Spoken zien

“Ik heb een spook gezien!” 

“Dat zie ik.”

 “Enorm groot.”

 “Hoe groot dan?”

 “Zo groot, het past amper in mijn verbeelding.”

 “Dat is wel heel groot.”

 “Ik moet het nog verwerken.”

 “Dat begrijp ik, is het de eerste keer dat je het ziet?”

 “Ik denk het wel, maar weet het niet zeker.”

 “Kun je het beschrijven, in stukjes verbeelden?”

 “Ik zal het eens proberen.”

 “Doe maar op je gemak, ik heb alle tijd, ik zie dat het je raakt.”

 “Raken doet het zeker, het klotst tegen alle kanten van mijn hersenpan aan.”

 “Dat is pijnlijk, begin eens met een eerste stukje.”

 “Een hoekje, een randje of een uit het middenstuk?”

 “Doe maar uit het middenstuk, dat is wellicht wat makkelijker!”

 “Het is wit!”

 “Spierwit, vaalwit of donker wit?”

 “Ik weet het niet, ergens ertussen in, en er zitten vlekken op.”

 “Hoe zien die vlekken eruit?”

 “Het lijken wel vingerafdrukken.”

 “Van een man of een vrouw?”

 “Geen idee, kan ook goed van een dier zijn.”

 “Hoeveel afdrukken zie je?”

 “Op dit stukje drie, maar op een ander zie ik er weer twee, lastig.”

 “Houd ze maar goed bij elkaar die stukjes, op naar een volgend beeld.”

 “Ik weet het niet hoor, ik word er helemaal draaierig van, allemaal die losse stukjes.”

 “Doe maar een beeld uit de rand, misschien helpt dat tegen de draaierigheid.”

 “Effen kijken hoor, ik zoek me te pletter, ze zijn moeilijk te vinden die randbeelden, ik ben toch meer van het totaalplaatje, maar dat ben ik al jaren kwijt.”

 “Houd het dicht bij jezelf, dat werkt het beste.”

 “Ik heb er een, best wel eng hoor.”

 “Hoezo dat?”

 “Nou … het is min of meer een footprint … en ik weet niet zo goed of dat nu wel past bij mijn spookbeeld.”

 “Maar een footprint is toch alleen maar een goede basis om mee verder te gaan?”

 “Daar heb je een punt. Hee, hier heb ik er nog een. Ongelofelijk. Ook deze matchen met elkaar.”

 “Mazzelkont … zie je wel dat het gaat lukken … wat zie je precies?”

 “Nou, het ene beeld draagt een stukje sandaal en het andere beeld vult dit aan, geweldig toch?”

 “Zullen we dan nu voor een hoek gaan?”

 “Ik weet het niet hoor, hoekbeelden zijn niet makkelijk. Bijna altijd blauw. Te luchtig voor mij.”

 “Misschien beter stoppen dan en de volgende keer verder?”

 “Graag, I’m too puzzled voor mijn eigen spook!” 

--------------------------------------------

Wekelijkse schrijfopdracht Schrijven online #521 - Ik heb een spook gezien (27 augustus 2024)

Nadine van de Sande
“Je kijkt alsof je een spook gezien hebt!” Die uitdrukking kennen we allemaal. In de opdracht van deze week is dat ook zo. Je personage heeft iets gezien dat zo naar, eng of verwarrend is dat het die uitroep bij een ander uitlokt. Probeer mee te nemen dat je personage niet goed onder woorden kan brengen wat het heeft gezien zonder de nodige scepsis op te roepen, dat maakt het verhaal spannender.
Je mag kiezen voor een spreekwoordelijk spook – dat nare, enge, verwarrende element – maar echte spoken zijn ook welkom in dit verhaal. Het maximale woordenaantal is 400. 

Het paard van Sinterklaas is een kameel

Ben jij een paard?
No.
Maar wel wit?
Yep.
En vier benen?
Yep, poten mag ook.
Je loopt veel?
Yep.
Op diesel?
No.
Ook 's-nachts?
Vooral 's-nachts.
Je bent een luipaard.
No.
Jaag je wel?
No.
Heb je een staart?
Yep.
Groot?
Een kleintje met een zwart kwastje aan het end.
Ben jij draagbaar?
Hoe bedoel je?
Kan ik jouw dragen?
No.
Draag jij dingen?
Soms.
Mensen?
Soms.
Ben jij een witte olifant misschien?
No.
Ben jij grijs?
No.
Heb jij een ziekte?
Een beperking.
Oh, ernstig?
Vervelend alleen.
Hoezo?
Ik word snel gezien.
Is dat erg dan?
In mijn geval wel.
Altijd?
Incidenteel, meestal een paar dagen.
Jaarlijks?
Yep.
Tijdens een kinderfeest misschien?
Yep, maar ook voor volwassenen.
Met Sinterklaas?
Met Sinterklaas.
Ben jij zwart?
No.
Zucht. Ik geef het op.
Mooi zo, ik krijg langzaam bulten van jouw gevraag.
Bulten?
Yep?
Een of twee?
Twee.
Aha. Werk jij?
Yep.
Interim?
Tijdelijk ja. Ik val in.
Nee! Ik weet het! Wit? Twee bulten? Draagt dingen en mensen? Beperking?
Yep. Yep. Yep.
Een kameel, je bent een kameel.
Yep!
Maar ... ehhh ... een witte?
Albino!
Ach, natuurlijk!
Gefeliciteerd!
Dank je. Nu ben ik weer.

Bankgrieven

"Mag ik even de afstandsbediening vasthouden?"
"Hoezo, doet je stem het niet meer?"
"Nee, de TV pikt mijn geluid niet goed meer op."
"Dat kan toch niet. Probeer het nog eens, dan kijk ik even mee."
"Eén!"
"Verrek, hij doet het inderdaad niet. Zal ik eens roepen! ... één!"
"Hoe kan dat nou, bij jou doet ie het wel?"
"Misschien komt het omdat je verkouden bent. Misschien handig om vanavond opnieuw even jouw stem in te voeren. Kan nog wel even duren die verkoudheid, toch?"
"Ja, ho eens even, daar heb ik nu geen trek in hoor. Stel hem maar gewoon weer in op handmatige afstandsbediening."
"Dat gaan we niet doen Toos. Het is nieuw Dutch Design. We hebben niet voor niets ingeschreven op de pilot. Kom op zeg. Geef je nu al op?"
"Ach, jij met je domme Dutch Design. Ik wil gewoon Heel Holland Bakt zien. Niet Heel Holland Bakt Er Niets Van! Alsjeblieft!"
"Oké dan, jij je zin. Waar is de afstandsbediening gebleven?"
"Op het televisiemeubel."
"Daar ligt ie niet."
"Hoe kan dat nou, dat is toch de afgesproken plek, gisteren lag hij daar nog?"
"Ik sta niet op hoor."
"O ja, mister Luiwammes heeft weer eens geen trek!"
"Mister Luiwammes gebruikt gewoon zijn stem, mevrouw Toos Hopeloos!"
"Schiet nou toch op Koekenbakker. Ik wil hoe dan ook voor de zekerheid Heel Holland Bakt opnemen. Nu!"
"Koekenbakker, Koekenbakker? Wie is hier de Koekenbakker? Je kunt het toch terugkijken op Uitzending gemist, Doos!"
"Doos, Doos? Waar is die TV-doos gebleven! Ik flikker die televisie het raam uit, wat krijgen we nou?"
"Niet doen Toos, niet doen, nee ...! We hebben dat ding in bruikleen, remember. Met dank aan Winy Maas!"
"Winy Maas, Winy Maas, die idiote architect met zijn plooibare huizen, zijn barbapapahuizen? Die komt hier niet meer binnen!"
"Hoezo niet?"
"Nou, ik zal je vertellen waarom niet. Op de eerste plaats is die plooibare afstandsbediening nu dus kwijt. En het allerbelangrijkste, we kunnen nu al twee dagen niet normaal naar het toilet, omdat het toilet spoorloos is in ons plooibare huis. Het toilet reageert ook niet op mijn verkouden stem. Het toont zich niet. En ik ga niet weer naar de buren met ons gezeik. Geen denken aan!"
"Maar Tooske toch, het zijn allemaal opstart problemen. Wat ben je toch onplooibaar. We leven in tijden van verandering, snap je dat dan niet?"
"Verandering, verandering, onplooibaar? Ik wil best veranderen hoor en plooien ook? Van bank bijvoorbeeld. Ik ga wel op de bank bij de buren zitten. Die kijken in ieder geval Heel Holland Bakt. Doegggg!!!"
"Doegggg!!!"

Epiloog:
Gerard en Toos hebben veel grieven, bankgrieven. Graag houden ze die voor zichzelf. Toos heeft het er erg moeilijk mee. Gelukkig vindt ze zo nu en dan haar gerief bij de buren. Gerard slikt alles in. Zo is Gerard, een echt techneut. Als Toos weg is gooit Gerard zich meestal op bankzaken. Ook dat moet gebeuren.

Webtales Workshop Schrijfopdracht September 2017

Alle problemen opgelost (12-09-2017) (In de Spotlight op Web Tales)

Problemen zijn net als woorden. Maar dan op zijn Frans. Paroles, paroles, paroles. Ik heb het proefondervindelijk uitgeprobeerd. Problemen, problemen, problemen. De mensen in het metrostation verklaarden me heel even voor gek. Sterker nog, ze keken niet eens meer welke metro er kwam. Neu. Ze stapten gewoon bij de eerste de beste metro die kwam in. Weg van alle problemen. Dat dachten ze. Nu hadden ze pas echt een probleem.

