of het op andere wijze langs chemische of biologische weg te bestrijden.'
Do I need to say more? Mijd de biocide. Hij vreet u op. Letterlijk en figuurlijk.


Spel zonder grenzen met treinticket (15-09-2017)

Ik speel treintje met mijn dochtertje. In gedachten. Een dochtertje heb ik immers niet. Wat lijkt me dat leuk. Het treintje spelen. Deur in deur uit. Oude klapdeuren. De mensen verschieten als we gillend in tegenovergestelde richting op ze afstormen. Sommigen zien het niet aankomen. Een kalende man van vijftigplus en een klein spillebeentje met sproeten, lang blond haar in twee vlechten, die rechtop boven haar kruin naar buiten wijken. Kojak zonder lolly en een blonde Pippi Langkous.

Verbaasd draait iedereen zich nog eens om. Hebben ze het goed gezien? Ho, ho, ho. Er komt nog iemand aangestormd. Een man in uniform. Hij draagt een bromsnorpet en een kleurig spiegelei op een stokje. En hij fluit. Keihard. Alle inzittenden houden de handen voor hun oren. Wat een mafkees. Tot overmaat van ramp laat ook de locomotief nog een flinke harde wind. Toet, toet! Twee keer. Drie keer durft ie niet. De stouterd.

'Kaartjes, kaartjes, waar zijn jullie kaartjes?'

Kojak en Pippi hollen keihard verder. Onderwijl trekken ze lange neuzen naar Bromsnor. Die begint te hijgen. Dit maakt de man in functie niet vaak mee. Twee hollende idioten in zijn trein. Maar hij weet beter. De idioten zullen weldra stranden. De laatste coupé komt al in zicht.

Dan stopt Kojak plots en Pippi ook. Pippi vlucht het toilet in. Bang voor die enge man in uniform met zijn scherpe fluit. Kojak speelt de dappere en de onnozele. Althans dat neemt ie zich voor. Hij gaat breeduit in het gangpad staan. De laatste coupé is leeg. Gelukkig maar. Mocht het uit de hand lopen dan leidt hij in ieder geval geen gezichtsverlies. Gezicht behouden is hem heilig. Schamen is voor watjes. Blozen al helemaal. Bromsnor herhaalt zijn vraag.

'Kaartjes, kaartjes, waar zijn jullie kaartjes?'

Kojak kijkt de beambte, in somber blauw en strepen op zijn mouw, streng aan en dient de goede man van repliek.

'Kaartjes, kaartjes? We zijn hier niet in de Efteling, dit is een trein. U bedoelt wellicht treintickets.'

De conducteur is wat overrompeld en amechtig. Hij bukt voorover en leunt met twee handen op zijn knieën. Even ademhalen en tot tien denken. Dat is wat ie denkt. Intussen houdt Kojak hem twee treintickets voor de ogen. Bromsnor ziet zwart, heft hoofd en pet en kijkt naar de treintickets.

'Wilt u ze zelf even knippen meneer? ... Ik kan niet meer ... Enneh ... Rennen in de trein is verboden ... Wilt u dat niet meer doen.'

Pippi en de trein trekken intussen door. De lege coupé is langzaam volgestroomd met nieuwsgierige mensen. Het is ook een merkwaardig gezicht. Kojak, Bromsnor en Pippi in één trein. De reis gaat verder. En ik kan u vertellen. De eindbestemming wordt nooit bereikt. Waarom niet? Heel simpel. Spelen in en met een trein is veels te leuk.


Verbanddoos (16-09-2017)

Verbanden leggen vind ik als man soms erg moeilijk. Hoezo, vraagt u zich nu mogelijk af als man of vrouw of mixture. Ik leg het u uit aan de hand van een verbanddoos eersteklas, mijn buurvrouw. Zij is namelijk expert in het leggen van verbanden. Een vrouw ja, maar niet een vrouw naar mijn hart. Zodra ik haar ontmoet in de achtertuin of voor de huisdeur dan begint de verbanden-verhandeling.

'Heb je al gehoord dat mijn buren een nieuwe auto hebben gekocht? Een Lexus Nexus op zonne-energie.'

Bestaan die dan, denk ik onmiddellijk. En kijk haar een beetje onderzoekend aan.

'Jij rijdt toch in een hele oude Renault Diesel?"

Het komt uit haar mond als een donderslag bij heldere hemel, als een Irma-orkaan. Toevallig heet ze Irma. Dit soort verbanden leg ik dan weer wel graag, als man. Humor heet dat. Maar dat laat ik haar niet weten. Voor ik het weet begint ze een complete verbanden-verhandeling over alle orkanen in het Caraïbisch gebied van de afgelopen tien jaar. Want zo belezen is ze wel. Mijn buurvrouw Irma. Ze komt ook nog eens uit Sint Maarten. Het Franse deel. Nou dan weet u het wel. Niet over beginnen.

'En wat wil je nu precies zeggen Irma?' Probeer ik dan maar. 'Wat is het verband dit keer?'

Ze kijkt me nu wat argwanend aan. Dat vind ik niet vreemd. Ze kent me inmiddels. En ik haar.

'Hoezo, moet er een verband zijn dan?'

Ze moest eens weten. Maar klaren doe ik het niet voor haar. Dan heb ik serieus een probleem. Hoedt u als man altijd voor een verbanddoos.

'Nee hoor, maar vertel verder.'

'Jij doet een aanslag op fossiele brandstoffen en mijn buurman aan de andere kant niet. Dat wil ik zeggen.'

'Ah, daar hebben we dan toch een verband te pakken. Auto, buurman, fossiel. Dat gaat inderdaad samen.'

Buurvrouw Irma heeft nu ineens vraagtekens in haar ogen staan.

'Kijk buurvrouw, mijn auto rijdt op fossiele brandstof. Uw andere buurman rijdt op zon. Maar ... is zelf ook een fossiel. Dat bent u toch met me eens? U zei het laatst nog zelf. Die oude buurman van mij die komt uit de prehistorie. Zijn opvattingen lijken wel aftandse mammoetgedachten, Herinnert u het zich nog?'

Buurvrouw Irma, klapt dicht en loopt snel door.

'Dag buurvrouw!'

'Dag buurman!'

Een paar uur later belt buurman van buurvrouw Irma, bij mij aan de deur. Of ik eventjes mee wil helpen de auto aan te duwen. De zon is namelijk op. Ik stel voor om mijn auto te lenen. De zon gaat immers voorlopig niet meer schijnen. De buurman vindt het prima.

Ziet of vat u nu de onderliggende verbanden, lezer? Ik wil het graag weten. Als man. Vertel het mij als man of vrouw, of mixture. Dat maakt het extra spannend.


Stickerengelen (17-09-2017)

Ze staan me buiten op te wachten. Ik heb het allang gezien. Bij de Super. Zal ik wel of zal ik niet? Ik moet er nog even over nadenken. Bij de kassa tikt iemand mij op de schouder. Of ik mijn karretje niet uitlaad? Ik ben te diep in gedachten verzonken. Weet niet eens of ik wel alles heb verzameld. O ja, ik moet niet vergeten een rol plastic zakken mee te nemen. Voor het verzamelen van plastic, blik en kartonnen verpakkingen. Hoe verzinnen ze het? Plastic vleesverpakkingen mogen er niet in. Kaas verpakkingen wel? De gebruiksaanwijzing ben ik al weer lang vergeten.

'Vijfentwintig euro zestig. Zegeltjes meneer?'

'Nee, alleen stickertjes!'

Ik laad alles vanaf de band weer in mijn karretje en bedank de collegaklant achter mij.

Buiten word ik bestormd door de stickerengeltjes. Ze springen om me heen en roepen allemaal 'ikke, ikke, ikke'. Eigenlijk zijn het ikke-engeltjes. De leukste 'ikke' duw ik mijn stickers in de hand. De glimlach van een kind. Goud. Zelfs de sippe glimlachjes.


Scheldheld (18-09-2017)

Lange Wapper, wie kent hem niet? Wijdbeens aan de kaai van Antwerpen. Wel honderd meter hoog. In mijn beleving dan. Nu ik er weer voor sta is ie pakweg vijf tot tien meter. Ik kan maar moeilijk hoogte schatten. Ik ben dan ook geen echte Ollander. Die hebben geen moeite met hoogte. Amai zunne. Die doen alleen maar uit hoogtes. Toch? Als rasechte Kempenaar kom ik uit

[Edit] Er is iets misgegaan met de inzending. Probeer nu de originele tekst weer even uit mijn hoofd te peuteren. Die had ik namelijk ingezonden via mijn telefoon. Tekst niet opgeslagen helaas.

't zand. Niet uit de klei getrokken dus. Ik ben alleen bekend met lage hoogtes. Koehoog. Maar mijn mooiste held blijft mijn Scheldheld. Ga hem maar eens goed bezien. Dat prachtige beeld aan de kaai van Antwerpen. Lange Wapper. Mijn held. Mijn onvervalste Scheldheld.


Toneelspelers voor de bühne (19-09-2017)

Wil wat doe jij vandaag aan?
Wat een rare vraag Max, iets chics. In vol ornaat.
Ik hou het vandaag wat gewoontjes, goed?
Oh, geen nieuw designdingetje van hoe heet ie ook alweer?
Nee, ik ga een beetje straight, doe jij je pak maar aan.
Maar waarom Max?
Omdat alles al op tafel ligt. Ik ga niet toneelspelen vandaag. Geen trek in. Er zijn al genoeg mensen die dat doen?
Ik ook?
Ja jij ook Wil, jij bent de grootste toneelspeler van allemaal.
Ja, ho eens even Max, ik vertegenwoordig wel het volk, wil je.
Ja, het volk wil je Wil. Houd dat vast.
Ik houd niets vast Max. Ik laat juist los. Vroeger moest ik een gek pakje aan en nu kies ik er zelf voor. Heb jij mijn sabel gezien?
Rechts in de keuken, naast het gasfornuis.
Thanx!
En je gaat niet weer de paarden op stang jagen Wil.
Nee, dat beloof ik.

Welke toneelspelers draven er vandaag allemaal op Wil?
Volgens mij zijn er geen afzeggingen Max. Iedereen komt vandaag een beetje netwerken. Hoedjes en pakjes gaan hand in hand. De kameraden.
Ja, ja, en oude schoenen. Net als vorig jaar. Het gaat nergens over. Het is geouwehoer voor de bühne. Ik vrees zelfs dat er dit keer niemand plankenkoorts heeft. Dat is toch zonde?
Je heb helemaal gelijk Max. Kouwe kermis. Maar ik doe mee. Ik houd wel van een beetje kermis.

Wil, heb jij mijn hoedje gezien?
Jij doet toch niet meer aan hoeden? Vorig jaar zij je nog 'hoed u voor hoeden'.
Je hebt gelijk Wil. Allemaal valse schijn. Waar is de bandana gebleven. Doe ik die aan. Lekker puh.
Nee, Max, niet de bandana. We gaan toch niet op de motor? We nemen de paarden en de koets. Ben je dat alweer vergeten?
Ach Wil, alsjeblieft, mag ik dit jaar niet als Maximas Banderas of Josine Depp? I love bandits! Dan doen we in ieder geval iets origineels. Het volk wacht daarop.
En ik dan zeker als Willinoppe Kruus? Gaan we niet doen Max.
Ga je wel cadeautjes geven Wil? En standjes? Of ben je tevreden met het afgelopen jaar?
Dat hou ik nog even geheim Max. Er moet nog iets geheim blijven,

Opschieten Wil, de koets is er al.
Ik kom.
Wil, Wil, het is een glazen koets. Niet weer hè.
Hoezo Max. Het klopt helemaal. We leven toch ook in glazen huizen?
Nou vooruit dan. Op naar kantoor.
Wel lachen hè Max. Daar houdt het volk van.


Vampierbeetjes (22-09-2017)

De grote dag is aangebroken voor Vlad Kiesvannics. Eindelijk mag hij aantreden, of liever gezegd aanvliegen, bij vampierenclub de Multitandos. Speciaal voor deze dag heeft hij zijn leren vel eens stevig opgepoetst. Als jongste telg van de beroemde vampierenfamilie Kiesvannics zou hij wel eens laten zien waarom de familie zo beroemd is. Maar beroemdste vampierenfamilie? Zijn dat niet de Dracula's? Nee, dat is een groot misverstand. De Dracula's zijn watjes vergeleken bij de familieleden van de Kiesvannics. En wel hierom.

