Posts tonen met het label broodthaers. Alle posts tonen
Posts tonen met het label broodthaers. Alle posts tonen

30-08-2026

Mosselpan: verhandeling in acht delen

Mosselpan (1): Uit Scheveningen (24-08-2026)

“Zeg ken jij de mosselpan, de mosselpan, de mosselpan? Zeg ken jij de mosselpan. Hij woont in Scheveningen.” Lowlands, Pukkelpop, ze zijn helaas weer voorbij. Nou helaas, veel artiesten ken ik er niet meer van. En van eentje ken ik slechts haar naam … maar geen nummer. Sophie staat. Heel bijzonder. Het is Sophie’s aankondiging van een moshpit die er toe doet, en nog nazindert. En nee, een moshpit heeft niets met een mosselman van doen. Hooguit met de hersenpan van een witte man, een mosselpan. Mocht ‘good old’ cabaretier, musicus Hans Teeuwen geroepen hebben: “witte mannen naar achteren!”, dan was de vlam niet in de mosselpan geslagen … van de witte man. Maar door een witte vrouw geroepen … vanaf de Straat?!


Mosselpan (2): Versus mosselpot (24-08-2026)

Taalverwarring of taalvernarring? Het kan allemaal in België en Nederland. Maar de Vlamingen zijn toch wel de meesters hierin. Zowel in taal als beeld. Neem Marcel Broodthaers als voorbeeld. Naast Kamagurka uiteraard. Men neme een mosselpan of -pot zoals de Vlamingen zeggen. Bombardeer en verhef deze tot kunstwerk, en dan ook nog op zijn Frans. Nou dan hebben we dikke en vette lol. De mossel die staat voor het vrouwelijk geslacht en de pan of pot die op zijn Frans verwijst naar prostitué. Zo eenvoudig in gedachten, zo perfect in zijn uitwerking. En het is nog mooi ook. De mosselen rijzen de pan of pot uit. Letterlijk en figuurlijk. Taal- en kunstbarrières doorbroken. Klaar voor de gewone man en vrouw.


Mosselpan (3): Iek! (24-08-2026)

De natuur is overstuur. En dien ten gevolge de mens ook. Wanneer mogen we mosselen eten? Toch als de ‘r’ in de maand zit? Dus niet in de zomermaanden. Maak dat de mosselkat maar wijs. Geen paniek. Niets lekkerder dan aan zee een mosseltje eten, in juni, juli en augustus. Maar waar komen ze dan vandaan? Voordat ze in de pan gekookt of gehakt worden. In zo’n zwarte mosselpan of koekenpan. Gegrild, gefrituurd of gewoon gekookt. De slechte er natuurlijk eerst uitgehaald. Bij de baard of staart. Of als ze niet open willen gaan. Weggooien. Niet opeten dan. En zijn het nu de Zeeuwse mosselen die het lekkerst zijn? Ja, maar dan wel eerst opgekweekt in de Waddenzee. Men foefelt. 


Mosselpan (4): Demie (25-08-2026)

Kokhalzend zit Freek boven het toilet. Het wil maar niet komen, de andere helft van wat hij zo’n paar uur geleden heeft geconsumeerd. Ze had hem nog zo gewaarschuwd. Eet ze nu niet allemaal op, en zeker niet degenen die gesloten zijn. Maar tegen beter weten in; zijn vrouw wist immers alles beter, had hij toch alle mosselen naar binnen gehakt. Doodzonde om er een te laten liggen. Omgerekend, want dat had hij gedaan, kostten die maffe mosselen bijna een euro per stuk. Met een paar euro erbij had hij evengoed oesters kunnen bestellen. Een halve pan was ruimschoots voldoende geweest, had Quatro nog gezegd. Een demie pan oftewel een pan demie. Een betweter was ze, zijn lieve stagioni Quatro.