Nog meer problemen

Ik spring net op het nippertje mee de metro in. De schrik staat op het gezicht van de mensen te lezen. Nee, nee, nee, lijken de gezichten te zeggen. Ik zoek het eerste slachtoffer en schreeuw keihard in zijn oor. Problemen, problemen, problemen. Ik doe het in G-mineur. Dat komt snoeihard binnen, dat verzeker ik u. De man schreeuwt het uit. Stop, stop, stop. Ik krijg medelijden en spreek zijn buurvrouw aan. Problemen, problemen, problemen. In C-largo. Dat moet ze kunnen hebben. Wat een oren heeft die vrouw. Maar ook zij kan de woorden niet verdragen. Ook al heb ik ze nog zo mooi gezongen. Een meneer die alles rustig bekeken heeft tikt op mijn schouder. Dàt had nu net niet moeten doen.

Nog veel meer problemen

Het vraagt om een lucide aanpak. Geen idee wat dat is maar ik ga ervoor. Je hoort zo nu en dan wel eens wat. De man voor me wijst naar zijn mond, vervolgens naar zijn oren en schudt driftig met zijn hoofd van links naar rechts. Daarna draait hij met zijn wijsvinger snelle rondjes voor zijn oorgat en daarna houdt hij diezelfde vinger opgeheven voor mijn ogen en schudt daarmee wederom driftig op en neer. Dan valt het kwartje. Doof. Die man is doof. Houdt ie me nu voor de gek? Ik neem de proef op de som en schreeuw zo hard als ik kan. Problemen, problemen, problemen. Bijna alle passagiers plakken nu tegen de raam van de metro. Behalve de dove man. Stokstijf staat ie stil. Heel even. Dan valt ie neer. Dood?

Nu heb ik echt een probleem

Ik weet niet goed wat te doen. De passagiers gaan in een klein kringetje rondom de man en mij staan. De metro dendert intussen door. Heel irritant. Niets zo irritant als een kring mensen in een op hol geslagen metro. Ze plakken en ze stinken. De man blijft liggen. Ook al zo irritant. Niets zo irritant als een man op een vloer omringd door mensen in een op hol geslagen metro die plakken en die stinken. Ik kan maar een ding doen. Problemen, problemen, problemen. In Z-lentisimo dit keer. Ik weet wel wanneer ik me moet inhouden. Eureka. De man richt zijn bovenlijf op. En roept heel irritant. Heb ik u laten schrikken. Neu.

Alle problemen opgelost

Dat is werkelijk waar too much. Zo vinden ook alle omstanders. Oké ik maak dan wel veel lawaai. Heel veel. Maar faken, daaraan heeft iedereen een broertje dood. Wat er daarna gebeurde had ik u liever niet verteld. Maar het moet. Het kan haast niet erger lieve mensen. En masse heft het hele metrocompartiment zijn stem aan. In alle letters van het alfabet in alle tempo's. Sommigen ijl anderen weer zwaar diep. Tot op de bodem en skyhigh in koor. Problemen. Problemen. Problemen. Iemand trekt aan de noodrem. En ik kan het u vertellen, niet de stomdove man, doofstom. Nee. Maar hij vliegt wel buiten. Ik blij.

Les 1 Opdracht 1 Workshop Schrijfopdracht Web Tales: Suspense!


Stomdoof (13-09-2017)

Een stomdove man loopt over het perron van de metro. Het is nog vroeg. Zonder stok, want die heeft een stomdove man niet nodig. Althans dat denkt de man. Hij moest eens weten. Deze ochtend zou hij spijt krijgen van deze onbezonnen daad. Waarom? Dat vertel ik u zo. Ik ga vooralsnog eerst de spanning nog een beetje opbouwen. Naar een probleem, een groot probleem.

Ergens voelt de stomdove man toch wat argwaan. Een vreemd woord eigenlijk want wat is arg nu precies? Wanen kennen we wel. Toch? Nou, let op. De goede man heeft niet voor niets een feilloos gevoel voor wat er te gebeuren staat. Een zesde zintuig noem ik het. Op het perron lijkt alles rustig te verlopen. Een gewone doordeweekse ochtend. Maar zoals ik al zojuist voorzichtig aankondigde, schijn bedriegt. Niet dat ik de stomdove man als bedrieger wil duiden maar toch. Arg, wat geeft het ook? No problem.

Nee, u kent dat wel, zo'n dreigend unheimisch gevoel dat rondom metrostations kan hangen. Hitchcock zou er zowaar een puntje aan kunnen zuigen. Suspense. Niet meer dan dat. Totdat de metro het station komt binnenrollen. Zonder vogels, maar wel met piepende remmen. En dan gebeurt het. Het onverwachte.

'Problemen, problemen, problemen.' Een kleine long tall Bert met zwart haar, forse wenkbrauwen en een rode neus heeft zich uit de massa opgericht en zingt uit volle borst. Vals. Vals. Vals! Niet om aan te horen. De mensenmassa spurt zonder nadenken de metro in en kijkt verschrikt uit het raam. Althans de mensen die een plekje hebben weten te bemachtigen voor het raam. De stomdove man grijpt naar zijn stok. Arg. Mis!

Les 1 Opdracht 2 Workshop Schrijfopdracht Web Tales: Suspense!


Der Bomber (14-09-2017)

De zandloper staat op tafel. Heel langzaam zie ik het zand door het kleine gaatje stromen. En ik kan maar een ding denken. Laat het alsjeblieft heel even regenen in het bovenste deel van de zandloper. Kan dat? Nee, natuurlijk kan dat niet. Maar ik kan het wel denken, toch? Zodat het zand stroperig wordt en niet meer door het gaatje kan. Alsjeblieft. Ik moet toch ergens tijd winnen?

De zandloper staat nog steeds op tafel. Tien paar ogen staren me aan. Hoelang houd ik dit nog vol? Zie ik nu pretogen of bezorgde ogen? Ik kan het maar moeilijk peilen. Mijn eigen blik bevat maar een staat. Een staat van paniek. Ik voel ook tranen prikken. Nu al? Ik heb toch nog tijd? Mijn gedachten dwalen weer af. Wat als er nu een heel klein mannetje in de bovenste helft van de zandloper zou opstaan uit het zand? En dan, ja sorry, een heel klein poepje zou doen? Maar pas nadat hij driftig met zijn kleine handjes eerst een flinke kuil heeft gegraven. Kan dat? Ik stel het mezelf voor. Nee, dat gaat nooit lukken, graven en poepen tegelijk. Ik zie het zand steeds sneller stromen. Weg tijd.

De vraag, wat was nu ook alweer de vraag? Tien paar ogen staren me nog steeds aan. Een sportvraag. Wie scoorde in 1974 het bevrijdende doelpunt voor de Duitsers tijdens het WK voetbal? Wat een rotvraag. Hoezo bevrijdend doelpunt? Is dit een flauwe grap? Wil ik die vraag überhaupt wel beantwoorden? Maar opgeven is geen optie. Tien paar ogen kijken me op het moment suprême heel ernstig aan. Tien handen kloppen met hun vingers ongeduldig op de tafel. Hoezo tijdsdruk? De bonusvraag, in welke minuut werd er gescoord, laat ik schieten. Schieten, bombarderen? Der Bomber! Gerd. Gerd Müller! Ik zie de laatste korrel door het gaatje glijden. Shit! Weer verloren.

Les 1 Opdracht 3 Workshop Schrijfopdracht Web Tales: Suspense!


Goud in benen (15-09-2017)

Dick speelt advocaat van de duivel met engelengeduld. De mannen aan tafel kijken hem opgewonden aan. Zou deze man echt de oplossing hebben? Vanavond mogen ze wat langer opblijven en een spelletje spelen. In oranje pyjama's. De druk moet eraf, zo legt Dick uit. De mannen weten nog niet goed wat er boven hun hoofd hangt. Dick wel. Uitsluiting. Niemand wil dat. Maar Dick weet raad. Wie goed kijkt ziet ook dat er langzaam twee rode hoorntjes op zijn voorhoofd verschijnen. Spelletjes spelen helpt altijd.

'Wie is er aan de beurt?' Zenuwachtig kijken tien paar ogen naar Janssen, die vervolgens een kaart op tafel omdraait. 'Hoe heet de man die goud in benen had, maar datzelfde goud uit handen gaf toen bleek dat de verzekering niet langer zijn linkerbeen dekte en daarnaast ook nog eens een verkeerd merk schoenen droeg?' Wat een rotvraag, denkt Janssen en kijkt naar de zandloper die snel wordt omgedraaid. De tijd gaat in.

Het zand in de zandloper kleurt ineens goud. Dat kan toch niet. Tien paar ogen aan tafel zien hetzelfde. Dick grijpt in. Hij is niet voor niets advocaat van de duivel. 'Wie deze vraag weet mag de zandloper houden.'

Geroezemoes aan tafel. Robben steekt zijn vinger omhoog, wacht niet af en begint meteen te spreken.
'Dat is niet eerlijk. Janssen is aan de beurt en die vraag is veel te makkelijk!'
'Cruijff!', roept Sneijder ins Blaue hinein.
'Kop dicht Wesley, Janssen is aan de beurt!'
'Ho, ho!', valt Dick bij. 'Iedereen mag raden en Wes heeft gelijk. Het antwoord is Cruijff. Hij wint de gouden zandloper.'

Even blijft het stil aan tafel. Maar dan breekt de pleuris uit. Alle oranje pyjama's vallen elkaar ineens aan en zetten hun tanden in elkaars nekken. Bloed spat tegen het plafond. Wat gebeurt er nu? Dick ziet het allemaal met grote ogen aan. Heeft hij dan toch de macht? Twee grote rode hoornen op zijn voorhoofd knipperen fel aan en uit. Vervolgens wordt er luid op de deur geklopt. Ruud, die de deur bewaakt zet zijn fotocamera aan en gooit de deur open. Elf rode duivels vliegen naar binnen. De kamer verandert in een gekkenhuis. Totdat plots de zandloper stilvalt en weer kleurt in zandbruin.

Les 1 Opdracht 4 Workshop Schrijfopdracht Web Tales: Suspense!


