Frozen

Pakweg honderd blote lijven staan uitgebreid een warming-up te doen langs het Noordzeestrand, bij een gevoelstemperatuur van net boven vriespunt. Ze slaan armen en benen langs hun witte lijven wijds op en neer. Het lijken wel uitgeklede pinguïns. Sommigen zijn dik, anderen weer slank. Het zouden ook galjoenslaven kunnen zijn, die even droog oefenen op een reis die aanstonds is.

Met harde klappen slaat een slavendompteur op een grote trommel de maat. Hij schreeuwt ten overvloede ook nog eens beurtelings ‘links’ en ‘rechts’. Blijkbaar zijn het domme slaven of dove pinguïns, want hij roept nog luider dan zijn grote trom. Dan is het plotseling stil. Stilte voor de storm. Alle pinguïns kijken elkaar wat verbaast aan. Een aantal slaat nog losjes nonchalant de armen rond hun rug en buik. Macht der gewoonte, of even niet wetend waar de armen te laten.

Een enorme scheepstoeter klinkt. Het afgesproken teken. Honderd slaven spoeden zich naar zee. En masse storten zij zich in het ijskoude water. Gevoelstemperatuur net onder vriespunt, in ballen en borsten, nog lager. Als kleine, onnozele, blinde zeeschildpadden spartelen ze een aantal meters door de golven van de Noordzee. Stuiterend als dwaze kangoeroes springen ze er weer uit. Op het strand bokst iedereen tegen elkaar. En dan gaat het mis.

Frozen is ineens niet meer frozen, maar compleet ontdooit. De eerste klappen vallen. Vier zwembroeken vallen neer. Er ontstaat een opstootje en een kring vormt zich rondom de vier vechtende zwembroeken. De kring omstanders moedigt wild aan. Hiervan krijgen ze het goed warm.

De slavendompteur besluit in te grijpen, op aanraden van een toekijkende burgemeester. Die mompelt iets over geweld. Honderd mensen in zwemkleding, op een veel te koud strand, dat is pas zinloos geweld. Zelfs de zwembroeken stemmen daarmee in, met hun Unox-mutsen op half zeven. Iedereen druipt af.

Schaamte

Soms schaam ik me man te zijn. Man als onderdeel van mens. Maar vrouw zijn is ook niet makkelijk. En toch … zo is de wereld nu eenmaal ingedeeld. In mannen en in vrouwen. Complementair, aanvullend, zijn we aan elkaar veroordeeld. Maar dat klinkt zo zwaar. Hoezo veroordeeld? Liggen er oordelen aan ten grondslag? Aan het man en vrouw zijn? Zeker. Zo willen de reclamewereld, de media, de moraalridders en noem maar op, ons doen geloven. En ja, stiekem geloven wij daar te pas en te onpas in. Zeker bij wantoestanden. Het biedt houvast.

Ook al is de mens in zijn oorspronkelijk doen en laten veranderlijk, ondernemingsgezind, opportunistisch, vooruitstrevend, we zijn ook kuddedieren, trouw aan ritme en structuur, voor onze veiligheid, uit zelfbescherming. Behoudend zelfs, daar waar gevaar om de hoek komt kijken. Op slot raken we dan zelfs. Om brute realiteit en nare werkelijkheid het hoofd te kunnen bieden. In oorlogssituaties en in tijden, situaties van geweld. Geweld in alle vormen. Ja en dan schaam ik mij om man te zijn. Want die man die staat dan ineens voorop. Op de barricaden. Ze drammen en drijven door. Worden blind van woede. Zelfs de goeie. Dat kan toch niet?

Waarom wordt oorlog, misdaad niet geband. Waarom hecht de wereld zoveel waarde, economische, imperialistische waarde aan oorlog, misdaad, haat. Waarom verlustigen mannen zich aan hen die fysiek geen tegenstand kunnen bieden. Zielige mannen. Kleine mannen. Zelfs al stel je je als vrouw deze mannen bloot voor, nietig worden ze er niet door. Iets maakt het geslacht man onveilig. Zijn beide hoofden. Zeker als ze exploderen. Van lust en woede. Met voortplanting heeft het niets van doen. Het is aftands, pathetisch, schokkend en het moet stoppen bij het eerste nee. Nee, al ver ervoor.

Twee mooie mensen zijn er ooit in het leven geroepen. Laat daar alsjeblieft het goede van overwinnen. Zonder goed geen kwaad. Maar net zo goed als het goede nooit mag doorslaan, geldt dat evenzo voor het kwade. Respect en liefde, het zijn de enige wapens die altijd ingezet mogen worden. Niet voor de zoete lieve vrede. Nee, voor de oprechte vrede. Dat ie lang mag blijven bestaan.