Mosselpan (5): Cake (28-08-2026)

Ze weet weer eens niet wat ze moet koken. Alles passeert haar revue. Haar terugblik om precies te zijn. Eerst worden FB en Instagram geraadpleegd. Niks ouds, niks nieuws. Dan via haar laptop de mail en een paar harde schijven. Niks nakkes nada. Dan de fysieke naslagwerken. De laatste exemplaren van de Allerhande en haar uitgebreide bibliotheek aan kookboeken. Nop. Haar eigen harde schijf maakt overuren en ze besluit zelf een gerecht te verzinnen. Een combinatie tussen zoet en zout, want daar houdt ze van. Ze trekt de koelkast open en ziet een plastic bak mosselen. Mosselpancakes! Yes, dat gaat het worden. En wat extra pancakes voor haar zoonlief. Om mee te nemen naar zijn introductiekamp in Poppel. Bon appetit!


Mosselpan (6): Fluit (28-08-2026)

Ja, dan gaat er iets niet goed, als de mosselpan fluit. Hij is over de kook. Snel lager zetten het vuur eronder, of de straling bij inductie. De deksel rammelt. Een heerlijk geluid. Want dat betekent dat de mosselen bijna klaar zijn gestoomd. De witte wijn kan alvast geschonken. IJskoud het lekkerst. Knapperig stokbrood om te dippen in de sausjes en het nat op het bord. De knoflooksaus is het eerste op. En kerrie volgt met stip op twee. Er komen langzaam al spontaan wat mosselen boven drijven. Die hoeven niet meer geplukt uit de schelp. Nog een paar mosselen plukken we met de grootste mosselschelpen uit de pan. De ovale wasknijper met de functie van Chinese stokjes. Heerlijk slurpen!


Mosselpan (7): Dora (29-08-2026)

Ze opent de grote kartonnen doos en haalt er een enorme pan uit. Knaloranje is deze. Dora slaagt een vreugdekreetje, nou zeg maar een kreet. Hier heeft ze zolang over gedroomd en gefantaseerd. Een gigantische mosselpan van onschatbare waarde. Nou ja, dat was haar droom en fantasie. Maar deze mag er ook zijn. Loeizwaar en van gietijzer. Een echte Creuset. Maar wie is de afzender? En wie heeft de kartonnen doos voor de deur gezet? Op haar vijftigste verjaardag nota bene. Kort gaat ze een rijtje af in haar hoofd. Nee, niet van die en ook niet van haar of hem. Maar wie dan wel? Ze haalt de hoge deksel van de pan … en ja hoor. De duvel komt eruit.


Mosselpan (8): Peter (30-08-2026)

De verhalen rondom het personage Peter Pan zijn discutabel lieve lezer. Ik heb er onderzoek naar gedaan via de tot mijn bijna gratis tot beschikking gestelde middelen AI en Wikipedia. De kosten zijn weliswaar miniem maar wil ik toch vernoemen. Het zoeken naar data kost gewoon geld; de gebruikte megabites van mijn telefoon en de elektriciteit van mijn laptop. Toe maar.
Maar had Peter Pan nu een rood of groen truitje aan? Hadden de oren wel de vorm van vleugeltjes of toch van mosselen, zijn favoriete eten. Men weet het eenvoudig niet. Anders had Peter misschien niet Peter Pan maar Peter Mosselpan geheten. Peter Panfluit of Peter Pannenkoek had natuurlijk ook nog gekund. Hoe dan ook, sowieso een mythische naam.

05-01-2011

American Pie

Met een brede kwast gooit hij wijdbeens zijn streken op het witte doek. Spetterend schreeuwt de verf om meer. Een grote leegte wil gevuld worden. Angstig blikt de dader in de ogen van zijn metgezellen. Wat nu? Hij wil van geen kookles weten, maar vreest zijn meesters.

Vincent, Joseph, Marcel, ze kijken elkaar vertwijfeld aan. Welk antwoord moeten zij Jackson geven? Kleur bekennen zit er voorlopig niet in. Daarvoor is er al te veel en te vaak aangekliederd. Modelkunstenaars die zich meer dan eens aan de ezel hebben gestoten. Nee, een antwoord zwart op wit zit er deze sessie niet in.

