Bedleed

Ik droom. Denk ik toch. Maar is niet zo. Mijn droom is levensecht helaas. Zwevend door ruimte op een matras. Het prikt, het kriebelt, het jeukt vleselijk. Vastgebonden lig ik op een bed van doodsangst. Worstelend probeer ik me te bevrijden van de ketens. Maar ze laten mij niet gaan en houden armen benen vast. Wat en wie heeft mij gebracht naar dit vreselijke lot van vaagheid? Niemand  heeft me iets verteld, gewaarschuwd, over deze bizarre situatie waarin ik verkeer.

Ik besluit om het maar gewoon te accepteren, te doen of het niet bestaat. Echter zo blijk ik helaas niet getrouwd te zijn, want mijn hoofd sputtert stevig tegen. Hij slaat eerst van binnenuit tegen mijn slaap en bokst vervolgens tegen mijn ogen en oren. Klaarwakker ben ik ineens en besef onmiddellijk dat het geen droom is die mij achtervolgt maar werkelijkheid. En wel een van een ongelofelijke bitterheid, die me fysiek en mentaal gevangen houdt en me hevig treitert. Dit gaat mijn bevattelijkheid te boven en ik schreeuw het uit, voel me opgejaagd, niet begrepen en niet gehoord.

Alle communicatiemiddelen zet ik in en laat een postduif ontsnappen, al zuigend uit mijn duim, waar ik met mijn mond net bij kan. Maar ook de postduif weet zich met deze ruimte geen blijf en vliegt zich stuk op isolatie die zijn vrijheid belemmert. Hij landt op het bed waarop ik nog steeds vastgeketend lig en fluistert zachtjes woorden in mijn oor van liefde en geluk. Volgens zijn zeggen is gedeelde isolatie halve isolatie en knipt met zijn puntige snavel de ketens door die het verhaal eenzijdig tegenhouden. De bevrijding is groot en ik gooi meteen alle ramen open, maar kan niet kiezen uit welk raam ik mijn toekomst tegemoet ga springen.

-------------------------------------------------

Wekelijkse schrijfopdracht Schrijven Online #517 - Isolatie (30 juli 2024)
Odile Schmidt
Kies of verzin een plaats met geïsoleerde ligging en laat deze een belangrijke rol vervullen in een verhaal van maximaal 300 woorden. 

[Ervoor gekozen om het aantal woorden per zin te laten toenemen met steeds een woord extra]

Gerard van de droom

Spiegel vloekt naar mij

Weet je het alweer niet?

Wat zie je er uit!

Neusharen rijzen ten berge

Woest uit mijn neusgaten

Kam mijn haren

Poets mijn tanden

Het helpt niet

Langzaam ten onder

Sprakeloos de conversatie

Jij en ik, zij en hij

Zo verschillend

Tanden op geloof stukgebeten

Ik ben … dus fuck it

Gedoe om niets in het zijn

Dus zwijg ik

Voor het eerst

Last valt van lijf

Ledematen nemen geen maat

Hoofd in ruste

Inzending eerbetoon Gerard Reve op pomgedichten:

https://www.pomgedichten.nl/index.php/2023/12/15/eerbetoon-aan-gerard-reve-2-majesteitgedichten-van-pom-wolff/

Gedroomde werkelijkheid

Werkelijk gedroomd
Fantasie neemt een loopje
Sprint weg voor het geweten
Van niets

Tasten in duister
Zoekend naar woorden
Donker verstopt
In ondermaans struikgewas

Hersenpan suist
Kookt langzaam over
Niet wetend hoe laat het is
Gedroomde werkelijkheid

Niet echt worden
Vrezend de angst
Voor waarheid
Die dichtbij komt

Koning van Tjietjerkstradeel

Piet droomt al jaren. Hij weet nog steeds niet goed wat hij later wil worden. Beroemd, ja, dat is een ding dat zeker is, maar waarmee, waarin, waardoor? Piet komt uit de provincie, uit een klein dorp. Waar kan een jongen uit Tjietjerkstradeel nu precies uitblinken?