Tijdens de laatste Roemeense Fladderoorlog in 1789 hebben de Kiesvannicsen de Dracula's een gigantische nederlaag bezorgd. Maar dat is tot op heden verzwegen. Sterker nog. Uit de geschiedschrijving geschrapt. De liters vergoten bloed waren nog niet gestold of de gênante geschiedenis werd al vervalst. Door een vreemde pennenlikker. Een historicus van lik me het vestje, ook wel bekend als Jimbuul Gumnicos. Nou ja, bekend. Niemand had er tot voor kort van gehoord. Maar dat terzijde. Hij was al heel lang fan van de Dracula's en kon de nederlaag van de Dracula's maar moeilijk verkroppen. Aanvankelijk kende hij, zoals het hoort, de overwinning toe aan de Kiesvannicsen. Met hele grote tegenzin pende hij aanvankelijk met Draculabloed de naam van de echte overwinnaars in het geschiedenis boek. Maar het stuitte hem al snel tegen de borst en veegde de naam, in reeds bijna geronnen bloed, snel uit. Hij doopte zijn pen opnieuw in de bloedpot en schreef in kapitalen DRACULA over de nu inmiddels wel geronnen bloedvegen. Edoch, de onderliggende naam bleef toch zichtbaar. Maar dat had Jimbuul niet gezien. Gelukkig maar. Achteraf gezien.

Kortom, de overwinning bleef door mondelinge overlevering (er was maar een geschiedenisboek en dat werd lang verstopt), tot ver in de moderne tijd toegekend aan de Dracula's. Totdat in 1978 de befaamde grafoloog Pyros Kiesvannics, en ja, vader van Vlad, de geschiedvervalsing ontdekte. Vanaf dat moment werd het pas echt oorlog tussen de beide vampierenfamilies.

Terug naar de aangebroken dag. De uitvliegdag van Vlad. Met slechts een opdracht. De tanden zetten in de leider van de Dracula's. Pyros was apetrots op zijn zoon en maande hem, nog voor de nacht aan zou breken, tot het verscheuren van graaf Dracula in hele kleine vampierbeetjes. Verpulveren moest Vlad dat liegebeest. En zo geschiedde.


Hartsvangers van Stavoren (23-09-2017)

Vlinders fladderen over mijn scherm. Doorzichtig en haast onzichtbaar. Maar fladderen ze nu echt, of verbeeld ik mij dat? Ik blijf kijken. Totdat er eentje opvliegt. Richting Stavoren. Ik volg en word een beetje misselijk van zijn onvoorspelbare wegbepalingen. Hoe dan ook, het gaat nog steeds richting Stavoren.

Hij krijgt veel bijval, de vlinder. Ik noem hem Rainbow Jimmy. Hopend dat het een man is. Hoe zie je dat bij vlinders? Of zijn deze hartsvangers onzijdig? Nee toch? Geen idee hoe dat zit bij sommige beesten. Neem nou mieren. Ik ken alleen een Truus. Maar zou er ook een Theo bestaan? Ik zoek het op. In de dierenencyclopedie. Op geheel eigen wijze. Eigenwijs. Van A tot Z neem ik het hele dierenrijk door. Wat een armoede. Nergens staat het bijgeschreven. M of V.

Ik besluit dan toch maar een woordenboek te nemen. Van A tot Z. Ik start bij aalscholver en eindig bij zwaluw. Kassa. Allemaal mannelijk of vrouwelijk. Ik ben gerustgesteld, maar heb er ondertussen wel een baard van gekregen. Een half jaar deed ik erover. Twaalfhonderddertien dieren heb ik geteld. Vreemd heel vreemd. Ik dacht toch wel dat er meer dieren vertegenwoordigd zouden zijn in de drie dikke delen van van Dale. Niet dus. Hoe gaat dat zijn over dertig jaar. Ieder jaar komen er weer duizenden nieuwe dierensoorten bij. Diep opgedoken uit oceanen en regenwouden. Ze verdienen allemaal een naam. Naast de vlinder, mier en olifant.

Eindelijk naderen we Stavoren. Een half jaar en dertien dagen verder. Rainbow Jimmy en ik. En achter ons een bonte stoet van mensen uit het land van Maas en Waal. Ze hebben veel plezier en zingen uit volle borst liedjes van Boudewijn Long en Robert de Groot. Wat een feest! Harten bonken. Zoeken contact. De liefde hangt in de lucht. Hartjes zweven. Wie gaat ze vangen?


Karmamamma (25-09-2017)

Ik heb een karmamamma. Iedere ochtend vouwt ze zich dubbel. Op een zacht roze matje. Met hele lieve muziek op de achtergrond. In haar pyama, met de gordijnen nog dicht. Behalve in de zomer. Dan mag het licht naar binnen schijnen. Gratis zonnegroetjes zijn gezond.

Soms slaakt ze ook kreetjes. Hele donkere, diep uit haar keel, of scherpe iele, voor in de mond. Bij de donkere diepe tuit ze de lippen. Die trillen dan mee, ritmisch op het bronstige geluid dat uit haar mond ontsnapt. Bij de scherpe iele trekt ze haar mondhoeken strak. Als een clown met geforceerde glimlach. De donkere kreetjes vind ik leuk. Bij de iele houd ik mijn handen voor de oren.

Het is allemaal goed voor het karma, vertelt mijn moeder. En iedere ochtend vraagt ze of ik niet mee wil doen. Mij niet gezien. Een beetje zweven boven een roze matje met de benen zigzag gekruist, de handen op de knieën en duim en middelvinger geringd? Geen denken aan. Nog liever ga ik naar de Efteling.

Maar het moet gezegd. Na het 'gekarm', zo noemt mijn mamma haar ochtendritueel, is zij altijd heel relaxed. Wat meteen veel zegt over de rest van haar zijnstoestand. Daar kan ik een boekje over open doen. Maar ik doe het niet. Heb ik beloofd aan mijn karmamamma. De wereld moet je niet alles vertellen. Die zit daar niet op te wachten. Veel beter is het om de wereld te voelen, in haar en zijn eigen zijn. Dat laatste snap ik nooit. Dat eerste kan ik nog inkomen. Volgens mamma heeft het te maken met mijn nog primitief ontwikkeld inlevingsvermogen. Het zal wel.

Bidden doet mijn mamma niet meer. Karmen is het nieuwe bidden. En het helpt. Voor eventjes. In de middag doet mijn mamma ook nog wat aan yoga. Na het strijken doet ze dan de plank en de schildpad. Soms ook de kraai. En als het heel goed gaat en ze zit lekker in haar vel, de kraanvogel. Ik mag gewoon even kleine egel zijn. Ze zet tijdens de yoga altijd muziek op van Chakra Kahn. Samen orakelen we dan, als de muziek afslaat nog wat Grieks. Ohhhhhhmmmmmm. Dat vind ik wel leuk. Mamma eindigt de yoga altijd met het aanraken van haar keypoint, de buiksleutel van een goed gevoel. Die zit ergens vlak onder de navel.

Het hoogtepunt van de dag is tegen de avond. Vlak voor het koken houdt mijn karmamamma altijd nog even een kleine klankschaalsessie. De deksels van haar gietijzeren Creusets lenen zich uitstekend daarvoor. Maar mijn favoriet is toch wel de vergiet met droge harde Basmanirijst. Als ik dan mijn ogen dicht doe, waan ik me heel even in een diep donker regenwoud. Van mijn gedachten uiteraard. De sessie eindigt altijd met een waterfluit. En dan komt papa thuis.


Dramadan, maar dan anders (29-09-2017)

Suiker. Ik wil veel suiker. Maar de winkel is dicht. Ik rol van ramadan in dramadan. Hel en verdoemenis. Ik moet suiker. Wacht, wacht. Ik weet het. Een oplossing. Ik heb namelijk een tante. In Marokko. Yes! Waar is mijn helicopter? Helicopter? Dat red ik nooit. Te weinig benzine. In mijn jet dan maar. Mijn Jumbojet. Wie spaart dat heeft wat, nietwaar? Maar waar heb ik hem gelaten? Op de zolder. Natuurlijk. Snel duik ik in de Turbanadozen. Gelukkig, in de derde zit ie al. Gespaard van Jumbozegeltjes. Mijn eigen Jumbojet. In mijn verbeelding tover ik de Jumbojet naar zijn oorspronkelijke proportie, met alles erop en eraan. Hij moet het wel doen. Gelukkig beschik ik ook nog over een megagrote vrachtwagen. Ook gespaard van Jumbozegeltjes. Ook die blaas ik op. Nu kan ik met mijn Jumbojet op de vrachtwagen naar het dichtsbijziende vliegveld. Bijziend ja. Want ook het vliegveld moet nog opgeblazen. In gedachten vlieg ik al over de Middelandse Zee. Waar woont mijn tante ook alweer? In een wit huis, voor zover ik mij kan herinneren. Daar naderen we de Pyreneeën. Ah ... Spanje. Mijn favoriete land. Al sinds mijn kind(s)heid. Olé. Meteen schiet de stad waar mijn tante woont in mijn hoofd. Casablanca. Natuurlijk. Wit huis. Hoe kon ik dat vergeten?
De landing is zacht. Midden in de woestijn. Is dit wel Casablanca? In de verte zie ik een vrouw met een hoofddoek op me aflopen. Zonder kameel. Ze kijkt me heel bezorgd aan. 'Suiker. Eet nu suiker!', schreeuwt ze. Langzaam kom ik bij. Wat een verhaal.

120 Woorden Mei 2017

120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.


Ik dacht heel even (01-05-2017) (Themawoord: Veter)

Dus begon ik spontaan te schrijven en spoot gewoon wat woorden in de lucht. God weet waar ik uit zou komen. Is dat dan gezond. Adhd of whatever? Geen idee eeddddceeccccwewccê. Maar nu wel even in de war de volgdende tekstt omderschrijven. Al kwispelend. Waar gaat het dan over. Als je hallucinrend zondercrichting letters in vuld. Is dat dan kunst. Of heb je gewoon last van ern hypo en moet je je eigenlijk eerst je suiker metrn? Weet ik veel? Ehhhhhhh
Watever. Zal ik dan toch maar insturen. Weerrty het effe niet meert zou die aankomen? Toch maar eerst even checken. Mrt mijn suikers. Komt ie. Punt uit. All you can ha e boy. Bon appetit baby. Fine. Go. A


Schooievaart (01-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Nieuwste nieuwbouwwijk in Amsterdam, in nog geen drie weken uit de grond gestampt. En iedereen wil er wonen. Van alle gemakken voorzien. Daar kan Vinex nog een puntje aan zuigen.

Alle woningen voorzien van zonnedaken, zonnewanden, zonneramen, ja zelfs zonnebedden. In je slaap wordt jouw energie verwekt en opgeslagen. Hoe? Door registratie en verwerking van al die mooie zonnedromen.

En dat alles in Schooievaart. De huizen zijn ook volledig Titulaerproof. Voorzien van de nieuwste snufjes op energie, telefonie en televisie gebied. Volledig selfsupplying ook. Boodschappen worden via een ondergronds systeem rechtstreeks vanaf de supermarkt aangeleverd. Educatie van kinderen gaat via telepathische onderwijsstromen. Kortom je hoeft de deur in Amsterdam niet meer uit. Vakantie? Niet nodig. Spacecake en -reizen doet wonderen.


Kooievaar (02-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Kooievaar, de nieuwste hype in culinair Europa. Bij voorkeur vers te nuttigen, meteen na vangst. Nu op de menukaart van trendy restaurants.

Waar is ie het lekkerst? Op Gibraltar. Tip: The Landing’s Restaurant, Queensway Quay. Na het uit de lucht schieten van deze grote zwart-witte vogels met rode snavel en poten, wordt direct de maag geledigd en geschraapt. Gelukkig staat onze vriend niet meer op de Rode Lijst bedreigde vogelsoorten.

Waarom Gibraltar? Omdat de lekkerste ooievaar, de Nederlandse, wellicht nog boordevol stukjes kikker, muis, mol, insect, hagedis, regenworm, jonge vogel, aas en afval zit. De ultieme mix voor kooievaar.

Hoe nuttigen? Gewoon aan tafel in een romantische ambiance. Met tangomuziek, houten castagnetten en Cava. Luidruchtig klepperen hoort er namelijk bij.


Behouden ooievaart (02-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Dat wens ik mensen uit het Ooi. De geboortegrond van mijn voorvaderen, vlakbij Nijmegen. Voordat de taalpuristen nu in mijn nek vliegen. Het is moderne spelling. Nee, niet van het lot. Kan ik er wat aan doen dat mijn opa uit het Ooi kwam?

Voortvarend zijn de inwoners en nazaten uit het Ooi en razendsnel. Ook met taal. Ze poepen er gedichten en stukjes 120 woorden uit dat het een lieve lust is. In snelvluchtvaart.

Met de trein gaat dat stukken meoilijker. Probeer maar eens een stukje te verzinnen in een overvolle trein die om de vijf minuten uitbrult dat we nog precies op tijd rijden. Opportunisten die railwaywaanzinwooligans.

Met razende ooievaart drop ik driftig taalstukjes voor wie lezen wil.


Ontdooievaarziekte (02-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Een vervelende aandoening. Je kunt er knap beroerd van zijn. Het kan je hele zijn ernstig verstoren. De ontdooievaarziekte is gelukkig niet besmettelijk en eenvoudig te behandelen, mits op tijd ontdekt. Het is heel belangrijk om je lichamelijke huishouding nauwkeurig hierop aan te passen.

