Nobelprijs

Ik doe mijn beste kleren aan en kam mijn haren. Het laatste restantje dat ik nog heb. Ik trim mijn neus en oren. Doe een luchtje op. De duurste die ik heb. Zuinig. De lucht om mij heen ruikt heerlijk. Was ik niet mijzelf maar een ander, ik zou die persoon heel dicht naderen. Opsnuiven, me laten overwelmen door hem. Strak in het pak kom ik voor de dag. De loper is uitgerold. Hoef slechts lichtjes te buigen voor de donder en bliksem die uit de fotocamera's schiet. Heerlijk het geluid van rits rats klik. Of ik even naar links wil kijken en naar rechts. Schuin omhoog, een kleine lach. Niet too much. Want dat is niet mij. 

Vorige week lag de brief op de mat. Zwaar geparfumeerd. Ik dacht ... zo en dat op mijn oude dag? Maar al gauw landde ik weer op aarde. Het heeft zijne koninklijke hoogheid ... etc ... behaagd. Een onderscheiding ligt aanstaande zondag op mij te wachten, in het stadhuis. Ik geloof het niet. Een fake-brief mogelijk? Meestal word je toch stiekem verrast met dit zilveren kleinood. Om de tuin geleid door vrouw, familie, vrienden en kennissen. Maar nee. Gewoon, rechtstreeks een brief van de burgemeester, namens het koninklijk huis. 

Ik doe de zware eikenhouten deur van het stadhuis open. Niemand aanwezig, niemand die me ontvangt, niemand die mijn jas aanneemt. Achterin de gang staat Willem Alexander ... in pyjamabroek, gestreept. Nu denk ik toch echt dat ik droom. Maar niets is minder waar. Willem nodigt mij uit voor een kopje thee. Heerlijk. Want de spanning heeft me dorstig gemaakt. Ik krijg er ook een Mariakoekje bij. Top. 

Ik schijn te vroeg te zijn. Maar daar geeft Willem helemaal niets om. Hij gaat over tot de orde van de dag. Lintjes knippen en flessen gooien. Het lint word geknipt. Een gejuich stijgt op. En ik? Ik blijf heel nobel wachten en houd geduld. Maar gelukkig niet voor lang. Willem staat plots naast me. Helemaal vergeten zegt hij tegen mij. De uitreiking van de vrijwilligerspenning. Aangezien ik pas sinds kort lid ben van de bibliotheek en niet lui ben aangelegd, besluit ik het kleine boekje dat op tafel ligt, het eerste tot mij te nemen. Ja, ik ben van het smullen. Literatuur, plat op zijn plats. 

Al snel dring ik door tot de kern van dit verhaal. Een oeverloze beschrijving van de eerste keer paintball brengt me heel even in de war. Ik krijg een konijnenpak aangemeten en ren er als een haas van door. Hier doe ik niet aan mee. En de nobelprijs voor nobel gedrag lap ik aan mijn laars. 

Hij is prachtig. Dat moet gezegd. Maar nu bungelt de prijs aan het been dat van mij blijkt te zijn. Ook weer zoiets raars. Meestal krijg je zo'n medaillon op de borst geprikt. Maar nee, ik niet. En toch dankbaar en nobel neem ik de bijzondere prijs in ontvangst. Ik mag me minimaal een jaar de nobele onder de nobelen noemen. En dat zal men weten.

120 Woorden November 2017

120 Woorden (120W) is een website gerund door vrijwilligers waarop ik kleine stukjes van exact 120 woorden plaats. Meestal aan de hand van opgelegde themawoorden.
Motto 120 Woorden: Er wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is precies genoeg.


IJstoetje (02-11-2017) (Themawoord: Stoet)

Jippie. Als klap op de vuurpijl heeft de gemeente toch besloten dit jaar een ijspiste te realiseren midden in de stad. Dat noem ik nog eens een ijstoetje. Lekker schaatsen op een dun laagje ijs onder de lampjes en daarna koek en zopie.

Nu maar hopen dat het hard gaat vriezen. Want anders legt de gemeente erop toe. Dan rijzen de kosten de pan uit en moet er weer ingeboet op zomerpret. Maar het doel heiligt alle middelen. De mensen een warme kerst bezorgen. Jinglebells in poedersneeuw daar zit niemand op te wachten.

Ik haal alvast de kerstversiering van de zolder en mijn schaatsen. Botjes helemaal stuk geschaatst. Mocht de ijspret niet doorgaan, dan verdwijnen ze gewoon in de open haard.


Carnavalstoetsters (02-11-2017) (Themawoord: Stoet)

Sinterklaas, Kerstmis, Nieuwjaar, en dan is het alweer Carnaval. De voorbereidingen zijn in volle gang. Wie de sociale media volgt weet hoe snel feestjes gaan. De media zitten nu al te azen op Pasen en de zomervakantie. Wat gaat de tijd toch snel. Ik houd het amper bij. Heb ook helemaal geen trek meer om alles telkens voor de dag te halen en weer op te bergen.

Ach, was toch eens alles digitaal. Het zou zoveel ballast schelen. Feestjes vieren wanneer het uitkomt. Carnaval in de zomer, net als Kerstmis en dan Nieuwjaar vieren in het voorjaar. Immers dan knalt alles open. De natuur. Nee ik laat mijn maskers en Carnavalstoeters voortaan hangen. Boven de plastic kerstboom aan de muur.


Laarstoetreding (03-11-2017) (Themawoord: Stoet)

Wie wil dat nu niet? Toetreden tot een laars. Op sandalen, teenslippers, desnoods blootvoets. Via Sicilië of via Capri. Via Sardinië of via Kroatië. Alle wegen leiden naar Rome. Eerst Napels zien en dan sterven. In de hak, op de hak, de hiel, de schacht, of het rijke bont bovenin. Gevoerd, vervoerd. Ciao, arrividerci, here we come. Land loopt langzaam vol.

Barstensvol cultuur, geschiedenis, mooie mannen, mooie vrouwen, snelle auto’s, scooters en schone kunsten. Elke milimeter cultureel erfgoed, elke milimeter bergen, strand, zee, graan en dogen. Gedogen. Bijna iedereen is welkom. Gastvrij en opwindend. Wat wil je met zo’n keuken. Politiek mogelijk wat instabiel. Maar dat weet iedere debiel. Calcio e cultura. Volare, ballare, opera. Laarstoetreding quatro stazione. Bella Italia.


Pipi's gaffelhaar (06-11-2017) (Themawoord: Gaffel)

Er was eens ooit een heel klein dorpje, diep verstopt in de dichte wouden van de Ardennen, vlakbij Xhoffraix.
Was? Eigenlijk bestaat het nog steeds. Je moet het alleen weten vinden. Het is een dorpje met het best bewaarde geheim van België. En ik heb het ontdekt. Jawel. Hoe? Intuïtie, onderbuikgevoel en drank, veel drank.

Gaffelgemse triple, donkerblond. Vijf glazen. En dan weet je ineens waar Pipi Langkous vandaan komt. Uit Gaffelgem. Echt. Dankzij haar twee rode maffe vlechten ben ik erachter gekomen. Het hele stamineeke in Gaffelgem hangt ermee vol. Boven de toog. Tussen de grote stamgastpullen. Een beetje luguber, dat wel. Dan weet je genoeg. Het tweevorkige gaffelhaar van Pipi is afkomstig uit Gaffelgem. Honderd procent. Zeker weten.


Drigaffel (07-11-2017) (Themawoord: Gaffel)

In de diepe oceanen leven nog veel onontdekte diersoorten. Helaas zullen we ze nooit allemaal boven kunnen halen. Duizenden diersoorten komen er jaarlijks bij. Darwin’s dierenencyclopedie zou onmogelijk nog op een boekenplank passen, moesten al deze dieren nog eens ooit gerangschikt worden. De thesaurus, de index alleen al zou minstens een meter in beslag nemen.

Maar toch. Niet alleen in oceanen worden dieren nog ontdekt. Wat denkt u van Afrikaanse savannen? Heb ik u vorige week nog kennis laten maken met het bleeuwhaantje, vandaag introduceer ik de drigaffel. Groengeel gevlekt, lange nek, eet blaadjes net als zijn soortgenoot de giraf. Met dit verschil dat ie nooit verkouden wordt. Dankzij zijn driewegs neusingang. Nooit komt dit dier in ademnood. Gelukkig maar.


Jantje gaffelt af (07-11-2017) (Themawoord: Gaffel)

Jantje zit op school.
Helemaal bovenop het dak.
Meester is niet blij.
Jantje van de wereld.
Ziet meester niet komen.
Jantje zit te dromen.

Kom van dat dak.
Jantje sluit zijn oren.
Meester wordt nu woedend.
En haalt een ladder.
Hoe komt Jantje boven?
Een heel groot raadsel.

Nieuwe tak van sport.
Jantje gaffelt wat af.
Hoe gaat dat dan?
Gewoon handstand met drietand.
Maak de koekkoek wijs.
Dat geloof ik niet.

Jantje gaffelt wat af.
Op daken van scholen.
De meester is ziedend.
Kom er nu af.
Onmiddellijk subiet nu meteen.
Anders zwaait er wat.

Tien punten voor meester.
Afgaffelen begint met zwaaien.
Zou hij het leren?
Gaffelt meester straks af.
Dat wil Jantje meemaken
Schreeuwt hij van daken.


Gaffelmoord (08-11-2017) (Themawoord: Gaffel)

We tellen 1944. Dan weet u het al. Geen prettige periode om over te schrijven. Zeker als u weet waar ik me bevind. In bella Italia. Waar anders. De enige verzachtende omstandigheid in dit schrijven. Want schoonheid overwint altijd de lelijkheid. Zoals de goedheid altijd zegeviert op het kwaad. Althans in onze dromen. In de werkelijkheid wil dat niet altijd lukken.