De herfst was laat dit jaar (17-09-2017)

De herfst was laat dit jaar. De blaadjes bleven heel lang hangen aan de bomen. Evenzo de eikels. Was dit weer het zoveelste teken aan de wand? Aan de wand van het bos in de Ardennen?

Nee, dit is toch niet de tekst die Mischa voor ogen heeft. Een wand van het bos? Hoe komt ie erop. Dat gaat helemaal nergens over. En het ergste van al. Alle verdere inspiratie ontbreekt. Komop, denkt ie. Laat ik maar eens door een bos gaan lopen. Een echt bos. Niet zo'n plastic bos van IKEA.

Dat plastic bos had Mischa de afgelopen week nog bekeken. In een gids. Een kleurengids. Lelijk. Oerlelijk. Daar zou hij nooit en te nimmer inspiratie in vinden. Nee, dit keer moest hij als kunstenaar, als jonge schrijver, toch eens voor het echie kiezen.

Het deed Mischa denken aan de kunstacademie, waar ie geflopt was. Waar een boom van een kerel, luisterend naar dezelfde naam hem had voorgesteld eens een weekend in een kuil te gaan zitten. In een bos. En alleen maar waar te nemen wat er in die kuil gebeurde. Met de kuil en met hem. Een maffe opdracht die Mischa meteen had doen besluiten te stoppen met de academie.

Daan zit ie dan. In het bos dat nog herfst moet worden. Met een klein schepje graaft ie zich autobio. Hij doet er lang over. Hij is dan ook geen meesterschepper. Helemaal niet. Na drie uur spaden duikt hij in de kuil en geeft zich over aan het ontluiken van de herfst. Maar de herfst komt maar niet. De eikels vallen niet en evenmin de blaadjes.

Vier weken bivakkeert Mischa in zijn kuil. Zijn moeder komt hem af en toe voeren. En 's-avonds wordt er een klein grondzuil over de kuil gelegd. In een overlevingsslaapzak brengt ie de nachten door. En ja, na vier weken vindt hij dan eindelijk inspiratie, gaat naar huis en schuift aan tafel.

Maar laten we eerlijk zijn, lieve lezer. Het slaat als een tang op een varken. Toch? De tekst uit de eerste alinea kan niet echt door de beugel. Wel? Nou, helpt u dan Mischa verder in zijn kunstenaarschap. Alle ideeën zijn welkom. Zijn impresario houd zich war aanbevolen. Schrijven kan naar. Walnootstraat 12, 4367 CK Beukendorp. Graag ter attentie van Mischa Art. Dank u wel. Namens Mischa.


Les 2 Workshop Schrijfopdracht Web Tales: Inspiratieopdracht herfst


Vakantiebeleving (20-09-2017)

Ik zit in de auto. Dat kan zeven dingen betekenen. Ik ga naar mijn werk, ik doe boodschappen, ik ga op bezoek bij vrienden of familie, ik ga op museum- of theaterbezoek, ik toer wat rond, ik ga naar het benzinestation, ik ga op vakantie. Hiep, hiep hoera, bij de laatste optie. Of ben ik er toch nog een vergeten? Ja, natuurlijk. Ik zit bij iemand anders in de auto. Dat kan natuurlijk ook.

Je kent dat wel. Een auto. Zo'n ding op vier wielen, of zes, of acht, of misschien wel tien. Al naar gelang de bestemming. Vrachtauto's reken ik ook tot auto's. Maar wat als de auto nu plots een vliegtuig wordt? Kan dat dan? Ja, dat kan. Ik ga het u vertellen. Een vakantiebeleving, want dat was het.

Aan het benzinestation ergens in Italië, sta ik peentjes te zweten. Zo warm is het. Ik ben nog maar zeventien en een bezorgde moeder zou denken: 'Wat doet die jongen daar, zo alleen bij een benzinestation?'. Maar die moeder heb ik niet. Dus daar hoef ik me geen zorgen over te maken. Over de moeder dan. En vice versa.

Maar daar sta ik dan. Met het zweet op mijn voorhoofd en een kartonnen bord in de hand. Ik houd van simpel en direct. Holland staat er opgeschreven. In kapitalen. Want de automobilisten moeten het wel goed kunnen zien. Na lang wachten stopt er een dikke vette Mercedes. Anders kan ik het niet uitdrukken. Dit moet gevoeglijk bijvoeglijk verteld worden. Ik permitteer me dat. Ondanks de opdracht om bijvoegingen te mijden. Show don't tell.

Nou, de show was compleet. De chauffeur had echter wat argwaan. Of ik een briefje wilde ondertekenen dat hij niet verantwoordelijk was voor eventueel letsel berokkend tijdens de reis. Ach, wat kon mij nu gebeuren?

Les 3 Workshop Schrijfopdracht Web Tales: Schrijven is schrappen


Kale dialoog (21-09-2017)

Wassen en knippen?
Graag.
Mooi weer vandaag.
Ja, gisteren en morgen niet.
U bedoelt?
Precies wat ik zeg, gisteren en morgen niet.
Ja, ja.
Volgens Pien dan.
Armand?
Die ja, die kan het weten.
Hoezo?
Nou gisteren klopte het weer zoals hij voorspelde.
Ja.
Dan klopt het morgen weer.
Dat is een aanname meneer.
Klopt. Niets mis mee toch?
Let maar eens op. Overmorgen komt het uit.
Dat het weer van gisteren klopt?
Precies.
Nu heeft u mij tuk.
Daar heb ik geen zin in.
Waarin?
In Tuc.
U bedoelt?
Ik heb zojuist al gegeten.
Oh, die Tuc bedoelt u?
Een zout koekje.
Ja, dat smaakt niet bij de koffie.
Hoever bent u al kapper?
Halverwege.
Links of rechts?
Van allebei een beetje.
Overdwars dus.
Precies.
Geen bloempotkapsel hoor?
Nee, ik zou niet durven.
De vorige keer stak mijn vrouw spontaan rozen in mijn oren.
Het is niet waar?

Les 4 Opdracht 1 Workshop Schrijfopdracht Web Tales: Dialoog


Vergeten groenteman (Het verhaal) (26-09-2017)

Sta ik bij de groenteman, kruipt er een klein mannetje voor. Met een rollator. Ik denk wat krijgen we nu? Dat gaat hier niet gebeuren. Al een uur sta ik te wachten op drie mensen voor me die de meest onmogelijke dingen bestellen. De groenteboer houdt het amper bij. Hij moet zelfs 'nee' verkopen aan een van zijn klanten. Afrikaanse vijgentakken heeft hij niet. Nog nooit van gehoord ook. Kun je die überhaupt eten, denk ik dan. Of de groenteman even op zijn laptop wil kijken.

Laptop? Laptop? Dat is geen laptop. Dat is een weegschaal. O. Of de groenteboer dan vergeetviolen heeft. Wat? Vergeetviolen, groene. Groene? Groene vergeetviolen? Bestaan die dan? Wordt hier iemand voor de gek gehouden? Het lijkt er veel op. Achter in de zaak laat iemand van zich horen. Een luide bas klinkt. Ja, die zijn er zeker. Hij heeft ze gisteren nog gegeten.

De groenteman slaat nu een kruisteken en richt zijn armen omhoog. Lieve heer, zeg me dat het niet waar is? Nou, hij stak ze toch echt omhoog. Ineens wordt een beetje onduidelijk wie wat zegt. Eigenlijk wordt het hoogste tijd voor aanhalingstekens en namen. Maar zelfs die heeft de groenteboer niet. Wat nu? Gewoon opnieuw beginnen? Neu, geen denken aan.

Het kleine mannetje met de rollator staat inmiddels voor de toonbank. Met veel pijn en moeite kan hij maar net zijn pet op de toonbank leggen. Op zijn tenen. Dat wordt straks lachen als ie moet betalen. Dit is een hippe groenteman. Hier kun je alleen maar pinnen. Ananas en meloen. Wedden dat ik straks zijn pincode mag intoetsen? Mooi niet.

Het kleine mannetje dringt nog meer voor. Dat doet ie door met een paraplu lichtjes in de zij te prikken van zijn buurvrouw. Die schrikt en slaakt een klein gilletje. Ze slaat ook nog haar hand voor de mond en roept schalks: ‘Oeps’. Vervolgens slaat ze de kleine man keihard in zijn gezicht. Ik vraag me nu serieus af, was dat wel haar zij?

Tien kilo aardappelen wil de man en tien kilo wortels en vier netten grote uien. Drie keer raden wat het kleine mannetje de komende weken eet. Hij kijkt me onderzoekend aan terwijl hij zijn portemonnee trekt. Ik voel de bui al hangen. Voor mijn paard, zegt hij plotsklaps. Niet voor hemzelf hoor. Of ik even voor hem wil afrekenen? Hij kan niet bij de pinautomaat. Luid en duidelijk schreeuwt hij de cijfers in mijn oor zodra ik buk. Ik ben niet doof? Hij wel.


Vergeten groenteman (De dialoog)

“Hé, hallo, gaan we hier voordringen meneer? Dat ken echt niet. Gezien hoeveel mensen er nog voor je staan. Kleine koekenbakker.”
Het is inderdaad een heel klein mannetje met rollator dat probeert voor te dringen bij de groenteboer.
“Maar meneer, u ziet toch dat ik slecht ter been ben. Moet ik dan heel lang blijven wachten misschien? Waar is de hoffelijkheid gebleven?”
Een aantal mensen om mij heen kijkt me nu bedenkelijk aan.
“Vooruit dan maar. Opdondertje. Maar ik ga niet voor jou pinnen, als je dat maar weet.”