Ik kijk maar weer eens naar boven. Turen in de lucht. Er komt weer slecht weer aan. Nu ja, slecht? Wat is slecht? Wat voor de ene mens slecht weer is, is voor de ander weer prima. Ach, klagen dat doet iedereen sowieso, zelfs in Tjietjerkstradeel. Het gaat sneeuwen, zeker weten. Veel, heel veel, in de spits. We krijgen ook de grootste filestand uit de Nederlandse geschiedenis. Zeker weten.

Piet is een kei in het weer voorspellen. Met de paplepel ingegoten gekregen van zijn pa Sammie. ‘Kijk jongen, kijk omhoog, de hemel openbaart zich, kijk naar de sterren, die vertellen jou het weer. Geen sterren, ook goed, is het gewoon bewolkt. Zo simpel is het. Maar nu Piet de generatiekloof heeft oversprongen met een grote lange stok is hij klaar voor verandering. Voor zijn ultieme doel, beroemd worden.

Ik wil op de kijkkast, het grote beeldscherm. Dat is het. Iedereen moet naar mij kijken. Niet bij Studio Sport, niet bij SBS met frites, frikadellen, chinees of kebab op schoot. Nee, betekenisvol. Koninklijk. Wat zou het toch leuk zijn als ik deel mag uitmaken van het Koninklijk Huis. Eureka, dat is het. Dat wil ik later worden, Prins der Nederlanden. Nee, koning der Nederlanden. Ik ga alvast oefenen.

Maar pa Sammie, helpt Piet al snel uit zijn droom. Hij is Piet achterna gesprongen met een nog langere stok. Hij weet dat Piet bij de bibliotheek van Tjietjerkstradeel alle troonredes van de afgelopen tien jaar heeft geleend. Oefening baart kunst heeft Piet nog tegen hem gezegd. Maar een realist is zijn zoon nooit echt geweest. Met een lange warme sjaal weet hij zijn zoon eindelijk te vangen. Een oranje sjaal met bijpassende muts.

‘Hier Piet, ben je toch nog een beetje de koning!’

Inzending maandopdracht ColumnX:
Kruip in de huid van een bekende Nederlander en schrijf de column alsof jij diegene echt bent.
Verboden woorden: (vervoeging van) doen, en, televisie/TV
Verplichte woorden: troonrede, kebab, Tjietjerkstradeel

Vloggie

Frits zoekt een nieuwe uitdaging. Lang. Al heel lang. En nu denkt hij het gevonden te hebben. Zijn innerlijk verzet tegen debiele telefonie externaliseren. Frits studeert. Althans dat denkt hij. De praktijk wijst veel vaker uit dat Frits uit zijn neus eet. Met zijn pinken. Want de andere vingers mogen niet vuil worden. Bij de pinken is Frits.

Enfin, het onderwerp van zijn nieuwe uitdaging is nu bekend. Het kaderen en in beeld brengen van onderzoeksvoorwaarden vindt Frits niet nodig. Overbodig. Zijn onderzoek gaat het toch nooit halen. Met achterhalen is Frits veel meer vertrouwd. Dat komt ook omdat hij nooit geleerd heeft om door te halen. Gebreide onzin in zijn ogen. Gewoon beginnen dus. Met innerlijk verzet tegen debiele telefonie te externaliseren.

Wat heeft Frits nodig en wat niet? Pottekijkers. In beide gevallen. Bezitters van telefonie kijken namelijk pot. Die zijn dus nodig. Maar als ze voortdurend potkijken staan ze ook in de weg. Van neutraal terrein kan dan nooit sprake zijn. Een mobiele contradictie in terminus, terminaal.