De aandoening komt alleen voor bij vrouwen. Hoewel? Recent onderzoek duidt ook op grote impact op mannelijk behavior. Niet zo desastreus, de man ondervindt er geen lichamelijke klachten van, eerder psychische. Alsof dat laatste niet even erg is. Last hebben van een gebroken hart of ziel is veel erger dan last van een gebroken arm, toch?

Maar even terug naar de kern. Het niet kunnen of laten ontdooien van de ooievaar maakt vrouwen én mannen doodongelukkig.


Mooievaardigheden.nl (02-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Eindelijk heb ik dan besloten een website te bouwen. Het heeft heel wat voeten in aarde gehad. Wat daar allemaal bij komt kijken? Jezus! Nou ja, die dan weer niet. Niet bepaald een goede en betrouwbare websitebouwer.

Qua inhoud was ik zo klaar. Iets over mooie vaardigheden. Makkelijk zat. Maar dan? Hoe maak ik een goede website? En waar? Door wie? Want dat staat buiten kijf. Ik heb hulp nodig. Zelf aanklooien met een gratis platform zie ik niet zitten. Geeft gedoe en is niet bestendig voor de toekomst.

De website moet eeuwigheidsduur hebben. Zeker daar waar het mooie vaardigheden betreft. Een goede domeinnaam is heilig én gevonden worden. Ik zet hoog in. Met werving. Mooie vaardigheden zoekt geknipte uitvoerders!


Rooievaarwelwimpels (02-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Rood is zo uit de mode. Een nietsmeerzeggende kleur. Oranje is het nieuwe hip. Blauw te flets. Groen te duurzaam. Het slijt nooit. En dat is wat we niet willen. Slijtvaste kleuren. Nee. Kleuren moeten vervagen, in meanderende regenbogen. Weg die lelijke vlag en wimpels. Geen enkele regenboogkleur in vol ornaat verdient hulde. Lang leve de mengvormen.

Puur is uit. Melk is in. Uitgezonderd wit. Maar dat is geen kleur. Maakt u er nog chocolade van? Laten we nog een keer het pure rood, groen, blauw gedag zeggen. Met rooievaarwelwimpels, groengruwellinten en blauwdoekvlaggen. Hang ze betekenisloos aan muren, schuren, hekken, masten, lantaarnpalen en andere rechtopstaanders en vreemde uitsteeksels. Zeg gedag tegen rood gevaar, groen lelijk en het bleue blauw. Houdoe!


Juffrouw Kato zoekt gezelschap (06-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Sinds Juffrouw Kato met pensioen is heeft ze last van eenzaamheid. Haar zware werkzaamheden in het bos en de daarmee gepaarde grote verantwoordelijkheden hebben een wissel getrokken op haar vermogen tot het leggen van warme contacten.

Als hoogbenige majesteit verdedigde ze altijd de belangen van alle onderdanen. Soms hautain, maar altijd met verve. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat menig diertje een zucht van verlichting liet bij haar pensionering. Eindelijk ruimte voor andere meningen.

Helaas liepen de meningen zo uiteen dat de lompe diplomatie van Juffrouw Kato Ooievaar al snel node werd gemist. Maar Juffrouw Kato houdt haar snavel voort stevig toe.

Teleurgesteld en boos zoekt ze gezelschap om haar eenzaamheid te doorbreken. Gezocht: Woefdram of Zoef de Haas. Snel.


Handel (09-05-2017) (Themawoord: Hand)

De nieuwste voetmeter is de handel. Daar kunnen een armare of beenduim niet tegenop. Met de handel kun je het beste meten. Het meest zuiver, nauwkeurig zogezegd.

Met een goede handel hoef je je ook nooit meer druk te maken over tekorten of verlies. Je bent immers altijd verzekerd van afdoende bewijs dat de meting goed is opgetekend. Sterker nog, voorzien is van de mogelijkheid tot hermeting of herijking. De redders in de nood. Hermeten en herijken zijn eigenlijk mijn favoriete sporten.

De beste handel werd in de Middeleeuwen gedreven. De late. De handel van ijzer, die werd overal aanbevolen. Met die handel kon je ook met gemak anderen de maat nemen. Dat ging met de andere meetinstrumenten veel moeizamer.


Bij de hand (09-05-2017) (Themawoord: Hand)

Al eventjes vliegt hij door de tuin, Bij de Hand, gevolgd door K. Hommel. Samen vormen ze een perfect team. Heerlijk hebben ze overwinterd in hetzelfde insectenhotel. Achter in de tuin bij Mien. Ze hebben elkaar vlak voor de winter leren kennen. En een lol dat ze samen hebben. Op zoek naar nieuw avontuur zwermen ze door de voorjaarsbloempjes in tuin Mien.

“Waarom heet jij eigenlijk K. Hommel?”, vraagt Bij de Hand.

“O, dat is pure camouflage, mijn alias voor ‘Kloot’, maar aan niemand verder vertellen hoor!”

“My lips are sealed, Kloot!”

“En jij, waarom heet jij Bij de Hand?”

“Ik ben dol op handen, Kloot, daar steek ik het liefst, als ze me niet met rust laten, lekker puh!”


Schandalig sandalig (09-05-2017) (Themawoord: Hand)

Met witte sokken. Dat doe je toch niet? Sandalen aan. Onmiddellijk die sandalen uit. De witte sokjes mag je laten zitten.

Mien gaat op het bed zitten. Hij heeft het echt niet begrepen. Witte sokken. Dat hij dat nog moet uitleggen.
Uitleggen ja, die dingen. Het liefst. Tot op de draad. Of anders kaplaarzen aan. Ja, kaplaarzen, over die witte sokken.

Sommige mannen zijn nu eenmaal gehecht. Aan sandalen. En aan witte sokken. Maar de combi? Niet doen! Schandaling sandalig, witte sokken met sandalen.

Nee geef dan maar veel liever witte reetveters. Witte reetveters zonder sandalen. Met witte sokken? Nee, ook zonder witte sokken. Geen gezicht aan het strand Mien.
Witte sokken in plastic sandalen met witte reetveter. Niet doen!


Verdwaald in Han (10-05-2017) (Themawoord: Hand)

Gefascineerd door het lezen van wat Plato, besluit ik de stoute schoenen aan te trekken. En stoute schoenen zijn bij mij echt stout. Laat dat duidelijk zijn. Van leer, roze en nauw aansluitend op kuit én bovenbeen. Strapless laarzen zijn het. En dat is ook nodig. Voor het bezoek dat ik wil brengen aan Han. De grotten van Han om precies te zijn. Ze zijn nat en vochtig weet ik, tot op grote hoogte.

Vandaag vormen de grotten van Han mijn toevluchtsoord. Een toevluchtsoord voor wetenschappelijk onderzoek. Filosofisch onderzoek. Ik wil eens weten of Plato gelijk had met zijn grot. Proefondervindelijk loop ik naar binnen. En ja hoor, ik verdwaal onmiddellijk. Raak totaal ontHand. Shit, dat moet mij weer overkomen!


Lang leve stilte (14-05-2017) (Themawoord: Hand)

Hij is mij lief
Stomp onder arm
Mijn hand
Altijd

Alle vier de vingers
Zijn even lief
Mijn hand
Echt

Duimen heb ik verloren
In de zaagfabriek
Mijn huis
Treurig

Mijn vrouw ze klaagt
Ja bijna altijd
Heel erg
Vreselijk

Een duim in mond
Het hielp niet
Een tweede
Helaas

Mijn vrouw de baas
Beet beiden af
Van woede
Shit

Met mijn vier vingers
Aan iedere hand
Leef ik
Gelukkig

Maar wel zonder vrouw
Ben niet gek
De ka
Vermoord

Wat moest ik anders
Met vier vingers
Zonder duim
Vingeren?

Mij niet meer gezien
Ik was woest
Buiten zinnen
Kwaad

De tering kreeg ze
Niet van mij
Maar van
Ellende

Zaagfabriek is niet meer
Ook geen gezeur
Lang leve
Stilte


Kruisjeuk (15-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Je kunt het overal krijgen. Echt waar. Jeuk. Overal. Maar de ergste jeuk is toch wel de kruisjeuk. Die slaat het hevigst bij het spelen van spelletjes. Boter, kaas en eieren.

Maar niet voordat er eerst een lange wandeling aan vooraf is gegaan. In het diepe zuiden van Nederland. In de hak zogezegd. Nee, niet van bella Italia. Hoewel, ook daar weten ze er weg mee. Met kruisen die jeuk veroorzaken.

Zonder kruisen kunnen we daarentegen niet. Ze wijsen namelijk de weg. Gelukkig maar. In heuvelachtige weilanden en op holle wegen zijn ze wel zo handig. Kruisen kruisen je pad, daar waar nodig. Edoch, als het er teveel zijn. Dan gaat het jeuken. Dan wordt het kruisen echt een kruisweg.


Drilboor (15-05-2017) (Themawoord: Drilboor)

Zeer aanwezig
Pijnlijke borst
Kloppend hart
Priemende ogen

Zalvende zuchten
Ferme handen
Grijpen graag
Onder rok

Heilige mis
Alarmbellen luiden
In onderbuikgevoel
Terugtrekkend lid

Stoel biecht
Onder tafel
Geen schuld
Nog boete

Mondje dicht
Drie weesgegroetjes
Ons geheim
Fijn samenzijn

Hollend weg
Van streek
Maag misselijk
Mond zuur

Boosheid borrelt
Stoute mens
In mij
Puur gif

Gedachte drilboort
Pijnlijk kruis
Weeë wanhoop
Grot druipt

Maar lief
Je bloedt
Ruwe wanorde
Dik verdriet

Geen contact
Starheid steigert
Ledematen bevriezen
Koud lijf

Donker leed
Maakt gewag
Zondag zonde
Stil geschreeuw

Mama waakt
Papa boos
Zware kost
Heilige bonen

Ik praat
Zij luisteren
Vol afschuw
Zonder aflaat

Geen handeling
Geen gevolg
Laten rusten
Slecht advies

Kruisbeeld schreeuwt
Zoute wraak
Twee handvatten
Drillen boren


Kruisover (15-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Met mijn handen diep in de broek trek ik de zeemleren lap langs mijn geschut recht en op de juiste plaats. Niets laat ik aan het toeval over. Ik wil shinen vandaag. In dit bijzondere veld van topatleten en fantastisch landschap.

Nooit gedacht dit nog mee te mogen maken. Een dirigent, sterrenkundige, chefkok, couturier, hockeymeisje en radiopresentator, ze hebben allen toegezegd. Een echte kruisover in dito veld. Ben benieuwd hoe ze zich zullen houden.

In het riet, de waterbak, het weiland, op het strand, het asfalt en in de modder. De beentjes bungelen zenuwachtig langs de ponybuiken. Een komisch gezicht. De helmpjes gaan op. Het startschot volgt.

Kok, dirigent, presentator, couturier en sterrenkundige sneuvelen. Het hockeymeisje en ik zien sterretjes.


Kruisverhoor (15-05-2017) (Themawoord: Kruis)

‘Meneer, meneer, kunt u wat luider spreken. Ik versta u niet goed!’

‘Zo beter?’

‘Nee meneer, misschien moet u wat dichterbij komen met uw hoofd.’

‘Zo beter?’

‘Beter. Maar u mag best luider spreken… en articuleren!’

‘Mrmrpfff… mmmmrrmmppfff… haaarrr!’

‘Nu versta ik u helemaal niet meer meneer!’

‘Haaaaarrrrrr… tsusssen… ttttan… knknknijijijpt… thharddd!’

‘Dit wordt helemaal niets meneer, ik laat u even los. Komt u maar weer zitten! Nee, u hoeft niet meer op uw knieën te blijven zitten. En vertelt u eens wat ging er nu precies mis?’

‘In het begin ging het goed. Juiste positie, hoogte, toon. Maar toen kneep u steeds meer u benen dicht. Ik kreeg ook haar in mijn mond en stikte bijna!’

‘Blijven oefenen meneer!’


Kruis en halve maan (15-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Marktprincipes en werving, ze zijn haast onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het een kan niet zonder het ander. Heilige huisjes komen en gaan. Moskeeën schieten als paddenstoelen uit de grond. Oude godshuizen krijgen nieuwe betekenissen. En voor alles is een markt. Zolang makelaars de bal maar in de lucht houden.

Minder gelovigen onder ons voor wat betreft kerkelijke belijdenis. Meer gelovigen voor supermarkt, woonhuis, museum of restaurant. Wat trekt de meeste mensen, wat verkoopt het best?

Een goed verhaal zou men denken. Maar geen eenzijdige verhalen. Geef de mensen een thuis. Een nieuw huis buitenshuis. Naast café en filmzaal. Het kruis, de halve maan, ze hebben zo goed als afgedaan. In nieuwe tijden meets Oost West. Met yoga en met Zen.


