Hoger die handjes de lucht in

Eurovisie Songfestival, tweede halve finale en dan die handjes (of hendjes) hoger de lucht in. Met vlag en al. En Vicky Leandros erachter aan. Met Boy George als goede tweede. Schoppen mag ook. En dan die voetjes de lucht in. Hoger en hoger ... totdat ze allemaal opstijgen. Met zwevende artiesten en zingende viool de finale in. Op karakter in een mooi pakje, liefst doorschijnend; hoewel die vleeskleurige leggings toch alles strak laten uitzien, zelfs modderbenen en dito kont, en met bovenal heel veel stemmen. Tien keer minimaal stemmen op je favoriet. Dat maakt 9,99 euro betalen voor je favoriet, hopend dat die pakweg 30 keer 12 punten krijgt van de vakjury en nog meer van het publiek, Israël dus.

En nu gaat Madonna ook nog eens tijdens de halftime pauze bij de finale WK voetbal zingen. In plat Amerikaans. 68 Jaar en zo sexy als een bezemsteel. Dat wordt wat. Shakira, Shakira ... roepen de Muppets dan verbijsterd. En een Kapotband uit Japan mag dan afsluiten. Of hebben we toch liever Celine Dion? Je weet wel die van de mosterd ... na de maaltijd. Hogerhand zal Maf Donald het met Infantielo wel bekokstoven. En let op mijn woorden. De Swedish Chef gaat scoren. Lang leve Immerbramofniets en Lionel Andrés Messi Cuccittini. Nee, niet die van de koekjes ... maar van Argentina Turner. 

Portugal! En un momento dado

Fransen likken hun wonden, porten hun gal. Voor dat alles is slechts een verklaring. Portugal heeft op het Europees kampioenschap voetballen de gedoodverfde favoriet verslagen met een nul. Op zondag 10 juli 2016 om precies te zijn. De nul ga ik hier even niet van een naam voorzien. Die heeft immers al zoveel te lijden. Wat zou de nul in kwestie toch graag eens een tien zijn, in het nationale elftal, op het moment suprême. Het heeft niet zo mogen zijn. Maar ‘What the fuck’, ‘Que porra’; hij die van mij in deze column uit zelfbescherming geen naam krijgt, heeft wel mooi samen met zijn maten internationaal succes behaald in een groot toernooi.

Zijn conculega, waarvan ik de naam hier net zo min noem, heeft dat nooit voor elkaar gekregen. Zal dat ook nooit meer doen, want hij heeft bedankt voor zijn eigen nationale elftal. Don’t cry for me Argentina. Merci zei hij, ik doe niet meer mee. Daar zit geen woord Frans, Latijn of Chinees bij, uitgezonderd merci. ‘Ik doe niet meer mee!’, zei de Barcelonese nummer 10. Iets wat de Madrileense nummer 7 nooit zou zeggen. Desnoods op zijn knieën zou deze laatste nog sterven in het veld, voor volk en vaderland. Ware het niet dat ‘en un momento dado’ een ‘edel’ besef tot hem doordringt. Eigenlijk een ‘Éder’ besef. Hij kan het niet alleen. Nu niet. Nooit niet.

En zie, als een ware musketier neemt hij afscheid van de groene mat. Met tranen in zijn ogen en de tong tussen de tanden, maakt hij een knieval voor zijn team en voor een heilig goed, para a Copa Europe, pour la Coupe Henri-Delaunay. ‘Een voor allen, allen voor een’, dat moet hij toch even gedacht hebben in het hol van de blauwe leeuw. En zie hem nu eens juichen, coach in de dop, een jonge hond die zijn Copa Europe omarmt als een kleine baby, zijn kindje. Een klein vak op de grote tribunes van Stade de France in Saint-Denis explodeert. De Eiffeltoren trilt en beeft, voor al degenen die het willen zien. Grenzeloos is het geluk dat uit de harten van de Portugezen stuwt. In arren moede hebben hun mannen een voetbaloorlog beslecht. Tactisch, geraffineerd, sans rancune, saudade completo. Parabéns Portugal!

Inzending schrijfwedstrijd juli 2016 op ColumnX. Op basis van priming een verhaal schrijven. Oftewel associatief schrijven met een actuele 'primer': Portugal!

No Messi!

Mijn ogen zijn tijdens het WK voetbal vooral gericht op Messi. Voor mij is hij in alle opzichten een superster. Met zijn soepele ranke lijf brengt hij me in vervoering. Telkens weer. Als hij dan met zijn lodderige ogen in de camera kijk dan smelt ik weg.

De camera is net als mij verliefd op hem. Niks geen poespas en trucjes hoeft hij voor de camera te doen. Zijn lief en bescheiden optreden is voldoende om mijn voetbalhart te doen smelten. Hij hoeft geen gekke bekken te trekken voor de camera of zijn borst op te zwellen. Een sixpack heeft ie niet en hoeft ie ook niet te laten zien. Het maakt ook niet uit wie hij voor de ogen komt. Mannen of vrouwen, oudjes, volwassenen en kinderen, ze vallen volledig in katzwijm zodra hij verschijnt.

Onder zoveel aandacht dreigt hij wel af en toe te bezwijken. Het liefst kruipt ie dan weg. Ver weg van de camera’s. Onder de tafel of de bank. De komende weken zal hij nog regelmatig voor me optreden. Gelukkig maar. De kleine vriend mag van mij nog vaak in beeld komen. Alleen zou ik willen dat ze Messi wat minder voeren. Hij krijgt vanaf de bank van alles toegeworpen. Eigenlijk wil ik het niet weten. Het maakt de magere Messi alleen maar ziek. Ik snap dat die lieve snoet om aandacht en lekkers vraagt. Maar er zijn ook grenzen aan het toegeven daaraan.