“Voor wie zijn de Afrikaanse vijgentak?”, roept de groenteman verstrooit.
“Voor mij Schillenboer, zet ze hier maar neer.”
De groenteboer is niet blij met zijn koosnaam, maar hé, het zijn en blijven klanten. Koningsklanten.
“Wat ga je er eigenlijk mee doen, Deus?”
Ook Deus is niet blij met zijn koosnaam, maar hé, het is wel de groenteboer en hij heeft Afrikaanse vijgentakken. Probeer die maar eens ergens anders te krijgen.
“Eh, weet ik nog niet Schillenboer, puree van maken denk ik. Ik moest ze meenemen van mijn vrouwtje, ons Sofieke.”
“Ons, ons, ons? Van wie is ze dan allemaal Deus?”
“Nou van Karel, Dre en Teun. Dat weet je toch? Flauwerd.”
De drie zonen dus, van Deus en Sofieke.
Schillenboer moet lachen. Net als de rest van de winkel.

“Dan heb ik hier nog een pondje groene vergeetviolen. Van wie zijn die?”
Geen antwoord. Geroezemoes in de winkel.
“Hallo, vergeetviolen, groene, van wie?”
“Dat heb je nou met die kleredingen, die worden altijd vergeten. Klootviolen.”

“Meneer, meneer, ben ik al aan de beurt?”
Het kleine rollatormannetje zwaait met zijn kleine petje boven de toonbank uit.
“Wie roept daar? Ik hoor u niet?”
Met een vette knipoog kijkt Schillenboer alle aanwezigen in de winkel aan.
“Hier, hier, hiero!”
“Oh, ben jij het weer pet, aan het voorkruipen zeker?”
“Neu, ik zou niet durven, die meneer hier achter mij liet me voor.”

“Ho, ho, wacht eens even!”, klinkt een iel hoog stemmetje naast hem. Daar staat een koket dametje op naaldhakken en staart het kleine rollatormannetje vanuit de hoogte heel erg uit de hoogte aan. “Ik ben aan de beurt!”
"O, ja!"
“Meneer, meneer, wat doet u nu. Oeh, ah, lekker, nee, nee.”
Met een grote smak slaat ze het mannetje met haar vlakke hand tegen zijn gezicht.
“Viespeuk!”

“Graag tien kilo aardappelen, tien kilo wortelen en vier zakken uien Schillenboer. En hij betaald.”
Ik krijg een pasje in mijn hand geduwd en ik buk. Vier cijfers schreeuwt ie in mijn oor en nog wat anders.
“Voor mijn paard. Begrijpt u wel?”

Les 4 Opdracht 2 Workshop Schrijfopdracht Web Tales: Dialoog


Boos (28-09-2017)

Ik ben verschrikkelijk boos. Zo boos ben ik nog nooit geweest. Het gaat alle boosheid te boven. En ik heb wat boosheden meegemaakt. Poe poe. Dat wil je niet weten. Natuurlijk wil je het weten. Maar ik ga het niet allemaal vertellen. Boos is eigenlijk mijn zijn. Kom je me ergens tegen, zie je me boos. Ook als ik lach ben ik eigenlijk boos. Hoe dat zo komt? Nou heel simpel. Boos geboren in een hele boze omgeving. Kan dat? Ja dat kan. Mij is verteld dat zowel de vroedvrouw als de dokter even terugdeinsden toen deze me voor het eerst zagen. Zo boos was ik al. Ik huilde niet. Ik krijste. Ik krijste een complete collectieve boosheid van pakweg tweeduizend maanden naar buiten. Het hield eenvoudigweg niet meer op.

Tweeduizend maanden? Ja, boosheid van tweeduizend maanden. Ik ga niet alles benoemen van die opgekropte, uitgelopen, collectieve boosheid. Ik zal slechts het begin benoemen. Op de dag af tweeduizend maanden geleden, 28 januari 1851 om precies te zijn, keerde mijn familie de goedheid voorgoed de rug toe en stortte zich in boosheid. Wat volgde is een herhaling van zetten, keer op keer, generatie op generatie. Het werd altijd doodgezwegen. De grondslag van de boosheid. Jammer maar helaas. Alles werd erbij gesleept om toch maar de boosheid te kunnen plaatsen. Boosheid moest een reden hebben.

Totdat er in de jaren vijftig een omslagpunt kwam. De hippietijd moest nog aanbreken. Maar onze familie was er al snel bij. Boosheid moest men koppelen aan liefde. Aldus geschiedde. Het is daarom dat ik zeg dat mijn boosheid eigenlijk geen boosheid is maar liefde. Kijk, dat klinkt al veel liever, leuker en gezelliger, toch? Met zo iemand wil u wel in contact treden, toch? Zeker als de liefde ook een beetje stout is. Mag. Niets leuker dan stoute liefde. Maar let op. Eigenlijk draait het hier om stoute boosheid. In ons geval. In mijn geval. Boos is lief. Onthoud dat goed.

Lief

Omringd door louter lieve mensen heb ik altijd mijn boosheid ingeslikt. Is dat verstandig? Buikpijn heeft het mij opgeleverd. Aanhoudende buikpijn. Alleen maar om de liefde te dienen. Wie wil nu niet dat de ander lacht en blij is? Daar is voor boosheid geen enkele plek. Ik weet het, het is nooit leuk om alleen maar boos te zijn of boosheid uit te stralen. Daarmee maak je geen vrienden. Maar toch? Is de mantel der liefde dan zo’n warme deken? Ik weet het niet.

Ik vertrouw zelfs de mantel van Sinterklaas niet meer. Nooit gedaan overigens. Sinds ome Toon mij vertelde dat die mantel een nepmantel is die helemaal niet uit Spanje komt, ben ik voorgoed afgehaakt bij goedheid in mensheid. Zeker toen ome Toon mij heel duidelijk aanwees, op de rug van Sinterklaas, waar onze asbak had gestaan? Onze asbak? Ja, want het was ook ons rode tafelkleed, dat de Sinterklaas om zijn nek had geslagen. Nou ja, eigenlijk nog niets aan de hand, want Sinterklaas vergeet ook wel eens iets en misschien was zijn mantel wel in de was. Zo probeerde de familie de boel nog te redden. Maar toen andere ome Toon zijn baard omlaag trok en in zijn mond een glaasje jonge jenever knikkerde, toen wist ik genoeg.

Fake, fake, fake. Ik leef in een fakewereld. Hoe kan ik dan nog lief blijven? Nou, niet zo moeilijk. Voor de cadeautjes natuurlijk. Want die wilde ik niet missen. Gelukkig was ik nog steeds omringd door lieve mensen, en een hele boze. Ome Toon de eerste sprong werkelijk waar uit zijn vel. Hij kwam voor mij op. Supertof. En al mijn woede ventileerde zich in ome Toon. Wie nog een keer dit mannetje voor de gek zou houden, zou te maken krijgen met ome Toon.

Andere ome Toon was intussen omgevallen. Klaar. Uitgeteld. En de rest van de familie kon alleen maar lachen. En lief zijn. Maar was dat dan wel echt? Ik twijfelde voort aan alles. En ik zal het u eerlijk zeggen. Ik twijfel nog steeds. Aan alles. Maar hoe dan ook. Alles beter dan boos. Veel beter ben je lief. Zelfs in het spelen. Lief spelen werkt altijd.

Les 5 Workshop Schrijfopdracht Web Tales: Ontdekkend schrijven


In de bus met Trudie Kortjakje (02-10-2017)

Honderdenzes wordt Trudie Kortjakje vandaag. Je zou het niet zeggen. Ze ziet er maar voor de helft zo uit. De andere helft is vijfentwintig. De bovenhelft zogezegd. Trudie gaat op bezoek bij haar tweelingzus Funny. Die is van hetzelfde kaliber en net zo vief. In de verte ziet ze de bus al aankomen. Stoer steekt Kortjakje de duim omhoog. De bus die moet wel stoppen bij Langelindelaan 4.

Met een diepe zucht ploft de deur open. Kortjakje hijst zichzelf naar boven. Haar onderkant is toch wel oud. De benen willen amper mee. Die hebben vandaag geen zin in lopen. Ze blijven veel liever staan. Stevig spoort Trudie beide benen aan.

"Graag een retourtje Waaghalslaan, meneer de buschauffeur."
"Weet u dat wel zeker, mevrouw Kortjakje?"

Haar blik is veelzeggend. Trudie is niet van de grappen. Ze tuurt even snel de bus in. Shit, stampvol. Shit, een nieuw woord uit het kersverse vocabulaire van mevrouw. Ze volgt namelijk al drie weken een cursus Haags straatslang.
Ze telt vijf euro dertig neer op de kleine schuifla.

"Het is weer druk vandaag, Bernhard."
"Komt goed, mevrouw."

Een korte blik van verstandhouding stemt Trudie gerust.

Op de eerste tien stoelen van de bus zitten grote, lange, slungelachtige puberkabouters met oortjes in en telefoontjes in de hand. Hun verhoudingen van lijf en ledematen zijn nog buiten proportioneel. Uit de boekentassen onder de stoelen puilen dikke boterhammentrommels. De elastieken staan op springen. Snel loopt Trudie door. Ook achter in de bus is geen plek. Nors kijkt ze richting Bernhard. Die heeft Trudie's trage wandelgang nauwlettend in de spiegel gevolgd. Hij weet nu wat te doen.

"Hallo, hallo, attentie, attentie. Wil er iemand achterin even plaats maken voor mevrouw Kortjakje, ze is al honderdenvijf!"
"Honderdenzes vandaag!, gilt Trudie keihard terug.

De hele bus schiet wakker. Als oudsopraan van het beroemde Nationale Balalaika Koor uit Boedapest staat ze nog steeds haar vrouwtje. De puberkabouters voor in de bus laten van schrik hun telefoontjes los en grijpen naar de oren. Nee, de oortjes zitten er nog in. Hoe is dat mogelijk? Dwars door vier oren heen, komt ze vierkant binnen.