Kruiskopkernraket (17-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Ik hak hem er loodrecht in. Als een zoute haring. Als kind van een bouwvakker mag dat. Fuck de politiek, met oorlog heeft het niets te maken.

Mijn enige zorg. Hoe draai ik hem zo snel mogelijk binnen? De kleuren zou ik willen omdraaien. Ondersteboven opeten? Het zou kunnen. Maar dat is dan weer zo’n gedoe. Ik lik me suf om tot de kern te komen, op een bloedhete dag.

Op een schroevendraaier lijkt hij nog het meest. Ik lik er een kruisje aan. Top. Van rood naar oranje naar geel. Ik proef paprika, wortel en kurkuma. Heerlijk.

Die 44.000 calorieën kan ik makkelijk hebben. Minder dan een appel. Iets meer dan een rijstwafel. Kom daar maar eens mee aan.


Kruissteek (17-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Ik heb hem maar twee keer gesplitst en nog husselt ie door elkaar. Dat wordt niets met mijn kruissteek. De zes losse draden rafelen door elkaar. Het lijkt wel een urinestraal die niet goed afwatert. Nee, ik zeik niet, ik ben boos. Kwaad. Pislink. De splijtzijde kost aardig wat geld op de markt.

Hoe moet dat nu met de verticale en horizontale lijnen? Ik houd ze niet meer uit elkaar. De bovenste steek probeer ik continue in dezelfde richting te laten wijzen. Maar het lukt voor geen meter. Ik probeer het eens op een andere manier. Niet van linksboven naar rechtsonder maar van rechtsboven naar linksonder. Had ik dat maar niet gedaan. Ik plas mezelf nu helemaal onder. Klote kruissteek.


Kruiswoordraadsel (18-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Twee, zeven, dertien, vijftien, zesentwintig, drieëndertig, veertig, horizontaal.
Figuur van twee lijnen door elkaar heen zoals in de letter ‘x’.
Plaats waar je benen of broekspijpen bij elkaar komen.
Verticale balk met horizontale balk boven het midden.
Iets dat je moeilijk of heel zwaar vind.
Teken dat een muzieknoot een halve toon hoger moet.
Laatste deel van de rug tussen darmbeenknobbels en staartaanzet.
Vlaamse inhoudsmaat voor droge kalk.

Een, acht, twaalf, zevenentwintig, dertig, vierendertig, negenendertig, verticaal.
Punt van het anker waar schacht en armen samen komen.
Een strafwerktuig bestaande uit een houten paal met dwarshout.
Symbool van het christelijk geloof.
Beeldzijde van een munt.
Boekdrukkerswerktuig.
Heraldische term.
Ieder huis heeft het.

De eerste letters van alle woorden vormen een vogelsoort.


Kruispeiling (18-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Ik bevind me in Kruis, gemeente Nuth en vraag de koster het kruis uit zijn broek. Verbaast kijkt hij op en slaat een andreaskruis. Een complexe vorm van weesgegroet. Nee, hij kent Andrea Kruis niet. Nooit van gehoord. Striptekenaar, illustrator en schrijfster? Toe maar.

Ook op de volgende vragen blijft het antwoord schuldig. Een bolkruis, taukruis, tasjeskruis, overkruis? Hij kent ze geen van allen. Een zoenkruis en krukkenkruis daar is ie wel mee bekend. En ik maar denken dat in een kruiskerk alle antwoorden te vinden zijn.

De kruisheer laat het afweten. Kruiscorrelatie gaat niet helpen. Een kruisharing evenmin. Bij de vraag waar ik in de buurt wellicht nog een kruisenruiker kan vinden raakt de koster het spoor volledig bijster.


Kruisverhaal (20-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Twee balken staan loodrecht op elkaar en snijden elkaar. ‘Andreas is Christus aan het kruis gestorven?’ Andreas slaat een kruis. Zo hard dat zijn gedachten op hol slaan. Een ramp. Gelukkig staat het Rode Kruis toevallig om de hoek. Die gooien kruis of munt. Behoeft deze balk wel hulp. Munt. Opluchting. De Rodekruisenaren geven de balk het heilige kruis na. Doeg!

Toch stiekem een zware belasting. Andreas is uit zijn kruis gescheurd, zo zwaar draagt zijn last. Hij voelt zich in zijn kruis getast door de Rodekruisenaren en besluit een halve toon hoger te zingen. Te jodelen. Op zijn Moldavisch. Dubbel. Een goede verstaander ziet dat het muziekstuk vol kruisen en mollen staat Dove mollen. Want blind zijn ze al.


Kruis (20-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Ik ga u vertellen over de oorsprong van het woord kruis. Waar het vandaan komt, wat je er mee kunt doen en vooral waar je het kunt laten.

Het kruis is ontstaan uit een oud dobbelspel gespeeld door Romeinen. Die verdeelden de oorlogsbuit (lees: de mooiste vrouw van het dorp) middels een dobbelspel. Omdat de dobbelstenen nog niet volmaakt waren rolden deze altijd alle kanten op. Alle deelnemers kruisten hun armen om erbij te kunnen. Als dat dan niet lukte vloekten ze keihard ‘kruis’. Vervolgens trok bijna iedereen zijn armen terug. Hun armen waren heilig. De hakbijl niet.

Degene met de meeste handen over won uiteindelijk het spel en de mooiste vrouw. Een verdere uitleg is niet meer relevant, toch?


Kruisverhaal (20-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Sta je hier al lang?
Nou effe.
Koud hè?
Valt wel mee.
Nog wat meegemaakt?
Nee, niet echt.
Zal ik je eens wat vertellen?
Kom maar op.
Weet jij waarom je die balk in je nek draagt?
Geen idee.
Om je schouders op te rusten.
O, ik dacht eerder andersom.
Dat de balk op je schouders rust?
Ja.
Nee, mallerd, je begrijpt het niet.
Wat begrijp ik niet?
Nou hoe dat werkt.
Wat werkt?
Met dat kruis waaraan je hangt
Ik hang niet ik sta!
Ja
O ja, dat was ik even vergeten. Een elitecrimineeltje met voetplank. Watje.
Ben maar blij.
Hoezo?
Nou bij mij gaat het allemaal veel langer duren.
Daar heb je een punt.
Have mercy!
Echt niet.


Kruisfinale (21-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Niets zo spannend dan het spelen van een kruisfinale. Oorspronkelijk stamt de term uit de middeleeuwen. In een toernooi kruisten de ridders elkaar letterlijk de weg te paard.

Totdat ze het spoor plots bijster waren. Bovendien vonden ze het geen gezicht om hun paarden scheef te laten lopen over een diagonale wegen. Dat is meer iets voor vrouwen. Die houden veel meer van ingewikkeld doen. Later is er nog een speciale discipline inde paardensport vernoemd naar dit idiote gedans met paarden.

Enfin, de ridders besloten later elkaar gewoon linea recta te bestormen met de lans vooruit. Vonden de dames ook veel leuker.
De winnaar van het toernooi stormde door naar de echte finale. De kruisfinale. De winnaar won de prinses!


Gehaktbald (22-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

‘Gekruisigd of gehaktbald?’
‘Nou doe dan maar gehaktbald.’
‘Hoe bald?’
‘Zeer bald.’
‘Zie kommen nie wieder Junge.’
‘Nie wieder. Het zij zo.’
‘Toch niet liever gekruisigd?
‘Nein!’

Een kleine discussie in de vroege middeleeuwen.
Vlakbij Montsegur in de Pyreneeën.
Tussen een Cathaar en een inquisiteur.

‘Bald én bold?’
‘Nein, nein, niet bold.’
‘Bah, bah, viespeuk, laat je al het haar zitten?’
‘Daar zit mijn kracht vriend… eh… vijand!’
‘Je maakt me nieuwsgierig, hoe heet je?’
‘Samson.’
‘Nee, van Samson en Delilah?’
‘Zonder Delilah maar met leeuw.’

Een kleine leeuw verschijnt ten tonele en brult heel luid.

‘Mwha, noem je dat een leeuw?’
‘Nou ja, hij bijt wel heel hard.’
‘Het is een leeuw van niks.’

De leeuw haktbalt de inquisiteur.


Gehaktballen (23-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

Kirrel. Heppie nog genukt?
Fout Kuub, dat zeg je niet goed.
Weer een foute tongval?
Nee, veel erger, geen beleving.
Hoe moet ik het dan zeggen?

Kerel. Heb ie nog geneukt?

Nou zo veel verscheel zit er nie tusse Charles.
Zoveel verschil zit er niet tussen! Als je wat meer knijpt met je gehaktballen komt het helemaal goed. Probeer maar.

Karel. Hebbie nog genakt?
Niet zo hard knijpen. Je komt nu in de lage bas.
Kierel, hebbie nog geniekt?
Te hoog. Ietsje losser nog.
Kerel. Heb ie nog geneukt?
Perfect Kuub.

Kan ik nog wat anders voor je betekenen Charles?
Oefenen met tennissen en golven Kuub.
Doe ik Charles.
En nog even naar de kleermaker en de kapper.
Komt goed!


Internationaal Gehaktbal in de Scala (23-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

Het thema van het jaarlijkse bal van Bugattibezitters is dit jaar de gehaktbal. Speciaal voor de gelegenheid is de Scala van Milaan afgehuurd. De hangsnorren vieren hun eerste lustrum.

Haagse Harry arriveert als eerste in zijn blauwe Chiron 16. 4. Hij is verkleed als beschuitstuiter. Een gehaktbal van niks. Zijn kostuum bedoel ik dan. Weinig aandacht voor detail en geen garnituur.

K3 doet het veel beter. Verkleed als ballekes in tomatensaus.
Ze zien er smeuïg uit en dragen krieken om hun oren. Twee aan een steeltje. Heel grappig. Prins Laurent gaat als frikadel. Claudio Capuchin draagt elegant een vogelnest op zijn hoofd.

Maar het meeste indruk maakt toch het Griekse duo Kefte en Souzouki. Zij komen als zichzelf. Die durven!


Omgehaktbalkonserenade (24-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

'Ballare, cantare, o ho ho ho.’ Verder komt Theodoor Puncini niet. Als chefverslaggever van Gazetta della Musica heeft ie wel de eerste strofe weten achterhalen van kersverse componist Andrea Bortocellulodi, maar het vervolg wordt niet vrijgegeven. Nog niet.

Het wordt een operette, fluistert Andrea Theodoor nog toe. Maar meer mag ook hij niet vrijgeven. Nou ja, behalve dat het een parodie is op Rom en Juul. Ja, de klassieker van Willie Schudspier. Ooit bezocht hij eerder de plek des onheils. Verstopt in een luguber steegje, bedolven onder graffiti.

De fameuze balkonscene moet nog nagespeeld en ingezongen. Een life experience besluit conduttore Mario Confetti. Maar waar is het balkon? Omgehakt? Hoe is het mogelijk? Dan brengen we als hulde een balkonserenade.


Toetie kon froetie (24-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

Mama Dolores si tu bella dopo di angelo con fritoera bellisimo poco mandjata rastimo. Gehaktbal senza patata per van voren. Ni van achteren bella donna. Nee, nee, ni partiro. Nel koppie thee. Café lungo con makkiejato droppo in sacco della sporko. Ken u nog volgo? Spaghetsie con vongole sensa casi. Numero duo sette otto doddietsie. Kapisko? Si. Benne.

Toetie kon froetie e Toni Boltini amarenza Angelo Brandinardi con jellatties con poco slagrome. Ken u nog volgo? Knap hoor. Capo Generale Anali dittorre me canzone ‘Daar was laatste een meisje loos’. From Amsterdam. Si si kapies? Io fatigo e diettsje chercere la femme fatale por bakke me uno ballo di gehakte. Que? Uno ballo di gehakte? Si. Passago me di gehaktbal!


Moe's gehaktbalsmoes (24-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

Mam, wat eten we vandaag?
Welke dag is het jongens?
Dinsdag.
Gehaktballen.
Maar die eten we toch woensdag?
Klopt.
En nu ook op dinsdag dan?
Klopt.
Maar dat kan toch niet?
Waarom zou dat niet kunnen?
Dat is toch ongezond?
En dat zeggen jullie?
Ja, mam, we hebben al de hele week voedselleer.
Mmm, ligt zeker zwaar op de maag dat leer.
Mammmm, dat is flauw.
Gebruik dan wat peper en zout.
Mammmm.
Dekken jullie alvast even de tafel? We gaan zo eten.
All the way, mam?
All the way mannen.
Vork, lepel en mes?
Vork, lepel en mes.
Tafelkleed?
Ja, ja, doe maar het zeil.
Oh, gaan we dan iets spannends eten?
Yep, gehaktbalsmoes.
Waaaatttttt?
Moe’s gehaktbalsmoes.
Mmmm … Lekkuurrrr.