Eerst maar eens een lakproef. Respondenten zoekt Frits dicht bij huis. Broer, zus, pa en ma en buurman. Frits houdt van oneven aantallen. Broer en zus beschikken over een iPhone, pa en ma over een Samsung en buurman heeft een Huawei. Als monitor gebruikt Frits zijn ogen. Wel zo makkelijk. De respondenten verblijven intern, twee weken lang in de kelder van huize Vloggie.

Huize Vloggie? Ja, zo heeft Frits zijn onderzoekscentrum genoemd. Normaal heet zijn thuishave huize Jansen. Maar Vloggie klinkt veel beter. Wie geloof je eerder? Frits Jansen of Frits Vloggie? Niet zo moeilijk toch? Heel even dacht Frits nog aan Vloggie Mollie. Maar dat zou te kwetsend zijn voor de familie. Die is nogal corpulent.

Twee weken lang worden de familie en buurman gevolgd. Ze bellen wat af. Jemig de pemig, het overtreft Frits Vloggie’s stoutste dromen. Vijf keer vierentwintig uur, keer veertien. Reken dat maar eens even uit. Ja, Frits is lui in rekenen. Hij heeft ook niet veel met getallen. Maar voor het onderzoek is het wel noodzakelijk. ‘1680’ Fluistert buurman Frits in het oor. Slapen doet het gezelschap niet. Ze zijn vierentwintig zeven twee keer online. Met zijn vijven. Echt waar.

Er staat Frits maar een ding te doen nu. Internaliseren. Dit onderzoek mag never nooit naar buiten komen. De cijfers zijn too shocking blue. Debiele telefonie zum kotzen. De nabespreking met de respondenten verloopt chaotisch. Allen willen hun beelden laten zien. Maar dat is onhaalbaar. Kort bespreken dat mag. Maar de beelden tonen? Dat gaat niet lukken. Of ze er een powerpointpresentatie van mogen maken? Nee, nee, nee, Frits heeft nog zo gezegd. GEEN BOMMETJE.

KNAL, KEDENG, BOEM … De kelder is zwart geblakerd. De accu’s van alle telefoons zijn in overspannen toestand geraakt en ontploft. Too hot to handle de beelden. Op het netvlies van Frits staan twee woorden gebrand. In Arial kapitalen. WAKKER WORDEN.

Wakker liggen

Vastgeklemd lig ik onder de gesteven lakens die fris ruiken naar zeep. Met mijn hoofd schud ik in het kussen heen en weer, van links naar rechts. Klaarwakker ben ik. Kan de slaap niet vatten, want het spookt. Duizend gedachten flitsen door mijn kinderbrein. Het kan er nauwelijks soep van maken. Wat dacht ik nu weer vijf minuten geleden, het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. En de nacht is nog zo lang. De donkerte wil maar niet lichter worden. Het licht dat door de gordijnkier schijnt niet donkerder. Af en toe flitst er een schaduw door de kamer. De koplampen van auto’s die in de nacht voorbij rijden.

Hoe lang zal het vannacht weer gaan duren voordat ik de slaap zal vatten? Waarom, waarom toch? En ik voel me al zo moe. Van alle indrukken van de afgelopen dag. Indrukken die niet te vatten zijn voor mijn kinderbrein. Tenminste lang niet allen. Ik voel er wel het een en ander bij. Maar ook daar weet ik geen bestemming aan te geven. Behalve onrust. Van links naar rechts schud ik mijn hoofd nog harder op en neer. Maar het helpt nauwelijks. Ik kan de slaap niet vatten. En ik wil zo graag. En toch ook weer niet. Zal die ene droom weer het hoofd opsteken? De onrustdroom, het grote ruime wit, de verschrikkelijke leegte? Niet weer. Niet vannacht. Alsjeblieft. Lig ik daarom wakker?