Op dit moment droom ik niet. Ik tuur over een weiland. Ik zie boeren en boerinnen met gaffels omhoog gestoken achter twee mensen aanrennen. Twee lelijke mensen. Ze zijn in paniek, dat is duidelijk. Twee moorden zijn aanstonds. Vergelding van groot leed dat de boeren en boerinnen is aangedaan. De twee dragen uniformen. En twee gaffels in hun rug.


Kloterij (13-11-2017) (Themawoord: Loterij)

Weer niet gewonnen. Wat een kloterij. Ingezet op postcode, staat en vrienden. Niks nakkes nada. Ben daardoor heel verdrietig. Hoe betaal ik nu deze maand mijn huur? Had ik nu maar geen straatje gekocht. Een hotel had ik nu gehad. Zeker weten. Mits ik beter Monopolie had gespeeld of Stratego. Nee, het echte leven is geen spelletje. Niet voor mij.

Volgende keer kan ik misschien beter flipperen of hocus pocus pokeren. De katten en de honden krijgen deze maand ook weer veel minder eten. Ik moet toch ergens op bezuinigen om te kunnen sparen. De volgende trekkingen staan reeds genoteerd. Morgen is de wekelijkse bingo-avond. Hopelijk heb ik daar weer wat meer geluk. Kien ga ik voor een echte bingo!


Kloterijkdom (13-11-2017) (Themawoord: Loterij)

Dividend, inkomstenbelasting, vennootschapsbelasting, leges voor verbouwing, bootverzekeringpremie, lijfrente, ontroerende-goederen-verzekeringpremie, contributies rotary en golfclub, waar moet ik het dit jaar toch weer allemaal vandaan halen. Dit jaar geen bonussen en kerstpakketten jongens, sorry. Ik weet niet hoe de eindjes bij elkaar te knopen.

“Zegeltjes meneer?”
“Jazeker?”
“Koopzegels?”
“Nee, geen koopzegels, waarvan moet ik die betalen? Nee, doe alleen maar de gratis zegels van de kadodoos. 50 Euro gratis boodschappen toch, allemaal lang houdbaar?”
“Behalve de zachte producten meneer?”
“Zachte producten? Zitten die erin dan?”
“Ja, mandarijntjes bijvoorbeeld.”
“Mandarijntjes, die goedkope dingen, dat kan toch niet?”
“Jawel hoor, ook wij moeten dit jaar op de kleintjes letten.”
“Hoezo?”
“Sinterklaasbelasting, meneer.”
“Sinterklaasbelasting?”
“Ja, moeten supermarkten tegenwoordig afdragen.”
“Aan wie?”
“Wat denkt u zelf?”


Bloterijenshow (13-11-2017) (Themawoord: Loterij)

Telkens als ik in een rij sta erger ik mij dood. Tegenwoordig heb ik daarvoor een trucje. Geleerd van mijn lifecoach. Ja, die heb ik. Die coacht me door het leven. Mijn leven is een groot spel, energieke sport. Daar heb ik absoluut een coach bij nodig. Eentje die inzicht geeft en tips. Zoals de gouden tip om rijenergernis te voorkomen. Helpt ook bij autofiles.

Nog even over die lifecoach. Kijk mijn leven is voort zo druk en hectisch dat ik eigenlijk ook nog wel een lifetrainer zoek. Eentje die oefeningen met mij traint. Zou geweldig zijn. En dan nu de truc. Stel jezelf de mensen in de rij bloot voor. Gouden tip. Bloot in autofile. Lachen. Bloterijenshow. Weg ergernis.


Loterij-examen (14-11-2017) (Themawoord: Loterij)

Dertig lessen heb ik nu achter de rug. In diverse disciplines. Precies wat mijn loterijlesinstructeur mij aanbeveelde. Verbreid je horizon en kijk ook in de breedte, niet alleen focussen op de lengte. Hij is mijn derde loterijlesinstructeur, maar wel de beste en effectiefste. Bij hem heb ik ook mijn theorie-examen gehaald. Volgende week mag ik op. Eindelijk.

Vanmiddag heb ik de generale repetitie. Mijn instructeur zegt dat het belangrijk is om de finale alvast te repeteren. Gevoel krijgen met de ruimte en alle randverschijnselen. Inspelen alvast op wie mogelijk de loterij voorzit. Luisteren naar diverse klanktimbres. Je wil niet dat je er straks niets van verstaat. Stel je voor een echte Fries. Dat moet je toch echt eerst oefenen. Spannend.


Sloterij (14-11-2017) (Themawoord: Loterij)

De Slooter, een kleine rivier in het Westland ligt aan de basis van het eerste treinstation van Nederland, D’Eenhonderd Roe. Waar eerst de trekvaart over de Slooter trok, liep parallel een tramlijn, later treinlijn. In file reden de kleine wagonnetjes op het spoor naast de Slooter richting IJ, naar eindstation Centraal.

Creatief met namen zijn ze nooit geweest in het Westland. Uit de Slooter, sloopte ze een ‘o’. In moderne spelling leeft het riviertje nu verder. Amsterdam is het eindstation, bij nog een laatste stukje waterige IJ. Het is een mooie treintocht langs riviertje Sloter naar het IJ. Een spoor dat nu nog luistert naar haar originele naam de Sloterij. Alleen beginstation D’Eenhonderd Roe, dat is helaas allang niet meer.


Muloterij (15-11-2017) (Themawoord: Loterij)

Sinds de leerplicht in Nederland bivakkeert viert leren hoogtij. Maar waar is het ambacht gebleven? We verdwalen in maffe afkortingen. LTS, MTS, HTS, HBS, MBS, LBS, SBS. Mulo, Mavo, Huishoudschool. Dat waren nog eens tijden. Wie wil er nu naar een VMBO? Havo is het hoogste doel, toch niet het MBO? Wie wil er nog beroepen leren? Metselen, stucadoren, metaalbewerken, timmeren, bakken, breien of braden?

Van alle markten beter thuis. Ga voor Muloterij. Leer en werk alwaar je komt en sla het op in je collectieve brein. Vroeg of laat komt het van pas. Tot in lengte van dagen. Laat niemand aan je verstand en kunnen knagen, je betuttelen of vermoeien. Ga voor hart en hoofd, voor longen en nieren.


Prijzenfestival (17-11-2017) (Themawoord: Loterij)

Ik krijg een geel briefje met een nummer in mijn handen gedrukt. Het is geen kapstokbonnetje maar een zekere kans op geluk. Zo drukt het clubkampioenschap-toernooicommissielid me op het hart.

Ik sla me door het toernooi en eindig zowaar in de finale. Voormalige tegenstanders staan jaloers naast de kant. Ik ben nog niet zolang lid van de club. Vandaar de finaleplaats. Laagste categorie. D2 single heette het vroeger. Geen malt.

De laatste tegenstander kent mijn spel nog niet. Alhoewel, hij is vast ingefluisterd. Hij staat tegen het hek, vier meter achter de baseline. Shit. Hoge ballen hebben nu geen zin. Ik verlies.

De tweede plaats verzekert me van een extra lot. Nu win ik wel. De loterij. Hoofdprijs: Reisje Benidorm.


Bingo (18-11-2017) (Themawoord: Loterij)

Het is spannend in de grote zaal van café de Engel. De megabingo van hockeyclub HV Stickse is ieder jaar weer een feest waar iedereen naar uitkijkt.

De finaleronde breekt aan. Nu valt de hoogste prijs. Een gouden dameshorloge. Dat wil ik winnen. Voor mams, mijn mams. Het is al laat maar ik mag erbij zijn.

De spanning stijgt. Niet voor mij. Mijn kaart is haast leeg. Maar mams heeft bijna bingo. De kaart vol. Yes. Maar er zijn twee bingo’s. Mams stuurt mij naar voren.

Een loterij tussen mij en de ander. Uit een zakje een nummer trekken. Shit. Ik trek 8. Mijn tegenstander 17. Balen.

Mijn broer. Waarom niet gevoeld of er twee getallen opstonden? Tranen barsten uit.


Letterloterij (18-11-2017) (Themawoord: Loterij)

Een A, nee toch liever een B of, nee, nee, een Y, een Griekse, niet een met i en j. Een lange maar dan toch anders. Het is me wat. De jongens kunnen niet kiezen.

Amanda probeert het met een M. ‘Maar zo heet je helemaal niet’, zegt mama.
‘Ja, maar er zit wel veel meer chocolade aan.’
‘Daar heb je een punt, nou zoeken dan maar en vingers gekruist.’

Gegraai in de grote letterbak. Waarom hebben ze niet alles gewoon op alfabet leggen denkt Amanda. Maar ja, het is ook bijna kerstmis. Dan gooien ze alles wat in de aanbieding is in een grote bak. Zoeken maar. Een grote loterij.

‘Vooruit opschieten jongens, het is bijna sluitingstijd!
‘Ja, mam!!!’


Ben ik al aan de beurt (19-11-2017) (Themawoord: Loterij)

Ben ik al aan de beurt? Dat vraagt een buurvrouw zich af. De buurman is niet thuis. Waarom zou hij ook? Hij weet allang van de hoed en de rand. De hoed die aan de kapstok hangt. Vergeten.
Daar is de melkman. Hij belt altijd twee keer. Wel zo handig. Bij drie keer bellen doet buurvrouw niet open. Lui als ze is. Waarom zou ze? Het leven is een loterij.
Kom binnen. Wees welkom. Kleed uit. Uw lijf. Rust neer. Op mij. Lig stil. Neem mij. Hier altijd. Wacht wacht. Op mij. Goed zo. Kom klaar. Ja jij. Klop klop. Twee keer. Vrij me. Telkens weer. Dank dank.
Buurman komt binnen. Of is het de melkman. Buurvrouw weet niet beter.