"O, maar dan gaan we even zingen voor Trudie jongens ... met z'n allen ...!", schreeuwt Bernhard door de microfoon.
"Lang zal Trudie leven, lang zal Trudie leven ... lang zal ... in de Gloria ... hiep, hiep, hoera!"

Intussen heeft een busbewoner plaats gemaakt voor Trudie. Onderuitgezakt zit ze in de zetel. Een hoopje mens dat Trudie heet. Trudie heette. Trudie is niet meer.


In de bus met Trudie Kortjakje (Extended version)

Honderdenzes wordt Trudie Kortjakje vandaag. Ze heeft twee armen, twee benen en een hoofd. Alles stevig ingepakt in bontmantel. Ze mag dan wel Kortjakje heten, haar mantel reikt tot over de enkels. Het vriest namelijk om en nabij de vijfentwintig graden. Honderdenzes. Je zou het niet zeggen. Ze ziet er maar voor de helft zo uit. De andere helft is vijfentwintig. De bovenhelft zogezegd. Trudie gaat op bezoek bij haar tweelingzus Funny. Die is van hetzelfde kaliber en net zo vief. Met dit verschil, dat Funny niet zo grappig is als Trudie. Eigenlijk hebben de ouders verkeerde namen geplakt op hun dochters. Maar dit terzijde. In de verte ziet ze de bus al aankomen. Stoer steekt Kortjakje de duim omhoog. De bus die moet wel stoppen bij Langelindelaan 4, een mooie laan vol grote zomereiken, zonder blad, het is immers winter. Al vier weken.

Met een diepe zucht ploft de deur open. Kortjakje hijst zichzelf naar boven. Haar onderkant is toch wel oud. De benen willen amper mee. Die hebben vandaag geen zin in lopen. Ze blijven veel liever staan. Stevig spoort Trudie beide benen aan. Dat doet ze met een klein leren zweepje, dat ze met ferme uithalen, achter op haar dijbenen loslaat. Ze moet wel stevig slaan om effect te sorteren door het dikke bont. Maar het gaat vooruit. Langzaam.

"Graag een retourtje Waaghalslaan, meneer de buschauffeur."
"Weet u dat wel zeker, mevrouw Kortjakje?"

Haar blik is veelzeggend. Trudie is niet van de grappen. Ze tuurt even snel de bus in. Shit, stampvol. Shit, een nieuw woord uit het kersverse vocabulaire van mevrouw. Ze volgt namelijk al drie weken een cursus Haags straatslang.
Ze telt vijf euro dertig neer op de kleine schuifla.

"Het is weer druk vandaag, Bernhard."
"Komt goed, mevrouw."

Een korte blik van verstandhouding stemt Trudie gerust.

Op de eerste tien stoelen van de bus zitten grote lange slungelachtige puberkabouters met oortjes in en telefoontjes in de hand. Hun verhoudingen van lijf en ledematen zijn nog buiten proportioneel. Uit de boekentassen onder de stoelen puilen dikke boterhammentrommels. De elastieken staan op springen. Snel loopt Trudie door. Ook achter in de bus is geen plek. Nors kijkt ze richting Bernhard. Die heeft Trudie's trage wandelgang nauwlettend in de spiegel gevolgd. Hij weet nu wat te doen.

"Hallo, hallo, attentie, attentie. Wil er iemand achterin even plaats maken voor mevrouw Kortjakje, ze is al honderdenvijf!"
"Honderdenzes vandaag!, gilt Trudie keihard terug.

De hele bus schiet wakker. Als oudsopraan van het beroemde Nationale Balalaika Koor uit Boedapest staat ze nog steeds haar vrouwtje. De puberkabouters voor in de bus laten van schrik hun telefoontjes los en grijpen naar de oren. Nee, de oortjes zitten er nog in. Hoe is dat mogelijk? Dwars door vier oren heen, komt ze vierkant binnen. Ook de mensen van de middenrij laten van schrik alles los wat ze vasthadden. Met het bizarre gevolg dat er nu plots zeven goudvissen wegspoelen richting busputje achtervolgd door een wilde hongerige poes, die weer achtervolgd wordt door een leipe teckel. Ja, echt waar. Het lag aanvankelijk allemaal op schoot.

Dit kan Bernhard niet over zich heen laten gaan, zo maar laten passeren en hij parkeert de bus even langs de kant.
"Oké jongend, maar dan gaan we even zingen voor Trudie ... komop met z'n allen ...!", schreeuwt Bernhard door de microfoon.
"Lang zal Trudie leven, lang zal Trudie leven ... lang zal ... in de Gloria ... hiep, hiep, hoera!"

Intussen heeft een busbewoner plaats gemaakt voor Trudie. Onderuitgezakt zit ze in de zetel. Een hoopje mens dat Trudie heet. Trudie heette. Trudie is niet meer.


In de bus met Trudie Kortjakje (Limited version)

Honderdenzes wordt Trudie Kortjakje vandaag. Ze gaat op bezoek bij haar tweelingzus Funny. In de verte ziet ze de bus al aankomen en steekt haar duim omhoog. De bus stopt bij Langelindelaan 4.

De deur ploft open. Kortjakje hijst zichzelf naar boven.

"Graag een retourtje Waaghalslaan, meneer de buschauffeur."
"Weet u dat wel zeker, mevrouw Kortjakje?"

Haar blik is veelzeggend. Trudie is niet van de grappen. Ze tuurt even snel de bus in. Shit, stampvol. Ze telt vijf euro dertig neer op de kleine schuifla.

"Het is weer druk vandaag, Bernhard."
"Komt goed, mevrouw."

Op de eerste tien stoelen van de bus zitten grote puberkabouters met oortjes in en telefoontjes in de hand. Snel loopt Trudie door. Ook achter in de bus is geen plek. Nors kijkt ze richting Bernhard. Die heeft Trudie's trage wandelgang nauwlettend in de spiegel gevolgd. Hij weet nu wat te doen.

"Hallo, hallo, attentie, attentie. Wil er iemand achterin even plaats maken voor mevrouw Kortjakje, ze is al honderdenvijf!"
"Honderdenzes vandaag!, gilt Trudie keihard terug.

De hele bus schiet wakker. Als oudsopraan van het beroemde Nationale Balalaika Koor uit Boedapest staat ze nog steeds haar vrouwtje.

"O, maar dan gaan we even zingen voor Trudie jongens ... met z'n allen ...!", schreeuwt Bernhard door de microfoon.
"Lang zal Trudie leven, lang zal Trudie leven ... lang zal ... in de Gloria ... hiep, hiep, hoera!"

Intussen heeft een busbewoner plaats gemaakt voor Trudie. Onderuitgezakt zit ze in de zetel. Een hoopje mens dat Trudie heet. Trudie heette. Trudie is niet meer.

Les 6 Workshop Schrijfopdracht Web Tales: Ontdek jouw stijl

120 Woorden Mei 2017

120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.


Ik dacht heel even (01-05-2017) (Themawoord: Veter)

Dus begon ik spontaan te schrijven en spoot gewoon wat woorden in de lucht. God weet waar ik uit zou komen. Is dat dan gezond. Adhd of whatever? Geen idee eeddddceeccccwewccê. Maar nu wel even in de war de volgdende tekstt omderschrijven. Al kwispelend. Waar gaat het dan over. Als je hallucinrend zondercrichting letters in vuld. Is dat dan kunst. Of heb je gewoon last van ern hypo en moet je je eigenlijk eerst je suiker metrn? Weet ik veel? Ehhhhhhh
Watever. Zal ik dan toch maar insturen. Weerrty het effe niet meert zou die aankomen? Toch maar eerst even checken. Mrt mijn suikers. Komt ie. Punt uit. All you can ha e boy. Bon appetit baby. Fine. Go. A


Schooievaart (01-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Nieuwste nieuwbouwwijk in Amsterdam, in nog geen drie weken uit de grond gestampt. En iedereen wil er wonen. Van alle gemakken voorzien. Daar kan Vinex nog een puntje aan zuigen.

Alle woningen voorzien van zonnedaken, zonnewanden, zonneramen, ja zelfs zonnebedden. In je slaap wordt jouw energie verwekt en opgeslagen. Hoe? Door registratie en verwerking van al die mooie zonnedromen.

En dat alles in Schooievaart. De huizen zijn ook volledig Titulaerproof. Voorzien van de nieuwste snufjes op energie, telefonie en televisie gebied. Volledig selfsupplying ook. Boodschappen worden via een ondergronds systeem rechtstreeks vanaf de supermarkt aangeleverd. Educatie van kinderen gaat via telepathische onderwijsstromen. Kortom je hoeft de deur in Amsterdam niet meer uit. Vakantie? Niet nodig. Spacecake en -reizen doet wonderen.


Kooievaar (02-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Kooievaar, de nieuwste hype in culinair Europa. Bij voorkeur vers te nuttigen, meteen na vangst. Nu op de menukaart van trendy restaurants.

Waar is ie het lekkerst? Op Gibraltar. Tip: The Landing’s Restaurant, Queensway Quay. Na het uit de lucht schieten van deze grote zwart-witte vogels met rode snavel en poten, wordt direct de maag geledigd en geschraapt. Gelukkig staat onze vriend niet meer op de Rode Lijst bedreigde vogelsoorten.

Waarom Gibraltar? Omdat de lekkerste ooievaar, de Nederlandse, wellicht nog boordevol stukjes kikker, muis, mol, insect, hagedis, regenworm, jonge vogel, aas en afval zit. De ultieme mix voor kooievaar.

Hoe nuttigen? Gewoon aan tafel in een romantische ambiance. Met tangomuziek, houten castagnetten en Cava. Luidruchtig klepperen hoort er namelijk bij.


Behouden ooievaart (02-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Dat wens ik mensen uit het Ooi. De geboortegrond van mijn voorvaderen, vlakbij Nijmegen. Voordat de taalpuristen nu in mijn nek vliegen. Het is moderne spelling. Nee, niet van het lot. Kan ik er wat aan doen dat mijn opa uit het Ooi kwam?