Mijn nek wordt langzaam moe. Ik las een korte pauze in en probeer nergens aan te denken. Dat lukt niet echt. Mijn lijf voelt moe en zwaar. Weer een dag overleefd. Een fijne dag dit keer, met enkele kleine lichtpuntjes. Ze komen voor. Gelukkig maar. Strompelen door mijn leven is niet altijd leuk. Het huis, de kamer, het bed, ze zijn vaak veel te klein om dekking te zoeken. Dekking tegen zure stemming en droeve lucht. Het belemmerd zelfs mijn kinderspel. Als een dikke nevel drijft door het huis. Ik woel mijn laken los. Het zweet staat op mijn lijf. Die verrekte hete zomer ook. Zal ik even wat water drinken? Nee, dat mag niet, dan plas ik in bed. Pa komt zo meteen nog even kijken. Denk ik, hoop ik, tevergeefs.

Toelichting:
Geschreven naar aanleiding van een idee van Hella Kuipers
Zie ook: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Schrijfveer: Een onverwachte brief (12-11-2016)

Diva van mijn dromen

Voer voor vogels strooit zij in mijn tuin
Bevleugeld zijn haar woorden
Zacht met dons bekleed

Haar hart loyaal oprecht
Stroomt door mijn bloed
Laat mij harder lopen

Samen wil ik met haar vliegen
Knieën opgetrokken
Lieflijk in haar zachte nek

Naar oorden die nog niemand zag
De liefde praktiseren
Dag en nacht

Ik zou graag willen dat zij vleugels had
Zacht met dons bekleed
Ik zou ze strelen

Met mijn grote handen
Cirkelend naar beneden
Landend op haar lenden

Wat kan een mens toch houden van
Lepelend verkeer ik in haar schoot
Tot in de vroege morgen

Met pen en zoete inkt
Schenk ik haar mijn liefde
Lispelend met lieve woorden

Diva van mijn dromen
Ontwapenend standvastig
Bedwelmend is haar lach

Samen dansend door het vuur
Doet zij iets met mij
In alle talen van het hart

Cirkeldicht

Heel vreemd. Vannacht heb ik gedroomd. Rond. Met een begin en met een einde. In letters en in woorden. In lijnen en in ritme. In muziek en kleur. In wolken. Ik ga mijn droom niet uitleggen. Moet je nooit doen. Gewoon ondergaan. De beelden. Het licht. De donkerte. De onderbuik. De kietel. De pijn. De lach. Soms tel ik hardop cirkels. Zeventig. Een en zeventig. Cirkels. Geen schapen. Maar altijd rond.



                   Cirkeldicht
             Trek Ik      Ik Trek
      Voorzichtig      Voorzichtig
   Dunne Lijnen      Lijnen Dunne
Rond Mij Heen      Heen Mij Rond
Omdat Ik Weet      Weet Ik Omdat
   Denk Ik Toch      Toch Ik Denk
    Zij Stemmen      Stemmen Zij
          Iedereen      Iedereen
             Tevree      Tevree
                   Cirkeldicht

Beeldscherm

Ik tuur met een glazen blik. De autofocus heeft weer eens bezit genomen van mijn zijn. Zucht. Was ik maar. Het voelt nu even niet zo. Afwezig in mijn eigen bijzijn, zie ik mijn spiegelbeeld oplichten in de zwarte rechthoek die voor me staat.

Vaag gevangen in een voorzichtige contour herken ik mezelf amper. In het scherm verschijnt plots iemand achter mijn schouder. Ik herken mijn schoudercontour. Het is mijn baas. Eén van de velen. Hij vraagt waar ik mee bezig ben? Ik dacht het niet.

Niks, nakkes, nada, Mien? Is het weer zover? Op zoek naar de lanter en de fanter? Heb je ze al gevonden? Zal ik even helpen met zoeken? Plop. De schoudercontour is gevlogen. Dag baas. Heb ik dit gedroomd? Grote twijfel aan mezelf. Ach, was ik maar.

Troost vind ik in de gedachte dat ik ooit was. Met Ariel. Mijn favoriete engel. Lekker samen klotsen in een groene plastic bak. Dat waren nog eens tijden. Met een grote glimlach schuimen door het warme water. Glazig elkaars ruggen borstelen. En die van anderen. Stapelbord verliefd zijn.