Hemel, hel, vagevuur (19-11-2017) (Themawoord: Loterij)

Ik kan niet kiezen. Drie opties liggen voor me. Hemel, hel en vagevuur. Alsof ik iets te kiezen heb. Ik dacht het niet. Iemand priemt in mijn rug. Het is een mannetje met een drietand in zijn hand en kleine horentjes op zijn hoofd. Hij stinkt ook gigantisch uit zijn bek. Gewoon een ongenaam persoon. Hij duwt me richting hel. Maar ik twijfel, zoals altijd.
Een man met een lange witte baard stelt me gerust. Lacht me vriendelijk toe. Maar ik vertrouw hem voor geen meter. Toch geen Sinterklaas?
Tot slot heb ik oogcontact met Hans. Hij luistert naar achternaam Kazan. Hij vertelt me wijsheden. Dat leven en dood zijn als een loterij. Ook daarin heb je niets te kiezen.


Maandagkoers (20-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)

De regen komt met bakken uit de lucht vallen. En ja hoor, we tellen de drukste ochtendspits ooit, met maar liefst 889 kilometer aan file. Als we even alle auto’s achter elkaar zetten, dan passen er gemiddeld zo’n 300 auto’s in een kilometer. Dat betekent dus 266700 auto’s. Er zitten gemiddeld 1, 2 mensen in de auto. Er staan vanochtend dus zo’n 320040 mensen in de file. Daarvan zitten er minimaal 266700 aan het stuur. Aannemelijk, toch? Stel nu dat de helft daarvan aan het appen is. De bekeuring voor appen bedraagt 230 euro. Dan komen we uit op een bedrag van 30670500 euro. Dat is behoorlijk. Daarmee kunnen we de schatkist goed vullen. Nu nog even voldoende politieagenten vinden.


Dinsdagkoers (21-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)

Met mijn kofferbak volgeladen ga ik in alle vroegte op pad. Het is nog stikdonker, maar liever te vroeg dan te laat aankomen op de parking. Helemaal naar Groningen vandaag. Ik vertrek om klokslag vier. Drie uur doe ik erover, zonder files. Maar die heb ik al uitgesloten met mijn vroege vertrekuur. Denk ik.

Mooi niet. Om vier uur tien rijd ik al de file in. Langzaam schuif ik op en neer langs een blauwe Ford Taunus. Ja, ze bestaan nog. Gelukkig maakt de chauffeur oogcontact. Of zijn mobiel is niet voldoende opgeladen, of hij heeft hem thuisgelaten. Misschien zijn we wel twee gelijkgestemde gasten.

We draaien raampjes open. Waar de reis naartoe gaat? Kofferbakverkoop Haren? Nee. Wat een toeval.


Afstropen (21-11-2017) (Geen themawoord)

Ik stroop het witte hok af en plaats letters langs zijn omtrek. De letters moeten wel precies passen. Daar ligt de uitdaging. Voor mij een peulenschil. Ook al heb ik nog nooit eerder getracht dit voor elkaar te krijgen, het moet gezegd, het gaat me best goed af. Aan het einde van de zin wordt het soms wel lastig. Ik merk dan dat ik mijn complete trucendoos moet opentrekken. De lijn komt altijd dichterbij dan ik denk. Voor je het weet is het blanco weer gevuld. Ik moet nu veel ingewikkelde woorden verzinnen, want het resterend wit in het vak is enorm. Regelvullend haast. Een vrachtwagenautobandventieldopjesreparatiemagazijnchef is gewenst. Met zijn groenezeepschoonmaakfobiebehandeling
kan hij witteboordencriminaliteitsonregelmatigheidstoestanden doeltreffend geriatrischintramuraaltechnischgenetischimmobiel beroepsmatiginductiegevoelig onlosmakelijkmortaalverbindend vakkundigstraightrechtljnig woordbinnenlijntjesblijvendmaken.


Woensdagkoers (22-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)

Vandaag gehaktdag. Met een flinke bijl. Niemand wordt gespaard. En zeker Mladic niet. Ongelofelijk dat die man nog mag plassen tijdens zijn proces. En maar neeknikken voor de bühne. Gaat niet lukken. Levenslang wat ik u zeg. En we weten wat een neeknik van Mladic betekent. Gewoon ja, dus. Onbetrouwbaar mannetje, gaat met de billen bloot vandaag. Ik zeg in gestreepte pyjama op water en brood.

Je zou er bijna de doodstraf weer tijdelijk voor inlassen. En hup daarna in een kofferbak van een hele oude auto, oude tank mag ook, afvoeren naar een afvalverwerkingsbedrijf, een pletmachine. Ik wil wel een hartslagmeter tijdens de uitvoeringen, zodat we live kunnen meemaken dat hij in volle gezondheid zijn straf ondergaat, zonder vertraging.


Donderdagkoers (23-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)

Vandaag ga ik eens flink te keer, net als de wind. Ik bulder, huil en veeg stevig de pan uit. De duinpan, dakpan, ja zelfs de koekenpan. Er zijn zo van die dagen dan moet alles er even uit. Het huis en het hoofd gepoetst. Boosheid, kwaadheid, drift, woede, geef het lucht.

Dat kan het beste op een donderdag. Bij voorkeur bij heldere hemel. Maar ook bij troubled water ga te keer. No problem. Laat je vooral niet kisten. Wie zegt dat boosheid niet mag, heeft boosheid nooit ervaren. Een onderschatte emotie die grenzen verkend.

Boosheid is een recht. Het lucht op. Ga er wel verstandig mee om. Laat de boosheid u niet leiden. Hoed u voor koffer- en kafferbakken.


Hoest (24-11-2017) (Geen themawoord)

Half Nederland kucht. Als we dat nu eens tegelijkertijd doen dan hebben de anderen er minder last van. Ik merk dat ik het zelf ook opspaar. Wachten tot het niet meer gaat. Om de borst te sparen en de keel. Kelen zou ik die hoest willen. Of is het killen? Hoe dan ook, hij mag voor mij ter plekke neervallen en nooit meer opstaan.

Klotehoest. Daar kan ik me dan weer niets bij voorstellen. Hoesten met je kloten. Hoewel? Het leidt uiteindelijk ook tot een snotkop. En je loopt er rood van aan. Stomen zeg ik dan. Kloten in een eucalyptusbadje. Je kent dat wel. Benauwend ademen boven zo’n plastic bakje met een handdoek over je hoofd. Hoe lang nog?


Vrijdagkoers (26-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)

Vrijen doe ik de hele dag. In de ochtend met mijn poes, om te beginnen. Dan doe ik daarna een rozig dutje. In de middag is het dan tijd voor Frits, mijn lieve poedel, ook al zo’n schattig ding. Ik knuffel hem haast dood, zo’n lieverd. In de middag leg ik mezelf dan even op de bank en geniet wat na. Laat in de middag is de pedicuur aan de beurt. Ook al zo’n lieve schat. Die speelt dan met mijn voeten. Soms plagerig. Ik schreeuw het dan uit van… ja, waarvan eigenlijk… ik durf het bijna niet te zeggen… van genot. Mag dat? Ja, dat mag. En dan tegen zeven komt mijn lieve eega thuis. Pret. Dolle pret. Top.


Zaterdagkoers (26-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)

Rondje rond de kerk, dat kan niet anders. Bij voorkeur met de fiets. Hoe anders? Met de auto is haast onmogelijk. Dan staat meestal de markt in de weg. Je zult zo maar tegen een viskraam aan kunnen fietsen. Dat wil je niet.

Lopen is ook geen optie. Zeker niet dichtbij de kerk. Dan staan er te veel kruizen in de weg. Van de lokale begraafplaats. En nee, zelfs onze lieve heer kan daar niet overheen lopen. Dat wil hij ook niet. Denk ik. Niet dat ik hem ken. Maar uit de overlevering lijkt me dat wel duidelijk.

Dus wordt het fietsen. In regenboogtrui of Ti Raleigh. Dat is alweer even gelden. Ik ruik de Midalgan nog op de benen.


Zondagkoers (26-11-2017) (Themawoord: Dagkoers)

Waterig. Ik kan niet anders zeggen. Te flauw nog om je zonnenbril voor op te zetten. Hoe lang moeten we weer wachten, totdat de zon weer de gewenste dagkoers volgt? Ik tel de dagen af. U ook lieve lezer? Voor mij mag ie weer tien uur per dag volop shinen. Meer nog liefst. Zeg van zes uur in de ochtend tot tien uur in de avond. Dat zou toch fantastisch zijn. Het hele jaar door. Dan hebben we ook geen wintertijd meer nodig. Wat een onzin. Beetje staren in een Philipslamp. Dat werkt toch niet. Wij willen, wij verdienen, puur natuur en volle zon. Goed voor lijf en leden en niet te vergeten het hoofd. Laat de zon maar komen.


Olympische LEL Spelen (27-11-2017) (Themawoord: Rekest)

Uit protest heeft Rusland besloten gelijktijdig met de Olympische Winterspelen in PyeongChang, in 2018 eigen Olympische Winterspelen te organiseren, de zogenaamde Olympische LEL Spelen.

Bijzondere Spelen want ze kunnen zowel in- als outdoor gespeeld worden en zeer uniek, seizoensonafhankelijk. Want laten we eerlijk zijn, de seizoenen zijn toch op de hele aardkloot verschillend qua tijd? Wie dat ooit verzonnen heeft, winter- en zomerspelen is knettergek. Er zijn toch ook geen lente- of herfstspelen?