Voortvarend zijn de inwoners en nazaten uit het Ooi en razendsnel. Ook met taal. Ze poepen er gedichten en stukjes 120 woorden uit dat het een lieve lust is. In snelvluchtvaart.

Met de trein gaat dat stukken meoilijker. Probeer maar eens een stukje te verzinnen in een overvolle trein die om de vijf minuten uitbrult dat we nog precies op tijd rijden. Opportunisten die railwaywaanzinwooligans.

Met razende ooievaart drop ik driftig taalstukjes voor wie lezen wil.


Ontdooievaarziekte (02-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Een vervelende aandoening. Je kunt er knap beroerd van zijn. Het kan je hele zijn ernstig verstoren. De ontdooievaarziekte is gelukkig niet besmettelijk en eenvoudig te behandelen, mits op tijd ontdekt. Het is heel belangrijk om je lichamelijke huishouding nauwkeurig hierop aan te passen.

De aandoening komt alleen voor bij vrouwen. Hoewel? Recent onderzoek duidt ook op grote impact op mannelijk behavior. Niet zo desastreus, de man ondervindt er geen lichamelijke klachten van, eerder psychische. Alsof dat laatste niet even erg is. Last hebben van een gebroken hart of ziel is veel erger dan last van een gebroken arm, toch?

Maar even terug naar de kern. Het niet kunnen of laten ontdooien van de ooievaar maakt vrouwen én mannen doodongelukkig.


Mooievaardigheden.nl (02-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Eindelijk heb ik dan besloten een website te bouwen. Het heeft heel wat voeten in aarde gehad. Wat daar allemaal bij komt kijken? Jezus! Nou ja, die dan weer niet. Niet bepaald een goede en betrouwbare websitebouwer.

Qua inhoud was ik zo klaar. Iets over mooie vaardigheden. Makkelijk zat. Maar dan? Hoe maak ik een goede website? En waar? Door wie? Want dat staat buiten kijf. Ik heb hulp nodig. Zelf aanklooien met een gratis platform zie ik niet zitten. Geeft gedoe en is niet bestendig voor de toekomst.

De website moet eeuwigheidsduur hebben. Zeker daar waar het mooie vaardigheden betreft. Een goede domeinnaam is heilig én gevonden worden. Ik zet hoog in. Met werving. Mooie vaardigheden zoekt geknipte uitvoerders!


Rooievaarwelwimpels (02-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Rood is zo uit de mode. Een nietsmeerzeggende kleur. Oranje is het nieuwe hip. Blauw te flets. Groen te duurzaam. Het slijt nooit. En dat is wat we niet willen. Slijtvaste kleuren. Nee. Kleuren moeten vervagen, in meanderende regenbogen. Weg die lelijke vlag en wimpels. Geen enkele regenboogkleur in vol ornaat verdient hulde. Lang leve de mengvormen.

Puur is uit. Melk is in. Uitgezonderd wit. Maar dat is geen kleur. Maakt u er nog chocolade van? Laten we nog een keer het pure rood, groen, blauw gedag zeggen. Met rooievaarwelwimpels, groengruwellinten en blauwdoekvlaggen. Hang ze betekenisloos aan muren, schuren, hekken, masten, lantaarnpalen en andere rechtopstaanders en vreemde uitsteeksels. Zeg gedag tegen rood gevaar, groen lelijk en het bleue blauw. Houdoe!


Juffrouw Kato zoekt gezelschap (06-05-2017) (Themawoord: Ooievaar)

Sinds Juffrouw Kato met pensioen is heeft ze last van eenzaamheid. Haar zware werkzaamheden in het bos en de daarmee gepaarde grote verantwoordelijkheden hebben een wissel getrokken op haar vermogen tot het leggen van warme contacten.

Als hoogbenige majesteit verdedigde ze altijd de belangen van alle onderdanen. Soms hautain, maar altijd met verve. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat menig diertje een zucht van verlichting liet bij haar pensionering. Eindelijk ruimte voor andere meningen.

Helaas liepen de meningen zo uiteen dat de lompe diplomatie van Juffrouw Kato Ooievaar al snel node werd gemist. Maar Juffrouw Kato houdt haar snavel voort stevig toe.

Teleurgesteld en boos zoekt ze gezelschap om haar eenzaamheid te doorbreken. Gezocht: Woefdram of Zoef de Haas. Snel.


Handel (09-05-2017) (Themawoord: Hand)

De nieuwste voetmeter is de handel. Daar kunnen een armare of beenduim niet tegenop. Met de handel kun je het beste meten. Het meest zuiver, nauwkeurig zogezegd.

Met een goede handel hoef je je ook nooit meer druk te maken over tekorten of verlies. Je bent immers altijd verzekerd van afdoende bewijs dat de meting goed is opgetekend. Sterker nog, voorzien is van de mogelijkheid tot hermeting of herijking. De redders in de nood. Hermeten en herijken zijn eigenlijk mijn favoriete sporten.

De beste handel werd in de Middeleeuwen gedreven. De late. De handel van ijzer, die werd overal aanbevolen. Met die handel kon je ook met gemak anderen de maat nemen. Dat ging met de andere meetinstrumenten veel moeizamer.


Bij de hand (09-05-2017) (Themawoord: Hand)

Al eventjes vliegt hij door de tuin, Bij de Hand, gevolgd door K. Hommel. Samen vormen ze een perfect team. Heerlijk hebben ze overwinterd in hetzelfde insectenhotel. Achter in de tuin bij Mien. Ze hebben elkaar vlak voor de winter leren kennen. En een lol dat ze samen hebben. Op zoek naar nieuw avontuur zwermen ze door de voorjaarsbloempjes in tuin Mien.

“Waarom heet jij eigenlijk K. Hommel?”, vraagt Bij de Hand.

“O, dat is pure camouflage, mijn alias voor ‘Kloot’, maar aan niemand verder vertellen hoor!”

“My lips are sealed, Kloot!”

“En jij, waarom heet jij Bij de Hand?”

“Ik ben dol op handen, Kloot, daar steek ik het liefst, als ze me niet met rust laten, lekker puh!”


Schandalig sandalig (09-05-2017) (Themawoord: Hand)

Met witte sokken. Dat doe je toch niet? Sandalen aan. Onmiddellijk die sandalen uit. De witte sokjes mag je laten zitten.

Mien gaat op het bed zitten. Hij heeft het echt niet begrepen. Witte sokken. Dat hij dat nog moet uitleggen.
Uitleggen ja, die dingen. Het liefst. Tot op de draad. Of anders kaplaarzen aan. Ja, kaplaarzen, over die witte sokken.

Sommige mannen zijn nu eenmaal gehecht. Aan sandalen. En aan witte sokken. Maar de combi? Niet doen! Schandaling sandalig, witte sokken met sandalen.

Nee geef dan maar veel liever witte reetveters. Witte reetveters zonder sandalen. Met witte sokken? Nee, ook zonder witte sokken. Geen gezicht aan het strand Mien.
Witte sokken in plastic sandalen met witte reetveter. Niet doen!


Verdwaald in Han (10-05-2017) (Themawoord: Hand)

Gefascineerd door het lezen van wat Plato, besluit ik de stoute schoenen aan te trekken. En stoute schoenen zijn bij mij echt stout. Laat dat duidelijk zijn. Van leer, roze en nauw aansluitend op kuit én bovenbeen. Strapless laarzen zijn het. En dat is ook nodig. Voor het bezoek dat ik wil brengen aan Han. De grotten van Han om precies te zijn. Ze zijn nat en vochtig weet ik, tot op grote hoogte.

Vandaag vormen de grotten van Han mijn toevluchtsoord. Een toevluchtsoord voor wetenschappelijk onderzoek. Filosofisch onderzoek. Ik wil eens weten of Plato gelijk had met zijn grot. Proefondervindelijk loop ik naar binnen. En ja hoor, ik verdwaal onmiddellijk. Raak totaal ontHand. Shit, dat moet mij weer overkomen!


Lang leve stilte (14-05-2017) (Themawoord: Hand)

Hij is mij lief
Stomp onder arm
Mijn hand
Altijd

Alle vier de vingers
Zijn even lief
Mijn hand
Echt

Duimen heb ik verloren
In de zaagfabriek
Mijn huis
Treurig

Mijn vrouw ze klaagt
Ja bijna altijd
Heel erg
Vreselijk

Een duim in mond
Het hielp niet
Een tweede
Helaas

Mijn vrouw de baas
Beet beiden af
Van woede
Shit

Met mijn vier vingers
Aan iedere hand
Leef ik
Gelukkig

Maar wel zonder vrouw
Ben niet gek
De ka
Vermoord

Wat moest ik anders
Met vier vingers
Zonder duim
Vingeren?

Mij niet meer gezien
Ik was woest
Buiten zinnen
Kwaad

De tering kreeg ze
Niet van mij
Maar van
Ellende

Zaagfabriek is niet meer
Ook geen gezeur
Lang leve
Stilte


Kruisjeuk (15-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Je kunt het overal krijgen. Echt waar. Jeuk. Overal. Maar de ergste jeuk is toch wel de kruisjeuk. Die slaat het hevigst bij het spelen van spelletjes. Boter, kaas en eieren.

Maar niet voordat er eerst een lange wandeling aan vooraf is gegaan. In het diepe zuiden van Nederland. In de hak zogezegd. Nee, niet van bella Italia. Hoewel, ook daar weten ze er weg mee. Met kruisen die jeuk veroorzaken.

Zonder kruisen kunnen we daarentegen niet. Ze wijsen namelijk de weg. Gelukkig maar. In heuvelachtige weilanden en op holle wegen zijn ze wel zo handig. Kruisen kruisen je pad, daar waar nodig. Edoch, als het er teveel zijn. Dan gaat het jeuken. Dan wordt het kruisen echt een kruisweg.