Een dag lang samen naast elkaar in de kast staan. Dagdromen. Zo maar, in elkaars gedachten vervlochten zijn. Een dag lang geen gebruiksvoorwerp zijn. Een hele dag zonder lipstick in je nek. Turen door het vensterglas. De zon voelen schijnen op je glazen huid. Gewoon even zijn. Even gewoon. Gewoon. Samen even zijn. Even, niet oneven.

Twee handen glijden in mijn nek. Ze wrijven mijn gedachten door elkaar. Hutspot stijgt naar mijn hoofd. Ik kan niet meer denken. Alleen maar zijn. Ik wentel als een teef. De nekharen vlak gestreken. Mijn poriën gedrenkt in olie. Ik geef me over. Ik surrender.

Een beeld flitst op. Het schermt met mij. Het neemt mij op de hak. Dit ben jij. Koekenbakker. Overgeleverd aan mijn aantrekkingskracht. Ik zuig je binnen. In mijn diepe zwarte gat. Net zo lang totdat je bent. Ja, ja. Was je maar.

Kleinood

Hoe je hem ook wendt of keert als ie valt dan zijn de rapen gaar. Ik bewaar hem dan ook altijd op mijn nachtkastje. Veel te bang dat ie in tweeën breekt. Stel je voor? Dan ben ik voor eeuwig verloren. In de belangrijkste wedstrijd van mijn leven zou ik dan geeneens de finish halen. Dat mag absoluut niet gebeuren. Ik mag de grip op mijn kleinood niet verliezen. Ik koester dit goddelijk voorwerp.

Hoe toevallig. Het kleinood ontleent zijn naam aan het land waarin het goddelijk toeven is. La bella e divina Italia. In dit land lopen ze ermee weg. Er zijn zelfs speciale edities van het kleinood. Op bestelling worden ze afgeleverd door speciaal getrainde koeriers. Die heten in de volksmond staffetta. Een verbastering van stupido, maffia en vendetta. In Italië wordt het kleinood altijd verpakt in zoet Giroroze papier met een strik erom. Met zo’n mooi cadeau in de hand maak je al gauw een dansje van plezier.

Daar is het kleinood zelf niet blij mee. Het houdt niet van ongecontroleerde bewegingen. Het is veel meer een rechtlijnig type. Zeer doelgericht. Daarentegen heeft het ook zeer veel last van faalangst. Ja, het kleinood wordt heel wat menselijke eigenschappen toegedicht. Als trotse bezitter van zo’n kleinood moet je wel met die druk weten om te gaan. De angst om te vallen is toch wel erg groot bij dit houterig baasje. Sinds ik in het bezit ben van het ding verkeer ik voortdurend in staat van opwinding.

Ik krijg er nachtmerries van. Die gaan altijd gepaard met wilde achtervolgingen en gehijg in mijn nek. Telkens word ik in mijn droom in een fuik gedreven. Dit leidt onmiddellijk tot tunnelvrees. In een imaginaire tunnel val ik dan over mijn eigen voeten. En dan … dan gebeurt het. Dan valt mijn kleinood op de grond en breekt in twee. Het enige wat mij rest is heel hard wegrennen. Ver weg van het plaats delict. In een vlaag van verstandsverbijstering neem ik het onderste deel van het kleinood mee. Het tintelt en het prikkelt in mijn hand en mijn hoofd. Het geeft een vreemd soort van extase.