Nog niet zo’n gek idee van Silly Puttin, de geestelijk vader van deze nieuwe Spelen.
De eerste drie deelnemers hebben zich al gekwalificeerd. Hans Ikeatson (Zweden) aka de KastLet, Elbert Withoutland (USA) aka de RekEst en Li Touwen (China). Tijdens deze eerste LEL Spelen is doping verplicht.


Klein Rekest (27-11-2017) (Themawoord: Rekest)

Het laatste nieuws, heeft u het al vernomen? Klein Rekest gaat weer optreden. Waar en wanneer? In Apeldoorn op het Marktplein van 18 tot en met 24 december. Wereldwijd zijn er vier miljoen mensen op zoek naar hun dierbaren. Speciaal voor dit gemis heeft het Rode Kruis in samenwerking met 3FM het Klein Rekest weer bij elkaar geroepen.

Niet alleen in het westen en oosten, nee ook in het noorden en zuiden willen zij met deze actie dierbaren weer verenigen. Met ludiek acties in en om een Glazen Huis. Het lijkt wellicht wat op de Efteling, maar kom op zeg, laat ze niet stikken. Samenzijn van mensen, dieren en planten. Doneer wat geld voor vereniging van dierbaren en voor aanverwanten.


Grote trek (27-11-2017) (Themawoord: Rekest)

Ik ga op grote trek en besluit de donkere decemberdagen te ontvluchten. Omdat mijn financieel budget niet veel ruimte biedt besluit ik mijn caravan in te zetten. Die moet ik eerst wel even ophalen. Een goede vriend van mij heeft hem achtergelaten in Engeland. In Trekestle Caravan Park (Lauceston) om precies te zijn.

Een heel avontuur om daar te geraken. In links rijden heb ik al helemaal geen trek. Maar ik moet iets, nietwaar? De vraag alleen is, ga ik verder rondtrekken in Engeland of scheep ik over? Moeilijke keuze. Waar vieren ze in hemelsnaam geen decemberdagen? In de woestijn? Hoewel. Jozef en Maria? Antarctica lijkt me een goede optie. Maar hoe kom ik daar? Met caravan en zonder pegels?


Duwrekest (29-11-2017) (Themawoord: Rekest)

De kamer buigt zich over het duwrekest, ingezonden door Droef Middelsloot, een jonge knul, zeven jaar oud. De kamer bestaat uit papa, mama, broer en twee zussen.

Voorzitter papa leest het duwrekest hardop voor aan de kamer.

‘Beste kamer van omstreden zaken, bij deze dien ik een rekest in om een einde te maken aan het irritante duwen van mijn klasgenoten als ik naar school ga. Ze duwen mij met opzet soms zacht maar meestal heel hard. Ook slingeren ze mij dan onregelmatig van links naar rechts. Ik ben het spuugzat en wordt er misselijk van. Kunt u, kamer van omstreden zaken daar iets aan doen? Maatregelen nemen?
Is getekend: Droef Middelsloot, sinds twee maanden voorgoed gekluisterd aan een rolstoel.’


Bon op het rekest (30-11-2017) (Themawoord: Rekest)

Eindelijk weet ik waar het vandaan komt. Sinds mijn kindertijd houdt een prangende vraag mij bezig. En ik weet ook, ik ben niet de enige. Sinterklaasje, bonne bonne bonne. Strooi wat in die lege, lege tonne. Ik heb het me altijd afgevraagd. Wat betekent bonne, bonne, bonne.

Kreeg altijd nul op het rekest. Mijn papa, juf, en medekindertjes, ze wisten het geen van allen. Zelfs Sinterklaas wist het niet. Later zei die ook. Ik ben geen Sinterklaas. Maar toen geloofde ik al niet meer. Het bleef me fascineren.

Zelfs opgezocht in een bijbels spreekwoordenboek: Muggenzifters en zondebokken. Je weet het maar nooit. En daar kreeg ik ineens de geest. Van nul kreeg ik ineens bon op mijn rekest. Eindelijk antwoord.

Kerstmiskermis

Ik heb een prijs gewonnen. Ja echt. Een superprijs. Ik mag drie uur lang gratis kerstboodschappen doen in alle winkels binnen een omtrek van drie kilometer van de liefdadigheidskerk, gelegen in het hart van ons dorp. Ik ben winnaar geworden van de befaamde buurtverenigingkerstmisprijsvraag. Hoera. Om twee uur vindt het startschot plaats en ik heb uiteraard een goede strategie ontwikkeld.

Eerst heb ik de winkels online gescand die meedoen aan de buurtverenigingkerstmisprijsvraag. Daarna een plattegrond getekend met looptijd en winkelindeling. Ik weet precies waar de boodschappen liggen die ik graag wil scoren. Voor de zekerheid heb ik gisteren alvast een generale gedaan. Als het goed is win ik er omgerekend 4539 en een halve euro aan prijzengeld mee.

Ik mocht ook één iemand meenemen. Niet nader gespecificeerd in de spelregels, heb ik gekozen voor een lastezel. Hij heet Otto en draagt een door mij op maat gemaakt lastpak en een aanhangwagentje. Daar passen in ieder geval de koelvriescombinatie, het gasfornuis en de combimagnetron op. Er is ook voldoende plaats voor de stofzuiger, de ladder, de werkbank en de Walt zaagmachine. De rest wil ik graag vullen met sterke drank en wat kratjes bier.

De rit zal eindigen bij de supermarkt. Ik ga de Appiehappie helemaal leegmelken. Alleen maar de luxeproducten. De koperen pannenset, de stereocombinatie en het zilveren bestek. Het glaswerk van zuiver kristal laat ik liggen. Wel neem ik nog een optie op de parfum-aanbieding en de luxe chocola. Maar alleen als ik voldoende tijd over heb. Mocht dat lukken dan kom ik toch aardig in de buurt van de 5000 euro. Mooi prijsje toch? En dat voor een volle kaart spaarzegels die mij omgerekend nog geen 100 euro aan boodschappen heeft gekost. Allemaal noodzakelijke boodschappen uiteraard.

Ik ben klaar voor de grote kerstmiskermis. Zowel Otto als ik dragen een kerstmisoutfit. Dat moest van de organisatie. Ik draag een goedkoop vilten kerstpak met foute baard van engelenhaar en Otto is verkleed als Rudolf. Hij heeft wat moeite met het gewei en de rode plastic knijpneus, allemaal voorzien van fel knipperende ledjes. Maar kom op zeg, het duurt slechts drie uur. Otto weet dat ie na afloop een goddelijk ezelmaal voorgeschoteld krijgt. In zijn eigen stal. Die zal hij ongetwijfeld op tijd ruiken. Het werkt allemaal in mijn voordeel. Knap uitgedokterd nietwaar?

De hele buurt staat klaar voor de kerk. Ze willen me natuurlijk in al mijn gretigheid op de bek zien gaan. Maar dat gaat niet gebeuren. Snel droom ik nog de route. Witgoedwinkel Witje, Handyshop Briek en Brak, Drankhandel Rigoneus en tot slot de Appiehappie Duivenbode. Dat moet toch lukken in drie uur tijd. Otto heeft er ook zin in. Dat zie ik aan zijn twinkelende oogjes. Hij is inmiddels gewend aan de ledbelichting. Zijn neusvleugels knipperen hetzelfde tempo mee.

De burgemeester steekt zijn jachtgeweer omhoog. En daar is het verlossend startschot. Otto bevriest. Nee. Niet nu. Ik kietel zijn buik. Dat helpt. Maar niet lang. Dan maar het paardenmiddel ingezet. Een flinke schop onder zijn kont. Iaaaaááááá ... daar gaat ie. Ik zit achter op de aanhangwagen en doe mijn plicht. Ik zwaai en roep heel hard 'ho, ho, ho ...'. De buurt ligt in een stuip. Wat kan mij dat verrekken. De eerste winkel komt in zicht.

Witgoedwinkel Witje. Nondedju, alle artikelen waarnaar ik op zoek ben zijn verplaatst. En néé, de combimagnetron is uitverkocht. Gisteren stonden er nog twee. Hoe kan dat nou. Vloekend en tierend laad ik wat alternatieven in. Maar nu raakt wel mijn schema in de war ... en ... erger ... houd ik nog voldoende plek over? Niet te veel bij nadenken, roep ik mezelf moed in en op naar Briek en Brak.

Eerst maar de Walt zaagmachine. Dat is zo'n lomp ding. Shit. Alleen het demonstratiemodel is nog beschikbaar. Ik schroef de hele mikmak los en graai een grote doos uit het legedozenhok. Het past maar net. Het kost wel gigatijd. Meer dan gedacht. Ik sjouw mezelf haast een breuk en fluit naar Otto. Die begrijpt me gelukkig en loopt met aanhangwagen tot voor de deur. Wie nog langer zegt dat ezels dom zijn, moet hier dan maar eens goed opletten. Voor de trap kies ik de meest economisch opvouwbare. Die van 7 meter wordt het, opgevouwen tot max drie. Dat kan Otto met gemak hebben. Het gewei heb ik afgelopen week extra verstevigd met een ijzeren tussenbalkje waarop de ladder perfect kan rusten. Daar passen straks ook mooi de kratten op.

Op naar Rigoneus. Ach, dat is nu lief. Henk heeft speciaal voor mij een doos whisky en een doos mix klaargezet. Ik zie ook nog een doosje champagne staan. Geen Cava maar echte. Die gaat dus ook mee. Inclusief 6 kratjes Bav, grote. Het past precies. Tot slot de Appiehappie. Ik heb nog precies een half uur over. Dat moet toch lukken. Alle luxe producten zijn nog aanwezig. Hoera, hoe is het mogelijk. De prijsjagers zijn me niet voor geweest. Bij de kassa neem ik nog zes sloffen Marlboro mee. Maar ik rook toch niet? Marchandise Mien! Er is altijd nog zoiets als zwarte markt.