Help mijn gehaktbal is gehackt (24-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

Nou dat is me ook wat. Heb ik na lang wachten eindelijk mijn eigenste moji gepatenteerd gekregen. Wordt ie onmiddelijk gehackt. Met mayonaise nog wel. Ongelooflijk. Ik zag mijn bankrekening al uitgroeien tot goudmijn. Mooi niet.

Ik had echt een gelikte gehaktbal ontworpen en ingestuurd. Zeer herkenbaar en ook toegankelijk voor internationaal gebruik op alle platforms. Alle applicaties zouden er mee overweg kunnen. Maar helaas, mijn gehaktbaldroom gaat niet door. Gehackt door een mayonaisespuiter. Door een malafide graffitimalloot.

De mojiorganisatie heb ik nog een brief geschreven. Ja, een echte, aangetekend. Maar ik wacht nog steeds op antwoord, een verklaring. Waarom is mijn juist gepatenteerde gehaktbalmoji gehackt? Ik derf inkomsten. Ik overweeg een nieuwe moji te bouwen. Een gehaktbal van steen!


Pijnlijke gehaktballen (25-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

De molen draait overuren. In de juiste cadans is het nog pakweg twee uur fietsen. Berg op, berg af. Het is warm, heel warm. De camera zoomt in. Het zweet staat bij iedereen op het voorhoofd. De pedalen gaan op en neer. Een enkeling telt de omwentelingen. Uit verveling? Wie weet. Drie miljoen gemiddeld per etappe.

Het is een kwestie van telkens tot honderd tellen en dan een krasje schuren in de lak. Anders is er geen volhouden aan. Het schuren gebeurt ook ergens anders. Naarmate de finish in zicht komt schuurt het ook harder. Het zeem in de broek nadert zijn absorptievermogen. Dat betekent dat sommige fietsers reeds beginnen te lekken. Nog effe doortrappen. Helaas weldra met pijnlijke gehaktballen.


Meatball (26-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

Een vrouw met een vreselijke stem rent zenuwachtig over het podium. In een luie stoel zit een man met een buldoggezicht. Hij rookt een dikke sigaar en zwaait daar af en toe mee door de lucht. Alsof ie iets belangrijks wil zeggen maar niet de juiste woorden vindt. Zijn ogen spreken boekdelen. Een man met veel frustratie.

Het vreemde is dat het publiek, dat rijen dik in de zaal zit, helemaal in een deuk ligt. Bij elke beweging op het podium. En het moet gezegd, de timing is perfect. De geluidstape rent nooit achter de feiten aan.

Een onhandige slungel komt het podium opgelopen met een jong meisje met blonde vlechten.

Archie kijkt op.

“Hé gehaktbal, haal even een biertje!”

120 Woorden April 2017

120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.


1 April (01-04-2017) (Themawoord: Veter)

Nog een uur en elf minuten op het moment als ik DIT schrijf. Ik moet en ik zal nog een 1 aprilmop verzinnen. Maar ik kom niet verder dan ‘je schoenveter zit los’. Mijn eerste 1aprilmop. Plintenladder dan? Benzinewater? Nee, allemaal gekende grappen. Het laat me niet meer los.

De beste moppen komen rond middernacht. Ik heb geduld. Het valt me zo binnen. Wedden? Maar voor wie is de mop dan? Ik ben op dit moment alleen. Degene die ik morgen het eerst ontmoet is de sjaak. Misschien de postbode wel. Of de buurman. Morgen ga ik helemaal los. Wat zeg ik over acht minuten. Toch maar, ‘hė je veter zit los’. Misschien zijn ze hem wel vergeten. Wie weet?


2 April (02-04-2017)

Ik heb gisteren alleen maar gehuild lieve mensen. Waarom? Dat leest u in de titel. Gisteren was het namelijk 1 april. En ik zeg het maar gelijk. Ik ben erin getrapt. In maar liefst twaalf 1aprilmoppen. Niemand, maar dan ook niemand had mij verteld dat het 1 april was. Echt balen.

Maar waarom moest ik dan huilen? Van het lachen natuurlijk. Het waren geen van allen flauwe moppen. Integendeel. Grappig, scherp, goed verhuld, geloofwaardig, geniaal. De tranen rolden me telkens over de wangen. Daar schrokken de grappenmakers wel een beetje van. Zo’n heftige reactie waren ze niet gewend. En zeker niet van mij. De koele kikker en zelf de grootste grappenmaker op feestjes en partijen. Had ik ze even tuk!


Creactor (03-04-2017) (Themawoord: Reactor)

Heel oer is de creactor. Hij stamt nog af van de jeukbeestjes uit het pleistoceen. Heeft jaren klem gezeten tussen alle aardlagen, maar is nu eindelijk bevrijd uit zijn geschiedenisslaap.

Wie heeft hem wakker gemaakt? De langetandvormige keliscopter natuurlijk. Deze aardverwoestende machine heeft sinds zijn intrede, de aarde al behoorlijk opgeschud.

Zo heeft ie uit de aardlaag van het krijstoceen, de plantatus gigantus losgeweekt. Dit groenkakige slaapmonster heeft jarenlang planeet aarde geterroriseerd. Sinds zijn ontdekking weten we ineens waar al onze planten vandaan komen. En ik kan u alvast verklappen. Niet van Appie Happie.

Terug naar de creactor. De biologen vinden het maar niets. Dit verschrikkelijke jeukbeest kan de ondergang betekenen van planeet aarde. Niets zo erg dan jeuk, toch?


Boekenweekgeschenktreinescapades (03-04-2017)

Zat u gisteren ook in of tussen de trein? Tussen heel veel mensen? Met het boekenweekgeschenk krampachtig op schoot? Amper tijd en ruimte om te lezen? Omdat of het perron, of de trein, of de tijd in de gaten gehouden moest worden? Omdat de conductrice niet door het gangpad kon en dat heel vriendelijk met veel aandacht voor haar klandizie liet merken. ‘U gaat ook allemaal op hetzelfde tijdstip met de trein. Hebben jullie dat met elkaar afgesproken?’ Ja, de NS-humor is van hoog niveau. Waarna de snoependrankverkoopstudent het gangpad onveilig maakte. ‘Kan ik u iets aanbieden?’ Hoef ik niet lang over na te denken. ‘Ja, een extra treinstel misschien? Doe er maar tien!’ Herman Koch ook nergens meer gezien.


Torrentreactor (03-04-2017) (Themawoord: Reactor)

Nou heb ik het gevonden. Unne torrentreactor. En unne goeie. Nou ken ik alle films downloaden die ik maar wil zien. Det kennen gullie nog nie toch? Met deze torrentreactor heb ik HBO en MBO en LBO. Ik ken het allemaal zien. De nieuwste series. En ook alles van SBS, Veronica, RTL 5, 6, 7, 8 en 9. Ik heb het gelijk.

Nooit meer wachten. Dankzij munne torrentreactor. Ken het amper uitspreken. En het schrijven heb me ook efkes gekost. Maar ik wil nooit nie meer wa anders. Gisteren de oudste van de Muppetshow bekeken. Gaaf. En helemaal dolblij zuurrond. Een geluid man. Hard. En hard.

Ik hoef niks niet meer te zien op televisie. Ik vat gewoon munne torrentreactor.


Emotionele pornografie (04-04-2017) (Themawoord: Reactor)

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is het mooiste van het land? Een dagelijkse praktijk in willekeurige pashokjes. Heel eventjes bloot ontbloot voor het egoglas. Strippen langs armen, knieën, enkels, polsen dijen. Reactor pumps up the base. Leer en latex, zijde, bont. Het volume op tien.

Koud zweet, bijna betrapt. Achter het velours kloppen harten in de keel. Emotional pornograpy. Geen maatje is te groot of te klein. Perfect size. Ritsen, vegers, alles gaat los. Heel eventjes verdwaald in het rare kledingbos. Poster aan de muur. Van David, Ewan, Kevin en Evan. Feeling the love.

De geur is overwelming. In de palm van hand en oksels dringt passie langzaam door. Zet lichamen kortstondig in vuur en vlam. Hitsig en heet.


Podoreactor (04-04-2017) (Themawoord: Reactor)

Mijn voeten veeg ik ermee aan. Hoe haalt ie het in zijn hoofd? Niet tot op het bot maar wel tot in de kern. Zo laag? Bukken gaat haast niet meer. Een BMI dat op ontploffen staat hangt ervoor. Hoe durft ie dit te vragen, hij kent me toch?

“Iets verder mevrouw, ja, zo is het goed. U kunt het!”

Ik kijk schuin in de spiegel en zie mezelf in standje hopeloos staan.

“Wilt u nu even uw rechterbeen naar achteren steken.”

“Zo?”

“Nee, hoger! En houd uw rug recht. Zo ja. En nu nog even uw voet flexen. Nee, niet strekken. Flexen! Waar zitten uw oren mevrouw!”

De podotherapeut vraagt onmogelijke dingen van mij. Tijd voor actie.

“Au! Mevrouw!”


Uiteenzetting van een kernreactor (05-04-2017) (Themawoord: Reactor)

Dit is een korte filosofische, antroposofische, literaire, niet technische verhandeling over de kernreactor.

Diepzinnig, kalm en wijsgerig verklaar ik u, waar en waarom, nucleaire kettingreacties van kernsplijtingen plaatsvinden onder gecontroleerde en stabiele omstandigheden.

Een kernreactor levert warmte. Punt. Voor huis, industrie, ontziltingsinstallaties en voor de voortstuwing van schepen en onderzeeërs. Pint. Multi-cultureel en los van ras. Gepostuleerd vanuit een geestelijke omgeving via innerlijke ontwikkeling.

De vrijgekomen warmte versterkt zintuigvrij denken en bewustzijn. Aldus Blavatsky. Volgens Hippocrates zowel cholerisch, sanguinisch, flegmatisch als melancholisch.

Hoewel de term ‘kernreactor’ ook gebruikt kan worden voor een fusiereactor wordt dit meestal niet gedaan en worden er uitsluitend splijtingsreactors mee bedoeld. Hoe dubbel, hoe ambivalent.

Verantwoording. Al het bovenstaande is recent gedicht in een literair café.


All in the game (06-04-2017) (Themawoord: Reactor)

Zo, vandaag weer een gezellig potje oorlogvoeren. Eerst stevig ontbeten. Alles uit blik. Camouflage-outfit aan, schmink aangebracht. Ik ruik naar oorlog en Nivea.

Ik neem plaats achter mijn console in de kelder. Licht uit, koptelefoon op. Altlas Reactor start op. Waar ben ik gebleven? Ah, genoeg levens over. Alle maten zijn wakker. De eerste teamopdracht is makkelijk. Samen met Dragon Tailor en Droppie Charge zetten we de aanval in op Herrie No Mistake en Miscile Putje33. We kiezen aanvalsplan Scoop. Alle interventies gaan ons makkelijk af. Dragon en Droppie zijn al snel de sjaak. Op naar een hoger level, fase drie. Welke characters moeten we nu dissen?

“Mien… Mien, wil je nog koffie?” Hoor ik ver weg roepen.
Shit, betrapt!


Onderzoek ReaCTOR (07-04-2017) (Themawoord: Reactor)

Onderzoek ReaCTOR heeft er eindelijk voor gezorgd dat het Ministerie van ICT de erkenning krijgt die het verdient. Het kersverse ministerie doet daarmee recht aan levensvatbaarheid. Een welkome aanvulling op het Ministerie van Justitie. Middels ReaCTOR hebben beide ministeries succesvol de handen in elkaar geslagen in de oorlog tegen cybercrime. Aanleiding, de lamlegging van computersystemen van beide ministeries.

Onderzoeksresultaten wijzen uit dat het hier geen maleware maar femaleware betreft. Vrouwduleus is getracht gevoelige informatie te verzamelen. Hoe? Door CTOR (Click To Open Rates) naar het woord ‘rea’ te analyseren. Uitkomst. Godin eindigt op grote afstand van plaats en loopvogel. Daarmee is het aantal potentiële daders gereduceerd tot 5%. Daderinnen of daderessen. Vroeg of laat worden ze gepakt. Nee, niet genomen.


Grote boodschap (10-04-2017)

Het toilet staat droog. De grond eronder lijkt te bewegen. Dat kan toch helemaal niet? De muren rondom het toilet staan gelukkig nog overeind. Dat geldt niet voor het plafond en de muren van het huis van het kleine kamertje waarin het toilet en ik me bevinden.

Het is oorlogstijd. Vrijwel niets staat meer overeind. Je zult dan moeten. Een grote boodschap. De schaamte blijft. Ook in oorlogstijd. Heel vreemd. En toch. Iets onder het toilet lijkt te bewegen. In de kelder? Die heb ik niet geïnspecteerd. Ik loop naar beneden en zie een gat in het plafond. Nee?

Ik kijk omhoog en zie een doos. Aan de doos hangt een drol. Merde! Bah! Ik spring net op tijd weg.