Jackson is de twijfel langzamerhand beu. “Jongens jullie laten me geen keus. Ik ben niet bang voor blauw geel of rood.” Met een brede glimlach grijpt hij drie spuitbussen. Vincent ziet ineens grijs. Joseph verslikt zich in een stukje citroen en Marcel, die veegt wat broodkruimels bij elkaar. De sterren van het bekladde doek staan erbij alsof ze een pijp zien roken. Of is het geen pijp?

“'Weet je wat wij moeten doen?” roept Joseph tegen zijn kompanen. “Wij moeten het ruimer zien. De lucht is de grens! Wat is jullie oordeel?” Tja, Vincent die van oordelen alles wist kon dat van die grens en zo wel beamen. Toch krabde hij van twijfel nog eens achter zijn oor en stootte Marcel prompt in z’n zij. “Hee, Marcel jij bent toch specialist in grensgevallen, jij bent toch van d’n Belgique, wat vindt jij er eigenlijk van?”

“Awel zunne, ik ben het niet eens met d’n Joseph. Hij ziet die luchtgrens als Leitmotiv en ik zie daar helemaal geen brood in. Het is allemaal gebakken lucht. Veel liever bak ik zoete broodjes of beter nog een American Pie. Yes, that will do, Jackson bake us or spritz uns an American Pie, behind your Jaypan Fan.”

"Miljaar nog an toe zeg! En wat willen de mannen er bij drinken? Whisky en wijn?" Zei Jackson in gebroken Vlaams. "Ik heb liever aardappelen!" Probeerde Vincent nog. Misschien dat de anderen dat nooit hebben begrepen! Bij Marcel begon zijn franc te vallen. “Oké, voor Vinz absinth, für Joseph ein Bier und etwas Sauerkraut, voor mij unne Tripel en ik geef Jackson zijn Daniel’s en dan geven we van patat.”

Jackson polkte nog wat zenuwachtig aan zijn neus voordat hij in z’n eerste spuitbus kneep. En voilà. De eerste druppel deed bij Marcel zijn bloed koken. Hij deed zijn overall naar beneden en liet zijn eieren en bleke Belgische kadetjes zien. "Je weet waar je die protkunst van jullie kunt steken? Waar de zonnebloemen niet groeien! En durf dát maar eens aan je broer te schrijven!" Daarbij keek hij met een schuin oog naar Vincent die zo rood werd als een tomaat.

Zonder blikken of blozen duwde Jackson de blauwe spuitbus omgekeerd in het zwarte gat van Broodthaers. Echter niet voordat Joseph er een stevige dot vet op had gesmeerd. Marcel danste vervolgens van schrik spontaan de horlepiep. Blauwe druppels spatten op het witte doek uiteen, met welhaast Mondriaanse precisie. "Mais ceci c’est ne pas une horlepiep, ceci c’est une dripping, merveilleuse !!!" riep Marcel blij.

Vincent was intussen naar de keuken gelopen en rommelde wat in de lade met bestek. Hij vond het wel welletjes. Hier is geen eer aan te behalen. Ze begrijpen het toch niet. Misschien zullen ze het wel nooit begrijpen. Wie niet luisteren wil moet maar voelen, dacht Vincent. Hij griste boos de flessenlikker uit de lade en nam voor de zekerheid ook een pannenlap mee.

"Nou Marcelleke, laat uw broekske nu nog maar eens zakken?" Met behulp van de flessenlikker barbariseerde Vincent de bruine gouache op het tableau van de inmiddels droge en saaie spuittextuur. Een niet onaardig tafereeltje ontspon zich voor de ogen van de kunstgroep. Een landelijk kerkje met een pastoor, wat nonnen en een kruis. The big four of the Artistic Church konden hun vreugde amper bedwingen en doopten hun magisch realistisch plastiekske onmiddellijk om tot pièce de résistance du 21e siècle met de waanzinnige titel: Hello, hello, mister American Pie.

Co-column geschreven op website ColumnX door LouisP en Mien