Om precies 1 minuut voor 5 landen Otto en ik op het kerkplein. Moe maar voldaan. De buurt is weer opgetrommeld en onthaalt ons met een oorverdovend applaus. Voor Otto en mij kan Kerst en Nieuwjaar niet meer stuk. Dankjewel lokale middenstand. Waar doen jullie dat toch van? Otto balkt. Hij heeft honger gekregen. En terecht. In de stal genieten we beiden samen van een heerlijk en verdiend ezelmaal.

Schrijfveren November 2016

Oefening in het schrijven van Schrijfveren. In maximaal 15 minuten tijd, associatief schrijven zonder correcties, naar aanleiding van een opgegeven titel. Met dank aan Hella Kuipers.
Hoe en wat? Zie: http://heldenreis.nl/schrijfveren
Oorsprong? Zie: http://judyreeveswriter.com/guidelines-for-writing-practice


Een onverwachte brief (02-11-2016)

Druk, druk, druk bezig met het schrijven van brieven. Allemaal antwoorden op onverwachte brieven. Nou ja, onverwacht, eerder ongewenst. Je kunt er namelijk op wachten op de ongewenste onverwachte brieven van … Fasten your readbells!
IKEA, ANWB, Amnesty International, Postcode Loterij, Vriendenloterij, Familieloterij, Straatloterij, Huisnummerloterij, Blokloterij, Greenpeace, VPRO, Buurtsuper, Gemeente X, Wijkkrant Y, Dikke van Dale, Wikipedia, Google, FB, Greetings (de laatste vier digitaal), etc … Die mij allemaal wensen, zalig Pasen, vrolijk Kerstmis, goed Nieuwjaar, hiep hoi Verjaardag.

Ik zal ze hebben. Heb op hun websites en Wikipedia (waarvoor dank), na langdurig en zorgvuldig speurwerk, de verjaardag van de betreffende organisatie / winkel opgezocht en het woon- c.q. postadres. In mijn brief aan hen vertel ik uitgebreid hoe het met mij en mijn familie- en kennissenkring gaat en wat mijn plannen zijn voor de toekomst, hoe ik momenteel in mijn vel zit en waarin ik vraag hoe het de organisatie c.q. winkel vergaat. Uiteraard wens ik ze het beste en doe ze veel groetjes, ook namens mijn vrouw. Ben benieuwd of ik nog reacties terugkrijg, of een cadeautje, gratis. Nog leuker!

P.s.: Uiteraard heb ik in de envelop ook een cadeautje gedaan. Confetti en een klein chocolaatje.


Redenen om te blijven (04-11-2016)

Blijven of weggaan, hoe vaak heb ik dat niet gedacht? In den beginne begon het al. Ik floepte uit mijn moeder en dacht meteen, wat doe ik hier? Ja, ik kon meteen denken. Mijn moeder schrok er zelfs van. Praten deed ik ook. Een echte wijsneus met een stem. Met mijn neus wees ik de wereld waarin ik terecht was gekomen meteen terecht. Wie wil er hier nu blijven? Maar weggaan was nog geen optie. Ik kon niet lopen.

Gelukkig had ik mijn gedachten. Man wat ben ik daarin ver weg geweest. Beyond borders. Ja, ik ben tweetalig. Wat zeg ik, vijftalig. En het zit geeneens in de genen. Mijn vader sprak maar een taal. Heel duidelijk. Mijn moeder zweeg, meestal. Bij het weggaan is het spreken van vijf talen wel zo handig. In dromenland maakte ik me de talen eigen. Engels, Frans, Duits, Italiaans en Spaans. Zo kon ik alle kanten uit. Nou ja, behalve China, Rusland, Mongolië en nog wat andere landen. In de weet dat ik ze toch niet allemaal kon bereizen, geen probleem.

En so what, ik beschikte immers ook nog over handen en voeten. Ik kon er nog niet mee lopen, maar wel mee praten. In mijn dromen en ook in het echt. Zo verkocht ik mijn vader en moeder regelmatig een muilpeer. Waarom? Omdat ze soms te dicht in mijn buurt kwamen. Als baby had ik al ADD en Adidas. Ik schreeuwde soms de hele buurt bij elkaar want niemand kwam er kijken naar mijn mooie schoentjes.

En toch besloot ik om te blijven. Want naarmate mijn leven en wereld groeide, kwam ik thuis in mijn eigen huis. Het huis groeide en groeide al snel. De ruimte in lijf en ledematen nam snel toe. Het was ook de ruimte die ik nodig had om te groeien. Ik hoef niet langer weg te gaan. Ik blijf in mijn blijf en lijf. Forever, pour toujours, für immer, per sempre, por sienpre, yǒngyuǎn, navsegda, üürd mönkh.


De weg vinden in het donker (08-11-2016)

Dat is nog niet zo makkelijk. De weg vinden in het donker. Maar wat is donker? En welke weg wordt bedoeld? Het antwoord op de eerste vraag is niet zo moeilijk. Donker is zwart, of tenminste diep donkerblauw, het tegenovergestelde van wit, of lichtblauw. Dat zal niemand betwisten. In het donker kun je niet zien. Ook dat klopt. Maar naar welke weg zijn we precies op zoek? De weg in het wereldberoemde sprookje, de weg naar Hamelen, de weg naar Mars, de weg naar je dromen, de weg naar Rome, de Mechelse Steenweg, ik doe maar een gooi. Het zijn er zoveel. En eerlijk gezegd, ik vraag me serieus af of de weg naar Rome niet gewoon in het donker te vinden is?

Als ik het u vraag, schieten er meteen beelden in uw hoofd. Sterker nog, sommigen zien zichzelf al meteen op de Via Appia lopen. Een enkeling, hangen, maar die heeft verre voorouders die sterk zijn in verhalen. Overlevering heet dat. En nog eerlijker gezegd, de overlevering werkt door het zwaarste donker heen. Ik ben nochtans nog nooit verdwaald in Rome. Het is er namelijk een en al weg. De weg vinden is dan ook niet zo moeilijk daar. Zelfs niet in het donker.

Nee, je afvragen wat vinden is maakt het probleem pas interessant. Het vinden van de weg in het donker. Want wat is vinden precies? Precies, een zoektocht doorlopen. Met of zonder zaklamp, wat maakt dat nu uit? Geen enkel verschil. Zij die de weg gevonden hebben kunnen dat bevestigen. Zeker weten. Alleen wat jammer nu, mijn batterijen zijn op. Ja, van mijn GSM. Een zaklamp? Wie heeft er tegenwoordig nog een zaklamp? Die is pas echt de weg kwijt. Deze akela gaat slapen. Welterusten.


De verwonding van het instinct (10-11-2016)

Met een mes fileert hij heel langzaam zijn ziel. Het besef dringt echter niet tot hem door. Gevoelloos en gelaten ondergaat hij het snijwerk. Ooit een slager afwezig in zijn vlees zien snijden? Nou zo ziet het er ongeveer uit. Een vreemd gezicht. Een gezicht dat niet kijkt, niet langer meer kijkt. Alleen nog staart, staart in het witte niets, met blauwe ogen die grijs neerslaan, traag, heel traag.

De deur van de slagerij draait langzaam naar binnen open. Hij kijkt niet op of om, gaat stug door met het snijden van zijn ziel. De man die vlees komt halen weet niet wat hem overkomt. Nou ja, overkomt, wat hij ziet. Een trieste Tristan die in het luchtledige met een groot kapmes rond zich heen slaat, met hele trage slagen. Bijna meditatief. Dat kent ie van de Tai Chi. Van die kleine mannetjes in nette kleren die op een strak gazon licht en zon proberen te scheppen. Ja, precies, zo ziet het eruit. Op zich niet zo vreemd. Maar wel in een koude slagerij.

Het is de omgeving die de toon maakt. De vleeshaler bekijkt de jongen nog eens goed die nu wel erg bloederig met zijn kapmes staat te zwaaien. Hij raakt zo nu en dan zijn oren. Er vallen nog net geen stukjes af. De vleeshaler denkt na. Moet hij ingrijpen of laten vieren? Hij kent de jongen wel. Struint en schuurt altijd met zijn nek en hoofd diep verzonken in de kraag van de jas langs gevels van huizen. Contactloos. Onaanspreekbaar.

De jongen komt nu echt pas los. Hij heet niet Tristan maar Theodorus. Plots herinnert de vleeshaler het zich weer. Theodorus is zojuist vrijgekomen. Los van zijn instinct. Maar niet voor lang. Dat mag duidelijk zijn. Hij kan de vrijheid niet aan. Maakt inbreuk op de vrijheid van anderen. In welke ruimte hij zich ook beweegt, het levert grote verwondingen. Het is zijn instinct die er uiteindelijk korte metten mee maakt. Wel twintig kilo. Zoveel weegt zijn linkerarm. Nu heeft hij alleen nog twee benen om vrij mee te zwaaien. Nutteloos. Kan ze goed missen. Wat zweeft zit tussen zijn oren. Daar kan ie niets mee. Wegsnijden helpt niet meer. Fileren kan hooguit. Maar telkens weer opnieuw zal er een nieuw laagje instinct terug groeien. Waar dan ook. Het houdt Theodorus op de been.

De vleeshaler vertrekt zonder te bestellen. Hij heeft geen trek in oud theater. De slager telt zijn zegeningen. De politie is zojuist gebeld. Die zal dan hoogstwaarschijnlijk de burgemeester laten invliegen, als opperhoofd van de brandweer. Per slot van rekening moet iedere brand geblust. Instinctief.