Kijkbox (10-04-2017)

Trinnngggg! De voordeurbel gaat. En toch ren ik naar de achterdeur. Hoe vreemd. Aan de achterdeur hangt namelijk geen bel. Wie heeft er nu een bel aan zijn achterdeur hangen? Degene die geen voordeur heeft wellicht? Maakt niet uit. De paniek is allang toegeslagen. Ben ik nog op tijd bij de voordeur?

Ik ren door mijn huis dat ineens wel tien kilometer lang lijkt. Gelukkig is dat niet zo en arriveer ik net op tijd bij de voordeur. Door het matte glas zie ik de Zalandoman staan. De oranje gloed komt me warm tegemoet. Ik doe snel de deur open en neem met een dankbare groet een grote doos in ontvangst. Mijn eigenste kijkbox. Zal alles er weer in zitten?


Mamatuintjes (10-04-2017)

De mamatuintjes van Appie Happie scoren weer goed. Buiten word ik opgewacht door een bende straatjongens en -meisjes. Geen boodschapper ontkomt aan hun blik en armen.

“Heeft u nog mamatuintjes voor ons?”

Ach, ik heb geen kinderen. Desondanks is een kinderhand snel gevuld. Dat spreekwoord geldt immers voor iedereen. Kinderen of geen kinderen. Maar ik geef ze niets voor niets weg. Nee, nee. Voor wat hoort wat, toch?

“Jullie krijgen mijn mamatuintjes, maar alleen als jullie eerst allemaal een sinaasappel eten.”

Ik heb er al rekening mee gehouden en haal alvast een sinaasappel uit het net. Geen kind meer te bespeuren.

Raar hoor. Ik kijk naar het kleine doosje in mijn hand. Moestuintje. Maar waar zijn de mamakindjes nu gebleven?


Panorama Mesdag (11-04-2017)

Daar sta ik in de vitrine van de Noordzee. Een grote ronde koektrommel van ongewapend glas. Een levensecht zeezicht met strand- en zeegangers. Hoe vaak en hoe lang zou meneer Mesdag en zijn kornuiten door de cilinder, de ronde doos van glas gekeken hebben? De spiegeling vastgelegd met varkenskwast op doek? Een fata morgana in tempera, waterverf of is het toch geolied?

Het schilderen liep hoe dan ook gesmeerd. Alles werd gevangen. Niets ontsnapte aan het schildersoog. Vincent zei het mooi. ‘Het enige dat er mankeert aan het schilderij is dat er niets mankeert’. De Breitner cavalerie, lucht en duinen à la Théophile, de gluurster van Blommers, Sien’s Scheveningen, Mesdag’s zee en bootjes. Vastgelegd in 1881, op zeventien vierkante meters.


Kijkzicht (11-04-2017)

Het is allemaal begonnen met de Okkie en Taptoe. De verbeelding. Dromen met en over Donald Duck en Olivier B. Bommel. Kwik, Kwek en Kwak, Pluto en Willie Wortel. Daarna volgde de wetenschap met inkijkjes in de Kijk. Ontdekkingstochten langs honderden pagina’s allemaal opgeslagen in het kinderbrein. Hoeveel melktanden zijn daar niet ingezet? Met paplepels ingegoten?

Nu staan de dozen op zolder. Complete jaargangen vol geschiedkundig, natuurkundig, scheikundig, biologisch en kunstzinnig inzicht. Zonder Kijk geen inzicht in padvinderij. Kijkzicht. Zonder Pluto, geen flaters, risico’s en uitglijders. Zonder Willie geen uitvindingen. Zonder Kijk geen ruimtevaart en vreemde vogels. Bekijk het maar.

Lang leve de postbode, die altijd extra hard met de brievenbus klepperde als deze de Okkie, Taptoe en Kijk bezorgde.


Kijkdozen (12-04-2017)

Ze zitten op ieder terras. Kijkdozen. Ja, kijkt u maar eens rustig om u heen op een willekeurig terras. Wedden dat ze u spotten? Kijkdozen in alle soorten en maten. De meeste kijkdozen doen dit heimelijk, althans dat proberen ze, vanachter een Ray Ban of Gucci zonnebril met liefst donkere glazen.

De ergste kijkdozen zitten erg stil. Althans dat lijkt zo. Want als u goed kijkt ziet u dat ze u weldegelijk monitoren om dan vervolgens verslag uit te brengen aan een van hun buurdozen. Zonder blikken of blozen en zonder hun nek te draaien. Ze prevelen het gewoon voor zich uit, gezeten vanachter hun zoete witte wijn, rosé of kersenbiertje. De zuren drinken tonic met citroen. U bent gespot.


Lokbox (13-04-2017)

Lokbox, ook wel lookbox genoemd. Nog voor het woord mail uitgevonden was. Berichten werden in een klein parlemoeren doosje onder de aandacht gebrscht door deftige dames en heren. Aan elkaar. Naar willekeur. Een soort sleutelspel maar dan anders. Ongeacht de sexe werd ontvangen op kasteelkamers, waar heren en dames kasteelromangeschiedenis schreven, al dan niet gemaskerd.

Was de box verzegeld dan werd het echt spannend. De hoofdprijs zonder hoofse liefde lag te wachten in de bedstee. Verstopt achter de dienstingang. Daar kon men dan wild tekeergaan, telkens weer. Ruwe liefde. Hard en meedogenloos. Niet voor watjes. Het personeel zweeg. Het kon niet anders. Werkloos toezien was geen optie. Als mieren kropen ze erop af. De lokdozen, zo verlokkelijk. Ruwe wilde seks.


Knustelen (13-04-2017)

Een grote schoenendoos ligt voor me op tafel. Daarnaast het instrumentarium. Een decoupeerzaag, een nijptang, een klein waterpomptangetje, touw, plakband, lijmklemmen, ducttape en voor de zekerheid een schaar en een hobbymesje. Een nietmachine niet te vergeten.

Eerst ga ik de doos decouperen. Dan nijp ik de scherpe randjes eraf. Met de waterpomptang stapel ik de onderdelen op elkaar. Touwtje eromheen. Voor de zekerheid ook plakband. De lijmklemmen houden het zaakje bij elkaar. De ducttape laat ik nog even liggen.

Met de schaar knip ik figuurtjes uit het karton dat uitsteekt. Met het hobbymesje steek ik raampjes uit. Er moet immers wat te kijken zijn. Met de nietmachine niet ik de wanden weer aanelkaar. Nu kan ik de doos verder inrichten.


Haaseieren (14-04-2017)

Als u goed oplet dames, heren, en u heeft een tuin, dan kunt u hem gewaarworden. Meestal tijdens ochtendgloren of avondschemering. Hij draagt, en dat doet ie niet altijd, alleen vlak voor pasen, een doos op zijn rug.

Een doos ja, geen mand. Kijk, het zit namelijk zo. Manden zijn voor watjes. En ik mag hopen dat u geen watjessoort in uw tuin hebt. Daar komt u namelijk niet snel meer vanaf. Ze dralen en dralen en weten nooit goed wat ze moeten doen in uw tuin.

Nee, veel beter kunt u een echte stoere haas hebben. Die uw tuin tot in de kleinste hoekjes kent. Waarom? Om zijn haaseieren goed te verstoppen natuurlijk. Anders volgend jaar geen nieuwe paashaas.


Melkuniseks (20-04-2017) (Themawoord: Uniseks)

Lady Madamme zit op een stoel aan de keukentafel. Ze likt haar baard. De melk druipt van haar snoet. Wat een mazzel dat er nog een kopje was achtergelaten door de nachtraven. Het is volle maan en de nacht zwart, lichtzwart. Buiten wordt ze opgewacht. Ze weet het. Maar ze moeten nog even geduld hebben. Ze is er nog niet klaar voor. De melk bevalt haar veel te goed.

Wachten maakt hongerig. Ze weet dat als geen ander. Hoe vaak heeft zij niet moeten wachten. Op brokken en op vis. Een viswachter leek ze af en toe. Mouwen helpt dan niet. Laat staan mauwen of miauwen. En janken al helemaal niet. De krolse katers wachten. Op vette melkpoes Lady Madamme.


Communiseksschandaal (20-04-2017) (Themawoord: Uniseks)

Ik kniel op het harde bankje, naast mijn klasgenoten. We dragen allemaal een korte broek, een net wit overhemd, kleine stropdasjes, witte sokken en sandalen. Gekocht bij Peek&Cloppenburg of C&A. Niet bij V&D, veel te duur.

Mijn knieën schuren en langzaam schuift de pastoor aan ons voorbij. In zijn belachelijke jurk en smalle tafelloper. De kwast om zijn middel fascineert. Bij ons thuis hangt ie aan de gordijnen.

Jantje naast me bukt al voorover en steekt zijn tong uit. De stukjes lichaam van Christus bevinden zich nog zeker een meter van hem vandaan. Een rolmodel Jantje. Liefste kabouter van de klas.

De hostiehand hangt voor me. Ik lik hem helemaal schoon. Bijt er zachtjes in. De pastoor schrikt. Lekker puh!


Uniseksiteit (20-04-2017) (Themawoord: Uniseks)

Vandaag gaan ze voor het eerst naar de Uniseksiteit. Spannend! De eeneiige tweeling heeft gekozen voor dezelfde studie, in dezelfde stad aan dezelfde Uniseksiteit, in Alkmaar.

Alkmaar? Maar daar is toch helemaal geen Uniseksiteit? Jawel hoor. Alleen voor uniseksgeaarden. Maar dat moet u eerst wel even ontdekken. De uniseks? Nee, de geaardheid. Zodra die zich manifesteert weet u vrijwel onmiddellijk dat de Uniseksiteit voor uniseksgeaarden zich bevindt in Alkmaar. Daar hoeven we niet stiekem over te doen of geheimzinnig. Dat is gewoon zo.

Piet en Jo hebben er zin in. Ze komen uit Limburg en moeten treinen. Om vier uur ’s ochtends zijn ze al op het station Heerlen. Je kunt maar beter op tijd zijn voor een zitplaats. Limbabwe-express.


Juniseks (22-04-2017) (Themawoord: Uniseks)

Juni, de mooiste maand om in te vrijen. Heel simpel. In Nederland uiteraard. Want dan is het mooi weer. Een heerlijke tussenmaand ook. Iedereen at ease. De kindjes komen dan in maart. Met een beetje planning eind maart. Voor zover je wil of moet plannen natuurlijk.

Een prachtig lentekindje. Een lief stoer rammetje als kers op de taart. Van lekkere spontane seks. In juni, als het gras twee kontjes hoog is of in een nog niet te hete duinpan. Of gewoon in de bosjes. Of in de tram. Doe eens stoer. De laatste tram met een voyeur. In de mooiste maand van het jaar. De zomermaand. De rozenmaand. Rote Rosenmonat. Rote Rosen sind die ewigen Boten der Liebe. Juniseks, supergeil.


Geschikt voor mannen en vrouwen (22-04-2017) (Themawoord: Uniseks)

Dan kom je al snel uit bij uniseks. Want was is er meer geschikt voor mannen en vrouwen? Seks ja. Door de eeuwen heen heeft dat zich al bewezen. Immers anders waren u en ik er niet geweest. Dankzij uniseks, geschikt voor mannen en vrouwen, zijn u en ik ter aarde gekomen. Daar zit geen letter Spaans, Chinees of Latijn tussen. Het is heel Esperanto. Overduidelijk toch?

Ik wil de dieren natuurlijk niet tekort doen. Die weten ook van wanten. Sinds den beginne. Al sinds de oerknal is het duidelijk. Uniseks is de enige voorwaarde voor het bestaan. Maar wie is er eigenlijk begonnen? De eicel of de zaadcel? Planten laat ik even buiten beschouwing. Hoewel? Zonder planten geen voortplanting.


Bruniseks (23-04-2017) (Themawoord: Uniseks)

Wie wil dat nu niet? Bruniseks. Vraag het aan Mick Jagger, Eric Clapton, Donald Trump, Kevin Costner en Vincent Pérez. Ze hebben het er allemaal mee gedaan. En niet te vergeten onze kleine Napoleon Sarkozy. Sarkozy en Sarkoza. O ja, en met Raphaël Enthoven kwam er ook nieuw leven. Samen kregen zij in 2002 een zoon, Aurélien.

Quelqu’un m’a dit dat ze ook nog goed kon zingen. Naast mooi en lekker zijn. A la Joni Mitchell en Serge Gainsbourg. Die Carla. Van alle markten thuis. Met een neus van zalm. Maar even onder ons. No promises. Geen idee wat ze er nog verder in haar vat zit. Comme si de rien n’était. Mijn favoriet blijft toch haar French little songs.


Wijdse weidevogelarij (25-04-2017) (Themawoord: Weide)

De snip snapt er niets van. De kievit vit. Maar dat doet ie altijd. En wat te denken van de tuureluur. Juist ja, compleet tureluurs. De leeuwerik schreeuwt het lelijk uit. Bidden dat ie niet van schrik uit de lucht valt. Probeer ze maar eens te tellen, die rotjong. En voorzichtig met de eieren.