Dan word ik wakker. Badend in het zweet. Vervolgens voel ik dan een onweerstaanbare drang om een column te schrijven. Maar waarover? Suf staar ik naar een leeg computerscherm. Zal ik de hulp van iemand inroepen? Of toch maar niet. Plots schieten mij wat woorden binnen. Hoe je hem ook wendt of keert als ie valt dan zijn de rapen gaar. Waar heb ik dat eerder gehoord? Het staat in grote letters op mijn scherm. Maar hoe nu verder? Naast mijn computer ligt een staafje fetta. Staffetta! Ik bulder bijna uit mijn stoel van het lachen. Mijn eigen droom geeft mij repliek. Het is niet waar. Is de oplossing zo makkelijk? Ligt ie zo voor de hand? Gelukkig komt alle zegen van boven. Ik bijt me er dan ook niet langer stuk op en geef het bovenste deel van mijn kleinood door aan een ander. I rest my case.

Mien Staffetta

Verlanglijstje

Honger en dorst voor altijd uit de wereld. Voedselbanken gratis en nooit meer op de pof. Armoede, HIV en iedere oorlog overwonnen. Acceptatie van meerdere geloven en culturen. Eenzaamheid doorbroken. Liefde en muziek voor diegene die het horen wil. Warmte en wilskracht in lijf en leden. Vriendelijk verkeer op alle wegen. Bedreigde dieren gered in hun bestaan. Rust en vrede in hoofd en hart van alleman. De hemel terug op aarde.

Ontluikende liefdes voor vrienden en vriendinnen. Een vijver in de tuin. Kaartjes voor Frans Bauer. Een zitbank passend in de hoek. Het liefst ook nieuwe buren. Warme zomers in de lente en strenge winters in de herfst. Luisterende kinderen. Alle dagen feest. Romig roze romantiek. Parfum van Dior. Een digitaal toilet met Wii en alle files opgelost. Nooit meer hoeven wachten op je beurt. Een oplossing voor haast en ongeduld. Heel veel inspiratie. Eindelijk eens centen op de bank en geld op zak. Spiritualiteit en wat meer bezinning. Snelle servers en snel internet en altijd verbinding.

Gordijnen die passen bij de bank. Schoon water, groen gas en zuinig licht. Schoon milieu en vooral schone handen. Meer ozon in de stratosfeer en gekanker uit de wereld. Leven in opperste gezondheid en roken nooit meer toegestaan. Geen kunstkerstboom maar een echte en ook nog lichtjes in de stal. Meer vrolijkheid bij vrouwen. Lots of feedback en meer bevestiging. Veel zoenen en knuffels. Op zijn tijd een aai over de bol. Gezond eten en voor het slapen gaan seks. Wat langer mogen opblijven en geen zondagse kleren aan. Lowlands voor de tweede keer.

Eeuwige roem en bekendheid. Mooie schilderijen voor in de hal. Een nieuwe auto voor de deur. Fris geurende toiletten. Huizen opknappen, schilderen en verkopen. Nestje bouwen. Ooievaar lokken. Baby op komst. Vlotte bevalling. Nieuwe hobby’s, banen en contacten. Een Elfstedentocht in 2009. Alle schoonmoeders verbannen naar Hawaï. Marathon lopen in 1 uur en 58 minuten. Iedereen in Nederland kampioen. Een nieuwe iPod met tig gigabyte. Een schattige hond, poesje, pony of paard. Kippetjes of cavia’s of misschien wel een papagaai. Helpdesken zonder toeters en bellen. FAQ met OGA. Geen McCain maar wel Obama.

Stinkend rijk worden. Meer humor op het werk. Niet verdwalen in jezelf. Netwerken, omscholen en emigreren. Eigen zaak beginnen. Lotto winnen. Nooit meer hoeven strijken. Een zichzelf schoonmakend huis. Boodschappen netjes thuisgebracht. De auto eeuwig schoon. Nog wat jaartjes erbij voor familie en vrienden. Een witte kerst en een spetterend nieuwjaarsfeest. Een cosy carnaval en een zalig Pasen. Sneeuwrijke wintersport en verre vakanties. Pepernoten en mandarijntjes. Gepofte kastanjes, brandende kachels en een knapperend haardvuur. En niet te vergeten. Een grote chocoladeletter, liefst puur.

Mien Schudspier