Wakker liggen (12-11-2016)

Vastgeklemd lig ik onder de gesteven lakens die fris ruiken naar zeep. Met mijn hoofd schud ik in het kussen heen en weer, van links naar rechts. Klaarwakker ben ik. Kan de slaap niet vatten, want het spookt. Duizend gedachten flitsen door mijn kinderbrein. Het kan er nauwelijks soep van maken. Wat dacht ik nu weer vijf minuten geleden, het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. En de nacht is nog zo lang. De donkerte wil maar niet lichter worden. Het licht dat door de gordijnkier schijnt niet donkerder. Af en toe flitst er een schaduw door de kamer. De koplampen van auto’s die in de nacht voorbij rijden.

Hoe lang zal het vannacht weer gaan duren voordat ik de slaap zal vatten? Waarom, waarom toch? En ik voel me al zo moe. Van alle indrukken van de afgelopen dag. Indrukken die niet te vatten zijn voor mijn kinderbrein. Tenminste lang niet allen. Ik voel er wel het een en ander bij. Maar ook daar weet ik geen bestemming aan te geven. Behalve onrust. Van links naar rechts schud ik mijn hoofd nog harder op en neer. Maar het helpt nauwelijks. Ik kan de slaap niet vatten. En ik wil zo graag. En toch ook weer niet. Zal die ene droom weer het hoofd opsteken? De onrustdroom, het grote ruime wit, de verschrikkelijke leegte? Niet weer. Niet vannacht. Alsjeblieft. Lig ik daarom wakker?

Mijn nek wordt langzaam moe. Ik las een korte pauze in en probeer nergens aan te denken. Dat lukt niet echt. Mijn lijf voelt moe en zwaar. Weer een dag overleefd. Een fijne dag dit keer, met enkele kleine lichtpuntjes. Ze komen voor. Gelukkig maar. Strompelen door mijn leven is niet altijd leuk. Het huis, de kamer, het bed, ze zijn vaak veel te klein om dekking te zoeken. Dekking tegen zure stemming en droeve lucht. Het belemmerd zelfs mijn kinderspel. Als een dikke nevel drijft door het huis. Ik woel mijn laken los. Het zweet staat op mijn lijf. Die verrekte hete zomer ook. Zal ik even wat water drinken? Nee, dat mag niet, dan plas ik in bed. Pa komt zo meteen nog even kijken. Denk ik, hoop ik, tevergeefs.


Als een dief in de nacht (14-11-2016)

Zwart is zijn masker en silhouet. Zijn silhouet geel omrand, het masker bleek. Het is zijn eerste keer en hij moet nog een beetje wennen aan het duister. Van de burgemeester had hij het sein gekregen en nu gaat hij op pad naar de plek van daad. Naar het schijnt is een vrouw naar de keel gegrepen. En niet zo maar een vrouw. Nee, de vrouw van de burgemeester. En daar moeten ze niet aankomen.

Via een lichtsignaal in de lucht, een soort vogel met felle neonstaart, was hij op het gevaar geduid. Omdat zijn favoriete voertuig nog in reparatie is heeft hij besloten de benenwagen te nemen. Geen probleem, goed voor de conditie. Maar het moet gezegd, in Sesamcity is het best lastig om dan op tijd te komen op de plaats van delict. Delict, daad, what's in the name.

Daar staat de vrouw van de burgemeester, met een hand op de keel van een vreemde man, in de Hoofdstraat, naast de portiek van de drogist en tevens condomerie 'Het vrolijke vliesje'. Ze murmelt en zwaait wat met haar linkerarm in de lucht. Ik denk dan, waarom slaat ze niet op de kop van haar belager? Maar dat is een lang verhaal. Ik geef hier de korte versie.

De belager is gekleed in niets, echt waar helemaal niets, bloot dus. 'The Striker' denk ik onmiddellijk, eindelijk een confrontatie. Maar het vreemde is dat de vrouw van de burgemeester er eigenlijk helemaal geen probleem mee heeft. Met de hand op de keel geeft ze mij toch een behoorlijk erotische uitstraling. Haar been hangt ook een beetje over de blote kont van de belager. En als ik het goed zie staat haar rok half open. Ik spot de omgeving met mijn vleermuisoog en zie op de grond een doos condooms liggen. Op dat moment botsen er een aantal signalen in mijn hoofd. Wat te doen?

De situatie nuchter beschouwen dan maar. 'Gaat het allemaal goed hier? Geen alarmerende zaken? Ik krijg gemurmel terug. De twee mensen voor me lijken totaal in elkaar op te gaan. De vrouw geeft me kort een vurige blik. Die zal ik niet snel vergeten. Als een dief in de nacht keer ik op mijn schreden en breng verslag uit bij de burgemeester. 'Niets aan de hand Burg, gewoon een zwoele zomeravond met een vrouw en man in een welbekende hoge nood. Heb hen voorzichtig gevraagd om zich aan het oog te onttrekken van het publiek. In de portiek van 'Het vrolijke vliesje' hebben zij zich terug getrokken. Niets meer aan het handje.

Ik heb de zoele blik van de vrouw van de burgemeester nog op mijn netvlies staan. Dit krijgt absoluut nog een vervolg.


Als kind was ik bang voor ... (16-11-2016)

... hoor wie klopt daar kinderen? De entree van een Goedheiligman die maar nooit lijkt te komen. Ik zie het nog voor me, iedere dag weer. Wrang, bangelijk, boos, onmachtig. De deur die onverwacht openzwaait, de man die binnenloopt, die ik ken, maar ook meteen parkeer, ver, ver weg uit mijn gedachten. Die zich ongevraagd naast me neervlijt, opdringt, penetreert met lieve woorden en foute daden.

Dan weer plots vertrekt alsof er niets is gebeurd. Met gestrekte vinger voor zijn mond en een vette knipoog. Ik voel me vies en kan niet slapen. Hoor wie klopt daar kinderen ... ? Het dreunt nog na. En de Goedheiligman die komt maar niet. Waar is mijn held, mijn redder in nood? In Spanje? Is dat ver? Met de boot? Waarom niet met een vliegtuig? Dat gaat toch sneller? Desnoods in een zak, het maakt mij geen verschil. Als ik hier maar weg kan. Uit dit wrede bed en deze donkere droeve kamer.

Het licht dat mag niet aan. Zo hebben we samen afgesproken. Dat is ons geheim. Van de vreemde man die zonder kloppen binnen mag. Morgen noem ik hem weer papa, want dat heeft ie graag. Wat moet ik zonder hem? Ik kan de angst niet missen. Mijn reden voor bestaan.

Ik veer op uit mijn bed en drijf naar buiten. In bed geplast en koud bezweet. Een boze droom achtervolgt me naar de douche. In de spiegel lees ik schrik. Alweer. Op het toilet zakt mijn angst langzaam weg. Ik spoel hem door. Vaarwel. Een nieuwe dag wacht op me, aan tafel en daarna naar school.


Kapotte huizen (18-11-2016)

Een ronkend geluid rolt door de straat. De plavuizen trillen. Het lijkt wel oorlog. Aan de overzijde zie ik mensen verzamelen. Ze staan dicht bij elkaar en sommigen praten, met de hand voor de mond, naar de oren van hun buurman en kijken me daarbij vanuit hun ooghoeken oordelend aan.

Hij gaat zijn huis kwijtraken. Ze slaan het kapot. Liever hij dan ik. Het wordt beaamd met een voorzichtig knikje, een schuchtere schaamtevolle hoofdschud. De ogen kijken me niet meer aan, maar slaan neer. Enkele ogen lijken te twinkelen, de mondhoeken eronder glimlachen. Spottend, ongepast, vol leedvermaak.

De bulldozer staat stil voor mijn huis. Hij lijkt heel even in gedachten verzonken. Dan draait de gele jongen kordaat een kwart slag om en steekt piepend zijn nek omhoog. Eventjes een licht verzet. Vanuit de glazen cabine dwarrelt sigarettenrook de ochtend in. Nors zet de chauffeur het monster verder in beweging. De grote muil met metalen tanden die zich boven aan de nek van het monster bevindt trekt open. Hij hapt naar mijn huis. Het huis schrikt, maar kan niets doen. Langzaam breekt het in stukken. Kapot zijn we ervan. Mijn huis en ik.


Schrijf over genieten (20-11-2016)

Dromerig staar ik naar buiten. De meneer vooraan in de klas voor het bord vertelt saaie dingen. Ik versta dat niet. Zo'n mooie dag, zo'n mooie natuur. Zie de vogels eens vrij als vogels vliegen. Waarom mag ik dat niet? Zeven dagen in de week. Nee, ik zit hier op een houten stoel in een veel te warm lokaal, tussen allemaal mensen die eigenlijk het liefst van al hetzelfde zouden willen dan ik. Vrij zijn als een vogel. Niet gevangen in een les. Een les over geschiedenis. De geschiedenis herhaalt zich. Saai. Buiten, daar wordt pas geschiedenis geschreven. Door vrije vogels die vliegen. Vliegen als vrije vogels.

Ik moet plassen en steek mijn vinger op. Dat helpt. Kenbaar maken dat je hoge nood hebt. Ik mag. Gelukkig. En ik blijf weg, zolang ik kan. Zolang ik zelf denk dat het kan. Zo vrij als een vogel op het toilet. Ook gevangen vogels moeten plassen denk ik dan. En ik plas, vrij, in grote stoten. Ik laat het gaan en denk. Vrij, voor heel even. Ik blijf nog even op het toilet. Stap op de deksel, herl voorzichtig, hij mag niet doorzakken. Ik kijk door het raampje. Daar zitten ze, de merel en de mus, samen in een boom. Toe dan, vlieg als een vrije vogel, maak en schrijf geschiedenis. Voor mij, voor mij alleen. Ja. Want ik ben mijn eigen geschiedenis. Ik keer terug in de klas aan het einde van de les. De meneer is boos. Ik zie het. Wat was je aan het doen Mien? Ehhh ... Genieten meneer. Dat dacht ik al, niet weer jongen. Dat wordt dus strafwerk. Morgen inleveren. Schrijf maar honderd keer genieten!