Er zijn al heel wat grootheden ten onder gegaan en bedorven onder zulke aandacht. Ik wacht het voorlopig nog even af. Ik houd Messi scherp in de gaten, neem ik me voor. En zodra hij echt te veel verwend en bedorven wordt, dan grijp ik in. Dan bel ik de dierenarts. Voorkomen is beter dan genezen. Ik meen de laatste dagen al een grotere buik te zien bij Messi. En dat kan echt niet. Een WK-atleet die moet goed op gewicht blijven. Een te dikke buik is ongezond. Zeker in combinatie met zijn kleine beentjes. Straks gaat ie nog door zijn rug.

Een goede balans in voeding is dan erg belangrijk. Anders houd je zo’n WK niet vol. De worst die ze Messi voorhouden, daar mag ie niet altijd in happen. Steeds trekken ze de worst vlak voor zijn neus weg. Het lijkt misschien op pesten en plagen, maar ik denk wel dat het een positieve werking heeft op zijn ontwikkeling. Messi krijgt daarvan karakter. En dat bevordert weer het kijkgenot. Bovendien leert hij op deze manier tegen alle verleidingen ‘No Messi’ te zeggen. Beter ook voor zijn gezondheid. Viva teckel Messi. Voor mij de absolute wereldkampioen.

Lentekriebels in mijn buik

Dartel springen een aantal zwarte vogels door mijn tuin. Althans, daar doen ze erg hun best voor. In hun glanzende zwarte pakjes zien ze er op en top uit. De concurrentie in mijn tuin is echter groot. Met de borst fier vooruit stappen ze als belagers op elkaar af. Stoer knikken ze naar de aanwezige vrouwtjes. Het gaat niet lang meer duren. Ik voel het. Zo meteen voltrekt zich weer een bijzondere dans voor mijn ogen. Nog het best te beschrijven als een ware merelflamengo.

Van achter het keukenraam aanschouw ik dit mooie tafereel. In gedachten hoor ik Paco, voorovergebogen geconcentreerd, op zijn gitaar spelen. “Tiet die tiet, die tiet die tiet, tieter die tiet die tiet.” Ik hoor nu ook klappende handen. Dreigend stappen de merelmannetjes op elkaar af. En dan valt even een plotse stilte in. Heel kort. En dan de aanval. De merels botsen met hun borstkast stevig tegen elkaar. Ze springen borst aan borst en tête à tête de lucht in. Olé! De vrouwtjes vinden het prachtig. Zodra de mannetjes weer landen draaien ze met de kop in hun nek en de vleugels gespreid, om elkaar heen. Bloed en passie staan in hun ogen. De vrouwtjes moedigen aan. Olé! Ik voel lentekriebels in mijn buik.

Ik smul van het schouwspel totdat de onrust in mijn tuin plots wordt verstoord door een vrachtwagen. De vrachtwagen stopt voor de deur van mijn buren die ik niet meer heb. Er stappen allemaal mannetjes uit met helmen op. Ook zij kijken heel stoer. Ook zij vertonen merelgedrag maar dan anders. Er zijn geen vrouwtjes te bespeuren. Ze rollen een slang van de wagen en beginnen daar hevig aan te trekken. Eén van de mannen beklimt een cabine die vastzit aan een kraan. De andere mannen reiken hem de slang aan. De man wordt met slang en al naar boven getakeld. Ik kan het effen niet vatten. Ik besluit niet te panikeren en vraag aan de dichtstbijzijnde man met helm. “Wat gaat hier eigenlijk gebeuren?”

“O niets, gewoon een brandweeroefening. We gaan een schouwbrand blussen.” “Een schouwbrand?”, denk ik hardop. Ja dat zal wel. Ik tel hier twintig buurtbewoners die staan te kijken en die schouwen behoorlijk wat af. Maar waar is de brand?” De man met de helm op kijkt me nuchter aan en zegt: “Oh, die faken we!”
“Niks daarvan!”, antwoord ik verbolgen. “We gaan hier niet faken, hupsakee, de fik erin!” Ik moedig de buurtbewoners aan mij te helpen. Binnen no time staat het huis van de buren in de fik. “Hier is uw schouwbrand. Nu blussen die handel, wij kijken wel.” Ik voel de lentekriebels in mijn buik, zo warm heb ik het ervan gekregen. Rare vogels hoor die brandweermannen. Een beetje brandjes faken. Een schop onder hun kont kunnen ze krijgen.

Ik houd de brand al snel voor gezien en doe de deur achter mij dicht. Ik pluk de huiskrant van de mat. Die is zojuist bezorgd. Een extra dikke dit keer. Er staan wel duizend huizen in. Ik kan niet kiezen. Alsof er iets te kiezen valt. Maar ja, kijken kan geen kwaad. Mijn blik valt wel op een bijzondere advertentie. Ik ken die man die daar op de foto staat. Met verbazing lees ik de kop van het artikel. ‘Messi zoekt aangepaste woning’. Ik kan het bijna niet geloven. Wegens een plotselinge transfer naar een Eindhovense club zoekt de Italiaans aanvaller een aangepaste woning in de buurt van Eindhoven. Liefst een huis met gewapend glas en meerdere verdiepingen. Ja, ja, Messi’s interesses zijn breed sinds hij een cursus filosofie volgt. Ik krijg weer de lentekriebels in mijn buik. Het huis van onze buren staat leeg, is brandveilig en beschikt over een gigantisch perfect onderhouden groen gazon. Bienvenida Messi.

Mien

Geschreven in het kader van een schrijfopdracht op ColumnX.
Onderwerp: Ontluiking der lente
Verplicht woordgebruik: Schop, vrachtwagen, vogel, huiskrant, Messi
Verboden woordgebruik: Lente, paashaas, ei, voorjaar, groei