Drilboor (15-05-2017) (Themawoord: Drilboor)

Zeer aanwezig
Pijnlijke borst
Kloppend hart
Priemende ogen

Zalvende zuchten
Ferme handen
Grijpen graag
Onder rok

Heilige mis
Alarmbellen luiden
In onderbuikgevoel
Terugtrekkend lid

Stoel biecht
Onder tafel
Geen schuld
Nog boete

Mondje dicht
Drie weesgegroetjes
Ons geheim
Fijn samenzijn

Hollend weg
Van streek
Maag misselijk
Mond zuur

Boosheid borrelt
Stoute mens
In mij
Puur gif

Gedachte drilboort
Pijnlijk kruis
Weeë wanhoop
Grot druipt

Maar lief
Je bloedt
Ruwe wanorde
Dik verdriet

Geen contact
Starheid steigert
Ledematen bevriezen
Koud lijf

Donker leed
Maakt gewag
Zondag zonde
Stil geschreeuw

Mama waakt
Papa boos
Zware kost
Heilige bonen

Ik praat
Zij luisteren
Vol afschuw
Zonder aflaat

Geen handeling
Geen gevolg
Laten rusten
Slecht advies

Kruisbeeld schreeuwt
Zoute wraak
Twee handvatten
Drillen boren


Kruisover (15-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Met mijn handen diep in de broek trek ik de zeemleren lap langs mijn geschut recht en op de juiste plaats. Niets laat ik aan het toeval over. Ik wil shinen vandaag. In dit bijzondere veld van topatleten en fantastisch landschap.

Nooit gedacht dit nog mee te mogen maken. Een dirigent, sterrenkundige, chefkok, couturier, hockeymeisje en radiopresentator, ze hebben allen toegezegd. Een echte kruisover in dito veld. Ben benieuwd hoe ze zich zullen houden.

In het riet, de waterbak, het weiland, op het strand, het asfalt en in de modder. De beentjes bungelen zenuwachtig langs de ponybuiken. Een komisch gezicht. De helmpjes gaan op. Het startschot volgt.

Kok, dirigent, presentator, couturier en sterrenkundige sneuvelen. Het hockeymeisje en ik zien sterretjes.


Kruisverhoor (15-05-2017) (Themawoord: Kruis)

‘Meneer, meneer, kunt u wat luider spreken. Ik versta u niet goed!’

‘Zo beter?’

‘Nee meneer, misschien moet u wat dichterbij komen met uw hoofd.’

‘Zo beter?’

‘Beter. Maar u mag best luider spreken… en articuleren!’

‘Mrmrpfff… mmmmrrmmppfff… haaarrr!’

‘Nu versta ik u helemaal niet meer meneer!’

‘Haaaaarrrrrr… tsusssen… ttttan… knknknijijijpt… thharddd!’

‘Dit wordt helemaal niets meneer, ik laat u even los. Komt u maar weer zitten! Nee, u hoeft niet meer op uw knieën te blijven zitten. En vertelt u eens wat ging er nu precies mis?’

‘In het begin ging het goed. Juiste positie, hoogte, toon. Maar toen kneep u steeds meer u benen dicht. Ik kreeg ook haar in mijn mond en stikte bijna!’

‘Blijven oefenen meneer!’


Kruis en halve maan (15-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Marktprincipes en werving, ze zijn haast onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het een kan niet zonder het ander. Heilige huisjes komen en gaan. Moskeeën schieten als paddenstoelen uit de grond. Oude godshuizen krijgen nieuwe betekenissen. En voor alles is een markt. Zolang makelaars de bal maar in de lucht houden.

Minder gelovigen onder ons voor wat betreft kerkelijke belijdenis. Meer gelovigen voor supermarkt, woonhuis, museum of restaurant. Wat trekt de meeste mensen, wat verkoopt het best?

Een goed verhaal zou men denken. Maar geen eenzijdige verhalen. Geef de mensen een thuis. Een nieuw huis buitenshuis. Naast café en filmzaal. Het kruis, de halve maan, ze hebben zo goed als afgedaan. In nieuwe tijden meets Oost West. Met yoga en met Zen.


Kruiskopkernraket (17-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Ik hak hem er loodrecht in. Als een zoute haring. Als kind van een bouwvakker mag dat. Fuck de politiek, met oorlog heeft het niets te maken.

Mijn enige zorg. Hoe draai ik hem zo snel mogelijk binnen? De kleuren zou ik willen omdraaien. Ondersteboven opeten? Het zou kunnen. Maar dat is dan weer zo’n gedoe. Ik lik me suf om tot de kern te komen, op een bloedhete dag.

Op een schroevendraaier lijkt hij nog het meest. Ik lik er een kruisje aan. Top. Van rood naar oranje naar geel. Ik proef paprika, wortel en kurkuma. Heerlijk.

Die 44.000 calorieën kan ik makkelijk hebben. Minder dan een appel. Iets meer dan een rijstwafel. Kom daar maar eens mee aan.


Kruissteek (17-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Ik heb hem maar twee keer gesplitst en nog husselt ie door elkaar. Dat wordt niets met mijn kruissteek. De zes losse draden rafelen door elkaar. Het lijkt wel een urinestraal die niet goed afwatert. Nee, ik zeik niet, ik ben boos. Kwaad. Pislink. De splijtzijde kost aardig wat geld op de markt.

Hoe moet dat nu met de verticale en horizontale lijnen? Ik houd ze niet meer uit elkaar. De bovenste steek probeer ik continue in dezelfde richting te laten wijzen. Maar het lukt voor geen meter. Ik probeer het eens op een andere manier. Niet van linksboven naar rechtsonder maar van rechtsboven naar linksonder. Had ik dat maar niet gedaan. Ik plas mezelf nu helemaal onder. Klote kruissteek.


Kruiswoordraadsel (18-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Twee, zeven, dertien, vijftien, zesentwintig, drieëndertig, veertig, horizontaal.
Figuur van twee lijnen door elkaar heen zoals in de letter ‘x’.
Plaats waar je benen of broekspijpen bij elkaar komen.
Verticale balk met horizontale balk boven het midden.
Iets dat je moeilijk of heel zwaar vind.
Teken dat een muzieknoot een halve toon hoger moet.
Laatste deel van de rug tussen darmbeenknobbels en staartaanzet.
Vlaamse inhoudsmaat voor droge kalk.

Een, acht, twaalf, zevenentwintig, dertig, vierendertig, negenendertig, verticaal.
Punt van het anker waar schacht en armen samen komen.
Een strafwerktuig bestaande uit een houten paal met dwarshout.
Symbool van het christelijk geloof.
Beeldzijde van een munt.
Boekdrukkerswerktuig.
Heraldische term.
Ieder huis heeft het.

De eerste letters van alle woorden vormen een vogelsoort.


Kruispeiling (18-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Ik bevind me in Kruis, gemeente Nuth en vraag de koster het kruis uit zijn broek. Verbaast kijkt hij op en slaat een andreaskruis. Een complexe vorm van weesgegroet. Nee, hij kent Andrea Kruis niet. Nooit van gehoord. Striptekenaar, illustrator en schrijfster? Toe maar.

Ook op de volgende vragen blijft het antwoord schuldig. Een bolkruis, taukruis, tasjeskruis, overkruis? Hij kent ze geen van allen. Een zoenkruis en krukkenkruis daar is ie wel mee bekend. En ik maar denken dat in een kruiskerk alle antwoorden te vinden zijn.

De kruisheer laat het afweten. Kruiscorrelatie gaat niet helpen. Een kruisharing evenmin. Bij de vraag waar ik in de buurt wellicht nog een kruisenruiker kan vinden raakt de koster het spoor volledig bijster.


Kruisverhaal (20-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Twee balken staan loodrecht op elkaar en snijden elkaar. ‘Andreas is Christus aan het kruis gestorven?’ Andreas slaat een kruis. Zo hard dat zijn gedachten op hol slaan. Een ramp. Gelukkig staat het Rode Kruis toevallig om de hoek. Die gooien kruis of munt. Behoeft deze balk wel hulp. Munt. Opluchting. De Rodekruisenaren geven de balk het heilige kruis na. Doeg!

Toch stiekem een zware belasting. Andreas is uit zijn kruis gescheurd, zo zwaar draagt zijn last. Hij voelt zich in zijn kruis getast door de Rodekruisenaren en besluit een halve toon hoger te zingen. Te jodelen. Op zijn Moldavisch. Dubbel. Een goede verstaander ziet dat het muziekstuk vol kruisen en mollen staat Dove mollen. Want blind zijn ze al.


Kruis (20-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Ik ga u vertellen over de oorsprong van het woord kruis. Waar het vandaan komt, wat je er mee kunt doen en vooral waar je het kunt laten.

Het kruis is ontstaan uit een oud dobbelspel gespeeld door Romeinen. Die verdeelden de oorlogsbuit (lees: de mooiste vrouw van het dorp) middels een dobbelspel. Omdat de dobbelstenen nog niet volmaakt waren rolden deze altijd alle kanten op. Alle deelnemers kruisten hun armen om erbij te kunnen. Als dat dan niet lukte vloekten ze keihard ‘kruis’. Vervolgens trok bijna iedereen zijn armen terug. Hun armen waren heilig. De hakbijl niet.

Degene met de meeste handen over won uiteindelijk het spel en de mooiste vrouw. Een verdere uitleg is niet meer relevant, toch?