De gemakkelijkste weg (22-11-2016)

Is vrijwel altijd binnendoor. Buitenom kost meer moeite. Buitenom gaan gedachten mee. Ze nemen een loop. Brengen meerdere hersendelen verwarring. Zien wordt plots ruiken. Horen begint te stinken. De smaak van zicht. Weglopen wordt dan moeilijk. De weg is lang. Twijfel jaagt stuipen aan. Angst vreet in nek. Je gaat harder lopen. Vluchten in je hoofd. Het heeft geen zin. Het ontoelaatbare wordt toegelaten. Waarheid haalt fantasie in.

Binnendoor is veel gemakkelijker. Het bespaart veel tijd. Biedt lucht en ruimte. Je komt eerder aan. Diep, diep van binnen. Het hart klopt essentie. Rode draden lopen uit. Zenuwen beter in bedwang. De schrik breekt angst. Laat aanhoudend beven toe. Binnendoor is altijd beter. Amper tijd voor geweten. Kosten moeite mooi gespaard. Tong op de schoenen. Hart op de grond. Spuw eelt, ellende uit. Het mag nooit aarden. Niet op de ziel. Zielig gaat altijd buitenom. Moed neemt altijd binnendoor.

Linea recta naar finish. De makkelijkste weg verkozen. Het ligt voor handen. En iedereen weet het. Stiekem diep van binnen. Binnendoor ligt waarheid opgesloten. Trek de sluiting open. Droom, leef je hart. Vanuit venen en vaten. Laat omwegen met rust. Strooi niet langer zand. Pluk de dag vandaag. Begin met dapper leven. Niet buitenom maar binnendoor. Kies de makkelijkste weg.


Je kunt niet terug naar huis (24-11-2016)

Alle broodkruimels zijn op. Ze dolen nu al bijna de hele middag door het bos. Hans en Grietje. De stemming is ietwat bedompt. Hoe nu verder te gaan? Dat lijken ze beiden te denken, maar spreken het niet uit. Een paar vogels kijken het stel, dat hand in hand loopt, vanuit de dik besneeuwde dennenbomen, nieuwsgierig aan. Ondertussen huppen ze zo nu en dan van de ene naar de andere zwaar beladen tak. Witte poeder valt zachtjes naar beneden. Hans en Grietje hebben er geen oog voor. Ze zijn verdwaald en goed ook. Het besef is van hun gezichten af te lezen. De schrik vreet in. Net als de kou.

Een tweesprong, in Y-vorm, komend vanuit de steel. Ze nemen de linker tak, zonder blikken of blozen. Dat kan ook haast niet. De ogen en de wangen lijken bevroren. Op de grond liggen broodkruimels. Ze zijn hier al geweest. Griet zou best willen huilen, maar de tranen zijn al op. Het besef dringt door bij Hans. Als padvinder valt hij door de mand. Ze lopen in kringetjes. Kringetjes van polonaise. Hans zet wat harder de pas erin en Grietje volgt. Willen ze op tijd komen dan zullen ze moeten doorlopen. Op tijd voor wat? Voor het eten natuurlijk. Zowel pa als ma hebben een gruwelijke hekel als ze te laat aan tafel verschijnen.

Ze kunnen niet terug naar huis. Het huis is kwijt. Net als de weg. Wegblijven is hun bestemming. Van huis, tafel en bed. De wijde wereld ligt open voor Hans en Grietje. Welke weg nu te kiezen? Alweer een tweesprong. Hans en Grietje laten elkaar los. Alsof het stilzwijgend is afgesproken. Van hieraf gaan ze hun eigen weg. Samen lukt het niet. Niet meer.


Op vier poten staan (28-11-2016)

Tussen mijn benen door probeer ik in de spiegel te kijken. Ik hup nog een beetje op mijn handen en voeten, maar lukken doet het niet echt. Verdomme. Ik wil en moet de oefening goed doen. Hoe frustrerend kan het zijn. De lenigheid en kracht lijken verdwenen. Dat mag niet. Gisteren lukte het nog uitstekend, waarom vandaag dan niet? De hond. Niet zo moeilijk toch? De kat lukte zo juist nog uitstekend. Zonder te mouwen of miauwen. Maar nu blaf ik het uit. Het liefst wil ik janken. Ik wil die wolf zijn uit de prehistorie. Met de nek omhoog gericht, de bek vol tanden opengespreid richting maan en janken, heel hard janken. Ahoeeeeeeeee ... Aaahoeeeeee ...

De regisseur grijpt in. Waar ik in hemelsmaan mee bezig ben. In ieder geval niet met de zon aanbidden. De zonnegroet hebben we vier weken geleden al achter ons gelaten. Na een plotselinge maansverduistering hebben we hem uiteindelijk geschrapt uit het script. Veel te voor de hand liggend. Ik ga over op de krokodil. Daar heb ik geen spiegel voor nodig. Ik ga plat op mijn rug liggen, zijdelings en spreid mijn benen, dan weer open en dan weer dicht. De regisseur is verheugd. Zo'n mooie krokobillen heeft ie nog nooit gezien. Ga zo door, moedigt hij me aan. En nu de pelikaan. Ja, hoe ging die nu ook alweer? O ja, got him. Ik sta op en ga een beetje krom staan. Met hele grote bolle armen en de handen en vingers voor mijn buik uitgestrekt, maak ik zachtjes een klepperend geluid met mijn handen op elkaar. Dat is geen pelikaan, roept de regisseur, dat is de lepelaar. Leer je het nu nooit?

Ik geef het toe. Ik ben niet geschikt voor de hoofdrol in 'Aladin in de verschrikkelijke laatste nacht van duizend en een in Artis'. Een vreselijke titel voor een musical overigens. Maar dat ... juist ja ... eventjes ter zijde. Het gaat per slot van rekening om de kern. Lachen, laten lachen die gezichtjes. Smile, it confucius people, lees ik later op een spreukenbord op het toilet en ik denk ... tja.


Een prijs winnen (30-11-2016)

Er ligt een grote enveloppe op de mat en hij schreeuwt luid, heel luid. Met felle kleuren kijkt hij me aan en roept: maak me open, onmiddellijk. Ik kijk of niemand mij ziet. De enveloppe is zo groot dat ie amper door de brievenbus past. En eerlijk gezegd, ik wil er liever niet vroeg in de ochtend mee gezien worden. Zo hard schreeuwen de kleuren. Ze doen pijn aan de ogen. Bij mij in huis zijn het niet zo'n ochtendmensen, dus ik moet hem tactisch binnenbrengen, de schreeuwlelijk.

Aan de ontbijttafel gebeurt wat ik vrees. Drie mensen vallen stijl achterover. Wat een enveloppe al niet te weeg kan brengen. Na een paar minuten is iedereen weer opgestaan en bij zijn positieven. Moeder vraagt waarom ik dat 'lelijke ding' zo vroeg naar binnen breng? Vader denkt er precies hetzelfde over. Hij schudt met zijn hoofd 'nee, nee, nee, ja maar toch, tje, tje, tje ...'. Broer staart verdwaasd voor zich uit met ogen zo groot als schoteltjes. Schoteltjes die niets zien en horen. Niets komt bij hem binnen voor tien uur in de morgen, zijn schijn bedriegt.

Ja, maak nu ook maar meteen open, denk ik dan. Hebben we dat meteen gehad. Bevrediging van fantasie. De eerste van vandaag. Met het grootste mes dat ik kan vinden in de keuken leg ik aan en prik de enveloppe voorzichtig in zijn blote oksel en snij zijn hals daadkrachtig door. De laatste ruk van het grote mes zegt 'plop' en ik trek een nog feller gekleurde slappe brief uit zijn blote nek. Het papier is zo dun dat het goedkoop ritselt. Ik heb een prijs gewonnen. Met z'n vieren steken we spontaan de armen de lucht in en roepen in koor: hoera! Ik win de drieëndertigste prijs. Wauw!

Vakantiepuzzel

Deur staat mijn voor de vakantie.
Aan hard vraagt hij bestemming naar mijn en klopt.
Heb dat hem ik vertel geen ik idee.
Beurs vermeld ik het jaar behoorlijk voor dat is gemak beurs erbij dit de.
Bij mij hij wat beter aankloppen de betreft kan dat buren.

Geen vakantie wil maar weten van de wijken.
Ik ben er toe aan en dat hij echt zegt nek hijgt in mijn.
Ik krijg waar antwoord dat hij vreemd opmaakt uit een hem als ik vraag.
Het wit ziet die knieën, zijn mijn aan hij.

Vandaag heb ik toeval aan het korte dat nou wil een broek.
Op al bijzonderheid is een zich dat.
Ook tussen vakantie nood en knieën verband zie ik geen witte aan.
Ik dus de uitleg vraag om vakantie.

Die spanning op knieën wie witte heeft leeft.
Geregeld vakantie heeft wie spanning op moet.
Te plausibel gaat ver maar lijkt me toch de verklaring.
Zeg ik niets kan ik er de verklaring mee en weerleg dat dan ook.

Over de alles zegt spanning de knie van doorbloeding.
Nader zal wel uitleggen het even hij me.
De vraagt een bukken om me vakantie moment te.
In en adem een slag halve te houden en draaien te de.
Ik brutaliteit overrompeld door vraag voldoe aan zijn.