Boer Maaimans heeft zijn tractor al opgestart. Zijn vrouw heeft hij vooruit gestuurd. Wijdbeens struint ze door het weideland. Vierentwintig grondnesten moet ze vinden. Ze krijgt een half uur. U weet vast hoe dat gaat lezer, met grote regenlaarzen. Als het gras twee kontjes nat is schiet dat voor geen meter op. Gisteren heeft de familie Maaimans uien gegeten. Hadden ze niet moeten doen. Wijdse weidevogelarij.


Schaarweide (29-04-2017) (Themawoord: Weide)

Op mijn kleine fietsje flits ik naar de drogist op de hoek. Het is zaterdagochtend en het heeft licht gesneeuwd. Zou de wedstrijd doorgaan? En tegen wie moeten we?

Teleurgesteld keer ik huiswaarts. De droefenis is van mijn gezicht te lezen.
‘Gaat de wedstrijd niet door?’, vraagt mams. ‘Nee, weer niet.’
‘Het sneeuwt te hard’, zegt mams. ‘Tegen wie moesten jullie.’
‘Schaarweide mams.’
‘Schaerweijde zul je bedoelen kerel.’

‘Ach, wat doet het ertoe mams. Nat worden we toch.’
‘En heb je op het goede schema gekeken op de raam bij de drogist?’
‘Goede schema mams?’
‘Ja, goede schema. Op het hockeyschema of het golfschema? Dat is nogal een verschil.’

Ik fiets terug. Gelukkig het hockey gaat wel door. Op kunstgras.


Ai Weiwei weidegras (29-04-2017) (Themawoord: Weide)

Hoe kan ik de wereld nog verrassen, verbinden en verblijden? Dat dacht de Chinese kunstenaar toen hij in de metro zat van Parijs. Wat deed ie überhaupt in Parijs? City of old dreams. Een verkiezingsstunt wellicht? Zou hij een zekere Pen mogelijk willen jennen? Maar hoe dan?

Gewoon heel simpel bij jezelf houden. Waar houdt iedereen van? Buiten Parijs, zo cliché. Iets met een twijfeltoren misschien? Een champignon de Elysee? Paris St Germain zou het dit jaar weer niet redden. Och arme. De Champions League ging net als aan Ajax weer aan de Parijzenaren voorbij.

Holy shit. Dat was er nodig voor een goed gazon. Natuurlijk lag het weer eens aan perifere omstandigheden. Alleen Ai Weiwei weidegras zou redding brengen.


Uitweiden (30-04-2017) (Themawoord: Weide)

Uitweiden. Fout geschreven? Dacht het niet. Op de valreep mogen ze naar buiten. Omdat het weekend bijna is afgelopen. Boer blij. Koeien blij. Weer lekker uitweiden. Beter dan binnen zitten. Hoewel? Vraag het eens aan een koe. Ze zijn er lang niet allemaal blij mee. Ze worden namelijk ontiegelijk verwend in de stal. Zeker in de moderne stal. Niks uitweiden. Veel liever weiden ze in in de stal. Lekker op het stro als ze een beetje ziek zwak of misselijk zijn. Lekker onder de scrubmachine en niet helemaal onbelangrijk. Op zijn tijd naar de melkmachine. Want daar zijn snoepjes te verkrijgen. Heerlijke lokchocolaadjes. Puur of melk. Nee, dat is toch veel fijner dan buiten in de wei wat liggen klooien.

Het meisje met de blauwe pet (10)

De borst van Theo stond op springen. De discussie met Charly was zo hoog opgelopen dat ijdelheid en trots Theo bijna lieten ontploffen. De boosheid die daarmee gepaard ging vloog naar zijn stierennek en zocht een uitweg via zijn inmiddels rood geworden oren.

Intussen was ook de brandweer gearriveerd en de politie, gevolgd door een ambulance. De sirenes klonken als een uit de hand gelopen compositie van een verwilderde Bach. Christian, niet Sebastian. Laat dat duidelijk zijn. De hulpdiensten kwamen als geroepen. Niet voor de brandende trein en mogelijk gevallen slachtoffers, maar vooral voor Theo. Zijn opgeblazenheid nam angstwekkende proporties aan. Net als zijn hoofd dat steeds roder werd. De hulpdiensten wisten niet zo goed waar te beginnen. Eerst moesten ze een weg zoeken naar de trein. Zonder perron maar met veel oefening baarde dat eerst veel zorgen, edoch ook veel kunst. Van Gogh had hier een tintelend schilderij van gemaakt, zeker weten. Ware het dat hij geen actionpainter was. Pablo, een ongelofelijke aso had hier wel een mooie pic van gemaakt. In grafity. Zeker weten.

Vlakbij de trein gekomen wisten de hulpdiensten niet precies waar te beginnen. De discussie tussen de conducteur en de machinist deed ook goed zijn best om de aandacht te trekken. De discussie ontaardde volledig. Beide heren vermoorden elkaar nog net niet. De conducteur en machinist droegen verschillende petten die ze gebruikten als wapen. Ze sloegen er geen vliegen mee weg en bakten er ook geen zoete broodjes mee. Nee. Ze sloegen er elkaar mee om de oren. Op een gevaarlijke manier. De politie greep in. Die had daarmee haar bestemming gevonden.

De brandweer besloot eerst het binnenbrandje van Theo te blussen. De trein blussen, daar was geen beginnen aan. De houten bekisting was al helemaal opgebrand. Het metaal begon al te smelten. Het gaf allemaal wel verrekte veel warmte. Zelfs de koeien uit het weiland kwamen zich er even aan warmen. De klus was door de brandweer snel geklaard. Ze spoten Theo en Charly helemaal ondersteboven met water. Hun discussie liep met veel sissers af.

De ambulancier was de enige die nog met lege handen stond. Ware het niet dat Betsy ineens omviel. De passie was haar te veel geworden. Zo bleek achteraf. Ik heb haar nog bezocht in het ziekenhuis van Schoonhoven. Gelukkig maar. Daar legde ze aan mij uit, dat ze volledig door haar emoties in vuur en vlam was gevat en voor mij gevallen. Dat laatste letterlijk en figuurlijk. Ze had nog nooit zo'n mooie jongeling gezien. Ik wilde nog vragen, wie en waar dan, maar dat bleek al snel overbodig. Liggend in bed, trok ze mij met haar linkerhand achter mijn nek zachtjes naar zich toe. Met de andere hand toverde ze vanonder de lakens haar blauwe pet te voorschijn en hield die snel achter mij tussen de lezer en ons in. Een hevige omhelzing en zoen volgde. Eindelijk. Ik hoefde niet meer te weten waarom Theo het gordijn in de trein omlaag had getrokken. Het deed er niet meer toe. Ik had mijn meisje. Het meisje met de blauwe pet. We leefden daarna nog lang en gelukkig. Wel met hard labour. Maar hee, dat spreekt vanzelf. Liefde is een werkwoord.

Het meisje met de blauwe pet (9)

Ik wilde niet wachten op de brandweer of de politie, want die zouden er nog wel een hele poos over doen. Die moesten helemaal uit Schoonhoven komen. De machinist en conducteur bleven in druk gesprek met elkaar. Er leek zo nu en dan zelfs wat ruzie te ontstaan. De conducteur scheen de machinist ter verantwoording te roepen. Maar deze reageerde zo halfslachtig en nonchalant, dat ik er zelfs een beetje boos van werd.

Een stukje verder stond Theo Charly uit te horen. Als een hele oude Sherlock Holmes. Hij had ook een detective-brilletje opgezet. Het gaf Theo iets onderzoekends en aandoenlijks. Charly hield hem een stuk papier voor zijn neus. Theo was zeer geïnteresseerd in Charly's geaardheid. Dat was wel duidelijk. Ze stonden te ver van me vandaan om hun gesprek te volgen, maar de gebaren die Theo maakte spraken boekdelen, borstdelen eigenlijk.

'Hallo, hallo!' Verbaast keek ik naar Betsy. 'Ik sta hier, ik ben er ook nog!'
Dat was duidelijke taal. Ik zou nu toch een en al oog en oor moeten zijn voor Betsy. En toch miste er iets. De spanning was duidelijk gebroken. De coup de foudre leek niet meer in mij geslagen te zijn maar in de weke bodem naast de spoorrails vlakbij station de Hem. Uit beleefdheid en grote nieuwsgierigheid boog ik mij naar Betsy toe en fluisterde in haar oor: 'Is dat echt jouw grote broer?' En met moed uit mijn schoenen: 'Waarom deed hij het gordijntje dicht in de trein?'

Twee vragen tegelijk waren te veel voor Betsy. Zij focuste zich maar op een ding. Op mij. Ze vond het blijkbaar fijn dat ik in haar oor fluisterde want ze begon spontaan te blozen en giechelen. Het kietelde in haar oor, dat kon ik zien. Ze krabde stevig met haar linkerpink in haar oor. Vliegensvlug maakte ze ronddraaiende bewegingen. Zo snel dat ik er zelf een beetje duizelig van werd. In haar rechterhand droeg Betsy haar blauwe pet. Die hield ze ineens voor haar gezicht. Had ik haar in verlegenheid gebracht? Ze trok de pet weer weg en keek me nogmaals ondeugend aan.

In de verte klonken nu de sirenes. Wilde ik nog antwoord krijgen op mijn vragen, dan moest ik haast maken, snel handelen, of een afspraak regelen met Betsy. Dat was ook een goed idee. Maar hoe, en waar, iets klopte er niet aan haar. Dat wist ik haast zeker. Maar wat?

Een zekere aantrekkingskracht die ze uitstraalde bleef mij prikkelen. Mijn hart en hoofd maakten overuren. Ze waren het nog niet eens met elkaar. Intussen was het gesprek tussen Theo en Charly hoog opgelopen. Betsy kreeg dit ook in de gaten. Ik voorvoelde op een of andere manier wat er ging gebeuren. En ja hoor, het gebeurde.

Het meisje met de blauwe pet (8)

Geen moment te verliezen. Alle belangrijke gedachten vlogen naar de achtergrond. Dit was realiteit en die vroeg meteen om actie. De oude kale man die zich had voorgesteld als Theo, werd geholpen door Betsy. Ik hield de schuifdeur die altijd vervelend dichtklapte voor hun open. De conducteur was inmiddels verder naar achteren de trein in gerend. Ik vermoedde dat ook daar weinig mensen zaten. Ik vond het nog steeds raar dat de trein zo leeg was.

Buiten langs de rails stonden twee mensen te wachten. Eentje droeg een zwarte pet met een gele rand. Waarschijnlijk de machinist. De andere persoon was een vrouw. Althans dat dacht ik. Toen we elkaar groetten bleek de vrouw een heel donkere zware stem te hebben. Ik was gefascineerd door haar of zijn adamsappel. Die ging als een tennisbal op en neer onder zijn kin. Toch een man naar ik vermoedde.

De oude man stelde zich voor aan de beide heren. ‘Ik ben Theo, de broer van haar.’ Hij wees naar Betsy. ‘En ik ben Betsy, de zus van … ‘ Ja, dat was nu wel duidelijk. Ik kon me er nog steeds niets bij voorstellen. Dat konden toch onmogelijk broer en zus zijn? Uit verschillende huwelijken misschien? Met een hele oude vader. De oorlog was al even voorbij en de babyboom had behoorlijk om zich heengeslagen. Was Betsy het resultaat van inhaaleffect. Nee toch? Theo raakte in druk gesprek met Charly, zo stelde de manvrouw of vrouwman zichzelf voor. Ik was er nog niet over uit. Theo ging op ontdekkingstocht, dat was wel duidelijk. Mijn nieuwsgierigheid betrof alleen maar Betsy. De machinist hield zich anoniem.

Intussen brandde de trein van voor naar achter als een fakkel. We gingen een stukje achteruit staan want het begon aardig heet te worden. De conducteur stond nu met de machinist te praten. Drie maal raden waar het gesprek over ging. Er was verder niemand meer uitgestapt.

‘Nou ontmoeten we elkaar dan eindelijk!’, brak ik het gesprek open.
‘Jahhhh …!’, antwoordde Betsy met een zwoele stem.
Ik schrok ervan. Ik kende Betsy amper, vond haar best leuk en de coup de foudre was nog niet uitgewerkt, maar dit ging wel erg snel, wat een overgave.
‘Ik heb jouw briefje met veel moeite ontvangen, of eerlijk gezegd bekeken. Een of andere idioot had er een papieren vlieger van gevouwen …!’ Terwijl ik dit vertelde aan Betsy dacht ik. Wat zal ze nu toch niet van me denken, die is gestoord. Het zelfde dacht ik van Betsy. Zij antwoordde weer met: ‘Jahhhh …!’ Daarnaast keek ze me vol verlangen aan. Ik wist me even geen raad.