Kruisverhaal (20-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Sta je hier al lang?
Nou effe.
Koud hè?
Valt wel mee.
Nog wat meegemaakt?
Nee, niet echt.
Zal ik je eens wat vertellen?
Kom maar op.
Weet jij waarom je die balk in je nek draagt?
Geen idee.
Om je schouders op te rusten.
O, ik dacht eerder andersom.
Dat de balk op je schouders rust?
Ja.
Nee, mallerd, je begrijpt het niet.
Wat begrijp ik niet?
Nou hoe dat werkt.
Wat werkt?
Met dat kruis waaraan je hangt
Ik hang niet ik sta!
Ja
O ja, dat was ik even vergeten. Een elitecrimineeltje met voetplank. Watje.
Ben maar blij.
Hoezo?
Nou bij mij gaat het allemaal veel langer duren.
Daar heb je een punt.
Have mercy!
Echt niet.


Kruisfinale (21-05-2017) (Themawoord: Kruis)

Niets zo spannend dan het spelen van een kruisfinale. Oorspronkelijk stamt de term uit de middeleeuwen. In een toernooi kruisten de ridders elkaar letterlijk de weg te paard.

Totdat ze het spoor plots bijster waren. Bovendien vonden ze het geen gezicht om hun paarden scheef te laten lopen over een diagonale wegen. Dat is meer iets voor vrouwen. Die houden veel meer van ingewikkeld doen. Later is er nog een speciale discipline inde paardensport vernoemd naar dit idiote gedans met paarden.

Enfin, de ridders besloten later elkaar gewoon linea recta te bestormen met de lans vooruit. Vonden de dames ook veel leuker.
De winnaar van het toernooi stormde door naar de echte finale. De kruisfinale. De winnaar won de prinses!


Gehaktbald (22-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

‘Gekruisigd of gehaktbald?’
‘Nou doe dan maar gehaktbald.’
‘Hoe bald?’
‘Zeer bald.’
‘Zie kommen nie wieder Junge.’
‘Nie wieder. Het zij zo.’
‘Toch niet liever gekruisigd?
‘Nein!’

Een kleine discussie in de vroege middeleeuwen.
Vlakbij Montsegur in de Pyreneeën.
Tussen een Cathaar en een inquisiteur.

‘Bald én bold?’
‘Nein, nein, niet bold.’
‘Bah, bah, viespeuk, laat je al het haar zitten?’
‘Daar zit mijn kracht vriend… eh… vijand!’
‘Je maakt me nieuwsgierig, hoe heet je?’
‘Samson.’
‘Nee, van Samson en Delilah?’
‘Zonder Delilah maar met leeuw.’

Een kleine leeuw verschijnt ten tonele en brult heel luid.

‘Mwha, noem je dat een leeuw?’
‘Nou ja, hij bijt wel heel hard.’
‘Het is een leeuw van niks.’

De leeuw haktbalt de inquisiteur.


Gehaktballen (23-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

Kirrel. Heppie nog genukt?
Fout Kuub, dat zeg je niet goed.
Weer een foute tongval?
Nee, veel erger, geen beleving.
Hoe moet ik het dan zeggen?

Kerel. Heb ie nog geneukt?

Nou zo veel verscheel zit er nie tusse Charles.
Zoveel verschil zit er niet tussen! Als je wat meer knijpt met je gehaktballen komt het helemaal goed. Probeer maar.

Karel. Hebbie nog genakt?
Niet zo hard knijpen. Je komt nu in de lage bas.
Kierel, hebbie nog geniekt?
Te hoog. Ietsje losser nog.
Kerel. Heb ie nog geneukt?
Perfect Kuub.

Kan ik nog wat anders voor je betekenen Charles?
Oefenen met tennissen en golven Kuub.
Doe ik Charles.
En nog even naar de kleermaker en de kapper.
Komt goed!


Internationaal Gehaktbal in de Scala (23-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

Het thema van het jaarlijkse bal van Bugattibezitters is dit jaar de gehaktbal. Speciaal voor de gelegenheid is de Scala van Milaan afgehuurd. De hangsnorren vieren hun eerste lustrum.

Haagse Harry arriveert als eerste in zijn blauwe Chiron 16. 4. Hij is verkleed als beschuitstuiter. Een gehaktbal van niks. Zijn kostuum bedoel ik dan. Weinig aandacht voor detail en geen garnituur.

K3 doet het veel beter. Verkleed als ballekes in tomatensaus.
Ze zien er smeuïg uit en dragen krieken om hun oren. Twee aan een steeltje. Heel grappig. Prins Laurent gaat als frikadel. Claudio Capuchin draagt elegant een vogelnest op zijn hoofd.

Maar het meeste indruk maakt toch het Griekse duo Kefte en Souzouki. Zij komen als zichzelf. Die durven!


Omgehaktbalkonserenade (24-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

'Ballare, cantare, o ho ho ho.’ Verder komt Theodoor Puncini niet. Als chefverslaggever van Gazetta della Musica heeft ie wel de eerste strofe weten achterhalen van kersverse componist Andrea Bortocellulodi, maar het vervolg wordt niet vrijgegeven. Nog niet.

Het wordt een operette, fluistert Andrea Theodoor nog toe. Maar meer mag ook hij niet vrijgeven. Nou ja, behalve dat het een parodie is op Rom en Juul. Ja, de klassieker van Willie Schudspier. Ooit bezocht hij eerder de plek des onheils. Verstopt in een luguber steegje, bedolven onder graffiti.

De fameuze balkonscene moet nog nagespeeld en ingezongen. Een life experience besluit conduttore Mario Confetti. Maar waar is het balkon? Omgehakt? Hoe is het mogelijk? Dan brengen we als hulde een balkonserenade.


Toetie kon froetie (24-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

Mama Dolores si tu bella dopo di angelo con fritoera bellisimo poco mandjata rastimo. Gehaktbal senza patata per van voren. Ni van achteren bella donna. Nee, nee, ni partiro. Nel koppie thee. Café lungo con makkiejato droppo in sacco della sporko. Ken u nog volgo? Spaghetsie con vongole sensa casi. Numero duo sette otto doddietsie. Kapisko? Si. Benne.

Toetie kon froetie e Toni Boltini amarenza Angelo Brandinardi con jellatties con poco slagrome. Ken u nog volgo? Knap hoor. Capo Generale Anali dittorre me canzone ‘Daar was laatste een meisje loos’. From Amsterdam. Si si kapies? Io fatigo e diettsje chercere la femme fatale por bakke me uno ballo di gehakte. Que? Uno ballo di gehakte? Si. Passago me di gehaktbal!


Moe's gehaktbalsmoes (24-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

Mam, wat eten we vandaag?
Welke dag is het jongens?
Dinsdag.
Gehaktballen.
Maar die eten we toch woensdag?
Klopt.
En nu ook op dinsdag dan?
Klopt.
Maar dat kan toch niet?
Waarom zou dat niet kunnen?
Dat is toch ongezond?
En dat zeggen jullie?
Ja, mam, we hebben al de hele week voedselleer.
Mmm, ligt zeker zwaar op de maag dat leer.
Mammmm, dat is flauw.
Gebruik dan wat peper en zout.
Mammmm.
Dekken jullie alvast even de tafel? We gaan zo eten.
All the way, mam?
All the way mannen.
Vork, lepel en mes?
Vork, lepel en mes.
Tafelkleed?
Ja, ja, doe maar het zeil.
Oh, gaan we dan iets spannends eten?
Yep, gehaktbalsmoes.
Waaaatttttt?
Moe’s gehaktbalsmoes.
Mmmm … Lekkuurrrr.


Help mijn gehaktbal is gehackt (24-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

Nou dat is me ook wat. Heb ik na lang wachten eindelijk mijn eigenste moji gepatenteerd gekregen. Wordt ie onmiddelijk gehackt. Met mayonaise nog wel. Ongelooflijk. Ik zag mijn bankrekening al uitgroeien tot goudmijn. Mooi niet.

Ik had echt een gelikte gehaktbal ontworpen en ingestuurd. Zeer herkenbaar en ook toegankelijk voor internationaal gebruik op alle platforms. Alle applicaties zouden er mee overweg kunnen. Maar helaas, mijn gehaktbaldroom gaat niet door. Gehackt door een mayonaisespuiter. Door een malafide graffitimalloot.

De mojiorganisatie heb ik nog een brief geschreven. Ja, een echte, aangetekend. Maar ik wacht nog steeds op antwoord, een verklaring. Waarom is mijn juist gepatenteerde gehaktbalmoji gehackt? Ik derf inkomsten. Ik overweeg een nieuwe moji te bouwen. Een gehaktbal van steen!


Pijnlijke gehaktballen (25-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

De molen draait overuren. In de juiste cadans is het nog pakweg twee uur fietsen. Berg op, berg af. Het is warm, heel warm. De camera zoomt in. Het zweet staat bij iedereen op het voorhoofd. De pedalen gaan op en neer. Een enkeling telt de omwentelingen. Uit verveling? Wie weet. Drie miljoen gemiddeld per etappe.

Het is een kwestie van telkens tot honderd tellen en dan een krasje schuren in de lak. Anders is er geen volhouden aan. Het schuren gebeurt ook ergens anders. Naarmate de finish in zicht komt schuurt het ook harder. Het zeem in de broek nadert zijn absorptievermogen. Dat betekent dat sommige fietsers reeds beginnen te lekken. Nog effe doortrappen. Helaas weldra met pijnlijke gehaktballen.


Meatball (26-05-2017) (Themawoord: Gehaktbal)

Een vrouw met een vreselijke stem rent zenuwachtig over het podium. In een luie stoel zit een man met een buldoggezicht. Hij rookt een dikke sigaar en zwaait daar af en toe mee door de lucht. Alsof ie iets belangrijks wil zeggen maar niet de juiste woorden vindt. Zijn ogen spreken boekdelen. Een man met veel frustratie.

Het vreemde is dat het publiek, dat rijen dik in de zaal zit, helemaal in een deuk ligt. Bij elke beweging op het podium. En het moet gezegd, de timing is perfect. De geluidstape rent nooit achter de feiten aan.

Een onhandige slungel komt het podium opgelopen met een jong meisje met blonde vlechten.

Archie kijkt op.

“Hé gehaktbal, haal even een biertje!”