Adem draai en houd slag halve ik mijn buk, in een.
Wat duidelijk later een wil de tel wordt zeggen mij vakantie.
Een mijn onder schop krijg kont ik geweldige.
De billen naar dat bloed zo acuut hard het zakt in mijn knieën.
Zie ik schiet mijn bloed en knieën overeind dat volstromen met.

Lekker voelt het best.
Nog, het sterker super voelt.
Lacht de in me gezicht mijn vakantie uit.
Toe wel je bent vakantie nu zie aan je dat.
Alleen met beamen dat ik maar rode kan knieën.

Gelijk ik moet de misschien, vakantie geven maar vreemd.
Ben toe aan ik vakantie.
Maakt mijn vakantie een blijdschap dansje voor de deur van.
Hij drukt nog hart voordat het vertrekt op hij me.

Knieën luisteren je altijd naar.
Van je ziel lichaam zijn zij de.
Ze nooit een beetje kluts rood kwijt dat altijd en houd de zorg raken ze.

6 – 3 – 5 – 4 – 1 – 2
4 – 3 – 6 – 1 – 9 – 7 – 8 – 5 – 2
8 – 4 – 3 – 5 – 2 – 6 – 1 – 7
11 – 4 – 5 – 2 – 9 – 12 – 1 – 7 – 14 – 3 – 13 – 6 – 8 – 10
7 – 4 – 2 – 3 – 6 – 11 – 8 – 5 – 10 – 1 – 9

6 – 3 – 4 – 1 – 8 – 5 – 2 – 7
9 – 14 – 10 – 13 – 12 – 6 – 8 – 1 – 11 – 7 – 5 – 2 – 3 – 4
2 – 10 – 5 – 14 – 7 – 6 – 13 – 9 – 8 – 12 – 3 – 1 – 11 – 4
3 – 9 – 2 – 7 – 6, – 8 – 5 – 4 – 1

7 – 12 – 6 – 4 – 11 – 3 – 9 – 5 – 1 – 2 – 8 – 10
3 – 5 – 7 – 2 – 6 – 4 – 1
3 – 6 – 12 – 10 – 9 – 8 – 5 – 2 – 1 – 4 – 7 – 11
3 – 1 – 4 – 7 – 2 – 6 – 5

5 – 8 – 7 – 3 – 1 – 2 – 4 – 6
5 – 7 – 3 – 1 – 2 – 6 – 4
9 – 4 – 6 – 10 – 5 – 3 – 7 – 8 – 1 – 2
8 – 10 – 12 – 14 – 1 – 11 – 5 – 6 – 13 – 7 – 2 – 9 – 3 – 4

8 – 4 – 7 – 6 – 9 – 1 – 5 – 3 – 2
7 – 2 – 5 – 8 – 3 – 6 – 1 – 4
1 – 3 – 6 – 9 – 5 – 4 – 2 – 7 – 8
4 – 7 – 3 – 8 – 10 – 9 – 11 – 6 – 1 – 12 – 5 – 2
5 – 3 – 1 – 2 – 8 – 4 – 6 – 7

5 – 8 – 7 – 3 – 11 – 10 – 1 – 4 – 2, – 6 – 9
6 – 5 – 3 – 1 – 10 – 7 – 2 – 4 – 11 – 9 – 8
3 – 7 – 6 – 5 – 2 – 8 – 1 – 4
11 – 8 – 10 – 3 – 5 – 1 – 9 – 2 – 4 – 13 – 6 – 7 – 12
5 – 1 – 2 – 7 – 11 – 4 – 8 – 3 – 6 – 9 – 10

4 – 2 – 1 – 3
2, – 3 – 1 – 5 – 4
3 – 1 – 6 – 4 – 8 – 7 – 2 – 5
7 – 4 – 2 – 8 – 10 – 3 – 1 – 9 – 6 – 5
7 – 1 – 9 – 6 – 5 – 8 – 2 – 4 – 3

8 – 4 – 5 – 6 – 2, – 7 – 9 – 3 – 1
2 – 5 – 3 – 1 – 4
3 – 9 – 5 – 6 – 2 – 7 – 8 – 4 – 10 – 1
5 – 4 – 7 – 10 – 1 – 9 – 3 – 8 – 2 – 6

5 – 2 – 4 – 1 – 3
5 – 6 – 4 – 7 – 2 – 1 – 3
2 – 11 – 4 – 5 – 13 – 6 – 14 – 9 – 3 – 7 – 1 – 12 – 8 – 15 – 10

Kun jij de puzzel oplossen? Zet de woorden dan in de goede volgorde.
Plaats de juiste versie van het verhaal als reactie onder deze column.
Degene die de puzzel het eerste oplost ontvangt een leuke prijs.
Vergeet niet je emailadres te vermelden.
Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.
Bekendmaking uitslag op 15 september 2014.
Succes en veel plezier.

Uitslag van de puzzel:

De vakantie staat voor mijn deur.
Hij klopt hard aan en vraagt naar mijn bestemming.
Ik vertel hem dat ik geen idee heb.
Voor het gemak vermeld ik erbij dat dit jaar de beurs behoorlijk beurs is.
Dat hij wat mij betreft beter bij de buren kan aankloppen.

Maar de vakantie wil van geen wijken weten.
Hij hijgt in mijn nek en zegt dat ik er echt aan toe ben.
Als ik hem vraag waar hij dat uit opmaakt krijg ik een vreemd antwoord.
Hij ziet het aan mijn knieën, die zijn wit.

Nou wil het toeval dat ik vandaag een korte broek aan heb.
Dat is op zich al een bijzonderheid.
Ik zie ook geen verband tussen witte knieën en nood aan vakantie.
Dus vraag ik de vakantie om uitleg.

Wie witte knieën heeft die leeft op spanning.
Wie spanning heeft moet geregeld op vakantie.
De verklaring lijkt plausibel maar gaat me toch te ver.
Ik weerleg dan ook de verklaring en zeg dat ik er niets mee kan.

De doorbloeding van de knie zegt alles over spanning.
Hij zal het me wel even nader uitleggen.
De vakantie vraagt me om een moment te bukken.
En de adem in te houden en een halve slag te draaien.
Overrompeld door brutaliteit voldoe ik aan zijn vraag.

Ik buk, houd mijn adem in en draai een halve slag.
Nog geen tel later wordt me duidelijk wat de vakantie mij wil zeggen.
Ik krijg een geweldige schop onder mijn kont.
Zo hard dat het bloed in mijn billen acuut naar mijn knieën zakt.
Ik schiet overeind en zie dat mijn knieën volstromen met bloed.

Het voelt best lekker.
Sterker nog, het voelt super.
De vakantie lacht me uit in mijn gezicht.
Zie je nu wel dat je toe bent aan vakantie.
Met knikkend rode knieën kan ik dat alleen maar beamen.

Heel vreemd, maar ik moet de vakantie gelijk geven.
Ik ben aan vakantie toe.
Van blijdschap maakt de vakantie een dansje voor mijn deur.
En voordat hij vertrekt drukt hij me nog op het hart.

Altijd luisteren naar je knieën.
Zij zijn de ziel van je lichaam.
Houd ze altijd een beetje rood en zorg dat ze nooit de kluts kwijt raken.

Heel Helmond Dicht

Persbericht
In mei 2011 verstuurde Stichting Beeld uit Helmond een persbericht rond met een oproep aan alle Helmonders om deel te nemen aan het project Heel Helmond Dicht.

Project
Het project startte in mei met een dichtwedstrijd met als thema "Verbondenheid".
Circa 150 gedichten werden door Helmonders ingezonden. Daarna was het aan de kunstenaars om een kunstwerk te fabriceren en in te zenden met hetzelfde thema.
Wat voor kunstwerk iemand maakte stond vrij, beelden, schilderijen, kleine tekeningen of grote foto´s. Zolang het maar door de deur paste. De sluitingsdatum voor inzending was 22 augustus 2012.

Verkiezing
Een jury van zeven bekende Helmonders (of gerelateerd aan Helmond) met kennis op het gebied van taal en kunst, heeft op 23 augustus de beste 10 gedichten en 10 kunstwerken geselecteerd. Judith Bach (Neerlandicus), Wim Daniëls (Stadsdichter), Jos van der Donk (docent ROC ter AA + kunstenaar), Hans van Gennep (eigenaar boekwinkel Ganzeveer), Ruud Hakvoort (directeur Bibliotheek Helmond), Majelle Janssen (Projectmedewerker Helmondse Week van de Amateurkunst 2012)), Jolande van Meer (a.i. directeur Gemeentemuseum Helmond).
Mijn gedicht "Wiebelende paardenstaart" behoorde tot één van de geselecteerde gedichten. Naast mijn winnend gedicht heb ik ook nog twee anderen gedichten ingezonden, "Onversneden Pokon" en "Marionettenspel".
Een selectie van 75 gedichten zijn terug te lezen op de website van Stichting Beeld.
Zie: http://www.stichtingbeeld.nl/gedichten/

Expositie
De geselecteerde gedichten en kunstwerken worden vanaf 14 september 2012 tentoongesteld in het kaarsenfabriekje in Helmond (achterkant Valentijn bloemsierkunst, Kanaaldijk N.W. 47).
Wethouder van Cultuur, Jan van den Heuvel opent de expositie om 16.00 uur met een klein boekwerk waarin alle winnende gedichten en kunstwerken komen te staan.

Stichting Beeld
Stichting Beeld is een Helmondse stichting die zich richt op kunst & educatie. Haar missie is het verbinden van kunst & educatie door middel van creatieve projecten. De Stichting doet dit voor doelgroepen binnen het Helmondse met als doelstelling een verbinding te creëren tussen de diverse doelgroepen waarin iedereen iets kan leren.
Stichting Beeld is een initiatief van Joyce Klumpers en Petra Hovestadt

Opening expositie te zien op YouTube: Heel Helmond Dicht opening (7:19)