‘Ik heb dat briefje geschreven, heel snel, ik wist jij bent de ware, mijn ware!’ Bronstig keek Betsy mij nu aan. De ware, ik de ware, nu al, na een kleine blik. Na een kleine petieterige coup de foudre. Dat is haast onmogelijk. Het vreemde was, dat ik precies hetzelfde gevoel had gehad. De afgelopen dagen althans. Maar nu in levende lijve leek mijn keutel heel even terug te schieten. Ik voelde nattigheid. En die moest zo snel mogelijk opgelost worden.

Het meisje met de blauwe pet (7)

Ik wist dat ze ergens in een van de laatste de coupés zaten. Snel rende ik door de smalle gang, het leek uitgestorven in de trein. Er zat bijna niemand in de andere treinstellen. Hier moest het toch ergens zijn. Ah, daar hingen bruine gordijntjes voor de coupé. Dit moest hem zijn.

Maar nu sloeg pas echt de twijfel toe. Alle heldhaftigheid waarmee ik de trein was binnengestormd verdween in luttele seconden. Wat ging ik Betsy en die vreemde man zeggen? Waarom had de man Betsy terug op haar stoel getrokken, de gordijnen dichtgedaan? Waarom zat er bijna niemand in de trein? Waarom was de trein gestopt? Waarom riep ik in hemelsnaam altijd zelf zoveel vragen op? Handelen, handelen, handelen. Een kleine stem tikte me tegen de oren. Handelen. Nu. Met een ruk trok ik de coupé open en wat ik zag ontroerde me.

Betsy zat op schoot van de vreemde man met haar hoofd tegen zijn schouder aangeleund. Het zag er heel close uit. De man streelde Betsy door het haar. En Betsy weende, weende zachte warme tranen. Althans zo voelde het voor mij. Koude tranen zijn veel te hard voor zo’n lieve meid. De man keek me een beetje guitig aan. Lachte hij me nu uit? Nee, toch? Ineens stak hij met een ondeugende blik een klein puntje van zijn tong naar me uit. Hier klopte toch iets niet. Hij hield nu ook op met het strelen van het haar van Betsy.

‘Hallo, ik ben Billy …’
Terwijl ik mijn hand uitstak, voelde ik hoe ongemakkelijk de situatie was waarin ik me bevond. Ik wist ook niet wie ik het eerste een hand moest geven. Ze keken me beiden aan. Eerst mezelf maar even netjes voorstellen, had ik in mijn onnozelheid bedacht. Mijn hand zwaaide wat verloren voor de neus van Betsy en de vreemde man. Ik kreeg geen hand terug. Snel liet ik hem zakken.
‘ … en wie zijn jullie?’
Ik nam me voor om maar een vraag tegelijk te stellen. De situatie vroeg erom.

‘Ik ben Theo en dit is Betsy, mijn zusje, wat is er toch gebeurd?’ De vreemde man keek me doordringend aan, maar pas nadat hij eerst het puntje van zijn tong weer naar binnen had gelepeld. ‘Weet jij waarom we stil staan? Ze is zo geschrokken mijn lieve kleine Betsy.’ Daar kwam het tongetje weer. Wat een idioot gedrag. Wat een rare man en wat een raar tafereel. Zo klein vond ik Betsy niet. Integendeel, ze bestreek bijna de hele schoot van deze Theo. Ze was niet klein van stuk en zeker niet klein van leeftijd. Ik schatte Betsy vierentwintig. Theo daarentegen was minstens zeventig. Hoe konden die twee nu broer en zus zijn?

‘Hallo Theo, hallo Betsy, … ik weet niet wat er precies gebeurd is, dat is de conducteur op dit moment aan het uitzoeken’.
Intussen vroeg ik mij af hoe ik nu zo tactisch mogelijk kon vragen waarom Theo de gordijntjes had dicht getrokken bij het aanzien van mijn blik. Los van de schrik die de twee ongetwijfeld even hadden toen de trein plots stil kwam te staan. Maar van schrik trek je toch niet zomaar de gordijnen dicht.

Betsy haalde haar hoofd los van de schouder van Theo en rekte zich wat uit. Daarna lachte ze mij een beetje schaapachtig verlegen toe. ‘Jij heet dus … Be … Be … Be … Billy!’ Haar ogen vingen de mijne … klaboem! … een lichtblauwe ontmoeting … een kleine verdrinking … snakken naar adem … een coup de foudre … daarna streek een compleet orkest neer in mijn oor … ik heb geen klassiek opleiding genoten … maar volgens mij streek een voltallig orkest neer en speelde alle klassieke deuntjes die ik kende gelijktijdig in mijn oor. Wat voelde dat bijzonder. Een fanfare van plezier en genot. Met Betsy deed het ook iets. Dat las ik in haar gezicht.

‘Ja, ik ben Billy … aangenaam!’ Ik nam de hand die Betsy mij ondeugend aanreikte meteen aan. Hij voelde zacht en warm. Het was de lekkerste hand die ik ooit had vastgepakt. Ik dacht heel even ook iets zoets te ruiken. Alsof Betsy’s hand geparfumeerd was. Dat zal toch niet? De tijd leek voorgoed stil te staan, totdat in de deuropening van de coupé een harde stem bromde. ‘Onmiddellijk de trein verlaten, we staan in brand!’ Het was de conducteur.

Het meisje met de blauwe pet (6)

De man duwde Betsy terug op haar stoel en trok vliegensvlug een vaal bruin gordijntje voor het raam van de trein. De adrenaline stroomde plots door al mijn aderen. Dit vroeg om actie. Geen seconde te verliezen. Ik gooide mijn fiets aan de kant, nam een flinke aanloop en sprong met mijn ogen dicht, dwars door de bramenstruiken. Een aantal bramenslingers probeerde mij nog tegen te houden, ze braken echter alleen mijn val. Gelukkig maar. Ik viel voorover in het grint dat de bramenstruiken van het spoor scheidde en haalde flink mijn handen open. Mijn schuurpapieren handpalmen begonnen langzaam te branden en bloeden. Het weerhield mij niet van verder ingrijpen. Heldengedachten flitsten door mijn hoofd. Ik moest en zou hier handelen en snel. Mijn gedroomde liefde, mijn Betsy was in gevaar. Het enige wat ik voor mij zag was haar verschrikte blik en een vreemde grijns van de kale man in haar coupé.

De deuren zaten aan de andere zijde van de trein en ik moest hoe dan ook naar binnen. Snel sprong ik op de spoorlijn en rende om de achterkant van de trein heen. Nou ja, rennen, het was meer hinkstapspringen. De trein stond nog steeds stil en aan de voorkant zag ik de conducteur zijn hoofd uit het raam steken. Hij zwaaide naar mij, met een vreemd soort spiegelei boven op een stok. Een rood ei. Dat betekende vast gevaar. Op mijn hoede liep ik naar hem toe.

‘Jongeman, jongeman … er is iets raars gebeurd met mijn trein …’, hakkelde de conducteur. ‘Iets … iets … heeft mijn trein doen stoppen … zonder, zonder … gebruik van de noodrem … ik begrijp er niets … van … van … !’ De conducteur was behoorlijk van de leg. Dat was wel duidelijk.

Ik dacht alleen maar aan mijn Betsy en wat er mogelijk gaande was in haar coupé. Ik wilde het liefst de trein binnenstormen. De conducteur vormde mijn sleutel tot de trein.

‘Wil jij even voor de trein kijken? Ik kan de voorkant niet zien. Misschien heeft de trein iets geraakt. De machinist geeft geen kik en de deur van zijn cabine zit op slot. Ik durf zelf niet uit te stappen en te gaan kijken. Ben niet zo’n held.’

Alles voor de liefde dacht ik en twijfelde geen moment. Er lag niets voor de trein.

‘Er ligt niets. Maar mag ik u iets terugvragen. Ik wil graag in uw trein stappen om mee te helpen. U wil vast de trein onderzoeken. En u treft het, ik ben een speurneus eerste klas.’
Waar ik deze gouden inval ineens vandaan haalde is mij een raadsel. Maar nood en liefde breken wet … en prikkelen bovendien de fantasie.

‘Oh … een speurneus bent u, en dat moet ik geloven? Wat heeft u onlangs opgespeurd dan, ik wil wel bewijs.’

‘De liefde meneer, de liefde!’ Ik kon maar een ding zo snel bedenken en ik loog niet eens.

‘Ach … de liefde opgespeurd, alles voor de liefde … een speurneus naar mijn hart … kom binnen!’ De conducteur duwde de deur voor me open en ik sprong snel in de trein. Blijkbaar had ik een gevoelige snaar geraakt.

‘Ik zal achter in de trein beginnen met mijn onderzoek, probeert u dan te onderzoeken wat er met de machinist aan de hand is en kom dan mijn kant op!’ Op een of andere manier had de conducteur iets in mij opgeroepen waarvan ik niet wist dat ik het bezat. Moed, daadkracht en initiatief. Ik herkende wel onmiddellijk de drijfveer van mijn ongekend gedrag. Betsy! Snel ging ik op pad.

Het meisje met de blauwe pet (5)

Mijn geduld werd uiteindelijk beloond. Vanuit Gouda reed de trein naar Schoonhoven en daar zat ze weer. Betsy. Mijn Betsy. Aan het raam en ze keek me aan, doordringend, vol verlangen. Dat is wat ik zag. Ze zwaaide en draaide haar gezicht naar me toe vanaf het moment dat de trein aan mijn gezichtsveld voorbij vloog. Was dit nu toeval? Of een moment van waarheid, van ware aard en ware liefde. De coup de foudre sloeg weer in. Maar nu anders. Beduidender. Dit was een moment om vast te houden. Een moment dat om actie vroeg. En weer legde Betsy haar hand tegen haar oor. Ik moest bellen. Maar hoe? Ik had immers geen telefoon. Een ding was zeker. Ik moest zo snel mogelijk telefoon regelen.

Verheugd reed ik terug naar huis. Ik had haar weer gezien. Het was mooi weer. De zon scheen. In mijn hoofd gingen de radertjes te keer. Ik probeerde mijn aandacht bij het fietsen te houden want mijn hart leek het even niet te houden. Waarom wordt het hoofd en hart toch zo beroerd bij het aanzien van een mooie deerne? Betsy had geen blauwe pet meer op. Bij mij zat de pet des te hoger. Het blauwe overgooiertje dat ze aan had stond haar echter ook schattig. Dat had ik in de gauwigheid wel gespot. Mijn gedachte maakte overuren. Ik probeerde het aantal omwentelingen van mijn voorwiel te tellen. Een welkome afleiding die ik niet lang volhield. Het ventiel flitste te vaak voorbij en ik raakte al snel de tel kwijt.

Ik keek op mijn horloge. Het was vroeg in de middag. Mijn besluit om naar huis te fietsen had ik geparkeerd. Ik moest en ik zou nu telefoon regelen. Waar zou ik toch kunnen bellen? Ik besloot niet naar huis te fietsen maar naar Schoonhoven. Misschien stapte Betsy daar wel uit. Het telefoonnummer dat ze mij gegeven had kwam ook uit Schoonhoven. Ik trapte nu flink door. In de verte zag ik al het klooster Sint Michiel liggen. Ik naderde dus spoedig station den Hem. Dan was Schoonhoven niet ver meer weg. Wacht eens even. Maar dat was natuurlijk een goed idee. Het klooster Sint Michiel, dat beschikte vast over een telefoon. De Franciscaner moesten toch af en toe ook bestellingen doen. En deze orde kende de zwijgplicht. Een ideale plek dus om liefdesbanden stiekem aan te gaan.

Met het idee vers in mijn hoofd gaf ik de pedalen nog meer kracht. Totdat ik bijna van mijn fiets viel. Niet omdat er iets op de weg lag waar mijn fiets over struikelde. Nee, omdat ik zelf plots in de handrem kneep. Van verbazing en schrik. Daar stond namelijk vlak voor station den Hem de trein stil, bevroren in het landschap. De trein met Betsy. Snel zocht ik de coupé op waar Betsy moest zitten. Waarom stond de trein überhaupt stil, zo vlak voor het station? De mensen in de trein zaten wat beduusd uit de raam te staren. Zo ook Betsy. Totdat ik in haar gezichtsveld stond.

Liefdesvonken sprongen over. Tegenover Betsy zat een oude man met een kaal hoofd en een blauw grijs gestreepte trui. Hij keek Betsy en mij afwisselend aan. Waarom ik dat zag is mij een raadsel. Misschien wilde ik alles wat zich in de omgeving van mijn Betsy bevond in mijn hoofd opnemen. Waakzaam vastleggen, als een grote geheugenfoto. Het was hoe dan ook een vreemde situatie. Voor iedereen. De man eiste plots de aandacht op van Betsy. Wie was die man? Hij was voorover gebogen en had de hand op haar schouder gelegd. Kende hij Betsy? Ze schrok en wilde het raampje van haar treincoupé opendraaien. Maar de man tegenover haar belette dat. Wat wilde Betsy mij vertellen? Bramenstruiken tussen het spoor en het fietspad belette mij om naar de trein te lopen. Deze situatie vroeg om actie. Maar welke?